Free of the past

Voor mij was het hoogtepunt van de verkiezingsavond in Grant Park niet de speech van Obama, noch was het het moment waarop CNN Obama tot nieuwe president van Amerika uitriep. Niet dat dit geen speciale momenten waren, die avond in Grant Park when history changed.  Het hoogtepunt van de avond was toen de honderduizendend of meer Grant Park verlieten en een feestje bouwden op Michigan Avenue. Uitgelaten, opgelucht en hoopvol.  Ik zag een African American met zijn schattig  zoontje van een jaar of zes  op zijn schouders. A perfect picture. En we kunnen wel cynisch doen over Obamas boodschap van hoop, maar feit is dat dat jochie in een heel ander Amerika zal opgroeien dan dat van zijn vader. Voor hem zal een zwarte president iets normaals zijn, en wat er ook moge gebeuren met Obama, dit is een overwinning die niet meer kan afgenomen worden. 


 

Signed, sealed, delivered.

Img_0209

Het is dinsdagavond, 4 november. Mijn vrouw is hees, heeft pijn in haar rug, en ze is moe. Hees van het spreken en pijn in haar rug van het gebogen zitten over de telefoon. De hele dag had ze, als een vrijwilliger voor de Obama campaign, democraten en onafhankelijken in Virginia, Pennsylvania, Florida, North Carolina, en Colorado gebeld om hen aan te moedigen te gaan stemmen en hen te vertellen waar ze hun stem kunnen uitbrengen.  Omdat mijn kantoor vroeger sloot (om iedereen de kans te geven te gaan stemmen), hadden we de  kans om noch iets te eten vooraleer we naar Grant Park in het centrum van Chicago gingen. Ook al was het nog vroeg – het was rond 8 uur ‘s avonds –  de bus was afgeladen vol. Een man filmde iedereen op de bus met zijn video camera. Hij wou dit historisch moment vastleggen voor zijn kinderen. Hij vroeg iedereen zich voor te stellen en te vertellen van waar hij/zij waren en wat hij/zij gingen doen. Er waren mensen van alle kleuren en van alle leeftijden. Er was een Canadees , iemand van Buffalo, New York en we gingen allemaal naar Grant Park, “to experience a historic moment”. Een man riep verscheidene malen dat het tijd was na 44 jaar. Het is 44 jaar geleden dat the “Civil Rights Act” was gestemd, om iedereen – ongeacht huidskleur – dezelfde toegang  tot onderwijs en werk te garanderen. Na veel omleidingen kwamen we in het centrum terecht, waar al een hele hoop mensen verzameld waren. In Grant Park stonden 3 grote schermen opgesteld waar iedereen die geen ticket had kunnen verkrijgen, de verkiezingen kon volgen op CNN. Obama had al een voorsprong opgebouwd, maar McCain won een hele rij staten en de spanning begon te rijzen. Dan kwam de uitslag van Ohio, een van de swingstates, binnen. Zowel Obama als McCain hadden in deze staat hevige campagne gevoerd. Obama won Ohio. Nu moest McCain alle staten winnen als hij president wou worden. Het was mogelijk, maar onwaarschijnlijk. Het was 10 uur ‘s avonds wanneer de laatste verkiezingslokalen aan de West Coast van de V.S. sloten. CNN maakte haar “prediction” bekend: “Obama wordt de nieuwe president van de V.S.” Obama is de eerste Afro-Amerikaan die president wordt. Heel Grant park werd gek. Ongelooflijk. Je moest er zijn om het te kunnen geloven. Mensen stonden de massa’s volk te fotograferen. Wilden ze vastleggen voor hun kinderen dat ze aanwezig waren op dit historisch ogenblik? Het was wel wat vreemd dat mensen rondom ons wilden fotograferen, maar niet een slogan – bv. “O-ba-ma” of “Yes-we-can!” of “Yes-we-did!” wilden beginnen scanderen. Er waren wel enkele futiele pogingen, maar ze kwamen niet echt van de grond. Rond 11 uur gaf Obama zijn overwinningsspeech. Heel passioneel. Hij eindigde zijn speech met een oproep om samen te werken, als één volk en natie. Op onze weg naar de trein zagen we zeeen van mensen. Op zijn minst 100.000. Ze kwamen van overal. In Hyde Park kwamen we een man van Michigan tegen die naar Chicago was gevlogen enkel om dit historisch moment mee te kunnen maken.

