Carrying the gift of freedom

  • Gepost op dinsdag 20 januari 2009 om 22:54
  • door Claudia Schiepers
  • in New York

397675653_58c18dc785 Terwijl vandaag geschiedenis geschreven wordt in Amerika, zit ik gewoon op kantoor zoals anders. Samen met de collega's heb ik in de "open space" in onze bureau naar de eedaflegging gekeken en tegen de Time Warner Cable installateur geschreeuwd dat hij de kabelbox maar op een ander moment moet komen vervangen. Mijn Amerikaanse collega's geloven er wel in en hopen erop dat hij voor verandering kan zorgen. Verandering die nodig is, want terwijl president Obama uit The Beast stapt (zo wordt de nieuwe presidentiele limousine genoemd) en een hondertal meter te voet over Pennsylvania Avenue wandelt (iets wat Bush nooit durfde), stort de beurs op Wall Street weeral in. Met meer en meer jobs die verdwijnen en bedrijven die failliet gaan, lijkt er geen einde te komen aan de malaise.

Ik vond dat de speech van Obama sober en intelligent was. Terwijl hij zegt dat hij de 44ste persoon is om de eed af te leggen, besef ik dat Amerika echt wel een jong land is en dat hij nu tot een wel heel select clubje behoort. Door de huidige staat van het land te vergelijken met de onafhankelijkheidsrevolutie, maakt hij het voor iedereen onmiddellijk duidelijk dat de taak die op hem wacht geen gemakkelijke zal zijn en dat hij hulp zal nodig hebben van iedereen.

Obama gaat ook de "foreign policy issue" niet uit de weg, integendeel. Hier geeft hij een aantal quotes die ik persoonlijk zeer apprecieer. Eerst zegt hij: "As for our common defense, we reject as false the choice between our safety and our ideals." Benjamin Franklin heeft ooit iets gelijkaardigs gezegd: "Those who would give up essential Liberty, to purchase a little temporary Safety, deserve neither Liberty nor Safety." Iets waar onder andere de makers van de Patriot Act nooit in geloofd hebben...
Obama zegt ook: "To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West - know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy."

Het lijkt alsof er een nieuw soort patriotisme is neergestreken over Amerika. Niet het soort dat Amerika zo onpopulair gemaakt heeft in de rest van wereld a la "Wij zijn de beste, de sterkste en weten ook wat het beste is voor de hele wereld; en iedereen die dat tegenspreekt kan de pot op". Neen, het is meer een gevoel van: "Wij zijn trots op ons land en wij zijn trost op de wereldrol die wij spelen en we nemen die taak serieus en hopen dat we een goed voorbeeld kunnen zijn."


 

Reacties

 JB zei op 15 februari 2009 om 12:34

Claudia, wat is je gevoel een maand later?
Paul Krugman schreef in zijn stuk afgelopen week in The New York Times getiteld "Failure to Rise" een schitterende analyse over de huidige VS toestand:
http://blog.johnbaeyens.com/2009/02/paul-krugman-het-grote-economische-onvermogen/johnbaeyens/
De vertaling staat dit weekend in De Morgen.
De man schrijft:
"Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb een ronduit misselijk gevoel in de maag. Het gevoel dat Amerika de grootste economische uitdaging in zeventig jaar niet aan kan."
Hij eindigt:
"De sterke spelers in dit verhaal hebben misschien wel overtuigingskracht, maar ze zijn veel te snel tevreden met halfslachtige maatregelen. De zwaksten zitten, zoals altijd, vol passie. Daardoor zijn ze zich er niet van bewust hoezeer hun doctrine faalt in de praktijk."
Vooral die laatste 2 zinnen troffen me.


De reacties op dit bericht zijn afgesloten.