Prop 8

Prop8Het lijkt wel of de verkiezingen nog niet zijn geweest als je bordjes met "No on Prop. 8" zag. In de straten van buurtstadjes werd er afgelopen weekend nog uitbundig geprotesteerd en gepropageerd tegen het wetsvoorstel dat tijdens de afgelopen verkiezingen met amper een meerderheid werd "Yes" gestemd.

Proposition 8 is het voorstel om homohuwelijken in Californie weer ongeldig te laten verklaren, een recht dat nog maar erg recent werd ingevoerd zou nu weer worden afgevoerd. Het "huwelijk" zou enkel kunnen tussen een man en een vrouw.
Dat brengt veel oproering te wege, niet alleen onder de homobevolking maar ook algemeen onder de jongeren. Terecht want bestaat er niet zoiets als "gelijkheid"?

(foto: Ventura County Star)


 

Zwarte president

Goodbye Whitehouse, Hello Blackhouse.

De aandacht gaat me net iets te veel naar zijn afkomst en huidskleur. Pas op, ik ben bijzonder blij dat eindelijk een man met zwarte afkomst de hoogste posititie in de wereld zal bekleden, maar moeten we mensen niet beoordelen op hun kunnen en niet op hun kleur? Misschien haalde hij het door beide en dat is fantastisch, maar alle recente nieuwsaandacht laat het bijna lijken alsof hij vekozen is omdat hij zwart is.

Deze man is door en door Amerikaan en Amerika gelooft in Hem.


 

Obama, "Yes We Can!"

Op het moment dat in ons buurtschooltje de laatsten hun stem uitbrachten werd het nieuws al de wereld rondgestuurd. We zaten nog net niet aan tafel voor het avondmaal rond acht uur, maar telefoons van vriendinnetjes van de kinderen vertelden hen het nieuws en onze oudste dochter riep vanuit haar kamer het hele huis rond "Obama heeft gewonnen!".

Voor het eerst in de vier jaar dat we hier wonen missen we het televisie kijken, we hebben geen kabel of sateliet abonnement, we kijken films op dvd's en het nieuws halen we van het internet. Maar vandaag is erg bijzonder, de sfeer rondom me in de gym en de supermarkt was uitgelaten, vrolijk en opgelucht, eindelijk. Vanavond had ik graag alles live gevolgd op het televisiescherm. Onze kinderen hun schooltaak was de verkiezingsuitzendingen volgen, de ene deed dat bij een vriendinnetje en de anderen via hun computer op hun kamer tijdens het andere huiswerk maken. We praten niet zoveel over politiek in ons gezin, maar vandaag konden we er niet over zwijgen. Als niet-Amerikaan mag ik niet stemmen, ik had dat vandaag anders wel graag gedaan.

Een emotionele overwinning, Amerika hoopt, Yes we can!


 

Twitter Menschen, Twitter!

Mark Vilrokx

blogs lenen zich niet echt voor flash news updates


 

Victory is in the Air ...

... tenminste als je een Obama supporter  bent.  Net enkele "Vote Yes on 8" supporters tegen het lijf gelopen, ik groette hen beleeft met een geen-schijn-van-kans gebaar (ik laat aan uw verbeelding over hoe dat er uit ziet). 

1 miljoen mensen (jawel 1.000.000) staan klaar in Chicago voor het feest van de eeuw: Obama's victory speech.

Standaard Online, waarom gebruikt U geen Twitter voor dit initiatief!?!  Voor degene die echt up-to-the-minute updates willen, je kan mijn Twitter stream volgen via http://twitter.com/mvilrokx/

Cheers,
Mark Vilrokx


 

C' était au temps où San Diego Jacquelait

San Diego was toen nog een bruisende stad (naar analogie van Monsieur de la Mancha)!

