RED PAINT POWWOW

Afgelopen weekend, elk jaar het derde weekeind van januari, heeft in de sportzaal van de plaatselijke universiteit een Powwow plaats, naar verluidt een van de beste op nationaal vlak, small is beautiful werd 40 jaar geleden gezegd. De nationale Powwow is telkens in Albuquerque, NM: The Gathering of Nations; 3 000 dansers alleen al!!!

Wat is een Powwow?

Een Powwow, (voor de thuislanders: in het Provinciaal Domein van Huizingen is - of was?- er jaarlijks een in juli) is een (de gemakkelijkste) gelegenheid om een eerste kontakt te leggen met de oorspronkelijke Amerikanen en hun kultuur. Als definitie: een totaalmanifestatie van Indiaanse kultuur. Ik verontschuldig me als ik niet politiek korrekt zou zijn, maar hier noemen  de Apachen, Navajo's, Zuni's, Ho-oh Cam etc zichzelf Indianen. En tussen: () alle letters van "politically correct" vind je terug in "hypocritical".

Het is een religieus gebeuren, een kunstgebeuren en kommersieel gebeuren. Er zijn liturgische, ceremoniële kunst- en wedstrijddansen. Er wordt gebeden, gezegend, gespeeched, en handel gedreven, gezongen detrommeld en gegeten. Tijdens de liturgisch-ceremoniële gedeelten is elke beeld- of geluidsopname strikt verboden. Niet-Indianen worden uitgenodigd om aan de intertribale dansen deel te nemen.

Het gebeuren gisteren in Washington kan je mutatis mutandis een Powwow-USA noemen, hoewel de oorspronkelijke Amerikanen, de optocht uitgezonderd, niet ter sprake waren.

Voor wie niet vertrouwd is met de Washington Mall: wanneer een overzicht getoond werd vanop het Kapitool naar de Mall toe (Pennsylvania Ave vertrekt van het kaiptool gezien: richting 1u) zie je recht voor je uit je de Mall - je kijkt O-W - , een groot wandelpark met alle afdelingen van het Smithsonian Museum (ekwivalent van ons Jubelpark), waaronder het Newseum (Persmuseum) als jongste telg, en de ministeries. Dan de obelisk, het Washington Monument dat tussen het Jefferson Memorial (Z) en het Witte Huis (N en 16 -van de Weststaraat- + 00) in staat waarachter de spiegelvijver waarlangs alle oorlogsmonumenten verspreid liggen met als eindpunt Abraham op zijn troon. Helemaal vooraan langs de Mall links zie je een gebouw in oker zandsteen met een koepel bovenop  en rechts een hoekig gebouw in roze marmer de Canadese ambassade. Het koepelgebouw links is het NMAI, het Nationaal Museum van de Amerikaanse Indiaan. Logischerwijs zou dat op de plaats van het kapitool en het kapitool langsheen de Mall thuishoren. Eigenlijk weer eens een situatie vol onderste-boven-symboliek.

Terugblikkend op de ganse prezidentsverkiezing was er veel sprake van de minderheden, Afro-Amerikanen - die zichzelf meer en meer Negro's noemen - , Hispanics .... maar van de Indianen geen spoor en als we ze daarover ondervragen antwoorden ze: "Wij zijn onzichtbaar." 

Een echte verrassing voor de Indianen, hier in het Zuid-Westen tenminste: als je hen vertelt  - als blanke - dat je voorvaderen hetzelfde lot ondergingen als de hunnen dan horen ze het in Argentinië donderen. Erbijvertellend dat de Spanjaarden in de 15-16e eeuw uit waren op de rijkdommen van Vlaanderen zowel als het Eldorado hier, zet hun aan het denken.

Terug naar de werkelijkheid van alle dag: in de voorbije blogmaanden hebben we hier en daar opmerkingen-reakties-bedenkingen gekregen van anti-regeringsbemoeingsgezinden. Sinds  we met z'n allen de dieperik ingegaan zijn hoor, zie ik - tenminste - hen niet meer. Nochtans zwaargewichten, zoals CEO's, vinden meer regelgeving absoluut noodzakelijk.

Wat je van een twee-driedaagse Powwow mee naar huis krijgt is een enorme rust, een geweldig ontspannen geboel. 


