Obama in DC, vanuit Baltimore

Ik was er niet zelf bij vandaag, hoewel Washington DC amper anderhalf uur van hier is. Vorige zaterdag Obama met mijn eigen ogen zien was genoeg; vandaag hou ik het bij de televisie. Op mijn werk had men het auditorium klaargezet, en wie wou kon tijdens de lunchpauze de eedaflegging gaan bekijken. Natuurlijk waren de meeste mensen er, en we zaten met z'n allen toe te kijken. Het was interessant om de overtuigingen van mijn collega's af te leiden uit de momenten waarop verschillende mensen klapten. Wie klapte voor historische toespelingen? Wie klapte voor de economische verantwoordelijkheid? Wie juichte voor "We will restore science to its rightful place, and wield technology's wonders to raise health care's quality and lower its cost" ("We zullen de plaats van de wetenschap herstellen, en de macht van de technologie gebruiken om betere en goedkopere gezondheidszorg verzorgen")? Boeiend - zo leert een mens nog wat.

Na de eedaflegging was het tijd om te gaan eten. Ook op historische dagen moet een mens tenslotte eten. Toen een collega en ik in onze favoriete sushiplek binnenstapte stond de televisie aan (een uitzondering). De kleine Koreaanse eigenares bood aan om ze af te zetten - en probeerde dat te doen. Pas na enig protest werd de televisie terug aangezet, en we keken met z'n allen naar de presidentiele lunch. Niet echt interessant, en een beetje triest toen we hoorden dat Ted Kennedy ziek was afgevoerd. Verder werd er erg veel commentaar geleverd door allerlei mensen. Zelfs onder de republikeinen was er soms zwak moment, iemand die toegaf dat het geen slechte toespraak was.

Er heerst hier toch optimisme. De strenge toon van Obama's speech bevestigde voor de meeste mensen enkel dat ze een man verkozen hebben die het aankan in moeilijke tijden; iemand die somber nieuws rationeel kan bekijken.

Oh ja - Obama vergiste zich dus ook herhaaldelijk tijdens de eedaflegging. Maar goed. Anders wordt hij onthutsend perfect. Zijn imago is zo netjes; hopelijk blijft hij zo netjes nu hij het land in handen heeft.
De vraag blijft - wat zal Michelle Obama vanavond op het bal dragen?


 

Obama in Baltimore

Gisteren stond ik vier uur lang op War Memorial Plaza hier in Baltimore in de vrieskou. Met vijf lagen kleren en toch nog koude tenen. Vier uur was bescheiden - de meeste mensen hadden al sinds zeven uur in de rij gestaan toen wij om 2 uur 's namiddags aankwamen. Mijn werk had namelijke goede -en dus gereserveerde- plaatsen verzorgd, en we kregen voorrang.

Er was allerlei amusement verzorgd, maar het echt programma begon rond 5 uur, met de goeverneur van Maryland, Martin O'Malley, en Congresslid Elijah Cummings. Nancy Pelosi was er ook, maar hield, misschien wijselijk, haar mond. Vervolgens verschenen Joe & Jill Biden, en de Obamas. Obama hield een korte, maar erg goed toespraak. Daarna begaven zich met zijn vieren onder het volk. Dat was voor mij het meest indrukwekkende moment - het was verassend, maar gepast, dat alle vier de bezoekers zo veel tijd doorbrachten onder de mensen die zo lang op hun gewacht hadden. Ik zag mensen Michelle Obama en Joe Biden omhelzen. Het was ontroerend. Baltimore heeft het nooit gemakkelijk gehad, en dit is een belangrijk moment voor iedereen, voor dit Demokratisch bastion, voor de grote zwarte bevolking en het enorme drugsmoment. De atmosfeer was geweldig, en hoewel vandaag alles pijn doet, was het mijn mooiste moment in Baltimore.

PS: Ik heb de toespraak opgenomen, maar je kan ze in veel betere kwaliteit vinden op http://www.wbaltv.com/video/18503581/index.html   



 

Shiny things

Lieve allemaal,
 
Vorige week was ik even niet Maryland. Vorige week was ik namelijk tijdelijk Nevada - deze tijd van het jaar trekt iedereen en z'n broer die iets met technologie te maken heeft tenslotte naar Las Vegas voor de Consumer Electronics Show (CES). Als part-time techneut kon ik dat professioneel niet missen, en dus trokken mijn manager, haar manager en mijn nederige zelf naar Sin City om nieuwe gadgets te bekijken, maar voornamelijk om de wereld van de consumentenelectronica te overtuigen dat ze hun produkten gemakkelijk toegankelijk kunnen maken voor blinden. Lucratief is het trouwens ook, met tien millioen blinden en slechtzienden in de VS.
 
