RED PAINT POWWOW

Afgelopen weekend, elk jaar het derde weekeind van januari, heeft in de sportzaal van de plaatselijke universiteit een Powwow plaats, naar verluidt een van de beste op nationaal vlak, small is beautiful werd 40 jaar geleden gezegd. De nationale Powwow is telkens in Albuquerque, NM: The Gathering of Nations; 3 000 dansers alleen al!!!

Wat is een Powwow?

Een Powwow, (voor de thuislanders: in het Provinciaal Domein van Huizingen is - of was?- er jaarlijks een in juli) is een (de gemakkelijkste) gelegenheid om een eerste kontakt te leggen met de oorspronkelijke Amerikanen en hun kultuur. Als definitie: een totaalmanifestatie van Indiaanse kultuur. Ik verontschuldig me als ik niet politiek korrekt zou zijn, maar hier noemen  de Apachen, Navajo's, Zuni's, Ho-oh Cam etc zichzelf Indianen. En tussen: () alle letters van "politically correct" vind je terug in "hypocritical".

Het is een religieus gebeuren, een kunstgebeuren en kommersieel gebeuren. Er zijn liturgische, ceremoniële kunst- en wedstrijddansen. Er wordt gebeden, gezegend, gespeeched, en handel gedreven, gezongen detrommeld en gegeten. Tijdens de liturgisch-ceremoniële gedeelten is elke beeld- of geluidsopname strikt verboden. Niet-Indianen worden uitgenodigd om aan de intertribale dansen deel te nemen.

Het gebeuren gisteren in Washington kan je mutatis mutandis een Powwow-USA noemen, hoewel de oorspronkelijke Amerikanen, de optocht uitgezonderd, niet ter sprake waren.

Voor wie niet vertrouwd is met de Washington Mall: wanneer een overzicht getoond werd vanop het Kapitool naar de Mall toe (Pennsylvania Ave vertrekt van het kaiptool gezien: richting 1u) zie je recht voor je uit je de Mall - je kijkt O-W - , een groot wandelpark met alle afdelingen van het Smithsonian Museum (ekwivalent van ons Jubelpark), waaronder het Newseum (Persmuseum) als jongste telg, en de ministeries. Dan de obelisk, het Washington Monument dat tussen het Jefferson Memorial (Z) en het Witte Huis (N en 16 -van de Weststaraat- + 00) in staat waarachter de spiegelvijver waarlangs alle oorlogsmonumenten verspreid liggen met als eindpunt Abraham op zijn troon. Helemaal vooraan langs de Mall links zie je een gebouw in oker zandsteen met een koepel bovenop  en rechts een hoekig gebouw in roze marmer de Canadese ambassade. Het koepelgebouw links is het NMAI, het Nationaal Museum van de Amerikaanse Indiaan. Logischerwijs zou dat op de plaats van het kapitool en het kapitool langsheen de Mall thuishoren. Eigenlijk weer eens een situatie vol onderste-boven-symboliek.

Terugblikkend op de ganse prezidentsverkiezing was er veel sprake van de minderheden, Afro-Amerikanen - die zichzelf meer en meer Negro's noemen - , Hispanics .... maar van de Indianen geen spoor en als we ze daarover ondervragen antwoorden ze: "Wij zijn onzichtbaar." 

Een echte verrassing voor de Indianen, hier in het Zuid-Westen tenminste: als je hen vertelt  - als blanke - dat je voorvaderen hetzelfde lot ondergingen als de hunnen dan horen ze het in Argentinië donderen. Erbijvertellend dat de Spanjaarden in de 15-16e eeuw uit waren op de rijkdommen van Vlaanderen zowel als het Eldorado hier, zet hun aan het denken.

Terug naar de werkelijkheid van alle dag: in de voorbije blogmaanden hebben we hier en daar opmerkingen-reakties-bedenkingen gekregen van anti-regeringsbemoeingsgezinden. Sinds  we met z'n allen de dieperik ingegaan zijn hoor, zie ik - tenminste - hen niet meer. Nochtans zwaargewichten, zoals CEO's, vinden meer regelgeving absoluut noodzakelijk.

Wat je van een twee-driedaagse Powwow mee naar huis krijgt is een enorme rust, een geweldig ontspannen geboel. 


 

De Symboliek van Katrina en Phuket

In het voorjaar toonde Newsweek op de frontpagina een zuilenrij met tussenin een rode loper waarop 43 uit vogelperspektief en van op de rug werd gefotografeerd: On the Way Out.

De voorbije administratie is letterlijk afgegaan met de nodige symbolen erbij: wat een verndedring om op het einde van een dubbeltermijn een schoen naar je hoofd te krijgen! En de stoere macht achter de schermen, verzwakt door kartonnen dozen, weggerold te zien worden!

Naast het negatieve palmares, ons allen bekend, blijven me twee stormen bij als ikonen van de voorbije 8 jaar, typerend voor de eigenlijke onmacht van een bestel dat zich als machtigste ter wereld voordeed, of "Reus op lemen Voeten" zoals verslaggever Ronse het ooit in zijn boek kenmerkte.

Gisteren bekeek ik nog eens de foto's van ons bezoek (oktober 2006) aan New Orleans, of wat er van overgebleven was en is: 2 jaar en 2 maanden later, is er nog niet veel veranderd aan de verwoeste stad. Vermelden we nog even de uitspraak van de burgemeester Ray Nagen: De oorlog in Iraq kost $ 100 000 per minuut, Mr de Prezident, kan ik even Uw aandacht vragen voor enkele minuten slechts asjeblief?"

Dan is er die andere storm, ramp beter gesteld: de tsunami van Phuket, Kerstmis 2004. Plots lag er zoveel vis voor 't grabbelen op het vrijgekomen strand en iedereen die erdoor verleid werd en ernaar toeliep werd een paar sekonden later verzwolgen. Net zo verliep het met de vastgoedekonomie.

Het land was op beide rampen niet voorbereid hoewel toch gewaarschuwd, maar ja dat verhaal is ook al zo oud als Methuselah: de roepende in de woestijn, en hier zitten we er nu dan toch maar mee.

Een plaatselijke policoholic beschreef ons ooit dit land als een reaktief land gereageerd op rampen, maar de rampen voorkomen? Nooit! Waarvan akte.

Terwijl we gisteren de inhuldiging bekeken merkte ik op aan mijn eega: "Kijk eens naar W, 8 jaar later en 28 jaar ouder!" Wat later plukte een hefschroefvliegtuig hem weg uit de belangstelling onder een betrekkende hemel, naar waar 35 jaar geleden de oudste broer van de senator die gisteren de stuipen kreeg, vermoord werd. Meteen werd ook senator Byrd onwel, deze is de echte profeet geweest: in menig opzicht  de roepende in de senaatswoestijn van al die oren die niet horen wilde.

Met de "Durf van de Hoop" kijken we naar de toekomst en hopen ten stelligste dat Barack van kogels gespaard blijft voor twee ambtstermijnen en de bazisrechten van zijn land en de mensheid een stukje meer mag verwerkelijken. Zo helpe hem God.



 

Van Obama City naar Silver city

Twee maanden stilte tijdens dewelke de hele wereld in een verdere ekonomische put zakt en hier en daar blijkbaar een poging om zich wat te bezinnen terwijl het er meer op lijkt: meepakken wat we grabbelen kunnen. En in ons thuislandjegaat de poppenkast gewoon verder.

Eind november dus 10 dagen naar Chicago, steeds een verademing, howel het er reeds bitterkoud was, Obama City. Op verkenning naar de bedenkingen omtrent de toekomstige-nu ingezworen-  van de inwoners, meer bepaald zwarten, krijg je doorgaans een lakoniek antwoord: zien wat hij ervan terecht brengt! In een winkel waar je allerlei Chicago- souvenirs kan kopen en ook Obama inhuldiging (waar komt toch die inauguratie vandaan?) paraferbaklia zijn de dames in de zevende, misschien wel achtste hemel over "hun " Prezident. Rond het stadhuis waar ook de kerstmarkt gehouden wordt vaandels aan de verlichtingspalen met Obama slogans en dito foto's.

Terug in Silver City, merken we dat de parking van "Mall Wart" (je kan die hier niet missen want er is maar een hoofdweg) bijna leeg is op zondag, de druktste dag want de klanten komen van heinde en verre. Op maandag vernemen we dat "de mijn" massaal ontslaat, een maand later vernemen we dat "de mijn" gaat sluiten, dwz dat de (koper-)mijnmaatschappij met mijnen in ZO-AZ en ZW-NM 700 werknemers ontslaat. In een uithoek als hier is dat meer dan een ramp want zulk een beslissing ondergraaft (hoe erg van toepassing voor een mijnbedrijf!!!) de ekonomie van de hele streek omdat het dé werkgever is die in dit stuk van de woestijn voor brood-op-tafel zorgt. Meteen, d.i. na een paar weken reeds meldt de politie stijgende kriminaliteit en partnergeweld.