 

De Symboliek van Katrina en Phuket

In het voorjaar toonde Newsweek op de frontpagina een zuilenrij met tussenin een rode loper waarop 43 uit vogelperspektief en van op de rug werd gefotografeerd: On the Way Out.

De voorbije administratie is letterlijk afgegaan met de nodige symbolen erbij: wat een verndedring om op het einde van een dubbeltermijn een schoen naar je hoofd te krijgen! En de stoere macht achter de schermen, verzwakt door kartonnen dozen, weggerold te zien worden!

Naast het negatieve palmares, ons allen bekend, blijven me twee stormen bij als ikonen van de voorbije 8 jaar, typerend voor de eigenlijke onmacht van een bestel dat zich als machtigste ter wereld voordeed, of "Reus op lemen Voeten" zoals verslaggever Ronse het ooit in zijn boek kenmerkte.

Gisteren bekeek ik nog eens de foto's van ons bezoek (oktober 2006) aan New Orleans, of wat er van overgebleven was en is: 2 jaar en 2 maanden later, is er nog niet veel veranderd aan de verwoeste stad. Vermelden we nog even de uitspraak van de burgemeester Ray Nagen: De oorlog in Iraq kost $ 100 000 per minuut, Mr de Prezident, kan ik even Uw aandacht vragen voor enkele minuten slechts asjeblief?"

Dan is er die andere storm, ramp beter gesteld: de tsunami van Phuket, Kerstmis 2004. Plots lag er zoveel vis voor 't grabbelen op het vrijgekomen strand en iedereen die erdoor verleid werd en ernaar toeliep werd een paar sekonden later verzwolgen. Net zo verliep het met de vastgoedekonomie.

Het land was op beide rampen niet voorbereid hoewel toch gewaarschuwd, maar ja dat verhaal is ook al zo oud als Methuselah: de roepende in de woestijn, en hier zitten we er nu dan toch maar mee.

Een plaatselijke policoholic beschreef ons ooit dit land als een reaktief land gereageerd op rampen, maar de rampen voorkomen? Nooit! Waarvan akte.

Terwijl we gisteren de inhuldiging bekeken merkte ik op aan mijn eega: "Kijk eens naar W, 8 jaar later en 28 jaar ouder!" Wat later plukte een hefschroefvliegtuig hem weg uit de belangstelling onder een betrekkende hemel, naar waar 35 jaar geleden de oudste broer van de senator die gisteren de stuipen kreeg, vermoord werd. Meteen werd ook senator Byrd onwel, deze is de echte profeet geweest: in menig opzicht  de roepende in de senaatswoestijn van al die oren die niet horen wilde.

Met de "Durf van de Hoop" kijken we naar de toekomst en hopen ten stelligste dat Barack van kogels gespaard blijft voor twee ambtstermijnen en de bazisrechten van zijn land en de mensheid een stukje meer mag verwerkelijken. Zo helpe hem God.



 

Van Obama City naar Silver city

Twee maanden stilte tijdens dewelke de hele wereld in een verdere ekonomische put zakt en hier en daar blijkbaar een poging om zich wat te bezinnen terwijl het er meer op lijkt: meepakken wat we grabbelen kunnen. En in ons thuislandjegaat de poppenkast gewoon verder.

Eind november dus 10 dagen naar Chicago, steeds een verademing, howel het er reeds bitterkoud was, Obama City. Op verkenning naar de bedenkingen omtrent de toekomstige-nu ingezworen-  van de inwoners, meer bepaald zwarten, krijg je doorgaans een lakoniek antwoord: zien wat hij ervan terecht brengt! In een winkel waar je allerlei Chicago- souvenirs kan kopen en ook Obama inhuldiging (waar komt toch die inauguratie vandaan?) paraferbaklia zijn de dames in de zevende, misschien wel achtste hemel over "hun " Prezident. Rond het stadhuis waar ook de kerstmarkt gehouden wordt vaandels aan de verlichtingspalen met Obama slogans en dito foto's.

