Pruimentijd in Polen

Overal vind je ze, de pruimen. Pruimen in de bomen, pruimen op de grond, pruimen verkocht voor veel minder dan een appel  en een  ei op de talrijke volksmarkten die Lublin rijk is.  Een doorsnee Pools gezin heeft naast een kleine flat (vaak niet meer dan 35 tot 40 m2) ergens nog een volkstuintje. Het is een erfenis van het communisme.  Rijk mocht men niet worden, rijkdom was een staatsbegrip, overleven was een volksbegrip. Maar iedereen die zich conformeerde aan  het systeem had het recht op een dak boven het hoofd. En ... een tuintje, dat volstond om eigen groentjes te kweken. Sommigen hadden ook een paar fruitbomen die  appels, peren, noten, pruimen of kersen opbrachten. Voor eigen consumptie natuurlijk. Of een frambozen- of bessenstruik.

Die tuintjes liggen er nog steeds. Een aantal basisrechten van vroeger zijn aan de nieuwe tijdsgeest aangepast. Zo is het recht op een dak boven het hoofd aan allerlei voorwaarden verbonden.  Blijkbaar zijn die voorwaarden voor bepaalde mensen te hoog gegrepen. Maar ik constateer dat sommigen creatief zijn, ze hebben een aantal planken tegen elkaar geslagen en zelf een huisje gebouwd, in hun volkstuintje. Sommigen hebben noch een dak, noch een volkstuintje. Ze wonen onder een brug, onder een trap, of zelfs in een drooggelegde riool.

De lonen in Polen zijn laag, heel  laag. Een arbeider in een grootwarenhuis verdient gemiddeld 250 Euro per maand, een onderwijzer verdient zo’n 300 Euro. Maar vaak hebben ze nog een volkstuintje. Om frambozen en aardbeien of andere vruchten te plukken. Nu worden vooral nog pruimen geplukt. Ook appels en peren.  En een deel van die vruchten probeert men te verkopen op een volksmarktje.  In juni vind je zo overal tonnen aardbeien, in juli bessen, in augustus frambozen en kersen, begin september de eerste pruimen, maar ook appels en peren, en binnenkort komen de okkernoten eraan.  Ik leer terug leven op het ritme van de natuur.

Er is geen bananentijd in Polen!  Bananen worden uit Afrika of Latijns-Amerika geïmporteerd en doorgaans niet op de volksmarkten verkocht. Bananen worden naast bespoten pruimen, appels en peren in de grootwarenhuizen verkocht.  Er is wel een komkommertijd. En die duurt lang, heel lang! Van juli tot september!

Het leven in Polen is duur, heel duur. De lonen in Polen zijn, zoals reeds gezegd, tot 5 keer lager dan in België. De prijzen zijn niet bepaald veel lager. Auto’s zijn niet veel goedkoper dan in België. Benzine ook niet. Pampers voor baby’s, broeken, jurken, boeken, cd’s van internationale groepen, bestek, toiletpapier, ...  kosten gemiddeld evenveel als in België. Het is soms wel een beetje goedkoper, maar dat hangt vooral af van de wisselkoers (in Polen is nog steeds de złoty in omloop, maar men bereidt zich voor op de euro). En natuurlijk zijn er ook de solden !  In Polen is er geen uitgesproken koopjesperiode, dus sommige winkels hebben het hele jaar door solden.

Maar de pruimen! Die zijn goedkoop, spotgoedkoop, vooral in september. Iedereen probeert zijn overschot kwijt op de volksmarkt, en dat drukt de prijs omlaag. Een halve euro voor een hele kilo, en er valt nog te onderhandelen. In juni zijn de aardbeien spotgoedkoop, in juli de bessen, in augustus de frambozen en de kersen en ook de appels en de peren, en straks, ik voorspel het reeds, de okkernoten! Er wordt dus nogal veel fruit gegeten. En fruit is gezond, bevat vele vitaminen.