P.S. De volgende dag stonden de mensen in rijen om een krant met het nieuws van de verkiezingen te kopen. Het is waarschijnlijk een van de weinige keren dat de Chicago Tribune en Sun-Times uitverkochten.

 


 

die morgen in de krantenwinkel...

Iets wat ik nog nooit gezien heb hier in Chicago: deze morgen stonden de
mensen in de rij bij de krantenverkoper.

Picture_003_3


 

Yes we can!

Net terug van Grant Park. Jammer genoeg was ik niet bij de 70.000 gelukkigen die snel genoeg waren geweest om via het Internet een ticket te reserveren voor de afgebakende zone waar Obama zijn overwinningstoespraak gaf. Dan maar samen met vele vele duizenden in een aanpalende zone de gebeurtenissen op groot scherm gevolgd.

Het zag er van in het begin al goed uit. New Hampshire, een kleine staat maar eentje waar McCain het goed had gedaan in de Republican primaries, ging naar Obama. Een beetje later werd ook Pennsylvania blauw gekleurd. Het was al vroeg duidelijk dat McCain niet in staat  zou zijn om  staten terug te pakken van Obama. Toen ook Ohio aan Obama werd toegewezen was het enkel maar wachten op het onvermijdelijke.

CNN en de andere TV zenders wachten altijd om een winnaar van een staat uit te roepen tot  de kiesbureaus er gesloten zijn. In staten met een verwachte en afgetekende favoriet kunnen ze al een winnaar uitroepen voor er een stem geteld is op basis van exit polls. Maar de ongeschreven regel is dat ze dat pas doen als iedereen gestemd heeft, kwestie van het kiesproces niet te beinvloeden.  Even voor tienen kent CNN Virginia eindelijk toe aan Obama. Om 10 uur Chicago time sluiten de stembureaus in het Westen van het land: Oregon, Washington, Hawaii en California. De 55 kiesstemmen van California volstaan op dat moment om Obama  het presidentschap te schenken. Er wordt dan ook vol vuur afgeteld naar de klok van 10 uur, want niemand twijfelt er aan dat CNN dan California zal  toewijzen aan Obama. Klokslag tien uur volgt dan ook het lang verwachte kippevelmoment: "CNN projects Obama to be elected as the next president of the United States." Algemeen pandemonium is het resultaat. Zie hier  Download 100_1016.MOV

100_1032 100_1017

100_1013

100_1012_2


 

D-day

Photo_270 Wie in Belgie voor het slapen gaan wil weten  wie de nieuwe president wordt, moet vooral Virginia in het oog houden. Als  die traditioneel Republikeinse staat naar Obama gaat, dan wordt het wel heel onwaarschijnlijk dat McCain zijn gouden jaren in het Witte Huis doorbrengt. De kieshokjes gaan er dicht om half acht Eastern time (half twee 's nachts in Belgie), resultaten kunnen vanaf acht uur verwacht worden.  Als "Mac" die staat binnen weet  te rijven wordt het allicht een lange nacht. Obama kan gerust winnen zonder Virginia, maar dan wordt het wel nagel bijten, ook omdat dit zou willen zeggen dat hij het niet zo goed doet als de polls aangaven. Als dit zich dan ook in andere staten ook zou voordoen, zit hij met een probleem. Ik denk niet dat het zo ver komt. Wel denk ik dat McCain en Palin er de voorbije dagen in geslaagd zijn om bij een bepaald gedeelte van de kiezers het wantrouwen t.o.v. Obama aan te wakkeren. Nu de eerste golf van emotie na de economische crisis wat is gaan liggen, gaan er misschien wel wat kiezers overlopen naar McCain. Hoewel Obama zijn voorsprong behouden heeft in de nationale peilingen, heeft McCain vooruitgang geboekt in een paar battle states (Ohio, Florida, North Carolina). Allicht too little too late, maar de spanning is wel een beetje terug. Om terug naar de voetbalmetafoor te grijpen: Vijf minuten voor tijd stonden we met 3-0 voor tegen de Duitsers, met nog drie minuten te spelen staat het 3-1.

