Yes, We did it!

  • Gepost op dinsdag 20 januari 2009 om 22:50
  • door Jan Bosmans

Eindelijk was het dan zover, Inauguration Day.  De dag waar zo velen op hebben gewacht, zowel Amerikanen als anderen.

Al vanaf het begin van het tweede semester aan de University of Pennsylvania Law School, hing er al een gespannen sfeer van hoop binnen de muren van de Law School.  Ook in de stad, werd er vol verwachting uitgekeken naar de dag die de culminatie van 2 jaar zwoegen en vechten ging zijn.  In de Law School en eigenlijk over heel de campus werden posters tegen prikborden en lantaarnpalen geplakt, met een soort van daily countdown.Woorden als "defining moment", "Glory", "Leadership" en "God Bless America" kwam men meermaals per dag tegen.

In de dagelijkse Law School mededelingen werd telkens herhaald dat de Inauguration op meerdere grote schermen verspreid over de Law School te volgen zou zijn, zodat niemand deze historische gebeurtenis, of liever memorabel keerpunt zou moeten missen.

Dus eindelijk was het dan zover.  Ik snelde van mijn kot per taxi naar school daar ik de laatste bus gemist had, om toch deze gebeurtenis niet te missen.  Daar aangekomen viel het mij op hoe stil het was op school.  Zelfs Cormell, onze security guard, liet haar gewoonlijke onbegrijpelijke vereiste om onze Penn Card te controleren achterwege nu dat ze samen met andere guards gekluisterd zat aan haar mini-TV.  Eenmaal in de Law School ging ik meteen naar de centrale ontmoetingsplaats van de rechtsfaculteit, "The Clock".  Dit was één van de vele plaatsen waar de school een grote breedbeeld TV had geplaatst "for everyone's enrichment".  Al de sofa's en zetels waren al bezet, maar ik kon nog net een stoeltje bemachtigen, zodat me ook tussen de menigte kon neerzetten.  Eerst waren er maar een dertigtal studenten aanwezig, maar dit aantal groeide gestaag telkens een nieuw onderdeel van de plechtigheid begon, zodat op het hoogtepunt van de ceremonie er een 60tal mensen aandachtig het verloop volgden.

Het lang gebed van de Californische pastoor werd door meerdere buitenlandse studenten op fronsende wenkbrauwen onthaald; voor velen onder ons is dit een onbegrijpelijk, maar typisch Amerikaans fenomeen.  Men predikt de scheiding van Kerk en Staat, maar steeds meer kruipt relige op de Amerikaanse politieke bühne.  Zelfs bij enkele Amerikaanse medestudenten wierp dit gebed zelfs grote ogen. 

En dan Aretha Franklin, een schitterende keuze om een nieuw tijdperk aan te kondigen.  Met haar magistrale stem werd 'My Country Tis of Thee' een nieuwe leuze voor hoop.  Een glimlach verscheen  op al de gezichten die het spektakel aanschouwden, zowel in DC als in de Penn Law School.  Nog maar eventjes en het is zover, kon men iedereen horen denken.

Toen het eindelijk de beurt was van Vice-President-Elect Joe Biden, om zijn eed af te leggen werd er al zacht geapplaudiseerd aan The Clock.  Maar het begon pas echt toen Senator Obama naar voren werd geroepen om zijn eed af te leggen.  Mensen zaten op het puntje van hun stoel, met de kriebels in de buik, vol spanning om eindelijk die woorden te horen "Congratulations Mr President".

Het leek er even op of Obama zelf struikelde over de eed die hij waarschijnlijk honderden malen heeft geoefend tijdens de vorige avond.  Maar neen hoor, het was Chief Justice Roberts die, onder de indruk van dit enorm gebeuren, zelf de woorden even verwisselde.  Geduldig wachtte Obama op de rechtzetting van de Chief Justice, om dan vol eloquentie en eagerness de eed verder af te leggen.

"Congratulations Mr. President!", en een enorm applaus en zelfs geschreeuw weergalmde doorheen heel de Law School.

Eindelijk nieuwe hoop, eindelijk vernieuwing, eindelijk verlost van Bush en companie.

"Oh Yes, we did it!", droeg een man met trots op zijn T-shirt.

Door: JB

Vanuit: University of Pennsylvania Law School

            Philadelphia, PA, USA


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.