Toch kan je afvragen hoe het mogelijk is dat de gemiddelde lonen zo laag zijn terwijl de prijzen van zoveel gebruiksartikelen hoog zijn.  Deze contradictie wordt zelfs nog sterker aangevoeld  wanneer je in de grote Poolse steden de modernste gebouwen en winkelcentra kunt zien. En in die winkelcentra krioelt het  van mensen, die net zoals in België, consumeren.  De conclusie is al snel gemaakt, Polen is een klassenmaatschappij.  Je zou kunnen denken dat er een grote groep armen en een kleinere groep rijken in Polen aanwezig is. Hoewel dit niet helemaal onjuist is, is de reële situatie toch iets ingewikkelder. In vele gezinnen woont iemand die in het buitenland werkt, soms voor enkele maanden, soms langer. Zo wordt een deel van het in het buitenland verdiende geld aangewend voor consumptie in Polen. En dat doet de prijzen stijgen! Maar de prijs voor de pruimen stijgt niet, integendeel. Misschien  eten Polen die in het buitenland werken geen pruimen ? Ik  eet wel pruimen. Maar ik ben dan ook een buitenlander die zich in Polen heeft gevestigd. Ik ben reeds maatschappelijk geïntegreerd.

 

Sommige Polen hebben geen volkstuintje. Maar er zijn in Polen veel bossen. En in de bossen groeien na de regen in de late zomer tot zelfs de herfst paddestoelen. De meeste Polen kunnen de eetbare van de oneetbare heel snel onderscheiden. De eetbare paddestoelen worden geplukt, en vaak verkocht. Net zoals de bosbessen, plukvrij voor iedereen. De voedelverzamelaars nemen dan plaats langs de Poolse autowegen en wachten tot een chauffeur stopt om de geplukte paddestoelen of bosvruchten te kopen.

In vele Poolse gezinnen worden de zelf gekweekte groentes en zelfgeplukte vruchten in conserveerbokalen gedaan. Of er worden sappen en jams gemaakt van het fruit. Zo is het mogelijk om ook de winter te overleven.  Van een deel van het fruit worden natuurlijk ook geestrijke dranken gemaakt.

Ook ik heb reeds mijn voorraad ingedaan. Mijn kast is vol met bokalen gevuld met bonen, paddestoelen, tomaten, confituren en flessen met siropen en vruchtensappen. Ik heb ook op een verborgen plaats geestrijke drank, want ik doe veel aan geestesarbeid. Nee beste lezer, maak je om mij maar geen zorgen, ik overleef de harde winter wel!


 

Verkiezingslauwte in Polen

De vorige dagen heb ik een uitvoerige beschrijving gegeven van de hevige campagnestrijd die er in het Poolse Lublin heeft gewoed. Gisteren heb ik met de wagen het land van Zuid naar Noord doorkruist. Het is me opgevallen dat de campagnestrijd niet overal in dezelfde hevigheid als in Lublin werd gevoerd. Hoe meer naar Noorden, hoe lauwer en droger. In de hoofdstad Warschau vielen er nog veel kleurrijke affiches te bespeuren, maar niet zoveel en minder contrastrijk dan in Lublin. Sommige kandidaten beloofden Europa te veranderen en dat was de stoerste uitspraak die ik ben tegengekomen.

In Gdańsk viel me 1 iets onmiddellijk op: de massale afwezigheid van publieke campagnevoering. Vooral het hoofd van het lokale politieke kopstuk van de rechtse, eurosceptische partij ‘Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej’ Lech Woszczerowicz domineerde in enkele straten. Langs enkele drukke hoofdwegen in Gdańsk viel echter niet 1 affiche te bespeuren. Ook in de binnenstad moest je een inspanning verrichten om een affiche tegen te komen .

Gisteren was het de dag van de verkiezingen. Na de mis had ik de kans om met mijn schoonouders in stembureau nummer 45 in Gdańsk te infiltreren. De kerk was tijdens de mis vol. Het stembureau was na de mis leeg! In de 15 minuten dat ik in het gebouw vertoefde kon ik meer toezichthouders tellen dan inwoners die een stem uitbrachten. Dat was, weliswaar exclusief mijn schoonouders, een verhouding van 5 tegen 4 in een tijdsspanne van 15 minuten. De eerste avondpeilingen bevestigden mijn waarneming, in Polen zijn er gebieden waar nauwelijks 20% van de bevolking is komen opdagen om een stem uit te brengen met een landelijk opkomstgemiddelde van 24,53% (Gazeta Wyborcza van vandaag)!


 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (3)

De enorme campagnestrijd die in Lublin, net voor de verkiezingen, is beginnen woeden is zo fascinerend geworden dat het me jammer lijkt om er niet nog een laatste bijdrage aan te wijden.

