Het Zilveren Huishouden

De ekonomie hier in Zilverstad is een beetje anders dan elders.

In de 19e eeuw was het hier al vrolijkheid wat de koperklok sloeg: zilver, goud, saloons, vrouwen, rijkdom, fajiet, moorden en tussendoor wat Indianenraids om het verhaal volledig de couleur locale van de Wild West te bezorgen. Twee eeuwen later leven we in een meer prozaïsch landschap tussen twee gapende openluchtkopermijnen in, eentje 5 en de andere 12 km in doorsnee op 25 km van mekaar, en wat spookstadjes hier en daar.

Afgelopen zomer hadden de hoge benzineprijzen een pozitief effekt op de plaatselijke handel en wandel: meer wandelen want rijden was te duur en bijgevolg deden de plaatselijke handelszaken betere nering en tering dan andere zomers omdat de mensen meer thuis bleven en dus meer plaatselijk verbruikten. Tegelijkertijd echter ging Teleperformance in augustus dicht, een "call center" dat 50 mensen tewerkstelde. In een gemeente van 12 000 is dat een serieus pak aan werkverlies. Temeer daar de aktieve bevolking hier erg dunnetjes is: de gewone overheidsadministratie, de handel, het ziekenhuis, de univ, de mijnen en je hebt het bekeken. Nu is ook de gootste werkgever, nl. de mijnenholding bezig aan massieve ontslagen omdat de prijs van het koper waarvoor dieven tot voor kort nog heel wat dierven op het spel te zetten, ingestort is. De benzineprijs is sinds zaterdag onder $1.99. maar nu is er geen geld meer zelfs voor goedkope benzine. En nu de feestdagenkoopperiode is ingezet zijn de koopdagen duidelijk gekoncentreerd rond de dagen van: "Ma, m'n pree en me mes!", en de inkopen netjes afgemeten.

Een stabilizerende faktor vormen het groot aantal gepensioneerden dat hier - meestal weggelopen uit Z-Californië - zijn toevlucht gezocht heeft, meestal mensen die niet té dun bij kas zijn om een "normaal leven" gewoon verder te zetten en dus blijven kopen als gewone stervelingen-met-niets-aan-de-hand. Deze binnenkomst van deze bevolkingsgroep heeft ook de huizenprijs opgekrikt.

Deze gemeentelijke mikro-ekonomie zit gevat (of gevangen?) in een ruimere middel-ekonomie van de staat New Mexico. De staat produceert op chiles, pecans en Intel chips (Bill Gates begon hier in zijn pjoeter-a...jaren) na ook nog wat films (na Holly- en Bolly- hebben we voor NM nu Tamalewood; btw: Indiana Jones III werd voor grote stukken in Z-NM gedraaid). In hoofdzaak komt het erop neer dat alles ingevoerd wordt want de staat produceert omzeggens niets. Dus alle kamions komen vol binnen en rijden leeg weg weer terug, de duurste kamion is een lege kamion en dat weegt door op de betalingsbalans. Je groenten hier kosten 10-30% duurder dan zeg maar Californië waar de lonen 1,5-3 x het nivo van de lonen van hier hebben, van de huizenprijzen gezwegen.

Bill Richardson, de goeverneur staat dus klaar om minister van handel te worden. Ben nieuwsgierig. Thuis heeft hij alvast zijn best gedaan om kommersie aan te trekken, zoals Tamalewood bvb. dat een van zijn trofeeën is. Heel wat filmmakers komen de laatste tijd naar hier wegens de gunstiger fiskale en financiële omstandigheden om prenten te schieten. Hoewel zó nieuw is dat ook weer niet want John Ford draaide Stage Coach in onze kontreien. Nu is Space Port in de maak,vanwaar privé-ruimtevluchten zullen vertrekken. De UFO's zijn dus nog niet weg.

Jan


 

Car Crash

Net zoals met gouden parachuten in de bank-hypotheekwereld, vliegen de automarchangs in hun dure vliegers en sleeën naar Washington.

Wat sprokkels van demokratische Amerikanen over de wagenindustrie:

1. Een 66 jaar oude aannemer: onder een stelsel  van universele gezondheidszorg zou de wagenindustrie minder zware sociale lasten - zoals gezondheidszorg - te torsen hebben.