 

President Obama

Vandaag was het dan zover: change we can believe in!  Ik woon in DC, dus sprak het vanzelf dat ik de inzwering van Obama zou bijwonen.  Maar ik had geen zin om uren in vrieskou te staan koekeloeren.  Dus vertrok ik pas om 9.00 naar de inzwering die pas zou beginnen om 11.30.  Ik zag voordien op tv dat de National Mall al vol stond vanaf het Capitool tot aan het Washington Monument.  Een leuke plek zat er dus niet meer in.  Toen ik vertrok van mijn apartement in het zuidwestelijk kwadrant van Washington, DC (op maar een kwartier stappen van het Capitool), vroeg een zwarte dame uit Mississippi me de weg.  Ze had toch wel net een ticket met toegang tot een uitstekende plaats op de kop getikt van iemand die enkel naar de Inaugural Parade wilde gaan!  Ik jaloers dus.  Ik nam haar op sleeptouw maar moest haar laten gaan omdat de ticketlozen ver weg van het Capitool werden gestuurd.  De straten waren vol volk.  Iets ten zuidoosten van het Washington Monument100_0760  (op meer dan een kilometer van het Capitool) vond ik een plaatsje.  Ik kon het Capitool niet zien, want draagbare toiletten stonden in de weg.  Ik kon net een JumboTron zien waarop we de plichtplegingen konden volgen.  De pret werd een beetje bedorven door mensen die dachten dat ze op de toiletten konden zitten.  100_0772 Daardoor beletten ze ineens een hele groep anderen het zicht.  Ze kregen slogans te horen dat ze eraf moesten.  Dan kwam er een soldaat die hen verplichtte eraf te komen.  Nadat die vertrokken was, klommen ze er weer op.  Uiteindelijk vlogen ze er weer af op bevel van de politie.  De sfeer was fantastisch.  Iedereen goed gezind.  Het enige boegeroep was te horen toen uittredend president Bush op het scherm verscheen.

Aretha Franklin zongMy Country ‘Tis of Thee” (op de tonen van “God Save the Queen”).  Eerst legde de sympathieke vice-president Joe Biden (naar verluidt de eerste katholieke vice-president van de VS; John Kennedy was de eerste en enige katholieke president) de eed af in de handen van de oudste rechter van het Oppergerechtshof John Paul Stevens.  Na een klassiek intermezzo met o.m. Itzhak Perlman en Yo-Yo Ma nam de voorzitter van het Oppergerechtshof John Roberts de eed van Obama af.  Roberts sukkelde en dat deed ook Obama.  Maar nadat die al de grondwettelijk vereiste woorden had uitgesproken werd hij de 44ste president van de VS.  Daarna hield hij zijn inhuldigingsspeech, soberder dan verwacht.  Daar zal ik het later over hebben.  Een kleine twee miljoen stond op de Mall vandaag, een record.  De verwachtingen zijn hooggespannen.

De parade maakte ik niet meer mee.  Op dit moment dweilen de Obama's 12 balls af waar ze telkens een dansje plaatsen nadat hij een heel korte toespraak houdt.  Morgen begint het echte werk.

Hier nog wat foto's van de Obama's en de Bidens tijdens de parade100_0805  

100_0791

100_0814

en al dansend,

100_0820 

en van uw dienaar.

100_0767


 

Obama in DC, vanuit Baltimore

Ik was er niet zelf bij vandaag, hoewel Washington DC amper anderhalf uur van hier is. Vorige zaterdag Obama met mijn eigen ogen zien was genoeg; vandaag hou ik het bij de televisie. Op mijn werk had men het auditorium klaargezet, en wie wou kon tijdens de lunchpauze de eedaflegging gaan bekijken. Natuurlijk waren de meeste mensen er, en we zaten met z'n allen toe te kijken. Het was interessant om de overtuigingen van mijn collega's af te leiden uit de momenten waarop verschillende mensen klapten. Wie klapte voor historische toespelingen? Wie klapte voor de economische verantwoordelijkheid? Wie juichte voor "We will restore science to its rightful place, and wield technology's wonders to raise health care's quality and lower its cost" ("We zullen de plaats van de wetenschap herstellen, en de macht van de technologie gebruiken om betere en goedkopere gezondheidszorg verzorgen")? Boeiend - zo leert een mens nog wat.

Na de eedaflegging was het tijd om te gaan eten. Ook op historische dagen moet een mens tenslotte eten. Toen een collega en ik in onze favoriete sushiplek binnenstapte stond de televisie aan (een uitzondering). De kleine Koreaanse eigenares bood aan om ze af te zetten - en probeerde dat te doen. Pas na enig protest werd de televisie terug aangezet, en we keken met z'n allen naar de presidentiele lunch. Niet echt interessant, en een beetje triest toen we hoorden dat Ted Kennedy ziek was afgevoerd. Verder werd er erg veel commentaar geleverd door allerlei mensen. Zelfs onder de republikeinen was er soms zwak moment, iemand die toegaf dat het geen slechte toespraak was.

Er heerst hier toch optimisme. De strenge toon van Obama's speech bevestigde voor de meeste mensen enkel dat ze een man verkozen hebben die het aankan in moeilijke tijden; iemand die somber nieuws rationeel kan bekijken.

Oh ja - Obama vergiste zich dus ook herhaaldelijk tijdens de eedaflegging. Maar goed. Anders wordt hij onthutsend perfect. Zijn imago is zo netjes; hopelijk blijft hij zo netjes nu hij het land in handen heeft.
De vraag blijft - wat zal Michelle Obama vanavond op het bal dragen?


 

Carrying the gift of freedom

397675653_58c18dc785 Terwijl vandaag geschiedenis geschreven wordt in Amerika, zit ik gewoon op kantoor zoals anders. Samen met de collega's heb ik in de "open space" in onze bureau naar de eedaflegging gekeken en tegen de Time Warner Cable installateur geschreeuwd dat hij de kabelbox maar op een ander moment moet komen vervangen. Mijn Amerikaanse collega's geloven er wel in en hopen erop dat hij voor verandering kan zorgen. Verandering die nodig is, want terwijl president Obama uit The Beast stapt (zo wordt de nieuwe presidentiele limousine genoemd) en een hondertal meter te voet over Pennsylvania Avenue wandelt (iets wat Bush nooit durfde), stort de beurs op Wall Street weeral in. Met meer en meer jobs die verdwijnen en bedrijven die failliet gaan, lijkt er geen einde te komen aan de malaise.

Ik vond dat de speech van Obama sober en intelligent was. Terwijl hij zegt dat hij de 44ste persoon is om de eed af te leggen, besef ik dat Amerika echt wel een jong land is en dat hij nu tot een wel heel select clubje behoort. Door de huidige staat van het land te vergelijken met de onafhankelijkheidsrevolutie, maakt hij het voor iedereen onmiddellijk duidelijk dat de taak die op hem wacht geen gemakkelijke zal zijn en dat hij hulp zal nodig hebben van iedereen.

Obama gaat ook de "foreign policy issue" niet uit de weg, integendeel. Hier geeft hij een aantal quotes die ik persoonlijk zeer apprecieer. Eerst zegt hij: "As for our common defense, we reject as false the choice between our safety and our ideals." Benjamin Franklin heeft ooit iets gelijkaardigs gezegd: "Those who would give up essential Liberty, to purchase a little temporary Safety, deserve neither Liberty nor Safety." Iets waar onder andere de makers van de Patriot Act nooit in geloofd hebben...
Obama zegt ook: "To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West - know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy."

Het lijkt alsof er een nieuw soort patriotisme is neergestreken over Amerika. Niet het soort dat Amerika zo onpopulair gemaakt heeft in de rest van wereld a la "Wij zijn de beste, de sterkste en weten ook wat het beste is voor de hele wereld; en iedereen die dat tegenspreekt kan de pot op". Neen, het is meer een gevoel van: "Wij zijn trots op ons land en wij zijn trost op de wereldrol die wij spelen en we nemen die taak serieus en hopen dat we een goed voorbeeld kunnen zijn."


 

Yes, We did it!

Eindelijk was het dan zover, Inauguration Day.  De dag waar zo velen op hebben gewacht, zowel Amerikanen als anderen.

Al vanaf het begin van het tweede semester aan de University of Pennsylvania Law School, hing er al een gespannen sfeer van hoop binnen de muren van de Law School.  Ook in de stad, werd er vol verwachting uitgekeken naar de dag die de culminatie van 2 jaar zwoegen en vechten ging zijn.  In de Law School en eigenlijk over heel de campus werden posters tegen prikborden en lantaarnpalen geplakt, met een soort van daily countdown.Woorden als "defining moment", "Glory", "Leadership" en "God Bless America" kwam men meermaals per dag tegen.