Vandaag ben ik samen met mijn vriendin "campagne" gaan voeren in Soutbend, Indiana. Indiana is een traditioneel republikeinse staat, waar voor het eerst sinds lang een Democratische presidentskandidaat kans op slagen heeft. Ook een beetje een litmus staat dus, als die verloren gaat voor McCain kan hij het wel schudden.  Ons werk was nogal banaal: panfletten met informatie over waar en hoe te stemmen aan deurklinken gaan hangen.  Niet aan alle deuren, natuurlijk, want die McCain kiezers moeten zelf maar hun verkiezingslokaal zien te vinden. En de geregistreerde Democratische Obama sympathisanten, die werden ook overgeslagen. Die waren al gontacteerd en die komen heus wel opdagen. Nee, de lijst met adressen die wij in handen kregen was het resultaat van politieke direct marketing technieken.

De Obama mensen hadden nauwkeurig de demografische en psychografische kenmerken van de geregistreerde Democratische kiezers in de buurt nageplozen: hoeveel ze verdienen, welke kranten ze lezen, waar ze hun inkopen doen enzoverder. (De privacywetgeving is hier niet wat ze in Europa is.) Dan werd gezocht naar potentiele kiezers die niet als democraat geregistreerd staan, maar die hetzelfde  profiel hebben als hun buren van wie we weten dat ze wel democraat zijn. De veronderstelling is dat de kans groot is dat die allicht ook warm te maken zijn voor Obama, dus worden die geselecteerd om
wat drukwerk te ontvangen de dag voor de verkiezingen. We kregen dus een kaartje van een kiesdistrict, met zo'n vijftig addressen die we moesten aandoen.  Duizenden en duizenden vrijwilligers overal in Amerika deden net hetzelfde vandaag, eigenlijk wel indrukwekkend als je er over nadenkt.  Democratie in actie.

Als iemand me vraagt wat ik van Amerika vind heb ik altijd mijn zelfde antwoord paraat: Amerika is tot het beste en slechtste in staat, en vaak vallen die uitersten samen. Mijn ervaring vandaag bevestigde dat eens te meer. Aan de ene kant is het eigenlijk te gek dat die platte direct marketing technieken deel uitmaken van de politieke campagne. Dat heeft die verkiezingen toch wel een Orwelliaans tintje.  Maar daartegenover staat dan weer het  enthousiasme van al die vrijwilligers die zich tomeloos inzetten voor de kandidaat van hun keuze. Een collega van mijn vriendin zit al vier dagen in Indianpolis campagne te voeren. Zaterdag is ze daarheen gecarpoold (250 km van Chicago)  met een paar vreemden, heeft met hen een hotelkamer gedeeld, bij hun ouders gelogeerd en ondertussen honderden kiezers overhaald om naar de stembus te trekken. Er is veel mis met Amerika, maar de Amerikanen zelf, die deugen eigenlijk wel.
 

Image170

Image166_5
























 

"His ideology is completely different than what democracy stands for"

Photo_270 De laatste rechte lijn. Zoals andere bloggers al aanhaalden is er de laatste dagen niet veel gebeurd. De polls zijn nog steeds een goed nieuws show voor Obama, maar hier en daar zijn er toch nog een paar strohalmen voor McCain. In sommige polls is de voorsprong van Obama wat verkleind en er zijn nog heel wat kiezers die nog steeds niet zeker zijn op wie ze hun stem zullen uitbrengen. De hoop aan de McCain kant is dat die "undecided" als puntje bij paaltje komt toch voor de ervaring van McCain zullen kiezen. De vrees dat het toch nog mis kan gaan zit er toch wel wat in bij de Democraten. In de twee laatste verkiezingen zagen de polls er ook goed uit (maar lang niet zo goed als nu). Het is een beetje alsof je in het voetbal tegen een Duitse ploeg  vijf minuten voor tijd met 3-0 voor staat. De overwinning is zo goed als binnen, maar met die Duitsers weet je maar nooit.... Dat is een beetje hoe de Democraten zich hier voelen.