Zelfs in Vegas voelt men echter de harde tijden - er waren dit jaar minder bezoekers, minder extravagante nieuwe producten. Steve Ballmer, de (min-of-meer nieuwe) CEO van Microsoft gaf dit jaar voor het eerst de keynote, en deed heel hard zijn best met het optimisme; maar het toch niet hetzelfde zonder Bill Gates.
 
Verder is iedereen en zijn broer intussen naar Washington aan het afzetten. Het ziet er naar uit de wij geen tickets zullen krijgen, en zonder tickets waag ik me niet aan de massa. Helaas. Daar staat tegenover dat Obama dit weekend wel naar Baltimore komt, en we dus wel de kans zullen krijgen om hem te zien spreken. Als ik de kou (stevig onder het vriespunt) aandurf dan breng ik verslag uit!
 
Met vriendelijke groet uit de bewolkte Old Line State

 

Kerstmis in Florida

Kerst in Orlando is een vreemd fenomeen. Florida is schitterend in de winter - lenteweer een blauwe luchten. De kerstbomen en de valse sneeuw doen een beetje vreemd aan, en de plaatselijke bevolking hoopt op kouder weer voor Kerst. Ik vind het prima zo.

Mijn echtgenoot en ik zijn op bezoek bij de schoonouders. We kijken televisie op het enorme scherm - het nieuws hier is een verwarde mengeling van plaatselijk nieuws (verslagen over recente moorden: beelden van halfverlichte parkeerterreinen vol politie), Kerstnieuws (het soort pseudo-nieuws dat rond Kerst de kop opsteekt: hoe breng je ongewenste cadeaus terug naar de winkel) en grimmig politiek nieuws. Het grimmig nieuws lijkt men zo veel mogelijk te negeren - het corruptieproces van Blagojevich, de gouverneur van Illinois, zie ik nergens verschijnen. Obama is op vakantie in Hawai'i; nu hij zijn kabinet heeft samengesteld is het vooral afwachten geblazen. De autoindustrie heeft zijn geld gehad, en de banken willen niet zeggen wat ze met het geld dat zij gekregen hebben gedaan hebben. Het lijkt allemaal niet zo relevant, als je het vergelijkt met de verlichte palmbomen; maar het doet wel terzake. Je ziet het een beetje in het Kerstnieuws - er zijn net een beetje te veel tips om geld te sparen. Men praat over hoe je het best koopjes kan halen uit het failliet van winkels. Het is allemaal vrolijk, maar de ondertoon is net een beetje ongerust. Wie zal in het nieuwe jaar nog geld hebben voor koopjes?

Oh ja, en iemand heeft zijn schoen naar Bush gegooid.

In elk geval fijne feesten gewenst, Belgie. Daar sneeuwt het misschien nog - hier doe het dat zeker niet, maar sneeuw of geen sneeuw, het belangrijkste is toch goed gezelschap (en misschien het eten), en dat hebben ze hier ook.


 

Toch een beetje spannend

Mijn echgenoot heeft naar onze congressman, John Sarbanes, geschreven om tickets te vragen voor de inhuldiging (ik zei al bijna "kroning") van Obama. Zo doe je dat blijkbaar; duim voor ons! Ik zou toch wel graag het Historisch Moment van dichtbij bijwonen.


 

Discussies

Men speculeert hier (in Maryland, in de Verenigde Staten) nog altijd over Hillary, en welke plaats ze zou innemen in Obama's kabinet. Het is waarschijnlijk een teken van de malaise in de pers na de verkiezingen: de verkiezingen zijn voorbij, Obama is verkozen maar mag nog nergens aankomen, en de economie is te deprimerend om het over te hebben.

Gisteren op mijn werk, tijdens het middageten, speelde zich het volgende bizarre tafereel af - mijn meest conservatieve collega (zeer godsdienstig, gelooft niet in evolutie, anti-socialistisch) en mijn meest progressieve collega (zo bang van een republikeinse overwinning dat ze er paniekaanvallen van kreeg) waren het over iets eens. Je raadt het - Hillary Clinton. Ze wouden haar allebei graag als staatssecretaris zien. Ik weet niet goed wat een vrij fanatieke conservatief ziet in een vrouw die voor sociale gezondheidszorg was voor het kon, die pro-choice (niet anti-abortie) is, en die getrouwd is met de demokraat die de republikeinen nog zo hartgrondig haten; maar het bestaat blijkbaar. Het verschil? De progressief dacht dat Hillary de post zou krijgen, en de conservatief dacht dat Obama het nooit zou doen.