In de dagelijkse Law School mededelingen werd telkens herhaald dat de Inauguration op meerdere grote schermen verspreid over de Law School te volgen zou zijn, zodat niemand deze historische gebeurtenis, of liever memorabel keerpunt zou moeten missen.

Dus eindelijk was het dan zover.  Ik snelde van mijn kot per taxi naar school daar ik de laatste bus gemist had, om toch deze gebeurtenis niet te missen.  Daar aangekomen viel het mij op hoe stil het was op school.  Zelfs Cormell, onze security guard, liet haar gewoonlijke onbegrijpelijke vereiste om onze Penn Card te controleren achterwege nu dat ze samen met andere guards gekluisterd zat aan haar mini-TV.  Eenmaal in de Law School ging ik meteen naar de centrale ontmoetingsplaats van de rechtsfaculteit, "The Clock".  Dit was één van de vele plaatsen waar de school een grote breedbeeld TV had geplaatst "for everyone's enrichment".  Al de sofa's en zetels waren al bezet, maar ik kon nog net een stoeltje bemachtigen, zodat me ook tussen de menigte kon neerzetten.  Eerst waren er maar een dertigtal studenten aanwezig, maar dit aantal groeide gestaag telkens een nieuw onderdeel van de plechtigheid begon, zodat op het hoogtepunt van de ceremonie er een 60tal mensen aandachtig het verloop volgden.

Het lang gebed van de Californische pastoor werd door meerdere buitenlandse studenten op fronsende wenkbrauwen onthaald; voor velen onder ons is dit een onbegrijpelijk, maar typisch Amerikaans fenomeen.  Men predikt de scheiding van Kerk en Staat, maar steeds meer kruipt relige op de Amerikaanse politieke bühne.  Zelfs bij enkele Amerikaanse medestudenten wierp dit gebed zelfs grote ogen. 

En dan Aretha Franklin, een schitterende keuze om een nieuw tijdperk aan te kondigen.  Met haar magistrale stem werd 'My Country Tis of Thee' een nieuwe leuze voor hoop.  Een glimlach verscheen  op al de gezichten die het spektakel aanschouwden, zowel in DC als in de Penn Law School.  Nog maar eventjes en het is zover, kon men iedereen horen denken.

Toen het eindelijk de beurt was van Vice-President-Elect Joe Biden, om zijn eed af te leggen werd er al zacht geapplaudiseerd aan The Clock.  Maar het begon pas echt toen Senator Obama naar voren werd geroepen om zijn eed af te leggen.  Mensen zaten op het puntje van hun stoel, met de kriebels in de buik, vol spanning om eindelijk die woorden te horen "Congratulations Mr President".

Het leek er even op of Obama zelf struikelde over de eed die hij waarschijnlijk honderden malen heeft geoefend tijdens de vorige avond.  Maar neen hoor, het was Chief Justice Roberts die, onder de indruk van dit enorm gebeuren, zelf de woorden even verwisselde.  Geduldig wachtte Obama op de rechtzetting van de Chief Justice, om dan vol eloquentie en eagerness de eed verder af te leggen.

"Congratulations Mr. President!", en een enorm applaus en zelfs geschreeuw weergalmde doorheen heel de Law School.

Eindelijk nieuwe hoop, eindelijk vernieuwing, eindelijk verlost van Bush en companie.

"Oh Yes, we did it!", droeg een man met trots op zijn T-shirt.

Door: JB

Vanuit: University of Pennsylvania Law School

            Philadelphia, PA, USA


 

De eindstreep

De Obama's zijn al maanden top nieuws maar dit weekend bewezen de media dat er altijd ruimte is voor meer. Er was natuurlijk ook genoeg om over te rapporteren. Zaterdag was er de treintrip van Philidelphia naar Washington. Zondag bracht concerten en een Obama speech met alweer hoop was als thema. De Martin Luther King viering gisteren was de gedroomde gelegenheid om de betekenis te benadrukken van Obama, de eerste zwarte President. 

Toen ik deze morgen de TV opzette werd me duidelijk dat ik geen minuut van de festiviteiten in Washington zal moeten missen. Op iedere zender zijn de dagelijkse morningshows en soaps vervangen door live beelden. De commentatoren moeten de lege momenten (want hoeveel keer kan je praten over de zee van mensen terwijl iedereen wacht tot Obama uit de kerkdienst komt) zien vol te praten. 

Net nog hoor ik een commentator op TV wat Obama feiten opzeggen. Zo leerde ik dat hij linkshandig is, spiderman zijn favoriete strip is en dat hij in Harvard kandidaat was om in een pin up kalender te verschijnen maar hiervoor werd afgewezen door het vrouwelijk comitee. Ik neem aan dat die Harvard vrouwen zich die beslissing nu beklagen want de kalender zou nu vast heel wat geld waard zijn. Obama memorabilia - vooral alles met zijn gezicht op, gaande van t-shirts tot hot saus - wordt ondanks de economische crisis veel verkocht. 

Met de laptop op de schoot heb ik de kans om de gebeurtenissen ook internationaal te volgen. Op De Standaard online lees ik de live tekst commentaren van Reynebeau en Co.  Het valt me op dat er heel wat minder aan Obama/VS heiligverklaring wordt gedaan. Obama van zijn kant laat in zijn speech weten dat het niet allemaal van hem zal afhangen. Hij legt de bevolking op om op te staan, zich af te stoffen en van de VS terug een groot land te maken.

Terwijl George en Laura Bush afscheid nemen van Washington haal ik het babyboek boven dat ik maanden geleden kocht. Op een van de paginas kunnen wereldgebeurtenissen ingevuld worden onder de titel "When you were born". Ik ben blij dat ik ergens volgende week in het vakje President niet Bush maar Barack Hussein Obama zal kunnen invullen. Hopelijk zal mijn Amerikaans-Belgisch-Indisch kind nooit bespot worden om zijn gemengde achtergrond maar moest hij ooit het verwijt krijgen een kruising te zijn dan kan hij in ieder geval trots antwoorden "Yes, I am a mut, like President Obama".


 

Scoren voor God

Ter ontspanning, lees hier over de voetballer wiens doel God is.


 

Obama in Baltimore

Gisteren stond ik vier uur lang op War Memorial Plaza hier in Baltimore in de vrieskou. Met vijf lagen kleren en toch nog koude tenen. Vier uur was bescheiden - de meeste mensen hadden al sinds zeven uur in de rij gestaan toen wij om 2 uur 's namiddags aankwamen. Mijn werk had namelijke goede -en dus gereserveerde- plaatsen verzorgd, en we kregen voorrang.

Er was allerlei amusement verzorgd, maar het echt programma begon rond 5 uur, met de goeverneur van Maryland, Martin O'Malley, en Congresslid Elijah Cummings. Nancy Pelosi was er ook, maar hield, misschien wijselijk, haar mond. Vervolgens verschenen Joe & Jill Biden, en de Obamas. Obama hield een korte, maar erg goed toespraak. Daarna begaven zich met zijn vieren onder het volk. Dat was voor mij het meest indrukwekkende moment - het was verassend, maar gepast, dat alle vier de bezoekers zo veel tijd doorbrachten onder de mensen die zo lang op hun gewacht hadden. Ik zag mensen Michelle Obama en Joe Biden omhelzen. Het was ontroerend. Baltimore heeft het nooit gemakkelijk gehad, en dit is een belangrijk moment voor iedereen, voor dit Demokratisch bastion, voor de grote zwarte bevolking en het enorme drugsmoment. De atmosfeer was geweldig, en hoewel vandaag alles pijn doet, was het mijn mooiste moment in Baltimore.

PS: Ik heb de toespraak opgenomen, maar je kan ze in veel betere kwaliteit vinden op http://www.wbaltv.com/video/18503581/index.html   



 

Meer stretch in 2009

Beste vrienden en vriendinnnen in het verre Belgie,

commander in chief Vandermeersch,

Gelukkig(e) Nieuwjaar(srecepties) gewenst vanuit Georgia! Een goede gezondheid, een goede business en al wat u wensen mag voor 2009.

95-5 The BEAT and the RML Group want to send you to the biggest event in 2009... The Presidential Inauguration of Barack Obama on January 20th!

You'll travel in luxury with Murph Dawg & CJ in a stretch Bentley limo from Atlanta to Washington D.C. Then join Murph Dawg & CJ as they broadcast live in D.C. the morning of the Inauguration, and participate in the festivities.

Beginning January 5th, listen to Murph Dawg & CJ every week day morning at 7:20am to win a limited edition Barack Obama Action Figure, and qualify for the Grand Prize: A trip to the '09 Inauguration! 


To book a trip to the Inauguration aboard a Luxury Coach, log on to www.atlantainaugurationtour.com or call 1-877-RML-GROUP! Also sponsored by www.a2eonline.com and Atlantic City Entertainment. 
Official Contest Rules!
Het wordt mooi in 2009!