Aangename herinneringen aan San Diego - 'k zou de Bollandisten moeten raadplegen om te vernemen hoe Santiago op zijn reis van Compostella naar Yerba Buena zijn naam in San Diego veranderd heeft - zijn voorop: het prachtklimaat, een van de beste ter wereld, met 7 mikroklimaten en de ligging aan de Stille Oceaan. Daarnaast kan je van ontelbaar vele goede restaurants genieten, om er eentje te noemen: Balboa Park, waar er ook een muzeum is en elke zondag 's voormiddags gratis openluchtorgelkoncertent gegeven worden; er is een serre vol orchideeën en ander moois, en het merkwaardige is dat er geen glas is (het vriest er nooit) maar enkel lattenwerk; voor de minder klassieken en nostalgici is er Humphry's by the Bay, wat meer symfonische status in het stadstheater. Voorts kan je in de weekends wel ergens naar een wijkfestival met koncerten en openluchtdansen, doe je dat dan heb je veel kans een zwarte oma van bij de 90 op de dansvloer te vinden, ze danst meestal alleen met haar wielkruk. Zeilen, surfen: langs de strandstraten van de noordelijke gemeenten kan je de hele dag droge zowel als natte adonissen zien mekaar's spierballen te meten met de telemetrie van de oogbol, de stranden zijn er ruim, veel minder druk dan Venice Beach in LA, en op een stuk kan je je kleren helemaal achterlaten, onwettelijk maar gedoogd. De superluxewijk heet het Juweel, La Jolla, zo'n plek op aarde waar immobiliën per mm2(jawel millimeter) opgemeten worden. Over 't algemeen doet het deugd normale lichaamsformaten te vinden, obesitas is hier weg uit het yuppi straatbeeld en van februari tot juni is het een bloemenpracht alom. Eén wenk: blijf lang genoeg in bed want vanaf Vuurland tot Wasila botst 's ochtends de warme oceaanlucht tegen de koude heuvelruggen en blijft er hangen tot 9:30-10:00 u terwijl in 't binneland het reeds 25-28º is.

Missiones: te beginnen met San Diego de Alcala kan je een missiereis ondernemen langsheen de koninklijke weg, Camino Real, met speciale vermelding: San Juan Capistrano, een  mooie ruïne, maar blijf er weg gedurende de weekends want dan is de serene sfeer weg wegens teveel toeristen en recepties edm. en niet te vergeten San Francisco, een stad als geeneen, herinneringen aan Gold Rush, Flower Power, Straight Hashburry, Steve McQueen, TransAm Pyramide, de mooie Painted Ladies op Alamo Hiil, maar nu zijn we in een andere wereld: No-CA en de moraal en rechtse korrupte burgerzin van waar we vertrokken hanteren hier andere parameters, dit is de overgang van Z- naar No-Ca dus van de ene naar de nadere staat zoals de Californiërs het zelf uitdrukken. Er zijn 21 missies alles bijeen.

Wat je vermoedelijk ook zelden elders doet is 's ochtends skiën en 's middags zwemmen en zonnen aan zee; kan in San Diego, in de winter is de sneeuw niet te ver weg, tenzij de "globale opwarming" calorieën in het eten gooit. En vanuit San Diego, afhankelijk van je kilometervretenverlangen heb je een boel van de mooiste parken, Staats- en Nationale, in het bereik.

Met alle moois dat San Diego te bieden heeft, en het overkomt je een tijdje in No-CA te verblijven dan wens je bijna niet terug te komen, om er te wonen ten minste. Het gevolg daarvan is dat we n u in New Mexico leven, wonen en werken.

Waarom: zie vervolg

Jan (niet van Capistrano)   

 


 