De McCain campagne is nu zowat de schaamte voorbij en de laag bij de grondse aanvallen zijn niet meer te tellen. De mascotte van de McCain campagn, joe the plumber, was vandaag te gast op Fox (surprise surprise) en kreeg daar eens te meer een podium om Obama zwart te maken (no pun intended). Gelukkig  zit er hier en daar nog een journalist die zijn werk doet en wat pertinente vragen stelt als de McCain campagne eens te meer vervalt in vage verdachtmakingen, wat soms tot genante televisie leidt.
Bekijk hier hoe de woordvoeder van McCain compleet in zijn hemd wordt gezet.

Anyhow, morgen ga ik zelf de hort op voor Obama. Stemmen ronselen in Indiana, onze buurstaat waar McCain een kleine voorsprong op Obama heeft. We worden verwacht in South Bend   om daar wat twijfelaars te overhalen.  Eigenlijk doe ik het ook een beetje in de hoop nog een ticket te bemachtigen voor het verkiezingsfeest in Grant Park op dinsdag en om eens de Amerikaanse democratie in actie te zien. Want eerlijk gezegd twijfel ik er wel een beetje aan of een professor met een Europees accent de blue collar voter die denkt dat Obama een socialistische snob is op andere gedachten zal kunnen brengen. Maar het is het minste wat ik kan doen, want stemmen kan ik niet, dus moet ik ook niet vrezen dit nieuwsbericht woensdag te moeten aanschouwen.



 

Halloween

Rip_gop

Gisteren was het Halloween, 31 oktober. Er waren veel mensen op straat, vooral kinderen met hun ouders, die aan het “Trick or Treat”en waren. Het is de traditie dat op Halloween kinderen zich als geesten, monsters, heksen, of iets anders spookachtig verkleden en van deur tot deur gaan om snoepgoed te verzamelen. De meeste bewoners duiden met een uitgeholde pompoen aan dat ze thuis zijn en dat de kinderen welkom zijn. Volgens een artikel in de Chicago Tribune waren Sarah Palin kostumes dit jaar zeer populair, maar we zagen maar 1 persoon die zo verkleed was. Een straat hield een wedstrijd om te zien welke familie zijn huis het meest spookachtig kon versieren. Je kon skeletten en geesten in de ramen zien. Soms was er een graf in de tuin. Voor een huis was een grafsteen geplaatst met het opschrift “RIP GOP 2008”. De GOP is de republikeinse partij.

Enkele weken geleden hadden mijn vrouw en ik besloten om te “Reverse Trick or Treat"-en op Halloween. We zouden van deur tot deur gaan, maar in plaats van snoepgoed te krijgen zouden we Fair Trade chocolade geven (vandaar “reverse”). De bedoeling was om mensen bewust te maken van het feit dat kinderen in sommige Afrikaanse landen worden gedwongen om cacao bonen te plukken zonder er voor betaald te worden. Omdat Fair Trade chocolade nogal duur is, gingen we naar het rijker deel van Hyde Park, onze buurt—en ook de buurt van Obama. Ik had een foto van de bescherming van zijn huis in de krant gezien, maar ik moet zeggen dat de werkelijkheid nog  indrukwekkender was. Het stuk van de straat waar hij woont is afgezet door de politie van Chicago en de secret service. Er zijn betonnen blokken, die bijna een meter hoog zijn, langs de straat geplaatst om de verhinderen dat personen te dicht bij het huis zouden komen. Een politie agent stopte ons toen we overstaken en verbood ons te  “Reverse Trick or Treat-en” in de straat parallel met  die van Obama.

