President Obama

Vandaag was het dan zover: change we can believe in!  Ik woon in DC, dus sprak het vanzelf dat ik de inzwering van Obama zou bijwonen.  Maar ik had geen zin om uren in vrieskou te staan koekeloeren.  Dus vertrok ik pas om 9.00 naar de inzwering die pas zou beginnen om 11.30.  Ik zag voordien op tv dat de National Mall al vol stond vanaf het Capitool tot aan het Washington Monument.  Een leuke plek zat er dus niet meer in.  Toen ik vertrok van mijn apartement in het zuidwestelijk kwadrant van Washington, DC (op maar een kwartier stappen van het Capitool), vroeg een zwarte dame uit Mississippi me de weg.  Ze had toch wel net een ticket met toegang tot een uitstekende plaats op de kop getikt van iemand die enkel naar de Inaugural Parade wilde gaan!  Ik jaloers dus.  Ik nam haar op sleeptouw maar moest haar laten gaan omdat de ticketlozen ver weg van het Capitool werden gestuurd.  De straten waren vol volk.  Iets ten zuidoosten van het Washington Monument100_0760  (op meer dan een kilometer van het Capitool) vond ik een plaatsje.  Ik kon het Capitool niet zien, want draagbare toiletten stonden in de weg.  Ik kon net een JumboTron zien waarop we de plichtplegingen konden volgen.  De pret werd een beetje bedorven door mensen die dachten dat ze op de toiletten konden zitten.  100_0772 Daardoor beletten ze ineens een hele groep anderen het zicht.  Ze kregen slogans te horen dat ze eraf moesten.  Dan kwam er een soldaat die hen verplichtte eraf te komen.  Nadat die vertrokken was, klommen ze er weer op.  Uiteindelijk vlogen ze er weer af op bevel van de politie.  De sfeer was fantastisch.  Iedereen goed gezind.  Het enige boegeroep was te horen toen uittredend president Bush op het scherm verscheen.

Aretha Franklin zongMy Country ‘Tis of Thee” (op de tonen van “God Save the Queen”).  Eerst legde de sympathieke vice-president Joe Biden (naar verluidt de eerste katholieke vice-president van de VS; John Kennedy was de eerste en enige katholieke president) de eed af in de handen van de oudste rechter van het Oppergerechtshof John Paul Stevens.  Na een klassiek intermezzo met o.m. Itzhak Perlman en Yo-Yo Ma nam de voorzitter van het Oppergerechtshof John Roberts de eed van Obama af.  Roberts sukkelde en dat deed ook Obama.  Maar nadat die al de grondwettelijk vereiste woorden had uitgesproken werd hij de 44ste president van de VS.  Daarna hield hij zijn inhuldigingsspeech, soberder dan verwacht.  Daar zal ik het later over hebben.  Een kleine twee miljoen stond op de Mall vandaag, een record.  De verwachtingen zijn hooggespannen.

De parade maakte ik niet meer mee.  Op dit moment dweilen de Obama's 12 balls af waar ze telkens een dansje plaatsen nadat hij een heel korte toespraak houdt.  Morgen begint het echte werk.

Hier nog wat foto's van de Obama's en de Bidens tijdens de parade100_0805  

100_0791

100_0814

en al dansend,

100_0820 

en van uw dienaar.

100_0767


 

Scoren voor God

Ter ontspanning, lees hier over de voetballer wiens doel God is.


 

Honeymoon voorbij?