2. Dezelfde aannemer en zelf ooit ook lid van een vakbond, verwijt niet zozeer de vakbonden dan wel het totale gebrek aan vernieuwingsvizie vanwege de wagenbouwers.

3. Een 55 jarige ziekenhuisbeheerster: naast het gebrek aan moderne zuinige technologie hebben de vakbonden zeker boter op het hoofd. Hier in de VS, vgl bij jullie in W-Europa, gaan de vakbonden vaak zeer zwaar uit de bol met hun eisenpakket en toen het de wagenindustrie opperbest voor de wind ging was daarop niet de minste rem, bijgevolg zijn exuberante eisenpakketten omgezet in luxueuze sociale voordelen. Destijds waren de wagenmonteurs van de best betaalde arbeiders in de VS, vaker veel beter betaald dan hoger opgeleiden. De vakbonden hebben in de VS door ongebreidelde eisen heel wat fajiet gestaakt of geëist, zoals bvb de spoorwegen in Maine in de jaren '70.

4. Diezelfde dame: mijn eerste wagen was een Japanse, omdat in de energiekrizis van '72 de Japanners 2-3x zuiniger waren én veel minder herstellingen behoefden, dus zuiniger én betere kwaliteit.

Verder vraag ik mezelf af tot op vandaag waarom de wagenbouwers pertinent geweigerd hebben zuiniger wagens te bouwen; dus afgeleide vraag: wat is het aandeel van de olieproducenten in de wagenbouw en      -verkoop? Deze vraag is totnutoe onbehandeld gebleven in het openbare debat.

tuut tuut.

Jan


 

Veterans' Day, Isaiah, Peace Corps en Department of Peace.

Geen kategoriedeze keer want de blogorganizatie voorzag geen vakje: wereld.

Een tiental dagen geleden uitte een WO II oudstrijder uit Las Cruces zijn eindeloze dank voor de onmetelijke inzet van de vrijwilligers die een reis organizeerden én bekostigden om de (minder sterk bij kas zijnde) oudstrijders in de gelegenheid te stellen het WO II monument, halfweg de obelisk en het Lincoln memoriaal aan de Mall in Washington, DC. te kunnen bezoeken, 63 Jaar na datum. Dat monument heeft zo ongeveer de afmetingen van de blauwe-steen-ster in Bastogne (een vrij goed bekende naam bij de 60 +ers.).

Twee maanden geleden ontmoetten we aan het Crazy Horse Memorial, in de Black Hills, SD. een Australiër die daar was ter gelegenheid van de Sturgis Rally, een van de jaarlijkse reuze Harley Davidson Rallies (voor de liefhebbers: het kenmerkende uitlaatgedonder van HD is gepatenteerd!!!); er is er ook zo'n rally voor Sinterklaas. In 1946 begon Korczak Ziolkowski, een Poolse immigrant-beeldhouwer, op zijn eentje op vraag van de plaatselijke Sioux aan dit gigantische, beter genoemd: cyklopisch, beeldhouwwerk; Mt Rushmore (de vier prezidentshoofden, een beetje verderop) verzinkt in het niets vergeleken hierbij. Het hoofd van het opperhoofd is in deze 62 jaar uit het graniet gedynamiteerd. De paardenkop is reeds op de rotswand afgetekend. http://www.crazyhorse.org/ De hele onderneminng wordt enkel met giften gefinancierd; na de dood van pa zetten ma en de kinderen de onderneming verder.  In het Oosten vandezelfde staat, in De Smet, staat er een ander monument ter ere van Pater Peter Jan De Smet, S.J. uit Dèèrmonne, "De Grote Zwartrok", held (een ware deze keer) van de Sioux http://www.desmetsd.com/recreation.html De Australiër bevestigde wat Bill Bryson in "In a Sunburned Country" vertelt over WO I, nl. dat het grootste aantal slachtoffers onder de geallieerden in de Ijzervlakte uit Australiërs bestaat. "Of Course," antwoordde de Aussy in z'n sappig Down Under aksent, "wat dacht je? Het was een goede manier voor Albion om van het schorremorrie af te raken!!!" Zo'n uitspraak herinnert me aan Colombus' rekruten onderweg haar Hispaniola (Haïti-Santo Domingo): Spanjaarden die na een gesprek met het gerecht en een vakantie in 't prizon, een "tweede kans" kregen; uiteraard was dat de laatste kans voor de 11 miljoen Arawak Indianen, sindsdien gereduceerd tot het getal nul. De Standaard meldde vorige week de laatste drie overlevende Britse oudstrijders van WO I: 3 Australiërs, als 'k me goed herinner. Monumenten, Helden, miljoenen mensen die ge- of ongewild hun leven lieten/gaven voor de zaak. Of het de goede zaak is en was, blijft een eindeloze diskussie en de uitkomst kennen we: geld koopt wapens en geld maakt meer geld ("De duivel sch... steeds op een grote hoop." een van de meest rake gezegden van onze noorderburen). Daarover zijn uitstekende films gemaakt: Oh, what a lovely war!(R. Attenborough), Johnny got his Gun(Dalton Trumbo,1932 auteur; Bradley Rand, film), Joyeux Noël (Christian Carion), De Vijanden (H. Claus, deze gaat over WO II). Naast Washington, Bastogne, Verdun, Hiroshima, kan je de wereld afreizen en overal huldebeeldhouwwerk vinden. Sommige een beetje bijzonder zoals Ossip Zadkine's Verwoeste Stad in R'dam. Het mooiste monument, en eigenlijk uniek, is het levende monument dat elk jaar rond deze datum in België de straat optrekt voor 111111.