De vraag is natuurlijk wie gelijk heeft - is de progressief te optimistisch of de conservatief te pessimistisch? Wat mij betreft is het haar gegund.


 

Oceanberge

Ik ben vandaag in Ocean City, Maryland. Ocean City is Maryland's versie van Blankenberge - lelijke hotels, minigolf en wat zout water. In het hotel staat de televisie aan tijdens het ontbijt; bosbranden in Californie. In de kranten (ook al aan de ontbijttafel) speculeert men volop over de volgende staatssecretaris - men fluistert Hillary Clinton's naam. Het zou toepasselijk zijn. Obama zei namelijk vroeger al dat hij Doris Kearns Goodwin's (schitterende) boek over Lincoln bewonderde. Het boek in kwestie is Team of Rivals, en gaat over Lincoln keuze om een kabinet samen te stellen dat bestond uit politieke rivalen, en zijn succes met die formule. Lincoln's staatssecretaris was William Seward, die favoriet voor het presidentschap die Lincoln verslagen had tijdens de republikeinse primaries. Als Obama Clinton kiest zal het echte leven dan even de kunst/literatuur nadoen, hopelijk met gelijkaardige resultaten. Seward was een uitmuntende staatssecretaris, en hij was na enige twijfels Lincoln zonder voorbehoud trouw.

Als het er van komt kunnen we maar hopen dat zowel Obama als Clinton de grootmoedigheid en de talenten van hun illustere voorgangers geerfd hebben.


 

Speculeren vanuit Colorado

Ik bevind me voor de verandering in het mooie Colorado (voor het werk) maar dan kan me er natuurlijk niet van weerhouden Maryland te vertegenwoordigen, na het werk en met een kop thee in de hand. Frank Kratovil, over wie ik het pas nog had, zal waarschijnlijk de verkiezing winnen van Andy Harris, en daarmee zou hij dan een zetel voor de demokraten binnen halen die al 18 jaar in republikeinse handen is - een kleine aarverschuiving in Maryland, temidden van de politieke commotie.

Intussen is Obama volop bezig met zijn kabinet te vormen, en is de pers nog drukker bezig met daarover te speculeren. Obama schudt Bush vriendelijk de hand, converseert, en houdt voor de rest zijn mond over wat hij in petto heeft. Het is een beetje hallucinant, die foto's van Bush en Obama, maar in de goede zin. Bush lijkt opgelucht dat het bijna voorbij is en Obama optimistisch dat het beter kan. Er zijn zelf wat geruchten dat hij van plan is Guantanamo te sluiten; en dat zou geen slecht begin zijn.

Met groet uit de Rocky Mountains...


 

Verdere verkiezing

Als jullie dachten dat de verkiezingen in Amerika voorbij waren, kijk dan maar even terug naar als de eindeloze verkiezingssites. In mijn geval bekijk ik de Baltimore Sun - een van de parlementsleden hier is nog altijd niet bekend. Zoals ik eerder al eens vermeldde is Maryland's imago als "blauwe" staat niet helemaal correct (dat is trouwens zelden het geval), en de Eastern Shore stemt meestal voor republikeinse parlementsleden. Deze verkiezingen lagen de dingen echter anders: het is een goed jaar voor de demokraten; maar er was verder ook een bijzonder bitter gevecht aan de gang binnen de Marylandse republikeinen. De man die de zetel de vorige keer had gehaald, Wayne Gilchrest, verloor in de republikeinse primaries van Andy Harris. Gilchrest ging in het verzet, en verleende zijn steun vervolgens aan Frank Kratovil, de demokratische kandidaat. Gilchrest zei, in een schitterend mediamoment, "Let's see, the Republican Party, or my eternal soul?" Er brandde vervolgens een bijzonder venijnige strijd los, en bijgevolg is de verkiezing veel nipter dan normaal. Dagen later is men nog steeds stemmen aan het tellen - Kratovil ligt een paar duizend stemmen voor, en de republikeinen zijn uiteraard luid aan het roepen dat het allemaal sabotage is. Wordt vervolgd...


 

Wat denken we er hier van?

Baltimore is enthousiast. Je zie het in de straat - hoe langer hoe meer "GObama!" stickers. Mensen babbelen er over in de winkel met een brede glimlach. Zelfs de conservatieven hebben het klagen opgegeven. Dsc01475_2 De voorpagina van b, een plaatselijk gratis blad, heeft gelijk - yes he did. En dat is te voelen.