California Dream - House Buble II

In de eerste blogs vóór de zerkiezingskoorts in ijlkoorts oversloeg en bepaalde hersenkronkels begon aan te tasten, vertelde ik over onze "reis" doorheen de VS. In oktober 2003 aangekomen in San Diego, huurden we een huis in Encinitas, omdat we dachten een jaar te wachten om in de wilde huizenmarkt onze weg te vinden en om mede afhankelijk van mijn werkstek een nestplaats te bepalen.                                                                                                                                          De feestperiode was voorbij en dat was voldoende tijd om te ervaren dat de huizenprijzen stegen met de snelheid van de teller van de benzinepomp en dus besloten we op koopverkenning te gaan. Wij dus op pad. En wat we zagen was: HEEL WAT.                                                                                                                                      Financiële strip-tease. De eerste verkenning was naar verkavelingen gaan kijken, met modelhuizen. Terzijde: het herinnerde me aan de film Pallieter, waar hij over het landschap vliegt, vol groen met de vredige Nete, vlinders, bloemen, vogels, luilekkerland en dan plots het vizioen van steden, olieraffinaderijen .... Die verkavelingen tonen een maquette van hoe het er zal uitzien "over enkele maanden" want het paddestoelfenomeen is hier uiterst letterlijk opgevat. Je gaat dus in de rij staan, ja zo erg typisch hier in Amerika: AIL "America-In-Line," en dan begin je je finaancieel uit te kleden en als je gezicht aanstaat aan de bediende achter het bureau krijg je een nummer, en binnen x weken mag je je aan nieuws verwachten indien ze uitvinden dat je kredietwaardigheid inderdaad waardig is, om te vernemen waar jouw kubus lucht je wordt toegewezen. Dat is om een lang verhaal kort te maken. Na zo enkele loterijen afgegaan te hebben waren we er ons van bewust dat er zeer vele kandidaatkopers waren waarvan we ons afvroegen hoe ze die dingen ooit gingen kunnen betalen, afgaand op hun famileprofiel, leeftijd, loon, enz. 'k Heb het over relatief bescheiden woningen, (niet over mansions à la Duke Cunningham, die nu in 't prison zit, en waarvoor Carol Lam, een van de (Rep.) rechters is die de zure appel voorgeschoteld kregen omdat ze korruptie aanpakten- een van de voorbeelden hoe een vorm van zelfkritiek binnen de partij wordt aangepakt; ex-rechterIglesias, hier in NM, heeft er een boek over uit).   Het antwoord is intussen wereldwijd bekend. Een interessant bijverschijnsel: toen we San Diego County rondreden op verkenningen kwamen we ook in het - op 't eerste gezicht aantrekkelijke - East Lake. 's Maandags vernamen we dat het een Neo-Nazi nest is. Gezondheid! Dus maar een makelaar onder arm  genomen en in het "landelijke" (tja dat was het nog 10-12 jaar geleden) Rancho Bernardo, de N-O hoek van Dan Diego City, vonden we een rustige stek. Me gauw lid gemaakt van de huiseigenaarsvereniging. Afgaande op berichten in de pers, zijn die architekturaal opgevatte "clubs" eerder halve landschapsrechtbanken die je het leven danig kunnen zuur maken en zeker niet nalaten dat te doen. De opzet is uiteraard voorkomen dat je voortuin tot, voor zover die in Z-CA nog niet gebetonneerd is, een autokerkhof of andere schroothoop verwordt. Maar in de  praktijk gaat het over burenklachten, want de buren praten er niet tegen mekaar, omdat de buur links een kapotte spot in de voortuin heeft die al een half jaar niet hersteld is, omdat de buur rechts zijn gazonsproeier 30 cm(=1voet in de VS) over mijn pad sproeit, omdat aan nr zoveel in straat zo en zo een palmblad af en toe voor een 30km/u bord wuift, enz.. Ik vertel hier geen grapppen!!!  De werkvreugde van m'n echtgenote was intussen totaal verdampt, tenonder gegaan aan de typisch CA mentaliteit van onbeslistheid in de professionele groep waarvan ze hoofdbestuurster was. Zo kwam eind 2006 eraan, de huizenmarkt was al zo hard opgeblazen dat er geen lucht meer bijkon en we beslote: "Wegwezen, nu we nog kunnen." En we mogen van geluk spreken, want binnen de week hadden we een bod, dat terwijl de prijzen reeds bergaf gingen, geluk omdat een regelmatig overwinterend kopersstel hunnen zinnen op onze woonst gezet hadden. We kwamen even uit met de verkoop. Grote zucht.

Drie jaar eerder bij ons vertrek uit New Orleans belde ik m'n vroegere baas  op in Maine om hem te vragen of hij als referentie wilde optreden tijdens mijn solicitatieproces. Horende dat we naar CA verhuisden, kon hij het schateren niet weerhouden en zei: "OK, dan zullen jullie gauw terugzijn!!!" Wel had die gelijk! Als oud diplomaat kent hij zijn land uiterst goed. 

Terwijl onze verkoop aan de gang was lazen we in de San Diego Tribune een uiterst interessant artikel van de hand van een socioloog. Op dit ogenblik (12/2006), schrijft hij, zien we in CA zich hetvolgende voltrekken: we hebben aan de ene kant (Fiddler on the roof is terug!) de rijke klasse, die hier meestal op pensioen is (daarom niet noodzakelijk reeds op pensioenleeftijd) en zich om geen enkel financieel probleem hoeft te bekommeren voor de rest van hun dagen. Aan de andere kant hebben we de bevolkingsgroep die - in deze gekke huizenmarkt - zich niet kan veroorloven om te verhuizen wegens uiterst beperkte geldmiddelen. En tenslotte hebben we de middenklasse, en die is op dit ogenblik massaal aan het wegtrekken uit de Staat CA (op + 900 000 geschat op datum van het artikel). Maatschappelijk bekeken wordt dit een zeer ernstig probleem. Tot zover het artikel. Reeds enkele jaren eerder werd een andere nevenwerking van de huizenmarkt genoteerd: brandweerlui en onderwijspersoneel konden zich geen woonst in San Diego veroorloven maar moesten wegtrekken naar 50 km verder, plots begon de politie om dezelfde reden een chronisch tekort aan manschappen te vertonen. voor hetzelfde loon konden ze in Jew Jersey bvb. gemakkelijk een huis kopen, dicht bij hun werk.