Na zijn triomftocht krijgt inkomend president Obama deze dagen wat tegenwind.  Hij heeft geen geluk met enkele van zijn kandidaat-ministers.  Eerst moest kandidaat-minister van Handel Bill Richardson zijn kandidatuur intrekken.  De goeverneur van New Mexico is het voorwerp van een gerechtelijk onderzoek naar corruptie.  Hij zou opdrachten voor de staat aan zijn campagnesponsors hebben gegeven.  Tja, verbaast ons dat?   Richardson was oorspronkelijk ook kandidaat om minister van Buitenlandse Zaken te worden, maar moest Hillary Clinton laten voorgaan.  Clinton’s hoorzittingen in de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken begonnen gisteren.  Er worden geen problemen voor haar verwacht, maar het internationale optreden van haar echtgenoot Bill (zie 22 november 2007), die sponsorgeld van buitenlandse regeringen en personen aanvaardt, kunnen minstens de indruk wekken dat er belangenvermenging mogelijk is.

 

Timothy Geithner, de kandidaat-minister van Financiën, zit ook met een paar problemen.  Geithner heeft in totaal 4 jaar onvoldoende belastingen betaald.  De huidige voorzitter van de regionale Federal Reserve Bank of New York (de belangrijkste regionale bank in het Federal Reserve System), werkte enkele jaren voor het Internationaal Monetair Fonds.  Het IMF houdt o.m. sociale-zekerheidsbelastingen niet af aan de bron maar betaalt die aan zijn Amerikaanse werknemers, die die dan aan de Amerikaanse staat (moeten) betalen.  Geithner deed dat niet.  In 2006 stelde de Amerikaanse belastingdienst IRS dat vast voor 2003-2004.  Geithner betaalde.  In november stelde Obama’s transition team vast dat Geithner ook niet betaald had voor 2001-2002.  Geithner betaalde een dag voor zijn nominatie.  Pijnlijk is dat Geithner hoofd van de IRS wordt en tot twee maal toe die belastingen pas betaalde nadat hij betrapt was.  Bovendien heeft Geithner een tijdje een niet-Amerikaanse huishoudster tewerkgesteld wier werktoelating afliep terwijl ze voor hem werkte.  (In het verleden zijn kandidaat-ministers over dergelijke feiten gestruikeld.)  Obama spreekt van een “embarassment”.  Geithner’s kandidatuur is blijkbaar nog in niet in gevaar (wat toch wel vreemd is), maar de bevestiging van zijn benoeming door de Senaat komt er vermoedelijk niet voor de inzwering.  Dat wil zeggen dat Amerika geen minister van Financiën heeft tijdens deze krisis.  Geithner zou de point-man worden voor het financiële stimulatiepakket dat Obama door het Congres wil jagen.  Daar valt het ook wat tegen omdat o.m. ook heel wat partijgenoten dat niet zomaar willen slikken.  Er is sprake van dat Obama elke wet in dit verband die niet aan zijn wensen voldoet, zal vetoën.  Dat zou niet de verandering zijn waarop Obama had gehoopt.

 

Kritische geluiden zijn er ook te horen bij de nominatie van één van de twee Republikeinse leden van Obama’s regering, aftredende Congresman Ray LaHood van Illinois, als minister van Vervoer (de andere Republikein is de huidige en toekomstige minister van Defensie Robert Gates).    LaHood staat bekend als een fan van “earmarks”, een aanfluiting van goed bestuur.  Het is een beetje onbegrijpelijk dat Obama deze politicus van de oude school heeft genomineerd.

 

Obama leed ook een klein nederlaagje nu Roland Burris (zie 7 januari) dan toch aanvaard is als zijn opvolger als senator van Illinois.  Obama en de Democraten hadden gezegd dat Burris’ benoeming door Goeverneur Blagojevich van Illinois onaanvaardbaar was omdat de goeverneur gerechtelijke problemen heeft.  Maar ze hadden de wet niet aan hun kant.  Politiek lichtgewicht Burris liet zich niet intimideren en bleek uiteindelijk zwaarder te wegen dan de Democratische partijtop.  Ondertussen werd de eerste stap (impeachment) om Blagojevich af te zetten gezet door het Huis van Afgevaardigden van Ilinois.  Het is nu aan de Senaat van Illinois om hem af te zetten.  Dat gebeurt vermoedelijk op 26 januari.