Nog maar enkele dagen voor de verkiezingen. Een vriendin – samen met een record aantal mensen - maakte gebruik van de mogelijkheid om vroeger te stemmen dan de officiele verkiezingsdag (de vierde November), het zogenaamde Early Voting systeem. Op mijn kantoor zeggen veel collega’s dat ze nog niet weten voor wie ze gaan stemmen. Eén collega vormde een uitzondering en ze vertelde iedereen dat ze voor McCain ging stemmen. De geestelijke leider van haar tempel had haar verteld om dat te doen. Obama is immers de “anti-Christ”. Ik was verrast  dat te horen omdat ik dacht dat de getuigen van Jehovah, tot welke groep ze behoort, uit principe niet stemden. Ik googled de getuigen van Jehovah en hun website raadt de volgelingen aan “apolitiek” te zijn (dus niet te stemmen), maar verbiedt het hen niet. Tijdens diezelfde search vond ik ook een artikel die een verband legde tussen Obama en de “anti-Christ” in de zin dat Obama niet de “anti-Christ” is, maar een van de vele mogelijke anti-Christs.


 

Obamania

Als er geen ommekeer van jewelste meer komt staat Obama over een precies een week zijn onverwinningstoespraak te geven in Grant Park, hier in Chicago. Volgens de burgervader van Chicago zou dat fuifje een miljoen mensen op de been kunnen brengen.

Een oude kennis uit Minneapolis liet me al via facebook weten dat hij speciaal hierheen komt gereden om die toespraak bij te wonen, 600 km. Amerikanen kunnen een historisch event op tijd en stond wel smaken, blijkbaar. Hoewel het georganiseerd feteren van een aangekondigde overwinning bezwaarlijks historisch kan genoemd worden. Tenzij Al Qaida het feestje van wat onverwacht vuurwerk voorziet natuurlijk, maar dat is dan weer niet het historisch event waarvoor men uren in de kou wil gaan staan. Ik wil niemand op gedachten brengen, want ik was ook van plan om naar Grant Park af te zakken, de eventuele kou trotserend met een flesje drank dat zich best ijs en ijskoud laat drinken. Maar nu blijkt dat  geldschieters (als niet-Amerikaan kan ik geen campagnegiften doen) en campagnemedewerkers (geen zin om van deur tot deur te gaan) van Obama voorrang krijgen; voor polonaiseplakkers zoals mij is er reeds een wachtlijst aangelegd. 

Mijn pronostiek: als er daar waarlijk een paar honderd duizend mensen opdagen en slechts een paar tienduizenden mogen "binnen" dan zou er wel eens gereld kunnen worden. Laten we hopen van niet, maar als het er van komt, laat het dan meteen maar een historische rel zijn. Dan heeft mijn vriend die 600 km toch niet voor niets afgelegd. Je zou er bijna bij gaan vergeten dat er ook gestemd moet worden. Pesky detail...

Ik heb het tijdens mijn lessen met mijn studenten natuurlijk veel over de verkiezingen en vooral over de berichtgeving ervan. Het blijkt eigenlijk nog mee te vallen met de Obamania bij hen. Hoewel ik sterk de indruk heb dat de meesten Obama sympathisanten zijn,  ergeren sommigen zich  aan het feit dat Obama doodgeknuffeld wordt door de media. En mijn overwegend vrouwelijke studenten hebben ook wel sympathie voor Sarah Palin. We houden een klasblog bij over de verkiezingen, als je je buik vol hebt van al deze Vlaamse commentaar op de Amerikaanse verkiezingen, ga dan eens een kijkje nemen. En laat  gerust wat comments na, kwestie van de trans-Atlantische relaties wat te ontdooien na acht jaar Bush.


 

And the loser is...