Ter herinnering: As California goes, so does the nation.

Jan (wegens deze voornaam kreeg ik de eerste profesionele korrespondentie uit de VS met de volgende briefaanhef: Dear Mrs. Dirckx)


 

Same Sex Marriages: Prop 8

Zoals sommige collega-bloggers al eerder vermelden wordt er dinsdag niet alleen een president verkozen. In California (en ik veronderstel in de meeste andere staten) kan namelijk eender wie een nieuw wetsvoorstel indienen, een wetswijziging voorstellen of zelfs een betaande, goedgekeurde wet in laten trekken, zelfs de grondwet van de californische staat kan zo worden gewijzigd.

De enige voorwaarde is dat de voorstanders van zo een "initiative" genoeg handtekeningen verzamelen. Het vereiste aantal handtekeningen varieert van 5% van de actieve kiezers voor een gewone wet, 8% voor een grondswetwijziging tot 10% voor het intrekken van een bestaande wet. Als de voorstanders van zo'n "initiative" genoeg handtekeningen kunnen verzamelen wordt het voorgelegd aan de kiezers tijdens de eerst volgende verkiezingen in de vorm van een "proposition".

En niet alleen de statuten van de staat kunnen zo worden gewijzigd, hetzelfde geldt voor de counties en steden met als gevolg dat de kiezer hier dinsdag zijn stem moet uitbrengen op ongeveer 40 Propositions gaande van hoe groot de stal van vee moet zijn (Prop 2) over hoeveel de staat mag lenen voor kinder hospitalen (Prop 1A) of een high-speed trein (Prop 3) tot de meest controversiele, het bannen van homo huwelijken (Prop 8). Homo huwelijken zijn sinds juni toegestaan in Californie maar nu staat er dus een voorstel op de stembrieven om Same Sex Marriages af te schaffen.

U kan zich voorstellen dat dat hier in San Francisco niet echt geapprecieerd wordt. Dit raakt me trouwens ook persoonlijk, over een uurtje ga ik een huwelijksceremonie bijwonen tussen 2 personen die al meer dan tien jaar hun leven delen, samen 2 prachtige kinderen grootbrengen en toevallig allebei vrouwen zijn. Deze dinsdag staat er voor hun veel meer op het spel dan wie al dan niet president wordt van het machtigste land ter wereld.

Als Prop 8 wordt goedgekeurd wordt hun huwelijk-van-3-dagen waarschijnlijk geannuleerd. En alhoewel dit een grondswetwijziging is, is een meerderheid van 50% voldoende om het voorstel goed te keuren. De dictatuur van de meerderheid noemen ze dat. En zoals gewoonlijk, als U meer wil lezen over ons leven hier in Silicon Valley kan U altijd terecht op mijn blog, Het San Francisco Sneppeke.


 

California Dream - American Nightmare I

As California goes, so goes the Nation.

In 2004 hoorde ik dit citaat op een overigens geweldig interessante architekten-voor-groen-konferentie in San Diego. Het kwam uit de mond van een uiterst pragmatisch groene drietalige advizeur van de Governator. Hij haalde het aan als aanmoediging, nl. dat Californië het voorbeeld geeft van groen gedrag en wat daar nu van toepassing is vroeger of later overwaait naar de rest van de natie, net zoals de luchtbezoedeling uit China overwaait en verantwoordelijk is voor 30% van de Californische pollutie. Het hangt er dus van af hoe je't bekijkt. Was er Camp Pendleton niet dan was van L.A. tot Tijuana het hele gebied één grote stad nu.                                                                                                            Begrijpen we mekaar goed: ik heb het over Z-California, want zoals de Californische staatsburgers stellen: "In feite zijn er twee California's: een Z- en een N- CA."