 

W in Wonderland

Gisteren gaf aftredende president George W. Bush zijn laatste persconferentie.  Het was een typische Bush-affaire.  Een groot spreker zal hij nooit worden.  Sympathiek was wel dat hij naar zijn eigen veelvuldig verspreken verwees met een bewust gebruik van de term ‘misunderestimate’ of misonderschatten.  Hij drukte zijn waardering uit voor het perscorps, maar kreeg al bij al een vrij koele ontvangst.  Hij probeerde het luchtig te houden, maar dat lukte niet helemaal.  Vier jaar geleden kon hij niet antwoorden op de vraag wat zijn grootste vergissingen waren.  Nu kreeg hij ook enkele vragen over wat zijn grootste ontgoochelingen en vergissingen waren.  Zijn antwoorden bevestigden dat hij nog steeds in zijn eigen wereld vertoeft.  De eerste “vergissing” was dat hij een spandoek met “Mission accomplished” liet ophangen op een vliegdekschip op 1 mei 2003.  Meer dan vijf jaar later kunnen we inderdaad niet zeggen dat de taak volbracht is.  Dat de oorlog een vergissing was (hoewel de Iraakse Koerden natuurlijk zeer blij zijn met de interventie--inderdaad niet alles wat uit de oorlog volgde is slecht), komt nog steeds niet op bij Bush.  Dat de officiële oorzaak van de oorlog, de bewering dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens had, een leugen was, zal Bush nooit zeggen.  Hij zei wel dat “geen massavernietigingswapens hebben” een ontgoocheling was.  Een ontgoocheling omdat de leugen uitkwam ongetwijfeld!

 

Was hij ontgoocheld over Katrina?  Neen, want hij kon niets meer doen dan wat gedaan werd.  Hij negeerde daarmee de erg gebrekkige reactie van de FEMA om New Orleans op te kuisen en herop te bouwen.  Hij zei dat helikopterchauffeurs (sic) 30.000 daklozen van hun dak geplukt, een stevige overdrijving.  Hij suggereerde dat hij toch niet met zijn Airforce One had kunnen overvliegen, want dat zou de politie van haar werk hebben gehouden omdat ze hem dan moest bewaken.  Dat het dagen duurde voordat de regering Bush de ernst van de situatie inschatte, negeerde Bush ook deze keer.  Voor velen was de mismeestering van Katrina de druppel die de emmer deed overlopen.  Sindsdien (het was al begonnen met de Irak-oorlog) dook zijn populariteit naar beneden.  Bush is de minst populaire president bij het verlaten van zijn ambt.  Kort na 9/11 was Bush de populairste president ooit.  Het kan verkeren!

 

Bush vond niet dat de morele standing van Amerika in het buitenland geleden had, zoals een vraagsteller opperde.  Een beetje op zijn teen getrapt, zei hij dat enkel de “elite” in Europa problemen heeft met de VS.  Elders ziet men de States mog steeds als het land van vrijheid en hoop.  De regering-Bush heeft die vrijheden wel serieus aangetast.  (Sommigen hopen dat Obama de daders van de vele onwettelijkheden begaan door de regering-Bush ook strafrechtelijk gaat vervolgen, maar vrezen dat Bush pre-emptief genade zal verlenen.  Bush weigerde een vraag over gratieverlening te beantwoorden)  De verkiezing van Obama heeft inderdaad die hoop hersteld.  Bush kwam over zoals hij meestal overkomt: overtuigd van zijn eigen grote gelijk en simplistisch hardhorig in verband met de fundamentele problemen tijdens zijn ambstermijnen.

