Chicago

  • Gepost op dinsdag 16 december 2008 om 11:07
  • door bastiaan vanacker

Een goede maand geleden leefde Chicago op een wolk. De verkiezing van Obama gaf de windy city een injectie van trots en zelfvertrouwen. Niet dat Chicago daarvoor het kneusje van het land was, maar door de metropolen aan de kusten wordt de derde stad van het land toch niet helemaal serieus genomen. Chicagos grootste invloed op de rest van Amerika is allicht dat een sneeuwstorm in Chicago het luchtverkeer totaal in de war stuurt.  Dat een inwoner van Chicago, zij het dan een inwijkeling, de volgende bewoner van 1600 Pennsylvania Ave wordt zorgt hier dan ook voor de nodige trots. Terecht.

Maar het imago van Chicago en Illinois (want Illinois is vooral Chicago) kreeg intussen een ferme knauw door de moeilijkheden die de gouverneur Blagojevic zich op de hals heeft gehaald. Hij wordt er van verdacht de open gekomen Senaatszetel van Obama, waarvoor hij als gouverneur de opvolger mag aanwijzen, per opbod te verpatsen. Er wordt hem ook nog een rits andere vormen van corruptie en machtsmisbruik aangewreven, zo zou hij  gepoogd hebben het management van  the Chicago Tribune er van te overtuigen  een paar opinie journalisten op straat te gooien omdat die zijn voeten iets te dicht bij het vuur hielden. (is dit een anglicisme?)

In Chicago heeft men een naam voor dergelijke praktijken: pay-to-play. Of in het Nederlands: voor wat hoort wat,  wat hier het adagium is  van de politieke klasse. Sinds ik hier anderhalf jaar geleden kwam wonen hoorde en las ik niet anders dan dergelijke berichten. Als je in Chicago iets wil bereiken, een overheidscontract in de wacht wil slepen, een politieke carriere  ambieert, dan kan je maar beter  bepaalde mensen te vriend houden en hier en daar wat politieke campagnes financieren.  Het zit er zeer diep ingebakken. Iedereen heeft boter op zijn hoofd en beschermt elkaar zo lijkt het. Daarom heet het ook "the political machine,"  want  als er eentje de cel invliegt (zoals de vorige gouverneur die momenteel een celstraf uitzit)  staat er zo weer een andere klaar die nauwelijks beter is. Dat is al generaties zo, en zal allicht ook nog wel een tijdje zo blijven.

Dan moet je je eigenlijk de vraag gaan stellen of het electoraat hier eigenlijk niet krijgt wat het verdient, als het jaar na jaar die bende pipos blijft verkiezen. Ter verdediging van de kiezers hier kan men inroepen dat  het  vaak kiezen is tussen cholera en de pest, dat de politieke machine alleen kandidaten aan de kiezers voorlegt die al kniehoog  in het moeras van de corruptie zitten. Als je niet in een moeras vast wil komen te zitten is snel doorstappen de boodschap, en dat is precies wat Obama heeft gedaan. In no time zat hij veilig en wel in de Amerikaanse senaat, ver van de vuile politiek in Chicago.

Aan de andere kant vind ik dat de inwoners van Chicago eigenlijk veel te apatisch op al deze vuiligheid reageren. Ja, de kranten schrijven schande, en op de bus en metro (of de "El" zoals die hier wordt genoemd)  klaagt men steen en been over  the men in power, maar eigenlijk aanvaardt men dit als de prijs die men betaalt voor het voorrecht om te mogen wonen in Chicago.  Want Chicagoans houden hartstochtelijk van hun stad, ondanks alles. Dat is het probleem.

ik heb het moeilijker met Chicago. Het is aan de ene kant een machtige stad, met musea, muziek, restaurants, parken, leuke buurten en vriendelijke mensen met het hart op de tong. A people's town. Niet zo vol van zichzelf als New York, niet zo fake als LA, maar een internationale metropool met het hart van een dorp. Maar Chicago is ook guur, koud, druk, vuil, ruw, onbehouwen en overweldigend. Een rouwrandnagelstad.

En een stad waar de inwoners zeer zwaar belast worden en er een corrupt overheidsapparaat voor in de plaats krijgen. Ik heb jaren een Minneapolis, Minnesota  gewoond, een stad met een gezonde politiek cultuur, waar het al een schandaal is als de burgemeester vergeet een parkeerboete te betalen (in Chicago zou geen enkele agent het in zijn hoofd halen de burgemeester een boete uit te schrijven), en  het verschil is stuitend.

Winters in Minneapolis zijn nog kouder dan hier, vandaag was het er -30. Dergelijke winters zijn uiteraard een gesel voor het wegdek. Een barstje in het wegdek, water dat binnensijpelt, uitzet en krimpt, en voor je het weet zit je met een krater, of potholes. Welnu, in Minneapolis vormde dat nooit echt een probleem, die kraters werden op tijd en stond hersteld. Hier in Chicago echter lijkt het wegdek op dat van Falujah. Putten van halve meters breed en 15 cm. diep vind je overal. Waarom? Tja, dat wegdek is misschien wel gelegd door iemand die de partijkas had gespijsd en  herstellingen worden uitbesteed aan een firma van de schoonbroer van een of ander politiek zwaargewicht. Dat is allemaal charmant tot je op een goede avond  zo'n maankrater niet kan ontwijken en voor 800$ schade hebt aan je wagen. Dat is maar een voorbeeld, maar ik zou er tientallen kunnen geven. De stad betaalt fortuinen aan schadevergoedingen aan slachtoffers van machtsmisbruik van de politie, maar de agenten die zich hieraan bezondigen worden slechts per hoge uitzondeing gesanctioneerd.

Chicago verdient zoveel beter van haar bestuur, maar lijkt dat eigenlijk niet te beseffen. Wat Chicago nodig heeft is een burgemeester zoals Giuliani. In een links bolwerk als New York kon republikein  Giuliani gedijen omdat hij paal en perk stelde aan bepaalde uitwassen en grote schoonmaak hield. Maar Chicagoans zijn te verliefd op hun stad.  Ze  zijn zoals een vrouw die elke avond klop krijgt van haar vent en toch blijft terug komen omdat hij zulke schone ogen heeft.  Het is tijd dat Chicagoans hun trots bijeenschrapen en beseffen dat ze beter verdienen.











 

Reacties

 Geert Van Cleemput zei op 17 december 2008 om 23:54

Gelijk heb je, Bas. Zou het de Scandinavische invloed zijn in MN?

Anderzijds, die brug in Minneapolis was toch iets dramatischer dan een pothole. :)

Geert

bastiaan vanacker zei op 18 december 2008 om 05:38

good point -- maar die brug had een design flaw, die was gedoemd in te storten op het moment dat ze gebouwd werd. Alle politieke vingerwijzen ten spijt was dat gewoon een fout van de ingenieurs.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.