Sterkte en goede moed,

Bart Vantieghem

 

Honeymoon voorbij?

Na zijn triomftocht krijgt inkomend president Obama deze dagen wat tegenwind.  Hij heeft geen geluk met enkele van zijn kandidaat-ministers.  Eerst moest kandidaat-minister van Handel Bill Richardson zijn kandidatuur intrekken.  De goeverneur van New Mexico is het voorwerp van een gerechtelijk onderzoek naar corruptie.  Hij zou opdrachten voor de staat aan zijn campagnesponsors hebben gegeven.  Tja, verbaast ons dat?   Richardson was oorspronkelijk ook kandidaat om minister van Buitenlandse Zaken te worden, maar moest Hillary Clinton laten voorgaan.  Clinton’s hoorzittingen in de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken begonnen gisteren.  Er worden geen problemen voor haar verwacht, maar het internationale optreden van haar echtgenoot Bill (zie 22 november 2007), die sponsorgeld van buitenlandse regeringen en personen aanvaardt, kunnen minstens de indruk wekken dat er belangenvermenging mogelijk is.

 

Timothy Geithner, de kandidaat-minister van Financiën, zit ook met een paar problemen.  Geithner heeft in totaal 4 jaar onvoldoende belastingen betaald.  De huidige voorzitter van de regionale Federal Reserve Bank of New York (de belangrijkste regionale bank in het Federal Reserve System), werkte enkele jaren voor het Internationaal Monetair Fonds.  Het IMF houdt o.m. sociale-zekerheidsbelastingen niet af aan de bron maar betaalt die aan zijn Amerikaanse werknemers, die die dan aan de Amerikaanse staat (moeten) betalen.  Geithner deed dat niet.  In 2006 stelde de Amerikaanse belastingdienst IRS dat vast voor 2003-2004.  Geithner betaalde.  In november stelde Obama’s transition team vast dat Geithner ook niet betaald had voor 2001-2002.  Geithner betaalde een dag voor zijn nominatie.  Pijnlijk is dat Geithner hoofd van de IRS wordt en tot twee maal toe die belastingen pas betaalde nadat hij betrapt was.  Bovendien heeft Geithner een tijdje een niet-Amerikaanse huishoudster tewerkgesteld wier werktoelating afliep terwijl ze voor hem werkte.  (In het verleden zijn kandidaat-ministers over dergelijke feiten gestruikeld.)  Obama spreekt van een “embarassment”.  Geithner’s kandidatuur is blijkbaar nog in niet in gevaar (wat toch wel vreemd is), maar de bevestiging van zijn benoeming door de Senaat komt er vermoedelijk niet voor de inzwering.  Dat wil zeggen dat Amerika geen minister van Financiën heeft tijdens deze krisis.  Geithner zou de point-man worden voor het financiële stimulatiepakket dat Obama door het Congres wil jagen.  Daar valt het ook wat tegen omdat o.m. ook heel wat partijgenoten dat niet zomaar willen slikken.  Er is sprake van dat Obama elke wet in dit verband die niet aan zijn wensen voldoet, zal vetoën.  Dat zou niet de verandering zijn waarop Obama had gehoopt.

 

Kritische geluiden zijn er ook te horen bij de nominatie van één van de twee Republikeinse leden van Obama’s regering, aftredende Congresman Ray LaHood van Illinois, als minister van Vervoer (de andere Republikein is de huidige en toekomstige minister van Defensie Robert Gates).    LaHood staat bekend als een fan van “earmarks”, een aanfluiting van goed bestuur.  Het is een beetje onbegrijpelijk dat Obama deze politicus van de oude school heeft genomineerd.

 

Obama leed ook een klein nederlaagje nu Roland Burris (zie 7 januari) dan toch aanvaard is als zijn opvolger als senator van Illinois.  Obama en de Democraten hadden gezegd dat Burris’ benoeming door Goeverneur Blagojevich van Illinois onaanvaardbaar was omdat de goeverneur gerechtelijke problemen heeft.  Maar ze hadden de wet niet aan hun kant.  Politiek lichtgewicht Burris liet zich niet intimideren en bleek uiteindelijk zwaarder te wegen dan de Democratische partijtop.  Ondertussen werd de eerste stap (impeachment) om Blagojevich af te zetten gezet door het Huis van Afgevaardigden van Ilinois.  Het is nu aan de Senaat van Illinois om hem af te zetten.  Dat gebeurt vermoedelijk op 26 januari.


 

Shiny things

Lieve allemaal,
 
Vorige week was ik even niet Maryland. Vorige week was ik namelijk tijdelijk Nevada - deze tijd van het jaar trekt iedereen en z'n broer die iets met technologie te maken heeft tenslotte naar Las Vegas voor de Consumer Electronics Show (CES). Als part-time techneut kon ik dat professioneel niet missen, en dus trokken mijn manager, haar manager en mijn nederige zelf naar Sin City om nieuwe gadgets te bekijken, maar voornamelijk om de wereld van de consumentenelectronica te overtuigen dat ze hun produkten gemakkelijk toegankelijk kunnen maken voor blinden. Lucratief is het trouwens ook, met tien millioen blinden en slechtzienden in de VS.
 
Zelfs in Vegas voelt men echter de harde tijden - er waren dit jaar minder bezoekers, minder extravagante nieuwe producten. Steve Ballmer, de (min-of-meer nieuwe) CEO van Microsoft gaf dit jaar voor het eerst de keynote, en deed heel hard zijn best met het optimisme; maar het toch niet hetzelfde zonder Bill Gates.
 
Verder is iedereen en zijn broer intussen naar Washington aan het afzetten. Het ziet er naar uit de wij geen tickets zullen krijgen, en zonder tickets waag ik me niet aan de massa. Helaas. Daar staat tegenover dat Obama dit weekend wel naar Baltimore komt, en we dus wel de kans zullen krijgen om hem te zien spreken. Als ik de kou (stevig onder het vriespunt) aandurf dan breng ik verslag uit!
 
Met vriendelijke groet uit de bewolkte Old Line State

 

W in Wonderland

Gisteren gaf aftredende president George W. Bush zijn laatste persconferentie.  Het was een typische Bush-affaire.  Een groot spreker zal hij nooit worden.  Sympathiek was wel dat hij naar zijn eigen veelvuldig verspreken verwees met een bewust gebruik van de term ‘misunderestimate’ of misonderschatten.  Hij drukte zijn waardering uit voor het perscorps, maar kreeg al bij al een vrij koele ontvangst.  Hij probeerde het luchtig te houden, maar dat lukte niet helemaal.  Vier jaar geleden kon hij niet antwoorden op de vraag wat zijn grootste vergissingen waren.  Nu kreeg hij ook enkele vragen over wat zijn grootste ontgoochelingen en vergissingen waren.  Zijn antwoorden bevestigden dat hij nog steeds in zijn eigen wereld vertoeft.  De eerste “vergissing” was dat hij een spandoek met “Mission accomplished” liet ophangen op een vliegdekschip op 1 mei 2003.  Meer dan vijf jaar later kunnen we inderdaad niet zeggen dat de taak volbracht is.  Dat de oorlog een vergissing was (hoewel de Iraakse Koerden natuurlijk zeer blij zijn met de interventie--inderdaad niet alles wat uit de oorlog volgde is slecht), komt nog steeds niet op bij Bush.  Dat de officiële oorzaak van de oorlog, de bewering dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens had, een leugen was, zal Bush nooit zeggen.  Hij zei wel dat “geen massavernietigingswapens hebben” een ontgoocheling was.  Een ontgoocheling omdat de leugen uitkwam ongetwijfeld!

 

Was hij ontgoocheld over Katrina?  Neen, want hij kon niets meer doen dan wat gedaan werd.  Hij negeerde daarmee de erg gebrekkige reactie van de FEMA om New Orleans op te kuisen en herop te bouwen.  Hij zei dat helikopterchauffeurs (sic) 30.000 daklozen van hun dak geplukt, een stevige overdrijving.  Hij suggereerde dat hij toch niet met zijn Airforce One had kunnen overvliegen, want dat zou de politie van haar werk hebben gehouden omdat ze hem dan moest bewaken.  Dat het dagen duurde voordat de regering Bush de ernst van de situatie inschatte, negeerde Bush ook deze keer.  Voor velen was de mismeestering van Katrina de druppel die de emmer deed overlopen.  Sindsdien (het was al begonnen met de Irak-oorlog) dook zijn populariteit naar beneden.  Bush is de minst populaire president bij het verlaten van zijn ambt.  Kort na 9/11 was Bush de populairste president ooit.  Het kan verkeren!