De profeet Isaïah riep zo'n grove 2,5 millenia geleden reeds op om zwaarden tot ploegscharen om te smeden. Het hardleerse mens-dom is nog steeds op zoek naar een antwoord dunkt me. De Sovjetunie bedacht de VN destijds met dit beeldhouwwerk: http://www.worldofstock.com/closeups/ASC2795.php

JFK's Peace Corps is een omvorming in 1961van de International Volunteers Service, gesticht door Dale Clark, Mormoon, PhD Filozofie Harvard, in de jaren '50. Americorps is dan een vrijwilligersdienst voor binnenlands gebruik, een andere welgekende is Habitat for Humanity (gesticht door Prezident Jimmy Carter), analoog aan de Bouworde.In Europa kennen we ook onze 3e wereld en andere NGO's: Medicus Mundi, een van de oudste(intussen met Memisa), Bouworde (later Coopibo), Damiaanaktie, AZG en zovele andere. Wanneer krijgen deze helden van de vrede hun monument? Hoelang moeten we nog wachten op een Ministerie voor de Vrede, het Department of Peace?

Make Levees, not War, staat op mijn T-shirt, gekocht twee jaar geleden in New Orleans.

Gezondheid, op de Vrede! Lahaïm, Shalom! Shelam Aleihkum! Da nos La Paz! Dona Nobis Pacem!!!

Jan

   


 

Nakupenda Makeba; en Wannes, verdwaald in de straten van de eeuwigheid

NPR Las Cruces speelt vanavond Afrikaanse muziek: "Lingala" en veel Myriam.

Daar gaan ze dan mee met de vervliegende tijd: twee grote authentieke talenten, legenden reeds bij leven, zijn vertrokken naar de eeuwige jachtvelden, Myriam Makeba en Wannes Van de Velde. Wij luisteren regelmatig naar Myriam Makeba samen met de Kongolese en andere Afrikanen. Afrikaanse (moderne) muziek is verre van verdwaald, ze golft mee op het deinen van de diaspora, mee met de migranten, vaart en vliegt mee met de vluchtelingen, en ademt op de hartslag van de azielzoekers.

In de woestijn ,in het land van Winnetou, klinkt de Soukous heel anders dan de luide klappen op de heart drum tijdens de gourd dance, maar toch niet vreemd, omdat de boondoks hier nogal eens aan een ontwikkelingsland herinneren? Omdat ook de moderne Afrikaanse muziek de sfeer van een kontinent uitzingt?