 

Bush nam ook geen verantwoordelijkheid voor de economische krisis.  Hij had die “geërfd”.  De regering-Bush draagt natuurlijk een belangrijke verantwoordelijkheid voor de absurde deregulatie in het bankwezen die werd doorgevoerd en, we moeten eerlijk zijn, onder Clinton, al was ingezet.  De oorlogen in Irak, Afghanistan, de crisis, het was Bush allemaal overkomen.  Hij was een toeschouwer en draagt geen verantwoordelijkheid.  Geen wonder dat de VS en de wereld uitkijken naar de grote hoop Obama.  Bush versprak zich nog even toen hij Obama geluk wilde wensen.  Hij wenste daarbij de tegenstander die Amerika in de toekomst gaat aanvallen succes, en niet de inkomende president: “I'm telling you there's an enemy that would like to attack America, Americans, again. There just is. That's the reality of the world. And I wish him all the very best.”  Een passend bushisme als afsluiter!


 

De goeverenur plaagt

Je kan Goeverneur Rod Blagojevich van Illinois (zie 14 december) veel verwijten, maar niet dat hij geen lef heeft.  Het heeft hem daarbij ook behaagd de factor ras uit te spelen in de politiek.  Aangezien een van de twee senatoren van de staat Illinois verkozen is tot president van de VS, heeft de goeverneur het recht die te vervangen.  De grondwet van Illinois (ja hoor, elke staat in de VS heeft zijn eigen grondwet, Vlaanderen is nog niet zover) en een wet zeggen dat de goeverneur de vervanger benoemt voor de rest van de termijn als die termijn minder dan twee jaar bedraagt, wat hier het geval is.  Blagojevich heeft een zeer slimme politieke zet gedaan door een zwarte te benoemen.  Na het ontslag van Obama zetelt er geen zwarte meer in de Senaat.  (Sinds Reconstruction zetelden er nog maar drie (!) zwarte senatoren, onder wie Carol Moseley Braun, ook voor Illinois.)  De goeverneur heeft een voormalige minister van Justitie van Illinois (die functie hebben we ook nog niet in Vlaanderen), Roland Burris benoemd.  Burris is de eerste zwarte die tot een statelijk ambt werd verkozen in Illinois.  Burris heeft zich tot driemaal toe kandidaat gesteld bij de goeverneursverkiezingen van Illinois, maar verloor steeds, de laatste keer van Blagojevich.  Brandschoon en rechtlijning is Burris, nu een lobbyist, niet: in 2008 steunde hij Blagojevich financieel, hoewel dan al duidelijk was dat de goeverneur het voorwerp was van een gerechtelijk onderzoek.  Anderzijds riep Burris Blagojevich enkele weken geleden op om ontslag te nemen, iets dat hij nu natuurlijk niet herhaalt.

 

Blagojevich had aan een andere zwarte, federaal Afgevaardigde Danny Davis, voorgesteld hem te benoemen tot senator.  Davis weigerde, maar vond Burris dan wel een goede keuze.  Burris, die een beetje kinderachtig stond te grinniken op de persconferentie over zijn benoeming en de economische crisis en de oorlog in Irak inriep om zijn aanstelling te rechtvaardigen, kreeg ook onmiddellijk de steun van federaal Afgevaardigde Bobby Rush (die ooit nog Obama versloeg in een voorverkiezing), die vond dat de enige zwarte senator, Obama, door een andere zwarte, Burris, moest worden vervangen.  De (zwarte) minister van Binnenlandse Zaken van Illinois, Jerry White, ging niet akkoord en weigerde de benoeming tegen te tekenen, zoals de wet vereist.  Dat was de reden (of het excuus) voor de Secretaris van de federale Senaat in Washington om de benoeming van Burris te verwerpen.  Die afwijzing zorgde voor een mediaspektakel.  De Democraten zitten met een probleem.  Zij weigeren Burris zijn plaats in de Senaat omdat zijn benoemer, een partijgenoot, wettelijke problemen heeft.  Ook Obama verzet zich tegen de benoeming van Burris.  Men heeft daarbij geen kritiek op Burris, maar op zijn benoemer.  Wettelijk hebben de Democraten, onder wie er nu al sommigen hun steun aan Burris geven, vermoedelijk geen poot om op te staan, hoewel ook daar discussie over is, aangezien de Senaat volgens de federale grondwet (artikel I sectie 5) oordeelt over de “elections, returns and qualifications of its own members” (wij hebben een gelijkaardig probleem met de wettelijkheid van verkiezingen indien BHV niet gesplitst is).  De Democraten hadden het probleem kunnen vermijden door de goeverneur de benoemingsmacht te ontnemen en een speciale verkiezing in Illinois te organiseren, maar zij wilden dat niet doen omdat ze vreesden dat zo de Republikeinen een kans zouden maken.  Ze proberen nu wel Blagojevich af te zetten.  Ironisch is wel dat Obama’s vroege ontslag als senator het zijn partijgenoten moeilijker maakt.  Als hij pas ontslag zou genomen hebben net voor zijn inzwering als president (vice-president Biden, die ook herkozen is als senator, neemt pas dan ontslag als senator van Delaware, maar wordt, als VP, nominaal voorzitter van de Senaat), dan had Blagojevich Burris niet kunnen benoemen, als die de goeverneur tegen die tijd afgezet zou zijn door het parlement van Illinois.  