Terug in Silver City, merken we dat de parking van "Mall Wart" (je kan die hier niet missen want er is maar een hoofdweg) bijna leeg is op zondag, de druktste dag want de klanten komen van heinde en verre. Op maandag vernemen we dat "de mijn" massaal ontslaat, een maand later vernemen we dat "de mijn" gaat sluiten, dwz dat de (koper-)mijnmaatschappij met mijnen in ZO-AZ en ZW-NM 700 werknemers ontslaat. In een uithoek als hier is dat meer dan een ramp want zulk een beslissing ondergraaft (hoe erg van toepassing voor een mijnbedrijf!!!) de ekonomie van de hele streek omdat het dé werkgever is die in dit stuk van de woestijn voor brood-op-tafel zorgt. Meteen, d.i. na een paar weken reeds meldt de politie stijgende kriminaliteit en partnergeweld.


 

President Obama

Vandaag was het dan zover: change we can believe in!  Ik woon in DC, dus sprak het vanzelf dat ik de inzwering van Obama zou bijwonen.  Maar ik had geen zin om uren in vrieskou te staan koekeloeren.  Dus vertrok ik pas om 9.00 naar de inzwering die pas zou beginnen om 11.30.  Ik zag voordien op tv dat de National Mall al vol stond vanaf het Capitool tot aan het Washington Monument.  Een leuke plek zat er dus niet meer in.  Toen ik vertrok van mijn apartement in het zuidwestelijk kwadrant van Washington, DC (op maar een kwartier stappen van het Capitool), vroeg een zwarte dame uit Mississippi me de weg.  Ze had toch wel net een ticket met toegang tot een uitstekende plaats op de kop getikt van iemand die enkel naar de Inaugural Parade wilde gaan!  Ik jaloers dus.  Ik nam haar op sleeptouw maar moest haar laten gaan omdat de ticketlozen ver weg van het Capitool werden gestuurd.  De straten waren vol volk.  Iets ten zuidoosten van het Washington Monument100_0760  (op meer dan een kilometer van het Capitool) vond ik een plaatsje.  Ik kon het Capitool niet zien, want draagbare toiletten stonden in de weg.  Ik kon net een JumboTron zien waarop we de plichtplegingen konden volgen.  De pret werd een beetje bedorven door mensen die dachten dat ze op de toiletten konden zitten.  100_0772 Daardoor beletten ze ineens een hele groep anderen het zicht.  Ze kregen slogans te horen dat ze eraf moesten.  Dan kwam er een soldaat die hen verplichtte eraf te komen.  Nadat die vertrokken was, klommen ze er weer op.  Uiteindelijk vlogen ze er weer af op bevel van de politie.  De sfeer was fantastisch.  Iedereen goed gezind.  Het enige boegeroep was te horen toen uittredend president Bush op het scherm verscheen.

Aretha Franklin zongMy Country ‘Tis of Thee” (op de tonen van “God Save the Queen”).  Eerst legde de sympathieke vice-president Joe Biden (naar verluidt de eerste katholieke vice-president van de VS; John Kennedy was de eerste en enige katholieke president) de eed af in de handen van de oudste rechter van het Oppergerechtshof John Paul Stevens.  Na een klassiek intermezzo met o.m. Itzhak Perlman en Yo-Yo Ma nam de voorzitter van het Oppergerechtshof John Roberts de eed van Obama af.  Roberts sukkelde en dat deed ook Obama.  Maar nadat die al de grondwettelijk vereiste woorden had uitgesproken werd hij de 44ste president van de VS.  Daarna hield hij zijn inhuldigingsspeech, soberder dan verwacht.  Daar zal ik het later over hebben.  Een kleine twee miljoen stond op de Mall vandaag, een record.  De verwachtingen zijn hooggespannen.

De parade maakte ik niet meer mee.  Op dit moment dweilen de Obama's 12 balls af waar ze telkens een dansje plaatsen nadat hij een heel korte toespraak houdt.  Morgen begint het echte werk.

Hier nog wat foto's van de Obama's en de Bidens tijdens de parade100_0805  

100_0791

100_0814

en al dansend,

100_0820 

en van uw dienaar.

100_0767


 

Obama in DC, vanuit Baltimore

Ik was er niet zelf bij vandaag, hoewel Washington DC amper anderhalf uur van hier is. Vorige zaterdag Obama met mijn eigen ogen zien was genoeg; vandaag hou ik het bij de televisie. Op mijn werk had men het auditorium klaargezet, en wie wou kon tijdens de lunchpauze de eedaflegging gaan bekijken. Natuurlijk waren de meeste mensen er, en we zaten met z'n allen toe te kijken. Het was interessant om de overtuigingen van mijn collega's af te leiden uit de momenten waarop verschillende mensen klapten. Wie klapte voor historische toespelingen? Wie klapte voor de economische verantwoordelijkheid? Wie juichte voor "We will restore science to its rightful place, and wield technology's wonders to raise health care's quality and lower its cost" ("We zullen de plaats van de wetenschap herstellen, en de macht van de technologie gebruiken om betere en goedkopere gezondheidszorg verzorgen")? Boeiend - zo leert een mens nog wat.