 

Bush vond niet dat de morele standing van Amerika in het buitenland geleden had, zoals een vraagsteller opperde.  Een beetje op zijn teen getrapt, zei hij dat enkel de “elite” in Europa problemen heeft met de VS.  Elders ziet men de States mog steeds als het land van vrijheid en hoop.  De regering-Bush heeft die vrijheden wel serieus aangetast.  (Sommigen hopen dat Obama de daders van de vele onwettelijkheden begaan door de regering-Bush ook strafrechtelijk gaat vervolgen, maar vrezen dat Bush pre-emptief genade zal verlenen.  Bush weigerde een vraag over gratieverlening te beantwoorden)  De verkiezing van Obama heeft inderdaad die hoop hersteld.  Bush kwam over zoals hij meestal overkomt: overtuigd van zijn eigen grote gelijk en simplistisch hardhorig in verband met de fundamentele problemen tijdens zijn ambstermijnen.

 

Bush nam ook geen verantwoordelijkheid voor de economische krisis.  Hij had die “geërfd”.  De regering-Bush draagt natuurlijk een belangrijke verantwoordelijkheid voor de absurde deregulatie in het bankwezen die werd doorgevoerd en, we moeten eerlijk zijn, onder Clinton, al was ingezet.  De oorlogen in Irak, Afghanistan, de crisis, het was Bush allemaal overkomen.  Hij was een toeschouwer en draagt geen verantwoordelijkheid.  Geen wonder dat de VS en de wereld uitkijken naar de grote hoop Obama.  Bush versprak zich nog even toen hij Obama geluk wilde wensen.  Hij wenste daarbij de tegenstander die Amerika in de toekomst gaat aanvallen succes, en niet de inkomende president: “I'm telling you there's an enemy that would like to attack America, Americans, again. There just is. That's the reality of the world. And I wish him all the very best.”  Een passend bushisme als afsluiter!


 

De goeverenur plaagt

Je kan Goeverneur Rod Blagojevich van Illinois (zie 14 december) veel verwijten, maar niet dat hij geen lef heeft.  Het heeft hem daarbij ook behaagd de factor ras uit te spelen in de politiek.  Aangezien een van de twee senatoren van de staat Illinois verkozen is tot president van de VS, heeft de goeverneur het recht die te vervangen.  De grondwet van Illinois (ja hoor, elke staat in de VS heeft zijn eigen grondwet, Vlaanderen is nog niet zover) en een wet zeggen dat de goeverneur de vervanger benoemt voor de rest van de termijn als die termijn minder dan twee jaar bedraagt, wat hier het geval is.  Blagojevich heeft een zeer slimme politieke zet gedaan door een zwarte te benoemen.  Na het ontslag van Obama zetelt er geen zwarte meer in de Senaat.  (Sinds Reconstruction zetelden er nog maar drie (!) zwarte senatoren, onder wie Carol Moseley Braun, ook voor Illinois.)  De goeverneur heeft een voormalige minister van Justitie van Illinois (die functie hebben we ook nog niet in Vlaanderen), Roland Burris benoemd.  Burris is de eerste zwarte die tot een statelijk ambt werd verkozen in Illinois.  Burris heeft zich tot driemaal toe kandidaat gesteld bij de goeverneursverkiezingen van Illinois, maar verloor steeds, de laatste keer van Blagojevich.  Brandschoon en rechtlijning is Burris, nu een lobbyist, niet: in 2008 steunde hij Blagojevich financieel, hoewel dan al duidelijk was dat de goeverneur het voorwerp was van een gerechtelijk onderzoek.  Anderzijds riep Burris Blagojevich enkele weken geleden op om ontslag te nemen, iets dat hij nu natuurlijk niet herhaalt.

 

Blagojevich had aan een andere zwarte, federaal Afgevaardigde Danny Davis, voorgesteld hem te benoemen tot senator.  Davis weigerde, maar vond Burris dan wel een goede keuze.  Burris, die een beetje kinderachtig stond te grinniken op de persconferentie over zijn benoeming en de economische crisis en de oorlog in Irak inriep om zijn aanstelling te rechtvaardigen, kreeg ook onmiddellijk de steun van federaal Afgevaardigde Bobby Rush (die ooit nog Obama versloeg in een voorverkiezing), die vond dat de enige zwarte senator, Obama, door een andere zwarte, Burris, moest worden vervangen.  De (zwarte) minister van Binnenlandse Zaken van Illinois, Jerry White, ging niet akkoord en weigerde de benoeming tegen te tekenen, zoals de wet vereist.  Dat was de reden (of het excuus) voor de Secretaris van de federale Senaat in Washington om de benoeming van Burris te verwerpen.  Die afwijzing zorgde voor een mediaspektakel.  De Democraten zitten met een probleem.  Zij weigeren Burris zijn plaats in de Senaat omdat zijn benoemer, een partijgenoot, wettelijke problemen heeft.  Ook Obama verzet zich tegen de benoeming van Burris.  Men heeft daarbij geen kritiek op Burris, maar op zijn benoemer.  Wettelijk hebben de Democraten, onder wie er nu al sommigen hun steun aan Burris geven, vermoedelijk geen poot om op te staan, hoewel ook daar discussie over is, aangezien de Senaat volgens de federale grondwet (artikel I sectie 5) oordeelt over de “elections, returns and qualifications of its own members” (wij hebben een gelijkaardig probleem met de wettelijkheid van verkiezingen indien BHV niet gesplitst is).  De Democraten hadden het probleem kunnen vermijden door de goeverneur de benoemingsmacht te ontnemen en een speciale verkiezing in Illinois te organiseren, maar zij wilden dat niet doen omdat ze vreesden dat zo de Republikeinen een kans zouden maken.  Ze proberen nu wel Blagojevich af te zetten.  Ironisch is wel dat Obama’s vroege ontslag als senator het zijn partijgenoten moeilijker maakt.  Als hij pas ontslag zou genomen hebben net voor zijn inzwering als president (vice-president Biden, die ook herkozen is als senator, neemt pas dan ontslag als senator van Delaware, maar wordt, als VP, nominaal voorzitter van de Senaat), dan had Blagojevich Burris niet kunnen benoemen, als die de goeverneur tegen die tijd afgezet zou zijn door het parlement van Illinois.  


 

Kerstmis in Florida

Kerst in Orlando is een vreemd fenomeen. Florida is schitterend in de winter - lenteweer een blauwe luchten. De kerstbomen en de valse sneeuw doen een beetje vreemd aan, en de plaatselijke bevolking hoopt op kouder weer voor Kerst. Ik vind het prima zo.

Mijn echtgenoot en ik zijn op bezoek bij de schoonouders. We kijken televisie op het enorme scherm - het nieuws hier is een verwarde mengeling van plaatselijk nieuws (verslagen over recente moorden: beelden van halfverlichte parkeerterreinen vol politie), Kerstnieuws (het soort pseudo-nieuws dat rond Kerst de kop opsteekt: hoe breng je ongewenste cadeaus terug naar de winkel) en grimmig politiek nieuws. Het grimmig nieuws lijkt men zo veel mogelijk te negeren - het corruptieproces van Blagojevich, de gouverneur van Illinois, zie ik nergens verschijnen. Obama is op vakantie in Hawai'i; nu hij zijn kabinet heeft samengesteld is het vooral afwachten geblazen. De autoindustrie heeft zijn geld gehad, en de banken willen niet zeggen wat ze met het geld dat zij gekregen hebben gedaan hebben. Het lijkt allemaal niet zo relevant, als je het vergelijkt met de verlichte palmbomen; maar het doet wel terzake. Je ziet het een beetje in het Kerstnieuws - er zijn net een beetje te veel tips om geld te sparen. Men praat over hoe je het best koopjes kan halen uit het failliet van winkels. Het is allemaal vrolijk, maar de ondertoon is net een beetje ongerust. Wie zal in het nieuwe jaar nog geld hebben voor koopjes?

Oh ja, en iemand heeft zijn schoen naar Bush gegooid.

In elk geval fijne feesten gewenst, Belgie. Daar sneeuwt het misschien nog - hier doe het dat zeker niet, maar sneeuw of geen sneeuw, het belangrijkste is toch goed gezelschap (en misschien het eten), en dat hebben ze hier ook.


 

Belgacafe

Eergisteren met de studenten in mijn cursus Nations and Nationalism gaan eten in Belgacafe, een Vlaams restaurant niet ver van het Capitool.  Chef Bart Vandaele verwelkomde ons hartelijk met uitstekende gerechten.  De gasten waren in de wolken over de kwaliteit van het eten.  Ik had hun vooraf gemeld dat de Vlaamse keuken voor niemand moet onderdoen.  Het deed me plezier dat Belgacafe niet teleurstelde.  Voor wie Washington bezoekt, een echte aanrader!


 

Een Fortis(simo) Kerst gewenst

Beste vrienden en vriendinnnen uit het verre Belgie,
chief Vandermeersch,

Jawel, het moet geweten zijn dat zelfs een expatboog niet altijd kan staan en dat er nog leven is buiten onze 24/7/365 wereld in de USA. Dit gezegd zijnde vertrekt uw Atlanta, Georgia, USA blogredactie er voor een korte familie/kerstweek op uit naar Belgie - CU there?