 

Belgacafe

Eergisteren met de studenten in mijn cursus Nations and Nationalism gaan eten in Belgacafe, een Vlaams restaurant niet ver van het Capitool.  Chef Bart Vandaele verwelkomde ons hartelijk met uitstekende gerechten.  De gasten waren in de wolken over de kwaliteit van het eten.  Ik had hun vooraf gemeld dat de Vlaamse keuken voor niemand moet onderdoen.  Het deed me plezier dat Belgacafe niet teleurstelde.  Voor wie Washington bezoekt, een echte aanrader!


 

Governor Sleaze

Eindelijk, gouverneur Rod Blagojevich van de staat Illinois werd vorige week gearresteerd. In 2002 werd hij de eerste Democratische goeverneur van Illinois in 30 jaar, maar de Democraten zijn hem liever kwijt dan rijk. Blagojevich, wiens ouders immigreerden vanuit Servië en Bosnië-Herzegovina, zet de kleurrijke traditie van criminele goeverneurs in mijn voormalige staat verder. Vier van de laatste acht goeverneurs van Illinois werden opgepakt. Blagojevichs Republikeinse voorganger George Ryan zit nu al een jaar in de gevangenis voor omkoperij en afwending van fondsen.

Blagojevich werd opgepakt o.m. omdat hij de vrijgekomen Senaatszetel van Barack Obama aan de hoogste bieder wilde verkopen. De goeverneur heeft het recht om zelf de vervanger te benoemen. Andere staten hebben dezelfde regeling. Blagojevich hoopte op een ministerpost in de nieuwe regering, op een ambassadeurschap of op een andere goedbetaalde benoeming en op een leuk postje voor zijn vrouw. Hoewel hij wist dat hij in het oog werd gehouden door het gerecht, was hij zo dom om zijn zaakjes over de telefoon af te handelen. Stijlvol was hij daarin niet. He f-woord valt geregeld. Ook zijn vrouw heeft een vuile mond, zo blijkt uit de opnames.

De arrestatie komt helemaal niet als een verrassing. Blagojevich en zijn vrouw zijn al lang het doelwit van federale aanklagers. Zij zijn beiden producten van de corrupte Democratische “machine” die Chicago al decennia lang beheerst. Blagojevich werkte ooit nog voor de corrupte Edward “fast Eddie” Vrdolyak (die nu wacht op zijn eigen strafbepaling), de nemesis van de eerste zwarte burgemeester van Chicago, Harold Washington (zie mijn bericht van 4 november). Goeverneursvrouwe Patricia is de dochter van de Democratische alderman (gemeenteraadslid van Chicago) Richard Mell, een van de bondgenoten van Vrdolyak. Via zijn vele connecties steunde de machtige Mell zijn schoonzoon als kandidaat voor Afgevaardigde in het Amerikaans Congres in 1996. Men mag mensen niet beoordelen op hun uiterlijk, maar wie Blagojevich en zijn vrouw ziet en bezig hoort, zal niet verrast zijn dat we hier niet te maken hebben met fijne figuren.