10.curriculum


De heer Podkański houdt blijkbaar niet zo van slogans en verkiest ervoor om de kiezer zo uitvoerig mogelijk te informeren over zijn belangrijkste maatschappelijke engagementen. Zijn foto wordt vergezeld van een indrukwekkende curriculumtekst.





11.Lublin hoofdstad






Dr Czelej wil er alles voor doen om van Lublin de hoofdstad te maken van Oost-Europa ...








12.De ervaring





... terwijl de heer Orzechowski van het liberale PO wijst op zijn jarenlange ervaring in de Europese politiek.








13.De schoonheid





Vrouwelijk schoon ...




09.klassiek




... naast klassieke deftigheid





Sterke man 1



Deze 2 affiches tonen een confrontaties tussen 2 totaal verschillende persoonlijkheden. Professor Piotrowski die meer voor Polen en meer voor de inwoners van de provincie Lubelski wil, en de heer Kowalski die zijn spierballen laat zien en door de slogan 'je makker in het Europees parlement' benadrukt dat hij een gewone man van het volk is. 'Swój chłop' heeft trouwens een dubbele betekenis: 'je makker' of 'je boer'!

Op een andere verkiezingsaffiche laat Marian Kowalski zijn spierballen vergezellen van de tekst 'sterke man in moeilijke tijden'. Hij is de voorman van de Unia Polityki Realnej, vrij vertaald de 'Unie van de Reële Politiek'. Deze veeleer eurosceptische partij komt op met de slogan 'Wij brengen de vrijheid naar Europa'.




Ook in Polen komen vrouwen gezamenlijk op met de boodschap 'stem vrouwelijk voor Europa"

Vrouwen 

De publiciteitscampagne mag dan wel nog in extremis - voor mij - heel boeiend geworden zijn, ik heb niet de indruk dat veel mensen dit gevoel delen. Opiniepeilingen voorspellen een zeer lage opkomst om op zondag te gaan stemmen. Onderstaande foto illustreert in elk geval dat op zondag 7 juni andere activiteiten gewoon doorgaan. Wat zou men interessanter vinden: de verkiezingen of de motocross die worden georganiseerd?

16.gevecht met de motocros







 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (2)

Zojuist hebben jullie, beste lezers, kunnen proeven van het algemene stadsbeeld van hedendaags Lublin. In deze bijdrage wil ik even stilstaan bij de inhoud van de publiciteitscampagne. Ik denk niet dat deze fundamenteel verschilt van de inhoud die meegegeven wordt met de publiciteitsaffiches in België. Kandidaten proberen er zo authentiek mogelijk uit te zien om de kiezer ervan te overtuigen om die moeite te doen naar de stembus te trekken en voor hen te kiezen. Toch zijn er enkele typische Poolse accenten te vinden, eigenschappen die in de Belgische politieke campagnes veel minder in de verf worden gezet. Dit is een selectie uit mijn fotomap:


04.info
Deze affiche kan je op verschillende plaatsen terugvinden in Lublin. Het is een niet-partijpolitieke publiciteitsaffiche die door de province Lubelski werd verspreid om de burger bewust te maken van het belang van Europa. Met het opschrift "we laten Lubelski draaien" en een verwijzing naar diverse Europese programma's moet de burger overtuigd worden dat Europa voor Polen belangrijk is.

Succes europa is succes polen
De PSL, vrij vertaald de Volkspartij, beklemtoont deze boodschap heel sterk: 'Het succes van Europa is het succes voor Polen'. De Volkspartij, die in haar programma het belang van de agrarische sector onderstreept, was in 2002
één van de voorstanders van de Poolse toetreding tot de EU, maar dan wel onder bepaalde voorwaarden.







05.mobiele reclame





Deze, volgens Poolse dames overigens niet onknap uitziende man, maakt gebruik van mobiele middelen. Voor hem zijn verkeersfiles op dit moment zeker geen bezwaar.






06.grote affiche.slogan

Deze niet onaantrekkelijke persoonlijkheid blijkt ook professor te zijn. De slogan 'Europa, meer voor Polen' moet sterk genoeg zijn om mensen te overtuigen. De heer Edward Wojtas van PSL schaart zich volledig achter de partijslogan 'Succes van Europa, succes voor Polen'







07.voordracht.jeugd




Kandidaten proberen zoveel mogelijk podia te betreden. Een universiteit is natuurlijk een gedroomde plaats voor een politiek optreden. Op 21 mei was prof. Zaleskim te gast in de Katholieke Universiteit van Lublin. Het thema van zijn voordracht: 'Een gezamenlijk Europa als kans voor de jeugd'.