Fortis_wishes_3
Een Fortis(simo) Kerst gewenst bij deze!

Sterkte en goede moed, maar bovenal een goede gezondheid, voldoende geluk en moge al uw wensen werkelijkheid worden in 2009!

Uw Bart Vantieghem

1_7


 

Chicago

Een goede maand geleden leefde Chicago op een wolk. De verkiezing van Obama gaf de windy city een injectie van trots en zelfvertrouwen. Niet dat Chicago daarvoor het kneusje van het land was, maar door de metropolen aan de kusten wordt de derde stad van het land toch niet helemaal serieus genomen. Chicagos grootste invloed op de rest van Amerika is allicht dat een sneeuwstorm in Chicago het luchtverkeer totaal in de war stuurt.  Dat een inwoner van Chicago, zij het dan een inwijkeling, de volgende bewoner van 1600 Pennsylvania Ave wordt zorgt hier dan ook voor de nodige trots. Terecht.

Maar het imago van Chicago en Illinois (want Illinois is vooral Chicago) kreeg intussen een ferme knauw door de moeilijkheden die de gouverneur Blagojevic zich op de hals heeft gehaald. Hij wordt er van verdacht de open gekomen Senaatszetel van Obama, waarvoor hij als gouverneur de opvolger mag aanwijzen, per opbod te verpatsen. Er wordt hem ook nog een rits andere vormen van corruptie en machtsmisbruik aangewreven, zo zou hij  gepoogd hebben het management van  the Chicago Tribune er van te overtuigen  een paar opinie journalisten op straat te gooien omdat die zijn voeten iets te dicht bij het vuur hielden. (is dit een anglicisme?)

In Chicago heeft men een naam voor dergelijke praktijken: pay-to-play. Of in het Nederlands: voor wat hoort wat,  wat hier het adagium is  van de politieke klasse. Sinds ik hier anderhalf jaar geleden kwam wonen hoorde en las ik niet anders dan dergelijke berichten. Als je in Chicago iets wil bereiken, een overheidscontract in de wacht wil slepen, een politieke carriere  ambieert, dan kan je maar beter  bepaalde mensen te vriend houden en hier en daar wat politieke campagnes financieren.  Het zit er zeer diep ingebakken. Iedereen heeft boter op zijn hoofd en beschermt elkaar zo lijkt het. Daarom heet het ook "the political machine,"  want  als er eentje de cel invliegt (zoals de vorige gouverneur die momenteel een celstraf uitzit)  staat er zo weer een andere klaar die nauwelijks beter is. Dat is al generaties zo, en zal allicht ook nog wel een tijdje zo blijven.

Dan moet je je eigenlijk de vraag gaan stellen of het electoraat hier eigenlijk niet krijgt wat het verdient, als het jaar na jaar die bende pipos blijft verkiezen. Ter verdediging van de kiezers hier kan men inroepen dat  het  vaak kiezen is tussen cholera en de pest, dat de politieke machine alleen kandidaten aan de kiezers voorlegt die al kniehoog  in het moeras van de corruptie zitten. Als je niet in een moeras vast wil komen te zitten is snel doorstappen de boodschap, en dat is precies wat Obama heeft gedaan. In no time zat hij veilig en wel in de Amerikaanse senaat, ver van de vuile politiek in Chicago.

Aan de andere kant vind ik dat de inwoners van Chicago eigenlijk veel te apatisch op al deze vuiligheid reageren. Ja, de kranten schrijven schande, en op de bus en metro (of de "El" zoals die hier wordt genoemd)  klaagt men steen en been over  the men in power, maar eigenlijk aanvaardt men dit als de prijs die men betaalt voor het voorrecht om te mogen wonen in Chicago.  Want Chicagoans houden hartstochtelijk van hun stad, ondanks alles. Dat is het probleem.

ik heb het moeilijker met Chicago. Het is aan de ene kant een machtige stad, met musea, muziek, restaurants, parken, leuke buurten en vriendelijke mensen met het hart op de tong. A people's town. Niet zo vol van zichzelf als New York, niet zo fake als LA, maar een internationale metropool met het hart van een dorp. Maar Chicago is ook guur, koud, druk, vuil, ruw, onbehouwen en overweldigend. Een rouwrandnagelstad.

En een stad waar de inwoners zeer zwaar belast worden en er een corrupt overheidsapparaat voor in de plaats krijgen. Ik heb jaren een Minneapolis, Minnesota  gewoond, een stad met een gezonde politiek cultuur, waar het al een schandaal is als de burgemeester vergeet een parkeerboete te betalen (in Chicago zou geen enkele agent het in zijn hoofd halen de burgemeester een boete uit te schrijven), en  het verschil is stuitend.

Winters in Minneapolis zijn nog kouder dan hier, vandaag was het er -30. Dergelijke winters zijn uiteraard een gesel voor het wegdek. Een barstje in het wegdek, water dat binnensijpelt, uitzet en krimpt, en voor je het weet zit je met een krater, of potholes. Welnu, in Minneapolis vormde dat nooit echt een probleem, die kraters werden op tijd en stond hersteld. Hier in Chicago echter lijkt het wegdek op dat van Falujah. Putten van halve meters breed en 15 cm. diep vind je overal. Waarom? Tja, dat wegdek is misschien wel gelegd door iemand die de partijkas had gespijsd en  herstellingen worden uitbesteed aan een firma van de schoonbroer van een of ander politiek zwaargewicht. Dat is allemaal charmant tot je op een goede avond  zo'n maankrater niet kan ontwijken en voor 800$ schade hebt aan je wagen. Dat is maar een voorbeeld, maar ik zou er tientallen kunnen geven. De stad betaalt fortuinen aan schadevergoedingen aan slachtoffers van machtsmisbruik van de politie, maar de agenten die zich hieraan bezondigen worden slechts per hoge uitzondeing gesanctioneerd.

Chicago verdient zoveel beter van haar bestuur, maar lijkt dat eigenlijk niet te beseffen. Wat Chicago nodig heeft is een burgemeester zoals Giuliani. In een links bolwerk als New York kon republikein  Giuliani gedijen omdat hij paal en perk stelde aan bepaalde uitwassen en grote schoonmaak hield. Maar Chicagoans zijn te verliefd op hun stad.  Ze  zijn zoals een vrouw die elke avond klop krijgt van haar vent en toch blijft terug komen omdat hij zulke schone ogen heeft.  Het is tijd dat Chicagoans hun trots bijeenschrapen en beseffen dat ze beter verdienen.











 

Nog meer nepotisme in USA politiek?

P4285767De laatste 20 jaar had men toch de indruk dat de politiek in de USA een familie aangelegenheid geworden was met de Bush'es en de Clinton's. Echter na de nederlaag van Hillary Clinton dachten we allen dat het eindelijk over was...

Eerst was er echter het schandaal rond de benoeming van de opvolger van Obama voor de Illinois senaats zetel, waar onder andere ook Jesse Jackson Jr. kandidaat is en volgens geruchten er zelfs een half miljoen wilde voor bijdragen aan de campagne van Gouverneur Blagojevich. Jesse Jr. is de zoon van Jesse Sr, die nog aan de zijde van Martin Luther King meestreed om gelijke burger rechten voor de zwarte bevolking te verwezenlijken. En dat juist in Chicago waar ene Richard Daley Jr. bijna 20 jaar de burgemeester sjerp rond zich draagt en de zoon is van Boss Daley, Chicago's burgemeester in de jaren zestig en zeventig en wiens broer William Daley ook nog minister van handel was onder Clinton.

Maar nu van Chicago naar New York. Daar komt de senaats zetel van Hillary Clinton vrij na haar benoeming tot minister van buitenlandse zaken in het Obama kabinet. Na wat aandringen van Obama, heeft Caroline Kennedy nu officieel laten weten dat ze geinterresseerd is in de vrijkomende New York senaats zetel van Hillary Clinton. Caroline is de enige overlevende nakomelinge van President Jack Kennedy (haar broer JFK Jr.verongelukte met zijn vliegtuigje in 1999). Dit is ook de senaats zetel waar haar vermoorde nonkel Robert Kennedy in zat in de jaren 60. En nu haar andere nonkel Edward Kennedy ziek is, kan het toch niet zijn dat er geen Kennedy in de senaat zetelt. Een van haar tegenstanders is trouwens haar kozijn Robert F Jr., ja juist de zoon van RFK. En een andere kandidaat is Andrew Cuomo, de zoon van de vroegere gouverneur Mario Cuomo. Oh, en om het plaatje volledig te maken, Andrew was vroeger getrouwd met Karry Kennedy, ja de nicht van Caroline en de zus van Robert F Jr. als je nog volgt. En een andere nichtje Maria Shriver Kennedy is nu first lady van de republikeinse "governator" van Californie.   