De verkiezingsdrukte is nu al volop in een nieuwe modus veranderd: regeringsvorming. In februari waren we in Santa Fe op de Historic Plaza, het centrale park-plein zeg maar, overheerst door het Palace of the Governors. De gaanderij ervan is de uitverkoren plaats voor de Indianen om hun kunstambachten ten toon te spreiden en te verkopen. De gaanderij kijkt zuidwaarts en in de zomer zitten ze er lekker in de schaduw, terwijl de lage winterzon voor de nodige warmte zorgt. We kochten er een kerststal met prachtfiguren, pottenbakwerk in de stijl van de "storytellers." In "'t echt" zijn de storytellers vrouwen, in gebakken vorm: meestal in zittende houding, de benen gespreid om het evenwicht te bewaren want ngl. de grootte van de vertelster zitten er tien, twintig, dertig enz. kinderen op haar benen, schoot, armen, schouders allen met open mond te luisteren naar de prachtige verhalen vol wijsheid en drollige (letterlijk soms) grappen. Verscheidenen onder hen droegen een Hillary badge.

We vragen ons reeds geruime tijd af hoe zij, de echte inboorlingen, dit hele verkiezingsgedoe beschouwen als ze 's avonds bij de kiva zitten. Een stuk van 't antwoord krijgen we hopelijk als we in februari nog eens de kans krijgen om met hen een babbel te slaan.

Ondertussen gaat de wapenverkoop, in landelijk NM, regelrecht in tegen de grafieken van Wall Street, immers na zijn inhuldiging gaat Obama ons geweer afpakken, of wist je dat nog niet?


 

En nu, Selma en Monica?

Bill Richardson onze Staatsbaas, een demokraat (ex-prezidentskandidaat) in een rood-nu-blauw-geworden New Mexico is duidelijk aan 't afwachten of zijn vroeg verklaarde steun aan Obama eieren gelegd heeft; de kipt heeft nog niet gekakeld, voor hem. Hij klinkt als recht uit New England ingevoerd maar hij is in Mexico geboren uit een Mexicaanse moeder, zijn pa trouwde toen hij in Mexico CY werkte. Grappig is dat mijn eega dezelfde meisjesnaam draagt, maar zij is van Upstate NY, het andere uiterste zeg maar tov. Mexico Ciudad. Paul Richardson was toen een ijverige manager in een papierfabriek. Mijn vrouw is geboren dicht tegen Antwerp (ligt niet te ver van de Canadese grens en de kathedraal is van kleiner formaat dan het origineel model). Nog grappiger is dat Bill op een foto (waarop hij met baard gekiekt was) in de krant van een paar maand geleden geweldig op Herman De Croo in zijn liberalere jaren, leek. Toeval? Waarschijnlijk niet want in Ename heeft er ook Spaans bloed gewoond, toen Gent nog min of meer de hoofdstad van de wereld was. 

New Mexico is blauw geworden maar zoals in de sterk verstoorde geologische lagen hier kan je ook de verlsagenheid aflezen bij sommige groepen die niet "Habemus Obamam" juichen, maar zich angstig afvragen wat er met hun geweren en ATV's, 4 wieler speeltuig voor - lichamelijk - volwassenen, staat te gebeuren, angstvallig hun zuurverdiende centen tellen want ze zijn al zo arm dat ze geen ziekteverzekering aankunnen en nu nog meer belastingen zullen moeten betalen. Het "oude geld" hier ziet zijn Wild West nog meer ingepalmd door de Feds...

De artiesten hier, die ofwel enkel lopen of fietsen of ex-Californiërs die met Prius rijden, glunderen natuurlijk, en ook al de dagenlang-bellers-voor-stemmen. We hebben nu eindelijk telefoonrust, enkel twee oproepen om ons aan de oogartsafspraken te herinneren. Vermoedelijk gaat/ging het er in santa Fe, Albuquerque anders en juichender aan toe.

Maar intussen, terwijl Selma's brug nog niet helemaal ingestort is in ons geheugen, stappen, een dag rijden ten W. van hier, nu reeds twee dagen op rij, duizenden op  op Santa Monica in W.-Hollywood omdat zij nu op hun beurt als 2e klasburgers bestempeld worden. Zij, de GLTG (Holebi's), stappen op tegen de triomf van hen die juichen over de ontzegging van rechten aan andere mensen omdat die andere mensen (behalve in  belastingen betalen) anders zijn, anders geboren, anders volwassen geworden, maar evenzeer menszijn, even kunstzinning zijn, even dienstbaar, even hard weken, evenzeer liefhebben, door hun anders zijn he tmenselijk landschap enkel maar verrijken. De politie legt de betogers geen stro in de weg, waakt op zeer vriendelijke wijze over een vredig verloop en helpt de stoet tussen het drukke Santa Monicaverkeer door. Een 40 jaar oude herinnering aan toen we met een tienduizend betogers op de Frankrijklei in A'pen van de politie allerlei grappige suggesties kregen waar we de  meest verkeerblokkerende sit-in konden houden edm.   