Op de straatpalen probeert professor Zaleski ook de gevoelige snaar van het lokaal patriottisme te bespelen met de medeling dat hij de enige is uit de stad Lublin.
Overigens valt het me op dat er veel professoren politiek actief zijn. De titel 'Professor' is  in elk geval duidelijk zichtbaar op de affiche geplaatst. Voor een bepaalde doelgroep moet dit een garantie zijn van wijsheid en kennis. Ik vind dit een opvallend verschil met de wijze waarop politici zich in Belgi
ë presenteren. Ik kan me in elk geval geen affiche herinneren waarop Marc Eyskens of Johan Vandelanotte zich als Prof. Eyskens of Prof. Vandelanotte voorstelden. In Polen zijn titels heel belangrijk terwijl het mijn indruk is dat het in België als minder passend wordt aangevoeld dat bepaalde titels in alle maatschappelijke contexten worden gebruikt.
Op de foto hieronder constateren we hoe de heer Dragan probeert op te vallen tussen de honderden concurrerende gezichten. Hij is zelfs bereid om op zijn hoofd te staan. En voor wie het niet direct doorhad, een tekst verduidelijkt zijn krachttoer: 'Voor de inwoners van Lubelski sta ik op mijn hoofd'

08.op de kop

Toevallig begin ik zodadelijk aan een autorit van Zuid-Polen door de hoofdstad Warschau naar Noord-Polen. Ik zal zo'n 500 km afleggen.  Ik verblijf dan een aantal dagen in Gdańsk. Ik zal hou mijn gsm-wapen bij, en ik probeer nog in het weekend een volgend deel van de rubriek 'Lantaarnpalentocht' te schrijven. Het zal dan wel een 'lantaarnpalentocht door Polen' worden.






 


 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (1)

Een tweetal weken geleden viel het  nog niet zo op in Lublin dat er Europese verkiezingen voor de deur staan.  Maar wat een verandering in het straatbeeld van deze week, slechts enkele dagen net voor de verkiezingen! Elke vierkante centimeter paal, muur of zelfs beton dat kan worden beplakt wordt beplakt. Zowat elk uur, soms zelfs half uur ziet de stedelijke opsmuk er anders uit. Vandaar dat ik heb besloten om vandaag, vrijdag 5 juni, 2 dagen voor de verkiezingen, gewapend met een  kiekjes-schietende-gsm, een lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin te ondernemen. Ik deel graag mijn impressies met jullie, verre medelandgenoten.

  Straatbeeld

Alles wordt beplakt met affiches van allerlei formaten: hekkens, lantaarnpalen, muren, boomstammen, …

Ppp. straatbeeld

Lange slingers van , ik schat, ruim 20 meter lengte worden aan afscheidingshekkens gehangen.

Straatbeeld 2

 


Straatbeeld 3





















Officieel is het verboden om iets aan lantaarnpalen te kleven.

Artikel 63 is duidelijk: aanplakverbod. Overtreders riskeren tot 1500 PLN of ca. 325 EUR boete!

Aanplak verbod


 

Moeten politici liegen?

De publiciteitscampagne komt geleidelijkaan op gang, er duiken al verkiezingsaffiches op, vaak vechtend voor een zichtbare plaats tussen tal van reclameaffiches die de beste producten tegen de goedkoopste prijzen aanbevelen.

De mensen zijn namelijk doorgaans veel meer geïnteresseerd in lage prijzen dan politieke programma’s en verkiezingen. Prijzen zijn concreet, politiek is ongrijpbaar en onbegrijpbaar.

Over de Europese Unie zijn de meningen heel zeker verdeeld. Hoewel ik genoeg mensen ken die beseffen dat Polen niet in staat is om alle problemen zelf op te lossen, is niet iedereen ervan overtuigd dat Europa dat zal kunnen waarmaken. Op de voorpagina van het voorlaatst verschenen nummer van het tijdschrift ‘Polityka’ staat Pinokio met een heel lange neus afgebeeld met als onderschrift ‘Czy politycy muszą kłąmać?’ (Moeten politici liegen). De analyse van de journalist is vlijmscherp: tijdens het communisme leefden de mensen continu in één grote leugen, de waarheid werd onderdrukt door die ene grote Leugen. Vandaag leven de mensen in vele met elkaar concurrerende leugens waartussen de ‘waarheid’ niet kan worden herkend. Deze voorpaginatitel speelt heel goed in op wat er algemeen leeft tussen de  mensen. Algemeen beseft men dat politiek nodig is, maar het vertrouwen erin is heel laag.