Barack Obama is niet gelukkig met dit alles. Het gaat over zijn Senaatszetel. Zijn topadviseur Valerie Jarrett werd genoemd als een van de kandidaten voor die zetel. Zij heeft nu een Witte Huis-benoeming op zak. Obama’s chef-staf Rahm Emanuel (zie bericht 22.11) zou gesproken hebben met Blagojevich over “aanvaardbare” kandidaten. Emanuel is nu Lid van het Huis van Afgevaardigden voor het district (Illinois 5th) waar Blagojevich zijn voorganger was. (Die zetel was voordien in handen van nog een corrupte Democraat, Dan Rostenkowski.) Topadviseur David Axelrod (zie 22.11), voormalig adviseur van Blagojevich, zei dat Obama met Blagojevich had gesproken maar nam dat nadien terug. Een van de corrupte supporters van Blagojevich is vastgoedmakelaar Tony Rezko, die zijn vriendjes in de regering van Blagojevich kon plaatsen. Rezko heeft ook een connectie met Obama. Hij bood Obama in de jaren negentig een job aan in zijn firma. Die zegde nee, maar ontving later wel financiële hulp van Rezko (die ooit ook burgemeester Harold Washington steunde) bij zijn eerste politieke stappen. Later kochten Obama en Rezko op dezelfde dag naburige loten aan in de Hyde Park-wijk in zuid-Chicago en verkocht Rezko daarop een strook van zijn goed aan Obama, volgens sommige berichten onder de marktprijs. Obama betreurde nadien die transactie, maar zie dat hij niet onwettelijks had gedaan.

In de aanklacht staat ook dat Blagojevich ermee dreigde de Tribune Company, mediabedrijf dat het nu lastig heeft, o.m. eigenaar van de Chicago Cubs (honkbal), de Chicago Tribune and de Los Angeles Times (kranten), geen hulpfondsen toe te kennen bij de verkoop van de Chicago Cubs als opiniemedewerkers van de Chicago Tribune die kritisch waren tegenover de goeverneur niet werden ontslagen. Tiens, heeft Verhofstadt ook niet geprobeerd Derk-Jan Eppink bij De Standaard en Luc Van der Kelen bij het Laatste Nieuws te doen ontslaan?


 

Meer verandering?

De kogel is door de kerk. Obama heeft Hillary Clinton benoemd tot Minister van Buitenlandse Zaken. Zoals eerder vermeld (22 november), blijft de vraag of dit een goede beslissing was. Christopher Hitchens denkt van niet. Waarom benoemt Obama zijn felle tegenstandster van de voorverkiezingen? Tijdens die voorverkiezingen maakte Clinton het gebrek aan o.m. buitenlandse ervaring van Obama belachelijk. Obama kreeg veel krediet door zijn verzet tegen de Irak-oorlog van Bush, terwijl Clinton die steunde. In de belangrijkste beslissing van het laatste decennium zat hij dus aan de juiste kant, zei Obama, terwijl Clinton verkeerd zat. Clinton hamerde steeds op Obama's gebrek aan ervaring, o.m. met haar 3 uur 's morgens-spotje. De Obama-campaign maakte ook brandhout van de verklaringen van Hillary dat ze ernstige bijdrage leverden tot de vrede in Noord-Ierland, dat haar rol in het buitenlands beleid van haar man Bill belangrijker was dan de enkele formele plichtplegingen die echtgenotes van staatshoofden doen, enz. Obama wil de verzoener zijn, maar of dat vereist dat Hillary in zijn cabinet zit, zal de toekomst uitwijzen.