As California goes, so goes the nation??? 

Jan


 

Mark your Calendars

Over een maand is het weeral Sinterklaas, en wat verzenden vanhieruit naar België voor de kleinkinderen wordt een zeer kostelijke(of kosten-lijk[=lijk-in-de-kast] zaak; de olieprijzen zijn gezakt maar de verwachte daaruitvoortvloeiende prijsstijgingen blijven zoals steeds (wat dacht je wel!) ongevoelig voor de zwaartekracht. Het neemt een heel stuk romantiek weg van "het kadoke" als je regelingen treft om een bedrag over te schrijven naar Europa en dat het speelgoed daar wordt gekocht, ingepakt enz..

De vierde donderdag van de maand 27 november: Thanksgiving; synoniem Kalkoendag; Jour de Grace au Canada, le 23 octobre. Het is het startschot (wis en waarachtig, want er wordt nogal wat gas geproduceerd die dag!) voor de eindejaars(over-)konsumptie die eindigt met het buitengooien door de voordeur (zoals in sparrenrijke staten als Maine bvb.) van de kerstboom op Kerstdag. De legende vertelt in zeer romantische termen dat de pelgrims een dankfeest organizeerden voor de Indianen omdat ze hun aangeleerd hadden maïs en pompoenen te telen en uiteindelijk zo konden overleven. Een mooie dekmantel (eerste had ik per ongeluk "denkmantel" getijpt, maar dat klinkt me even juist in de oren) voor wat echt gebeurd is, daarvoor verwijs 'k graag naar het werk van Charles Mann "1491".  Het echte eerste feit echter, deed zich enkele decennia eerder voor want de Spanjaarden waren een beetje rapper dan de Albionezen, dus een Día de Acción de Gracias, hier in Nueva España, vandaag in Z- New Mexico.

20 November begin Advent; 7 december: met zonsondergang begint Eid-al-Adha; 21 december eerste winterdag en met zonsondergang begint het lichtfeest Hanukkah; 25 december Kerstmis, 26 december: begint Kwanzaa-week; 28 december: met zonsondergang Muzelman's nieuwjaar.

2009 Maandag 18 januari Martin Luther King Day: ik ben nieuwsgierig door het vermoeden dat met een nieuwe "MLK", alias BHO, de dag deze keer extra luister en draagkracht zal krijgen.

Dinsdag 20 januari: Inauguration Day van de nieuwe Prezident: The first black President of the USA Er is zelfs een extra merkwaardig aspekt: vader is Afrikaan, moeder niet ook niet Afro-Amrikaan, nog Afrikaans-amerikaans, dus eerste zwarte prezident en niet van slavenvoorouders. 

Woensdag 28 januari: State of the Union: aangezien er niet veel tijd is om de lamme eend te beschouwen zullen we hopelijk iets meer horen dan de geveinsde vaderlandsliefde.

Woensdag 12 februari: geboortenherdenkenking, twee euwen geleden, van Charles Darwin (ºChrewsburry, +1882 Downe, Engeland) en  Abraham Lincoln (º Hardin Cty, KY + vermoord in 1865, begraven in Springfield, IL).

Waarvan akte.

Jan


 

Nueva Mexico Azul

Gisteravond om 20 u (Bergen Tijd) meldde CNN dat in het Biltmore Hotel de TV's waren afgezet. Dat was net nadat John King Merlin niet voldoende kiesgeesten meer kon uit zijn toverkaart opwekken om aan John McCain de villa tgo. het Jefferson monument te kunnen verhuren.