Na de eedaflegging was het tijd om te gaan eten. Ook op historische dagen moet een mens tenslotte eten. Toen een collega en ik in onze favoriete sushiplek binnenstapte stond de televisie aan (een uitzondering). De kleine Koreaanse eigenares bood aan om ze af te zetten - en probeerde dat te doen. Pas na enig protest werd de televisie terug aangezet, en we keken met z'n allen naar de presidentiele lunch. Niet echt interessant, en een beetje triest toen we hoorden dat Ted Kennedy ziek was afgevoerd. Verder werd er erg veel commentaar geleverd door allerlei mensen. Zelfs onder de republikeinen was er soms zwak moment, iemand die toegaf dat het geen slechte toespraak was.

Er heerst hier toch optimisme. De strenge toon van Obama's speech bevestigde voor de meeste mensen enkel dat ze een man verkozen hebben die het aankan in moeilijke tijden; iemand die somber nieuws rationeel kan bekijken.

Oh ja - Obama vergiste zich dus ook herhaaldelijk tijdens de eedaflegging. Maar goed. Anders wordt hij onthutsend perfect. Zijn imago is zo netjes; hopelijk blijft hij zo netjes nu hij het land in handen heeft.
De vraag blijft - wat zal Michelle Obama vanavond op het bal dragen?


 

Carrying the gift of freedom

397675653_58c18dc785 Terwijl vandaag geschiedenis geschreven wordt in Amerika, zit ik gewoon op kantoor zoals anders. Samen met de collega's heb ik in de "open space" in onze bureau naar de eedaflegging gekeken en tegen de Time Warner Cable installateur geschreeuwd dat hij de kabelbox maar op een ander moment moet komen vervangen. Mijn Amerikaanse collega's geloven er wel in en hopen erop dat hij voor verandering kan zorgen. Verandering die nodig is, want terwijl president Obama uit The Beast stapt (zo wordt de nieuwe presidentiele limousine genoemd) en een hondertal meter te voet over Pennsylvania Avenue wandelt (iets wat Bush nooit durfde), stort de beurs op Wall Street weeral in. Met meer en meer jobs die verdwijnen en bedrijven die failliet gaan, lijkt er geen einde te komen aan de malaise.

Ik vond dat de speech van Obama sober en intelligent was. Terwijl hij zegt dat hij de 44ste persoon is om de eed af te leggen, besef ik dat Amerika echt wel een jong land is en dat hij nu tot een wel heel select clubje behoort. Door de huidige staat van het land te vergelijken met de onafhankelijkheidsrevolutie, maakt hij het voor iedereen onmiddellijk duidelijk dat de taak die op hem wacht geen gemakkelijke zal zijn en dat hij hulp zal nodig hebben van iedereen.

Obama gaat ook de "foreign policy issue" niet uit de weg, integendeel. Hier geeft hij een aantal quotes die ik persoonlijk zeer apprecieer. Eerst zegt hij: "As for our common defense, we reject as false the choice between our safety and our ideals." Benjamin Franklin heeft ooit iets gelijkaardigs gezegd: "Those who would give up essential Liberty, to purchase a little temporary Safety, deserve neither Liberty nor Safety." Iets waar onder andere de makers van de Patriot Act nooit in geloofd hebben...
Obama zegt ook: "To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West - know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy."

Het lijkt alsof er een nieuw soort patriotisme is neergestreken over Amerika. Niet het soort dat Amerika zo onpopulair gemaakt heeft in de rest van wereld a la "Wij zijn de beste, de sterkste en weten ook wat het beste is voor de hele wereld; en iedereen die dat tegenspreekt kan de pot op". Neen, het is meer een gevoel van: "Wij zijn trots op ons land en wij zijn trost op de wereldrol die wij spelen en we nemen die taak serieus en hopen dat we een goed voorbeeld kunnen zijn."