 

De centen pakken en niets teruggeven

 

 

Met de komst van de Polen is ook hun taal ineens opgenomen in de geluiden die in de aanschuivende rijen van de supermarktkassa’s worden gehoord. Om niet op te vallen praten de Polen graag binnensmonds. Want ze kennen hun plaats onder aan de ladder. Veelal zijn het twee potige bouwvakkers of andere loodgieters die de goedkoopste grootgrutter hebben gevonden om hun boodschappenkarretje te vullen. Polen eten zo te zien graag komkommers en augurken als toespijs bij de braadworst.

 

De Poolse aanwezigheid is niet van 1 Mei toen de grenzen opengingen voor de “nieuwe Europeanen”. Zeker niet. Twee jaar geleden vond ik al een in foutloos Nederlands gestelde folder in mijn brievenbus waarin een team Polen zich voor allerlei schilderwerken en andere klussen aanbood. Met de geruststellende toevoeging dat alles legaal was en de uurprijs slechts 12,50 euro bedroeg. Graag bellen op een mobiel nummer voor een afspraak.

 

De baanbrekers vormen altijd de voorhoede en wie later komt zal de spoeling dunner vinden. Het Europa van de arbeidsmarkt is voor hen een feit. Tsjechen, Slowaken en Hongaren komen niet. Ook niet voor het plukken van komkommers in de kassen. Maar intussen ziet men wel meer Roemeense en Bulgaarse auto’s in het Nederlandse stadsbeeld verschijnen. Die lieden weten wat plukken of asperges steken is. En allicht zijn ze ook bedreven in het skimmen van bankpassen. Dat is een hoogtechnologische activiteit die ze liefst in eigen beheer uitvoeren. Tenminste als men op de media afgaat.

 

Of deze nieuwe Europeanen allemaal hun vrouwen thuislaten is niet goed geweten. Je ziet ze niet. Ja, behalve die ene jonge vrouw die de laatste dagen haast permanent aan de ingang van het winkelcentrum heeft postgevat met de “straatkrant” voor de borst geklemd. Deze krant wordt lokaal aangemaakt om op straat door veelal ex-drugsverslaafden of zwervers te worden verkocht en om hen zo wat te laten verdienen. Via de Hollandse koopmansgeest moeten ze weer in de samenleving integreren. Kwestie van uiteindelijk de eigen broek op te houden en niet meer te spuiten of te slikken. Of het project zoden aan de dijk zet, is onbekend. Maar daar ligt ook niemand hier wakker van.

 

Verdacht was dat deze jonge vrouw helemaal niet tot de categorie van de nogal getaande en magere straatkrantverkopers behoorde, maar met een blozende bol iedereen met haar krantje toelachte. Ik dacht dat ze best van Turkse origine kon zijn en dat dit een leuke babbel over Europa zou opleveren. Als ik maar eerst een straatkant zou kopen. Zo gedaan. Ik gaf haar de 1,50 euro en begon mijn babbel. “Ik niet spreken Nederlands”. Ja, dat was een asielzoekstertje dat zeker voor haar inburgeringsexamen was gezakt en daarom van de welzijnswerker krantjes moest verkopen. Kan gebeuren. Ik vroeg of ze uit Turkije of Kosovo kwam. “Nee, Roemenië”. Ik kon me niet meteen een Roemeense volzin voor de geest toveren. En zo maar Romania libera zeggen, dat zou al te knullig zijn. Ik vroeg of ze soms geen Hongaars sprak, dit gezien de Magyaarse minderheid aldaar. “Nee, Roemeens.” Daar moet dan een multicultureel gesprek mee eindigen. Ik wilde nu een exemplaar van haar krantje hebben. Nee, die krant kreeg ik niet! Hoezo? Het antwoord was bijzonder vlot en accentloos: “Dat hier is mijn laatste exemplaar. Dank u wel!” Dat was dus die befaamde Hollandse koopmansgeest die al van haar bezit had genomen. De centen pakken en niets teruggeven. Het is wat je veel Nederlandse politici nu ook in besmuikte termen over Europa hoort zeggen.