Eigenlijk wouden wij onze ogen niet geloven omdat statistieken geen exakte wetenschap schijn, St Lukas, MD weet dat ook. En we wouden onze hoogste verwachtingen niet laten kapotspatten, onze superkali-fragiele-istieke droom niet enkel als een prachtvuurwerk van een paar sekonden laten stralen om daarna in een paar luttele rookpluimen de duistere oneindigheid in te zweven. Dus vastklampen aan de zetelleuningen en oppassen dat we ons glas niet in onze handen aan splinters knijpen.

Voorheen rood New Mexico had nog een zandkleur op de kaart.

Dan kwam de geweldige speech van John, een prachtstuk van staatsmanschap. Waarom heeft de man, zoals Amerika hem meestal gekend heeft, niet op dezelfde wijze zijn kampanje gevoerd? Wat zou dat niet opgeleverd hebben?! Waarschijnlijk om wat we reeds tijdens de zomer dachten: de man mist een programma en slalomt teveel, de inertie van de massa kan daar niet mee mee. Oef, nu konden we het geloven.

New Mexico had een hemelse kleur aangenomen.

En dan een goed uur later kwam een vermoeide - en rouwende - man met vrouw en dochters aan. Wat onmiddellijk visueel opviel: wat een verschillend publiek, vgl. met Phoenix! Wat een verscheiden publiek  hier. De kamera zag de vrede in de massa blikken, de voldaanheid, de rust en ook heel wat ogen oogden nog met ongeloof, met scherpe aandacht. Op de meeste gezichten zag je achter de ogen harten sneller slaan, hersenen-in-overdrive proberen te vatten dat het tweede millenium eindelijk voorbij is, het derde millenium nu echt kan beginnen, proberen te vatten dat geschiedenis aan ''t gebeuren is, dat verdeeldheid opnieuw eenheid kan worden, proberen te vatten hoeveel oneindige mogelijkheden gaan openbloeien, proberen te vatten hoe hoop hopeloosheid zal overhoop gooien. En veel gezichten straalden ook fierheid uit, waardigheid, want nu vier eeuwen na weggeroofd te zijn van hun grond, familie, kultuur kunnen die gezichten de wereld vrij - echt vrij - in de ogen kijken.

Thuis hier zijn we niet zo erg sentimenteel, maar gisteren, in alle stilte rolden vier tranen van twee gezichten, van mijn vrouw en mezelf. 

Jan


 

Bewolkt, Méthode Champenoise

Even weg  van de telefoon, de wagen in voor schoodbappen, Gruet Brut Blanc de Noirs o.a. Highway 180 loopt hier O-W en de lichte bewolking van vanochtend heeft Belgische proporties aangenomen. Dus vanuit AZ, een 45 min W van hieruit, komen de wolken aandrijven. Op het Dem hoofdkwartier werd me verteld dat die bewolking afkoelende zorgenstoom is vanuit het Phoenix GOP  hoofdkwartier want terwijl daar uitgegaan werd van een "done deal" voor de Grote Oude Partij schijnen de Saguaro kaktussen woestijnzand in het eten te gooien. Wij vroegen ons zondag reeds af waarom er zo opvallend vele AZ nummerrplaten stopten aan het OB hoofdkwartier. De uitleg die 'k vannamiddag kreeg: aangezien AZ afgeschreven was tvv McCain zond men hulpkrachten uit naar ZW New Mexico omdat landelijk Z-NM met zijn geweren en rancheros graag de rode toer opgaat tov het meer hemelskleurige Albuquerque en San Fe en ijverig en beleefd, echt fenomenaal. Als we geen 10 telefoons kregen, sinds zaterdagochtend kregen we er geeneen, en allemaal levende Dem-bel-l-st-ers. Vanmiddag echter een uitzondering: een robofoon van John: "Hi, I am John McCain," and so fort... Het was erg bevreemdend want ik spitste mijn oren, ja wij, opgeleid in de gezondheidszorg raken niet meer af van die automatisch-klinische reflex: "Wel John, wat is er aan de hand?" dacht ik, zijn stem klonk zo zwaar en oud??? Blijkbaar testosteronproblemen. Nu, net nog een, ik vrees dat hij écht in de problemen zit want hij belde niet meer zelf maar delegeerde het bericht aan een vriend die liet verstaan dat de (militaire) ervaring van John de enige garantie is om dit land te vrijwaren van kwaad onheil er was een klein pattriottisch vibrato op de vokale achtergrond van de robobeller. 