 

Yes, We did it!

Eindelijk was het dan zover, Inauguration Day.  De dag waar zo velen op hebben gewacht, zowel Amerikanen als anderen.

Al vanaf het begin van het tweede semester aan de University of Pennsylvania Law School, hing er al een gespannen sfeer van hoop binnen de muren van de Law School.  Ook in de stad, werd er vol verwachting uitgekeken naar de dag die de culminatie van 2 jaar zwoegen en vechten ging zijn.  In de Law School en eigenlijk over heel de campus werden posters tegen prikborden en lantaarnpalen geplakt, met een soort van daily countdown.Woorden als "defining moment", "Glory", "Leadership" en "God Bless America" kwam men meermaals per dag tegen.

In de dagelijkse Law School mededelingen werd telkens herhaald dat de Inauguration op meerdere grote schermen verspreid over de Law School te volgen zou zijn, zodat niemand deze historische gebeurtenis, of liever memorabel keerpunt zou moeten missen.

Dus eindelijk was het dan zover.  Ik snelde van mijn kot per taxi naar school daar ik de laatste bus gemist had, om toch deze gebeurtenis niet te missen.  Daar aangekomen viel het mij op hoe stil het was op school.  Zelfs Cormell, onze security guard, liet haar gewoonlijke onbegrijpelijke vereiste om onze Penn Card te controleren achterwege nu dat ze samen met andere guards gekluisterd zat aan haar mini-TV.  Eenmaal in de Law School ging ik meteen naar de centrale ontmoetingsplaats van de rechtsfaculteit, "The Clock".  Dit was één van de vele plaatsen waar de school een grote breedbeeld TV had geplaatst "for everyone's enrichment".  Al de sofa's en zetels waren al bezet, maar ik kon nog net een stoeltje bemachtigen, zodat me ook tussen de menigte kon neerzetten.  Eerst waren er maar een dertigtal studenten aanwezig, maar dit aantal groeide gestaag telkens een nieuw onderdeel van de plechtigheid begon, zodat op het hoogtepunt van de ceremonie er een 60tal mensen aandachtig het verloop volgden.

Het lang gebed van de Californische pastoor werd door meerdere buitenlandse studenten op fronsende wenkbrauwen onthaald; voor velen onder ons is dit een onbegrijpelijk, maar typisch Amerikaans fenomeen.  Men predikt de scheiding van Kerk en Staat, maar steeds meer kruipt relige op de Amerikaanse politieke bühne.  Zelfs bij enkele Amerikaanse medestudenten wierp dit gebed zelfs grote ogen. 

En dan Aretha Franklin, een schitterende keuze om een nieuw tijdperk aan te kondigen.  Met haar magistrale stem werd 'My Country Tis of Thee' een nieuwe leuze voor hoop.  Een glimlach verscheen  op al de gezichten die het spektakel aanschouwden, zowel in DC als in de Penn Law School.  Nog maar eventjes en het is zover, kon men iedereen horen denken.

Toen het eindelijk de beurt was van Vice-President-Elect Joe Biden, om zijn eed af te leggen werd er al zacht geapplaudiseerd aan The Clock.  Maar het begon pas echt toen Senator Obama naar voren werd geroepen om zijn eed af te leggen.  Mensen zaten op het puntje van hun stoel, met de kriebels in de buik, vol spanning om eindelijk die woorden te horen "Congratulations Mr President".

Het leek er even op of Obama zelf struikelde over de eed die hij waarschijnlijk honderden malen heeft geoefend tijdens de vorige avond.  Maar neen hoor, het was Chief Justice Roberts die, onder de indruk van dit enorm gebeuren, zelf de woorden even verwisselde.  Geduldig wachtte Obama op de rechtzetting van de Chief Justice, om dan vol eloquentie en eagerness de eed verder af te leggen.

"Congratulations Mr. President!", en een enorm applaus en zelfs geschreeuw weergalmde doorheen heel de Law School.

Eindelijk nieuwe hoop, eindelijk vernieuwing, eindelijk verlost van Bush en companie.

"Oh Yes, we did it!", droeg een man met trots op zijn T-shirt.