En dan over naar Delaware, waar Senator Joe Biden's senaats zetel vrijkomt. Hier heeft Joe ervoor gezorgd dat de zetel warm gehouden wordt voor zijn zoon Beau Biden, door een vriend van het huis Ted Kaufmann te benoemen tot zijn zoon terug is uit Irak.

En in 2010 gaat de ex-gouverneur van Florida, ene Jeb Bush zich kandidaat stellen voor de Florida zenaats zetel, die vrijkomt met de pensionering van Mel Martinez. Hopelijk moeten er geen stemmen herteld worden zoals in 2000 voor broer George Jr.

En dan beginnen we maar niet aan de kamer, waar er ook meer dan een dozijn met bekende familie namen zetelen. Nu we moeten erbij zeggen dat de meesten verkozen worden, maar een bekende naam kan zeker een steuntje geven. Ergens ken ik ook een ander land, waar zelfde familie namen ook regelmatig terugkeren in de politiek, al dan niet benoemd of verkozen. Het zal toch in de genen zitten...


 

Sinterklaas.com

Beste vrienden en vriendinnen in het verre Belgie,

Jawel, de goede Sint heeft wederom zijn opwachting gemaakt bij de Atlanta Holland Club (een eerste keer voor onze familie dankzij de Molenwiek) en de Belgian Club of Atlanta (een familietraditie met dank aan Jenny Thollembeek, steun en toeverlaat van menig Belgen in Atlanta sinds jaar en dag).

De Sint had ten huize Vantieghem reeds voor de verkiezingen op Amazon volgende 'action figures' gevonden. Het is gewoon een kwestie van de US policitcs met de Vitabis en melk aan te bieden, right.

'An action figure we can believe in':
Photo_78_3
En dan 'A call to action figure':
Photo_79_2

Sterkte en goede moed!

Uw de Standaard Action Figure
Bart Vantieghem
1_4


 

Governor Sleaze

Eindelijk, gouverneur Rod Blagojevich van de staat Illinois werd vorige week gearresteerd. In 2002 werd hij de eerste Democratische goeverneur van Illinois in 30 jaar, maar de Democraten zijn hem liever kwijt dan rijk. Blagojevich, wiens ouders immigreerden vanuit Servië en Bosnië-Herzegovina, zet de kleurrijke traditie van criminele goeverneurs in mijn voormalige staat verder. Vier van de laatste acht goeverneurs van Illinois werden opgepakt. Blagojevichs Republikeinse voorganger George Ryan zit nu al een jaar in de gevangenis voor omkoperij en afwending van fondsen.

Blagojevich werd opgepakt o.m. omdat hij de vrijgekomen Senaatszetel van Barack Obama aan de hoogste bieder wilde verkopen. De goeverneur heeft het recht om zelf de vervanger te benoemen. Andere staten hebben dezelfde regeling. Blagojevich hoopte op een ministerpost in de nieuwe regering, op een ambassadeurschap of op een andere goedbetaalde benoeming en op een leuk postje voor zijn vrouw. Hoewel hij wist dat hij in het oog werd gehouden door het gerecht, was hij zo dom om zijn zaakjes over de telefoon af te handelen. Stijlvol was hij daarin niet. He f-woord valt geregeld. Ook zijn vrouw heeft een vuile mond, zo blijkt uit de opnames.

De arrestatie komt helemaal niet als een verrassing. Blagojevich en zijn vrouw zijn al lang het doelwit van federale aanklagers. Zij zijn beiden producten van de corrupte Democratische “machine” die Chicago al decennia lang beheerst. Blagojevich werkte ooit nog voor de corrupte Edward “fast Eddie” Vrdolyak (die nu wacht op zijn eigen strafbepaling), de nemesis van de eerste zwarte burgemeester van Chicago, Harold Washington (zie mijn bericht van 4 november). Goeverneursvrouwe Patricia is de dochter van de Democratische alderman (gemeenteraadslid van Chicago) Richard Mell, een van de bondgenoten van Vrdolyak. Via zijn vele connecties steunde de machtige Mell zijn schoonzoon als kandidaat voor Afgevaardigde in het Amerikaans Congres in 1996. Men mag mensen niet beoordelen op hun uiterlijk, maar wie Blagojevich en zijn vrouw ziet en bezig hoort, zal niet verrast zijn dat we hier niet te maken hebben met fijne figuren.

Barack Obama is niet gelukkig met dit alles. Het gaat over zijn Senaatszetel. Zijn topadviseur Valerie Jarrett werd genoemd als een van de kandidaten voor die zetel. Zij heeft nu een Witte Huis-benoeming op zak. Obama’s chef-staf Rahm Emanuel (zie bericht 22.11) zou gesproken hebben met Blagojevich over “aanvaardbare” kandidaten. Emanuel is nu Lid van het Huis van Afgevaardigden voor het district (Illinois 5th) waar Blagojevich zijn voorganger was. (Die zetel was voordien in handen van nog een corrupte Democraat, Dan Rostenkowski.) Topadviseur David Axelrod (zie 22.11), voormalig adviseur van Blagojevich, zei dat Obama met Blagojevich had gesproken maar nam dat nadien terug. Een van de corrupte supporters van Blagojevich is vastgoedmakelaar Tony Rezko, die zijn vriendjes in de regering van Blagojevich kon plaatsen. Rezko heeft ook een connectie met Obama. Hij bood Obama in de jaren negentig een job aan in zijn firma. Die zegde nee, maar ontving later wel financiële hulp van Rezko (die ooit ook burgemeester Harold Washington steunde) bij zijn eerste politieke stappen. Later kochten Obama en Rezko op dezelfde dag naburige loten aan in de Hyde Park-wijk in zuid-Chicago en verkocht Rezko daarop een strook van zijn goed aan Obama, volgens sommige berichten onder de marktprijs. Obama betreurde nadien die transactie, maar zie dat hij niet onwettelijks had gedaan.

In de aanklacht staat ook dat Blagojevich ermee dreigde de Tribune Company, mediabedrijf dat het nu lastig heeft, o.m. eigenaar van de Chicago Cubs (honkbal), de Chicago Tribune and de Los Angeles Times (kranten), geen hulpfondsen toe te kennen bij de verkoop van de Chicago Cubs als opiniemedewerkers van de Chicago Tribune die kritisch waren tegenover de goeverneur niet werden ontslagen. Tiens, heeft Verhofstadt ook niet geprobeerd Derk-Jan Eppink bij De Standaard en Luc Van der Kelen bij het Laatste Nieuws te doen ontslaan?


 

Obama's senaats zetel te koop?

P4285767Terwijl Chicago nog steeds aan het nagenieten was van de historische verkiezing van hun favoriete zoon Barrack Obama als President Elect, zijn plots de donderwolken over Chicago gekomen. Eerder deze week was er het concordaat van The Tribune, eigenaar van de vermaarde Chicago Tribune krant en het Chicago Cubs honkbal team. En dan kwam het grote nieuws.

Zoals reeds eerder vermeld, heeft iedere staat zo zijn eigen verkiezing regels en in de staat Illinois, is het de taak van de gouverneur om een opvolger te benoemen voor de vrijgekomen senaats zetel van Obama. In sommige staten zou dit gebeuren via een nieuwe verkiezing en dat is trouwens zo ook in Illinois voor de vrijgekomen kamer zetel van Obama's nieuwe kabinet chef Rahm Emanuel. Echter niet voor de prestigieuze senaats zetel, die wordt beslist door de gouverneur zelf, wat inderdaad wel voor "quid pro quo" kan zorgen, maar deze keer liep het echt uit de hand.

Uren voordat de flamboyante Gouverneur van Illinois van Servische afkomst, Rod Blagojevich zichzelf ging aankondigen als opvolger van Obama in de senaat, werd hij uit zijn bed gelicht door de FBI en beschuldigd van fraude en corruptie. Er wordt gespeculeerd dat Obama daar graag ofwel Valerie Jarrett zou zien, een van zijn loyale en bekwame medewerksters of ervaren state senator Emil Jones. Beide keuzes zouden er darenboven ook voor zorgen dat er terug toch 1 zwarte senator in de senaat zou zetelen. (In de US historie waren er tot nu toe slechts 5 zwarte senatoren!). Er zijn nog enkele andere kandidaten, onder andere ook Jesse Jackson Jr., zoon van, die volgens ABC er zelfs een half miljoen voor over zou hebben. Alhoewel dit een symbolische dank betuiging zou zijn voor zijn vader Jesse Jackson, Sr., die aan de zijde van MLK voor de zwarte burger rechten vocht, was het een publiek geheim dat Obama dergelijke benoemingen juist wil vermijden en de bekwaamste man of vrouw voor elke positie wil.