Photo_206 Deze morgen naar de politieke talkshows gekeken: Met nog een goede week te gaan lijken steeds minder "specialisten" er aan te twijfelen dat Obama het gaat halen. Ja, McCain is al een paar keer uit de doden herrezen, maar het lijkt er sterk op dat hij al zijn extra levens op heeft gebruikt. Om te winnen moet McCain hopen dat het merendeel van the "independent voters" -kiezers die niet als republikein of democraat geregistreerd staan- zijn kant kiezen. Alle polls geven echter aan dat die zich massaal achter Obama scharen. Game over voor McCain, dus? Allicht wel, tenzij hij Osama Bin Laden eigenhandig uit een grot in Pakistan gaat plukken voor vier November. Of tenzij de polls de bal grondig misslaan, wat uiteraard nooit helemaal uit te sluiten valt. Er is in die context al verwezen naar het zogenaamde Bradley Effect, het fenomeen dat zwarte politici het op de verkiezingsdag vaak minder goed doen dan polls vooraf doen vermoeden. In peilingen zouden ondervraagden uit politiek correcte overwegingen verklaren voor de zwarte kandidaat te stemmen terwijl ze dat eigenlijk niet van plan zijn. Een beetje vergelijkbaar zoals in Vlaanderen het Vlaams Blok/Belang vaak veel beter scoort/scoorde dan peilingen voorspellen omdat veel van hun kiezers niet voor hun stemgedrag durven uitkomen. Nu ja, als er al zoiets bestaat als het Bradley effect, lijkt het weinig waarschijnlijk dat het veel invloed zal hebben.

Ondertussen wordt hier en daar al voorzichtig de rekening gemaakt van McCain. En dan gaat het al vlug over hoe hij zijn campagne heeft gevoerd, de strategie die hij heeft gekozen enzoverder. Was Palin een goede keuze? Had hij de debatten anders moeten aanpakken? Had hij anders moeten reageren op de crisis in financiele sector? Zo'n verkiezingscampange wordt wel eens voorgesteld als een lang sollicitatiegesprek, waarbij de bevolking en de kandidaat een maandenlange dialoog aangaan. Maar eigenlijk is zo'n campagne veel meer een hindernissenrace, waarbij we te weten komen hoe de kandidaten met pers, druk, publieke opinie, tegenspoed en succes omgaan. Vandaar dat het er in die campagnes veel vuiler aan toe gaat dan we in Europa gewend zijn, want alles vormt een test voor een kandidaat. Het gaat er niet zozeer meer om dat Obama in een ver verleden wel eens met voormalig "domestic terrorist" Bill Ayers in een raad van bestuur heeft gezeteld, maar wel hoe Obama die beschuldigingen pareert. En het gaat niet zozeer om het feit dat de vrouw van McCain een outfit van 300.000$ droeg op de Republican Convention, maar wel dat de McCain campagne zo dom was om dit toe te laten. Dat wijst op ondoordachtheid, en dat is iets wat men niet kan hebben van de leader of the free world. Obamas succes tot nu toe is geweest dat hij  dit mijnenveld veel vakkundiger genavigeered heeft dan McCain.

Ik vind het eigenlijk een beetje zielig om zien, hoe McCain met zijn overjaarse grappen en zijn ons-kent-ons mentaliteit zich wanhopig probeert aan te passen aan een tijdsgeest en een wereld die de zijne niet is. Net zoals Bush, is McCain iemand die zijn hele leven alles op een presenteerblaadje heeft gekregen omwille van het feit dat hij van een invloedrijke familie is. Een recent artikel in Rolling Stone heeft het uigebreid over de kleine kantjes van McCain. De teneur van het artikel is dat hij een verwende schreeuwlelijk is die altijd zijn zin moet krijgen en die zijn oorlogservaring politiek heeft uitgebuit. Miscchien is dit artikel wel wat overtrokken, maar het komt wel overeen met een imago dat McCain nooit van zich af heeft kunnen schudden in deze campagne: dat hij een opvliegend en impulsief opdondertje is, die er niet zo van houdt als mensen er andere meningen op na houden, en wel eens impulsief wil reageren. Zijn keuze voor Palin bevestigde dit nog verder. Een Maverick in de senaat is goed en wel, maar wil je echt zo'n kerel in het Witte Huis met zijn vinger aan de knop? De Amerikanen lijken te vinden van niet. En hoe meer hij probeert een ander beeld van zichzelf te schetsen, als de gelouterde "elder statesman" hoe meer hij als onecht en gemaakt overkomt, een typische politicus, en laat dat nu net zijn wat hij altijd heeft verklaard niet te zijn. The Maverick heeft zichzelf vast gereden.