 

Is Europa een vrouw ?

Die titel werd toebedeeld aan de avond die door de Maarschalk van Wielkopolska (een gebied iets kleiner dan ons landje, met Poznan als hoofdstad), nu alweer meer dan een week geleden, werd georganiseerd om iedereen eraan te herinneren, dat Polen 5 jaar terug toegetreden is tot de EU. Heel veel schoon volk, zowel in de zaal als op het podium - ik bespaar u de namen, want deze stuk voor stuk grote artiesten zijn wereldberoemd in Polen. Ik schrok me meteen al een hoedje toen heel de zaal rechtstond bij het perfect ten gehore brengen van Beethovens 9de. Geef toe : dat zijn we bij ons niet echt gewoon. Die Polen die hebben tradities. Ooit deed ik een duit in de zak van de school waar mijn vrouw hier les gaf, toen de school plots niet langer Gymnasium-nummer-zoveel zou heten, maar "Casimir de Grote", omdat de brave man ooit zorgde dat de eerste stenen constructies werden opgetrokken in het stadje waar de school is gevestigd. Toen ook al, was ik onder de indruk van het feit dat al die leerlingen zowat identiek gekleed waren, de schoolvlag en de Poolse vlag met heel veel respect behandelden, mooi op rijtjes gingen staan, eden zaten te zweren, nationalistische liederen ten berde brachten, kruistekens maakten, en met ingebeeld tromgeroffel vlaggen aan mekaar zaten door te geven als betrof het de kroonjuwelen van Koningin Elisabeth. In - druk - wek - kend ! En vooral - respect afdwingend. Die mensen hebben vooral een identiteit, een fierheid, ... die bij ons owv de ingewikkelde structuur, de enorme verschillen (qua dialecten, mentaliteit, verschillende talen, ...) in ons al zo kleine landje meestal zoek zijn. Niemand in heel Europa leek me toen met meer passie en overtuiging de Unie binnen te duiken als de Polen. . Als ik heel de zaal vanavond bij het horen van deze Europese hymne zag rechtstaan, dan wist ik het zeker : deze mensen zijn op-en-top Europeaan. Niemand zal hen dit terug afpakken. Ik moest spontaan naar mijn collega consul van Rusland kijken. Ik kon het me gewoon niet laten. Ik blijf ijverig op zoek naar Polen die verklaren bereid te zijn om te gaan stemmen voor Europa begin juni. Ik ben er tot op heden nog niet één enkele tegengekomen. Ik meen het. Waldek-met-de-pet heeft zijn buik vol van de spelletjes die de politiekers ze dagelijks serveren in kranten en op TV. "Op wie moet ik in godsnaam gaan stemmen ?" - Da's zowat de reactie die ik meestal krijg, als ik vraag naar hun stemintenties. In mijn vorige bericht had ik het over de heel lage prognose-cijfers voor wat de stembereidheid onder de Polen betreft. Ik denk dat het in werkelijkheid nog een pak minder zal zijn. Zelfs onder het schone volk aanwezig vanavond in de grote zaal van de Adam Mickiewicz universiteit van Poznan zal misschien 1 op 3 gaan stemmen. Voor deze mensen, Maarschalk, President, vice-Presidenten, hun kabinetten, voorzitters van stads- en gemeenteraden, rectoren en professoren, enz. betekent deelname aan Europa meestal dan ook hun broodwinst. Twee geheimen heeft u van mij nog te goed : 1. ja, ik heb 5 jaar geleden meer dan één traan weggepinkt toen Polen lid werd van de EU, net zoals ik er een pak meer heb weggepinkt toen Polen 20 jaar geleden bevrijd werd van het Sovjet-juk, om dan een paar jaar later lid werd van de NATO. Polen was terug thuis ! We schrijven hier geschiedenis. Althans : in mijn ogen, en in de ogen van de Polen. Ik weet het : het laat de gemiddelde Belg totaal Siberisch, en misschien één op 4 blog-lezers blijft nog wat sympathie koesteren bij het lezen van deze blog, maar ik ben niet naïef - heel Oost-Europa is door de rest van de wereld na WO II in de steek gelaten, overgelaten aan de Sovjets en hun trawanten. Voor vele Europeanen is de EU 5 jaar geleden onnodig opengetrokken naar landen als Polen. Fout ! zeg ik. Polen heeft evenveel met Europese geschiedenis te maken als Frankrijk, Italië of België om maar een paar landen te noemen. Vanavond heb ik dus ook een traan weggepinkt bij het recht staan bij het aanheffen van Beethovens "Ode aan de Vreugde". Benieuwd of nog iemand in de zaal wist dat Beethovens opa Mechelaar was... 2. nee, ik heb vanavond geen antwoord gekregen op de volgens mij zowiezo ongelukkig gekozen titel "Is Europa een vrouw ?"