Obama wil niet alleen een verzoener zijn maar ook openstaan voor andere gezindtes. Hij behoudt Robert Gates, de huidige Minister van Landsverdediging. Bill Clinton had ook een Republikeinse Minister van Defensie, de gematigde senator Bill Cohen. Gates verving de zeer onpopulaire macho Donald Rumsfeld, zondebok voor het Irak-fiasco, een van de havikken van George W. Bush. Gates is niet helemaal onbesproken. Hij kwam in nauwe schoentjes i.v.m. het Iran-Contra-schandaal. Hij is een voormalig CIA-directeur onder vader Bush, zelf nog oud-directeur van de CIA. Gates kritiek kreeg voor het CIA-knoeiwerk i.v.m. de Sovjet-Unie. Toch is hij nu zeer gerespecteerd door beide partijen, o.m. omdat hij geen haantje-de-voorste is, zoals zijn voorganger. Hijzelf zegt dat hij en Obama geen beleidsverschillen over Irak hebben. Obama wil de troepen weg binnen dit en 16 maanden. Gates zal vermoedelijk de terugtocht overzien en dan Defensie verlaten.

Obama heeft ook een nieuw Minister van Justitie benoemd, Eric Holder. Holder, geboren op het Caribische eiland Barbados, is de voormalige nummer 2 op Justitie onder Bill Clinton en zou de eerste zwarte Attorney-General worden. Holder komt wel met een beetje bagage. Op het einde van zijn termijn maakte Bill Clinton gebruik van zijn presidentiële macht om gratie te verlenen om een paar louche figuren te helpen. Eén van hen was Marc Rich, geboren als Marc Reich in Antwerpen. Rich zat verwikkeld in een van de grootste Amerikaanse belastingontduikingsschandalen. Clinton gaf hem gratie voordat hij veroordeeld was. Rich’s ex-vrouw Denise steunde de Democratische partij en al snel sprak men van een quid-pro-quo. Holder verzette zich destijds niet tegen het gratievoorstel. Men neemt aan dat de Senaat zijn benoeming wel zal bekrachtigen, tenzij er alsnog iets vervelends opduikt.

Men hoort gemor dat Obama enerzijds toch minder verandering brengt dan beloofd tijdens zij campagne en anderzijds wel een paar sterke persoonlijkheden in zijn cabinet opneemt, die wel eens voor zichzelf zouden willen rijden. Obama antwoordt dat het onzin is dat ervaring in de vorige Democratische regering (van Bill Clinton) mensen zou diskwalificeren. Zoals hij zei, de buck stops here: de ultieme verantwoordelijkheid ligt bij hem. Hij zal zijn visie met de hulp van die mensen ten uitvoer brengen. De intellectueel Obama is niet te beroerd om te luisteren naar mensen die zelf sterke opinies te hebben en dan zelf een beslissing te nemen.


 

Verandering of ervaring?

De Republikeinen verweten dat Obama te onervaren was voor het presidentschap. De Democraten hoopten op verandering. Obama is zijn ploeg nu aan het samenstellen. Voor velen zit er te weinig belofte tot verandering in die ploeg, die kan bogen op heel wat ervaring. Is dit een regering Bill Clinton II? Obama zal heel wat Clintonites aanstellen en er zitten er nog een resem aan te komen, onder wie misschien wel Hillary zelf, Obama’s bijna-nemesis van de Democratische voorverkiezingen.