Echter Rod Blagojevich vond dat daarvoor tenminste een miljoentje mocht gestort worden op zijn politieke campagne rekening of ten minste een mooie positie in Obama's regerings ploeg, zoals minister van volksgezondheid of als dat niet kon een prestigieuze ambassadeurs post. Appreciatie alleen vond hij echter niet genoeg en zo was hij van plan gisteren zichzelf dan maar te benoemen, wat volgende de Illinois verkiezings regels perfect kan.

En wat nu? Daar hij nog niet veroordeeld is, kan Blagojevich gewoon gouverneur voort blijven. Men kan enkel een afzetting procedure in gang steken (impeachment), maar dat kan maanden duren en de demokraten willen al hun (58 of 59) senaats zetels gevuld zien van zodra de nieuwe senaat start begin January of... hij kan aftreden, wat iedereen, incl. Obama, hem openlijk met druk vraagt. Waarschijnlijk probeert Blagojevich hier zijn laatste quid pro quo uit te spelen en probeert hij een lichtere beschuldiging te negotieren, die geen mogelijke straf van 30 jaar gevangenis met zich meebrengt... wordt vervolgd...

Er moet trouwens nog een interessante senaats zetel gevuld worden, nl. die van Hillary Clinton in de staat new York, want je kan niet tegelijk minister en senaat zijn. Hier is het terug de demokratische gouverneur van New York, David Patterson die mag beslissen. (Patterson is slechts sinds maart de eerste bijna blinde gouverneur, nadat zijn voorganger Elliott Spitzer moest aftreden, daar hij zich vergiste van krediet kaart bij het betalen van een escort dame.). Hier wordt het terug interessant te zien als voor bekwaamheid of symboliek gekozen wordt, want senator Edward Kennedy vindt dat er steeds een Kennedy in de senaat moet zijn en duwt om JFK's dochter Caroline  als senator te benoemen. Er is zelfs een kandidaat die Dan Maffei noemt; als dat maar niet slecht afloopt... 

En in Minnesota hebben ze eindelijk gedaan met tellen, maar de voorsprong blijft klein met 192 stemmen voorsprong voor de republikein Norm Coleman. En nu moet de diskussie nog beginnen over een goeie 6000 ongeldige stemmen. Dus de senaat zal mogen beginnen met 99 senators (58-41) of als men er niet uitgeraakt in Chicago zou de senaat wel eens kunnen starten met slechts 98 senators (57-41). Maar verwacht wordt dat het toch uiteindelijk 58-42 wordt in de senaat. 


 

Meer verandering?

De kogel is door de kerk. Obama heeft Hillary Clinton benoemd tot Minister van Buitenlandse Zaken. Zoals eerder vermeld (22 november), blijft de vraag of dit een goede beslissing was. Christopher Hitchens denkt van niet. Waarom benoemt Obama zijn felle tegenstandster van de voorverkiezingen? Tijdens die voorverkiezingen maakte Clinton het gebrek aan o.m. buitenlandse ervaring van Obama belachelijk. Obama kreeg veel krediet door zijn verzet tegen de Irak-oorlog van Bush, terwijl Clinton die steunde. In de belangrijkste beslissing van het laatste decennium zat hij dus aan de juiste kant, zei Obama, terwijl Clinton verkeerd zat. Clinton hamerde steeds op Obama's gebrek aan ervaring, o.m. met haar 3 uur 's morgens-spotje. De Obama-campaign maakte ook brandhout van de verklaringen van Hillary dat ze ernstige bijdrage leverden tot de vrede in Noord-Ierland, dat haar rol in het buitenlands beleid van haar man Bill belangrijker was dan de enkele formele plichtplegingen die echtgenotes van staatshoofden doen, enz. Obama wil de verzoener zijn, maar of dat vereist dat Hillary in zijn cabinet zit, zal de toekomst uitwijzen.

Obama wil niet alleen een verzoener zijn maar ook openstaan voor andere gezindtes. Hij behoudt Robert Gates, de huidige Minister van Landsverdediging. Bill Clinton had ook een Republikeinse Minister van Defensie, de gematigde senator Bill Cohen. Gates verving de zeer onpopulaire macho Donald Rumsfeld, zondebok voor het Irak-fiasco, een van de havikken van George W. Bush. Gates is niet helemaal onbesproken. Hij kwam in nauwe schoentjes i.v.m. het Iran-Contra-schandaal. Hij is een voormalig CIA-directeur onder vader Bush, zelf nog oud-directeur van de CIA. Gates kritiek kreeg voor het CIA-knoeiwerk i.v.m. de Sovjet-Unie. Toch is hij nu zeer gerespecteerd door beide partijen, o.m. omdat hij geen haantje-de-voorste is, zoals zijn voorganger. Hijzelf zegt dat hij en Obama geen beleidsverschillen over Irak hebben. Obama wil de troepen weg binnen dit en 16 maanden. Gates zal vermoedelijk de terugtocht overzien en dan Defensie verlaten.

Obama heeft ook een nieuw Minister van Justitie benoemd, Eric Holder. Holder, geboren op het Caribische eiland Barbados, is de voormalige nummer 2 op Justitie onder Bill Clinton en zou de eerste zwarte Attorney-General worden. Holder komt wel met een beetje bagage. Op het einde van zijn termijn maakte Bill Clinton gebruik van zijn presidentiële macht om gratie te verlenen om een paar louche figuren te helpen. Eén van hen was Marc Rich, geboren als Marc Reich in Antwerpen. Rich zat verwikkeld in een van de grootste Amerikaanse belastingontduikingsschandalen. Clinton gaf hem gratie voordat hij veroordeeld was. Rich’s ex-vrouw Denise steunde de Democratische partij en al snel sprak men van een quid-pro-quo. Holder verzette zich destijds niet tegen het gratievoorstel. Men neemt aan dat de Senaat zijn benoeming wel zal bekrachtigen, tenzij er alsnog iets vervelends opduikt.

Men hoort gemor dat Obama enerzijds toch minder verandering brengt dan beloofd tijdens zij campagne en anderzijds wel een paar sterke persoonlijkheden in zijn cabinet opneemt, die wel eens voor zichzelf zouden willen rijden. Obama antwoordt dat het onzin is dat ervaring in de vorige Democratische regering (van Bill Clinton) mensen zou diskwalificeren. Zoals hij zei, de buck stops here: de ultieme verantwoordelijkheid ligt bij hem. Hij zal zijn visie met de hulp van die mensen ten uitvoer brengen. De intellectueel Obama is niet te beroerd om te luisteren naar mensen die zelf sterke opinies te hebben en dan zelf een beslissing te nemen.


 

Republikeinen winnen 41ste senaats zetel in Georgia

P4285767Met nog wat hulp van Sarah Palin heeft Republikein Saxby Chambliss gisteren de "run off" voor de senaatszetel in Georgia gewonnen met een duidelijke 60/40 voorsprong. Dit geeft nu 41 senaat zetels voor de republikeinen en "slechts" 58 voor de demokraten. Dus geen fillibuster vrije meerderheid voor de demokraten in de senaat! De republikeinen spreken van een "firewall" in de senaat, die hen zal toelaten om te linkse voorstellen van President-Elect Obama en de demokraten tegen te houden.

De andere race in Minnesota is verre van gedaan. Na hertelling van 92% van de 3 miljoen stemmen, is de voorsprong van de republikein Norm Coleman nauwelijks gestegen van 215 tot nu 344 op de demokraat Al Franken. Dit blijft dus een heel miniem verschil. En dan zijn er nog ongeveer 6000 ongeldige stemmen, die de demokraten een voor een willen herzien. Normaal moet uiterst op 15 december een winnaar uitgeroepen worden, maar het zou ook kunnen dat er geen winnaar komt. In zo'n geval mag de gouverneur van de staat Minnesota (een republikein) een tijdelijke (republikeinse) vervanger aanduiden en komt er in de volgende maanden een nieuwe verkiezing voor deze senaats zetel.

Saxby Chambliss en Georgia worden nu als de redder van de republikeinse partij uitgeroepen, daar de demokraten nu maximaal aan 58 of 59 zetels kunnen geraken in de senaat en de zo door republikeinen en centristen gevreesde fillibuster vrije meerderheid vermeden wordt. De uiteindelijk uitslag in Minnesota heeft nu minder belang daar de 60 niet meer mogelijk is.

Zoals reeds vroeger vermeld, is 60 een magisch getal in de senaats verkiezingen. Er is een twee vijfde meerderheid nodig (60) om tot een stemming over te gaan over een wetsvoorstel. Met 41 stemmen kunnen de republikeinen echter een voorstel eindeloos laten aanslepen met vragen en wijzigingen, tot het uiteindelijk afgevoerd wordt.

En vanaf morgen hebben we terug de auto CEO's in Washington. Deze keer vliegen ze echter niet met hun private zakenjet van Detroit naar Washington, maar rijden tenminste Allan Mulally van Ford en Wagoner van GM met een zuinige hybriede auto naar Washington. Hopelijk komen ze niet te laat...