Wat milieubezoedeling betreft, stel ik me toch enkele zeer ernstige vragen. Er is inderdaad heel wat "alternatiefs" gaande daar, zonnecellen, windmolens enz. Windmaster uit Limburg kreeg er in de 80-er jaren 900 besteld.                                                                                                                     Landbouw: aquadukten overal; afgeschermd? Neen, verdamping 1cm/dag, terwijl al dat water grotendeels van elders komt, na Las Vegas en CA blijft er in de Colorado niet veel vloeibaars over. Op een bewoners-wijkorganizatievergadering stelde ik ooit de vraag waarom er nergens regenwater wordt opgevangen; ik werd bebeken als een vervaarlijk buitenaards monster. 125-300 mm regen is niet enorm veel maar kan reeds heel wat toiletdoorspoelingen aan, voldoende voor een huishouden een jaar lang. Daarnaast zie je 't ene prachtig glooiende golfterrein naast het andere, met watervallen en fonteinen en het "hele annekesnest erbij", tuinen met bloemen die de oorsprong met regenrijke zone van de nieuwelingen verraadt. Stilaan wordt wel "grijs" (bad, keuken, was) afvalwater gerecykleerd. Regenwater wordt nergens opgevangen, terwijl de helft van de oppervlakte volgebetonneerd is.                                                                                                                          Gemeenschapsvervoer: twee N-Z snelwegen I-10 en -15, samen goed voor 24 baanvakken, naast de US- en staatswegen. LA bvb had een geweldig georganizeerd openbaar vervoer in de 40-er jaren. Een kommissie bestaande uit beton-, wagen- en transportbaronnen kon enkele decennia later aantonen dat openbaar vervoer geen kans maakte voor de toekomst, opnieuw de vos die het kippenhok bewaakt. We woonden 3 jaar in Rancho Bernardo (N-O van San Diego). In 2004 kon je op de I-15 tussen 13 en 15:30u nog deftig doorrijden, tegen eind 2006 was het praktisch de hele dag "grid lock" ondanks de toevoeging van 2 resp. 4 baanvakken. San Diego lijdt letterlijk aan bevolkingskanker, dit is geen explozie meer maar veel erger. Het klimaat, met 7 onderafdelingen (mikroklimaten) is een van de beste ter wereld, was zou'k zeggen, want de medische statistieken spreken reeds van 600 000 astmagevallen wegens luchtbezoedeling, vnl door het personenverkeer; waarempel: de open hemel ziet nog zelden zuiver blauw boven San Diego, in LA is dat zelfs een grauw-bruine deken over de vallei-stad en een bruin gordijn in de stad. San Diego, oorspronkelijk een terzijde gelaten militaire zeebasis begon plots snowbirds aan te trekken in 1970 en die seizoensmigratie zette zich om in een volksverhuizing. In die 35 jaar heeft het vrij korrupte stadsbestuur (in 2005 moest de burgemeester ontslag nemen oa. over de hemelhoge pensioenuitkeringen aan het stadspersoneel) dé prachtkans nagelaten om een perfekt openbaar vervoer te organizeren. De burgerluchthaven is door een besluiteloos besluit( deze kondradiktie is uiterst typisch voor de rechtstreekse demokratie in CA, ttz. iedereen wil zijn zeg in elke beslissing maar is dan weer niet akkoord met de uitkomst) nog steeds aan zee  gelegen, met vliegtuigen vanwaaruit je bij wijze van spreken de slaapkamers kan binnekijken. 'k Hou m'n hart vast voor als zo een aluminium vogel wat hoogte verliest boven die bedden.                               Rioleringssysteem: het uiterst rijke San Diego wil geen belastingen betalen maar wil alles van de overheid bekomen, zoals overal in Z-CA, dus het rioleringssysteem valt letterlijk in duigen want gedurende 30 jaar was er niets gedaan kwa onderhoud, laat staan vernieuwing. San Diego is het surfmekka van Z-CA. Wel, om de zoveel weken verschijnt er een waarschuwing dat het water besmet is door raw sewage, er is dus af en toe str... aan de - nee niet knikker want die drijft niet - surfplank.     Kogels: San Diego, wordt niet bepaald op één lijn gesteld met Chicago, New Orleans of Washington, maar het was niet ongewoon af en toe te lezen dat "verloren" kogels op de snelwegen uitgewisseld werden tussen snelle voertuigen, en als niets vermoedende toerist was je ipv. tussen die twee voertuigen in te rijden, liever op je hotelkamer geweest in dat geval.   

Vervolg: de huizenbel

Jan 


 

Change is coming!

Grappig filmpje met de "whassssuuuup" gasten van de Bud Light commercials, nu 8 jaar later ...

The Bud Wasssuuuuup guys 8 years later