 

Nog 2 weken

Vrijdag morgen, de dag na het derde en laatste debat tussen de 2 presidentskandidaten, McCain en Obama, sta ik op de trein te wachten. Een vriendin komt naar me toe en vraagt me of ik naar het debat gekeken heb. Zonder op mijn antwoord te wachten zegt zij: “Als McCain wint, wijk ik uit naar Canada.”

Ik kijk nogal verrast op. Ik wist dat mijn vriendin een democraat was, dat zij anti-Bush stemde in 2000 and 2004, maar het is nu pas dat zij spreekt over immigreren in het geval een republikeinse overwinning. Zij gaat door. “Indien hij verkozen wordt, zal mijn man geen gezondsheidsverzekering kunnen krijgen en zonder verzekering kan hij niet voor zijn geneesmiddelen betalen.” Ik dacht dat ze een beetje overdreef, tot ik me herinnerde dat mijn vriendin me ooit had verteld dat haar man aan een chronische ziekte lijdt en dagelijks nogal dure geneesmiddelen moet nemen. Ook al betaalt de ziekeverzekering het grootste deel ervan, de geneesmiddelen zijn nog steeds duur.

Je moet weten dat er grote verschillen zijn tussen de ziekteverzekering in de V.S. en die in Belgie. Eerst en vooral, ziekteverzekering is hier niet verplicht (zoals in Belgie). De meeste mensen, die verzekering hebben, hebben die via hun werk. Het tweede grote verschil is dat ziekteverzekering wordt verkocht door een aantal onafhankelijke verzekeringsbedrijven, zoals Humana, BlueCross BlueShield, en United HealthCare (en niet door de staat, zoals in Belgie).

Ze is blijkbaar bevreesd dat het systeem van gezondheidsverzekering onder McCain zal veranderd worden Hij wil de voordelen voor de bedrijven, die het aanbieden, verminderen. Dat zou een ramp voor haar zijn, omdat iedereen wordt verzekerd met groepsverzekeringen. Om te bepalen of je voor individuele ziekteverzekering in aanmerking kan komen onderzoeken de verzekeringsbedrijven jouw gezondheidsverleden en dat zou betekenen dat de man van mijn vriend onverzekerbaar zou worden.
De Obama campaign gebruikt vindingrijke manieren om mensen te overtuigen om te gaan stemmen.

Je moet weten dat stemmen niet verplicht is in de V.S., maar men heeft het recht om zijn stem uit te brengen. Zo krijg ik elke dag een email van mensen die me uitnodigen om naar hun “Bring-Out-The-Vote” feest te komen. Het enige dat ik moet meebrengen is mijn GSM en zij zullen voor de rest zorgen. De bedoeling van deze feestjes is om mensen in Indiana, a swing state (een staat waar het niet duidelijk is welke partij de meerderheid van de stemmen heeft) te bellen en hen te overtuigen om te gaan stemmen.

Je krijgt een lijst met namen van “swing voters”, mensen die niet geaffilieerd zijn met een politieke partij, en die bel je dan. De democraten denken blijkbaar dat een kans bestaat dat ze voor Obama gaan stemmen. Misschien omdat ik nooit op een uitnodiging was ingegaan kreeg ik een totaal ander email. De email probeerde mij te overtuigen om te gaan stemmen.

Het was een kort nieuwsbericht van de dag na de verkiezingen. Volgens dit fictief journal was Obama niet verkozen. Hij had een stem tekort en de journalisten hadden achterhaald wie de persoon was die zijn stem niet had uitgebracht. Mijn naam kwam in beeld. Dan kon ik de reakties zien van de boze democraten en dan die van de McCain en Bush, die me “A true American” noemde. Het was best grappig.