Door: JB

Vanuit: University of Pennsylvania Law School

            Philadelphia, PA, USA


 

De eindstreep

De Obama's zijn al maanden top nieuws maar dit weekend bewezen de media dat er altijd ruimte is voor meer. Er was natuurlijk ook genoeg om over te rapporteren. Zaterdag was er de treintrip van Philidelphia naar Washington. Zondag bracht concerten en een Obama speech met alweer hoop was als thema. De Martin Luther King viering gisteren was de gedroomde gelegenheid om de betekenis te benadrukken van Obama, de eerste zwarte President. 

Toen ik deze morgen de TV opzette werd me duidelijk dat ik geen minuut van de festiviteiten in Washington zal moeten missen. Op iedere zender zijn de dagelijkse morningshows en soaps vervangen door live beelden. De commentatoren moeten de lege momenten (want hoeveel keer kan je praten over de zee van mensen terwijl iedereen wacht tot Obama uit de kerkdienst komt) zien vol te praten. 

Net nog hoor ik een commentator op TV wat Obama feiten opzeggen. Zo leerde ik dat hij linkshandig is, spiderman zijn favoriete strip is en dat hij in Harvard kandidaat was om in een pin up kalender te verschijnen maar hiervoor werd afgewezen door het vrouwelijk comitee. Ik neem aan dat die Harvard vrouwen zich die beslissing nu beklagen want de kalender zou nu vast heel wat geld waard zijn. Obama memorabilia - vooral alles met zijn gezicht op, gaande van t-shirts tot hot saus - wordt ondanks de economische crisis veel verkocht. 

Met de laptop op de schoot heb ik de kans om de gebeurtenissen ook internationaal te volgen. Op De Standaard online lees ik de live tekst commentaren van Reynebeau en Co.  Het valt me op dat er heel wat minder aan Obama/VS heiligverklaring wordt gedaan. Obama van zijn kant laat in zijn speech weten dat het niet allemaal van hem zal afhangen. Hij legt de bevolking op om op te staan, zich af te stoffen en van de VS terug een groot land te maken.

Terwijl George en Laura Bush afscheid nemen van Washington haal ik het babyboek boven dat ik maanden geleden kocht. Op een van de paginas kunnen wereldgebeurtenissen ingevuld worden onder de titel "When you were born". Ik ben blij dat ik ergens volgende week in het vakje President niet Bush maar Barack Hussein Obama zal kunnen invullen. Hopelijk zal mijn Amerikaans-Belgisch-Indisch kind nooit bespot worden om zijn gemengde achtergrond maar moest hij ooit het verwijt krijgen een kruising te zijn dan kan hij in ieder geval trots antwoorden "Yes, I am a mut, like President Obama".


 

Scoren voor God

Ter ontspanning, lees hier over de voetballer wiens doel God is.


 

Obama in Baltimore

Gisteren stond ik vier uur lang op War Memorial Plaza hier in Baltimore in de vrieskou. Met vijf lagen kleren en toch nog koude tenen. Vier uur was bescheiden - de meeste mensen hadden al sinds zeven uur in de rij gestaan toen wij om 2 uur 's namiddags aankwamen. Mijn werk had namelijke goede -en dus gereserveerde- plaatsen verzorgd, en we kregen voorrang.

Er was allerlei amusement verzorgd, maar het echt programma begon rond 5 uur, met de goeverneur van Maryland, Martin O'Malley, en Congresslid Elijah Cummings. Nancy Pelosi was er ook, maar hield, misschien wijselijk, haar mond. Vervolgens verschenen Joe & Jill Biden, en de Obamas. Obama hield een korte, maar erg goed toespraak. Daarna begaven zich met zijn vieren onder het volk. Dat was voor mij het meest indrukwekkende moment - het was verassend, maar gepast, dat alle vier de bezoekers zo veel tijd doorbrachten onder de mensen die zo lang op hun gewacht hadden. Ik zag mensen Michelle Obama en Joe Biden omhelzen. Het was ontroerend. Baltimore heeft het nooit gemakkelijk gehad, en dit is een belangrijk moment voor iedereen, voor dit Demokratisch bastion, voor de grote zwarte bevolking en het enorme drugsmoment. De atmosfeer was geweldig, en hoewel vandaag alles pijn doet, was het mijn mooiste moment in Baltimore.

PS: Ik heb de toespraak opgenomen, maar je kan ze in veel betere kwaliteit vinden op http://www.wbaltv.com/video/18503581/index.html