Nergens straatoorlog, overal vredige mensen, enkel wat betrokken gezichten wegens de bewolking, hier in Zonneland houdt men daar niet zo erg van: van wolken; nergens lang rijen, wel enorme(!!=1,5km, normaal op het spitsuur kan je hier wel eens drie wagens op rij vinden) files omdat aan de Hwy 180 nu reeds 10 maanden gewerkt wordt, en de vordering gaat zo snel als een slak op woestijnzand.

John of Flanders

   


 

As we speak, Fahrenheit 60

10:00 GMT-7 en 18:00 GMT+1, klaar voor het vooravondnieuws.

Op kantoor: da's in mijn pyjama aan mijn pjoeter, zit ik tussen twee ingenieurs, een aan de W-zijde van de plas en een aan de O-zijde van de plas, bezig met een verbinding die in de knoei zit en journalisten in de herfstkilte laat, uigerekend op 't ogenblik dat de nieuwszenders heet beginnen lopen.

Buiten is het hier op 2 000 m hoogte nu 15,5ºC ofte 60ºF, zonnig, lichte bries, en wat wolken (een rariteit in NM).

Ha, Fahrenheit hoe zit dat? Mr. Fahrenheit was van Pools-Joodse afkomst, verhuisde naar A'dam en ontwierp zijn eigen thermometer (naast Réaumur, Kelvin en Galilei) die ook zo weer echt Amerikaans is nu. 0º F is het vriespunt van zeewater en daar houdt elke verhouding, voor zover die logisch lijkt, op. De omrekening gebeurt als volgt: 5/9(F-32). Dus ons voorbeeld van vanochtend: 5/9x(60-32)=5/9x28=140/9= 15,5. Beide schalen vallen samen op -40. In NM geen denken aan. -2º is bar koud hier. Lijkt een goede oefening voor later op de dag als zelfcheck om te zien of we nog helder denken.

Voor één keer ga'k gokken: straks haal ik een fles Gruet Brut, méthode champenoise van eigen bodem; NM was de eerste wijngaardstaat van dit land.

Jan, vanop Geronimo's plateau.


 

Radio en Bloggen

"Here's Harry Miller from London," klinkt het geregeld op NPR. Wis en waarachtig hij klinkt echt als de engelstalige reïnkarnatie van voormalig BRT-korrespondent Roger Simons op de radio. Gek hoe herinneringen terugkomen. Vanhieruit was het Jan Albert Goris, vanuit NY(of was het Washington? verdorie de jaren vliegen!!!) lezers beter bekend als Marnix Gijsen.

Wij bloggen, webloggen. web [netwerk] en log [blok hout]. Wat heeft dat hout er nu mee te maken? We zitten nu niet in de woestijn maar op zee.

De dagboek-betekenis vloeit voort uit het scheepsdagboek dat logboek heet. Je weet wel met de sextant regelmatig pools-"hoogte" nemen, ttz. hoogte = breedtegraad, dus hoogte tovd evenaar en de polen, bepalen op regelmatige tijdstippen en dat allemaal noteren in een logboek. Waar is het hout gebleven?

Toen Hendrik de Zeevaarder zijn Lusitaanse landgenoten naar de Kongomonding deed zeilen, hadden ze aan een van de boordzijden een touw met knopen, één per voet. Vooraan gooide een matroos een blok hout in het water aan een ander touw gebonden. De navigator telde het aantal knopen dat het schip voorbij het blok voer per tijdseenheid, gemeten met eenzandloper. Zo werd de snelheid gemeten en daarvan afgeleid, gekombineerd met de sex- en oktant (misschien nog andere tantes, maar daarover bestaat nog teveel meningsverschil onder navigatologen), de afgelegde afstand en lokatie. Alle ernst aan boord gehouden, dat was de meest moderne ontwikkeling van het toenertijdse wereldwijde plaats-bepalingssysteem. Magellan was nog niet aan 't varen toen.   

En, ja, waar is het hout dan gebleven; soon it'll be back: the Yule Log.

Bumpersticker van de dag: They call him W so that he can spell it.

En wij? Wij blogden voort............

Ahoi!