Over wie gaat het? De eerste benoeming was de nieuwe chief of staff, Rahm Emanuel. Emanuel is een Congreslid van Chicago, de Caucus Chairman, de vierde in bevel van de Democratische fractie in het Huis van Afgevaardigden. Emanuel kent dus de wetgevende vergadering heel goed, maar hij heeft ook ervaring in de uitvoerende tak. Hij was een topmedewerker van Bill Clinton in het Witte Huis. Zijn vader is een uitgeweken Israeli. (Israel-gezinden hoeven dus niet te vrezen voor een president met die Hussein heet.) Zijn broers zijn ook zeer succesvol. Zeke Emanuel is een bekend bio-ethicus, van wie ik enkele maanden geleden een voordracht hoorde over ziekteverzekering, en Ari vertegenwoordigt acteurs in Hollywood. Rahm is goed bevriend met David Axelrod, strateeg van Obama’s presidentscampagne, die nu ook benoemd is als topadviseur in het Witte Huis. Emanuel staat bekend als een partijpolitiek straatvechter. Dat lijkt in tegenspraak te zijn met Obama’s verklaarde wil mensen bijeen te willen brengen. Anderzijds suggereert dit dat Obama wel weet hoe het eraan toegaat in de politiek. Voor andere benoemingen zie hier.

De belangrijkste naam die nu de ronde doet is natuurlijk Hillary Clinton. Zij is kandidate om de derde vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken te worden, na Madeleine Albright en Condoleezza Rice. Er is een zekere ironie hier omdat Obama’s ster begon te reizen toen hij zich tegen de oorlog in Irak verzette en Clinton George W. Bush daarin net steunde. Maar Obama lijkt geïnspireerd te zijn door Abraham Lincoln, die zijn grote rivaal voor de Republikeinse nominatie in 1860, William Henry Seward, net zoals Hillary Senator van staat New York, minister van Buitenlandse Zaken maakte. Obama zou het boek daarover van presidentiële historica Doris Kearns Goodwin Team of Rivals aan het lezen zijn.

Als Hillary hoopt nog president te worden is het niet zeker dat het State Department de juiste keuze voor haar is. Die job zal haar van het binnenlandse politieke toneel houden. Alvast één van de topcommentatoren, David S. Broder van de Washington Post, vindt het sowieso een slecht idee. Hij vindt dat de Secretary of State een uitvoerder van Obama’s beleid moet zijn, geen mentor. Ik ga akkoord met Broder. Hillary kan een stoorzender worden en haar echtgenoot nog meer. Deze laatste heeft een maniakale drang naar aandacht en zit via zijn Global Initiative tot over zijn oren verwikkeld in allerlei belangen met internationale machtshebbers. Dat kan de onafhankelijkheid van zijn vrouw in het gedrang brengen. Hij heeft ook anonieme sponsors van zijn Presidentiële Bibliotheek en lijkt niet happig hun namen vrij te geven. Dat wordt nu allemaal uitgezift door het “transition team”, net zoals de mogelijke akkefietjes van advocate Hillary.


 

Broek op?

Jackie Kennedy was een mode-ikoon toen zijn in het Witte Huis woonde. Wordt Obama dat ook? Een reporter van de New York Times hoopt van wel. Hij is niet zo gelukkig met de mode bij veel jonge gasten die hun broek heel laag laten afzakken en hun onderbroek te onpas onder de aandacht brengen. Inderdaad, het jonge volkje overdrijft soms met die afzakkers. Het beperkt hun bewegingsruimte en het is dikwijls niet om aan te zien. Obama is steeds goed en verzorgd gekleed: stijlvolle, sobere maatpakken.

Michelle Obama had het genoegen voor het eerst op de lijst van best geklede mensen van Vanity Fair te prijken dat verrast me toch. Michele Obama is zeker een vrouw met inhoud en karakter, maar haar kleding vind ik nu niets speciaals. Terwijl Barack zich heel elegant voortbeweegt en er steeds goed voorkomt, is zijn vrouw toch heel wat minder elegant. Haar bewegingen zijn heel wat minder vloeiend en haar keuze van kleding vind ik niet altijd gelukkig. Uiteindeljjk is dat niet zo belangrijk, maar in deze tijden van perceptie helpen alle beetjes.