 

Is Europa een vrouw ?

Die titel werd toebedeeld aan de avond die door de Maarschalk van Wielkopolska (een gebied iets kleiner dan ons landje, met Poznan als hoofdstad) werd georganiseerd om iedereen eraan te herinneren, dat Polen nu alweer 5 jaar terug toegetreden is tot de EU.

Heel veel schoon volk, zowel in de zaal als op het podium - ik bespaar u de namen, want deze stuk voor stuk grote artiesten zijn wereldberoemd in Polen. Ik schrok me meteen al een hoedje toen heel de zaal rechtstond bij het perfect ten gehore brengen van Beethovens 9de. Geef toe : dat zijn we bij ons niet echt gewoon. Die Polen die hebben tradities. Ooit deed ik een duit in de zak van de school waar mijn vrouw hier les gaf, toen de school plots niet langer Gymnasium-nummer-zoveel zou heten, maar "Casimir de Grote", omdat de brave man ooit zorgde dat de eerste stenen constructies werden opgetrokken in het stadje waar de school is gevestigd. Toen ook al, was ik onder de indruk van het feit dat al die leerlingen zowat identiek gekleed waren, de schoolvlag en de Poolse vlag met heel veel respect behandelden, mooi op rijtjes gingen staan, eden zaten te zweren, nationalistische liederen ten berde brachten, kruistekens maakten, en met ingebeeld tromgeroffel vlaggen aan mekaar zaten door te geven als betrof het de kroonjuwelen van Koningin Elisabeth. In - druk - wek - kend !   En vooral - respect afdwingend. Die mensen hebben vooral een identiteit, een fierheid, ... die bij ons owv de ingewikkelde structuur, de enorme verschillen (qua dialecten, mentaliteit, verschillende talen, ...) in ons al zo kleine landje meestal zoek zijn.
Niemand in heel Europa leek me toen met meer passie en overtuiging de Unie binnen te duiken als de Polen. .
Als ik heel de zaal vanavond bij het horen van deze Europese hymne zag rechtstaan, dan wist ik het zeker : deze mensen zijn op-en-top Europeaan. Niemand zal hen dit terug afpakken. Ik moest spontaan naar mijn collega consul van Rusland kijken. Ik kon het me gewoon niet laten.

Ik blijf ijverig op zoek naar Polen die verklaren bereid te zijn om te gaan stemmen voor Europa begin juni. Ik ben er tot op heden nog niet één enkele tegengekomen. Ik meen het.
Waldek-met-de-pet heeft zijn buik vol van de spelletjes die de politiekers ze dagelijks serveren in kranten en op TV. "Op wie moet ik in godsnaam gaan stemmen ?" - Da's zowat de reactie die ik meestal krijg, als ik vraag naar hun stemintenties. In mijn vorige bericht had ik het over de heel lage prognose-cijfers voor wat de stembereidheid onder de Polen betreft. Ik denk dat het in werkelijkheid nog een pak minder zal zijn.

Zelfs onder het schone volk aanwezig vanavond in de grote zaal van de Adam Mickiewicz universiteit van Poznan zal misschien 1 op 3 gaan stemmen. Voor deze mensen, Maarschalk, President, vice-Presidenten, hun kabinetten, voorzitters van stads- en gemeenteraden, rectoren en professoren, enz. betekent deelname aan Europa meestal dan ook hun broodwinst. 

Twee geheimen heeft u van mij nog te goed : 
1. ja, ik heb 5 jaar geleden meer dan één traan weggepinkt toen Polen lid werd van de EU, net zoals ik er een pak meer heb weggepinkt toen Polen 20 jaar geleden bevrijd werd van het Sovjet-juk, om dan een paar jaar later lid werd van de NATO. Polen was terug thuis !  We schrijven hier geschiedenis. Althans : in mijn ogen, en in de ogen van de Polen. Ik weet het : het laat de gemiddelde Belg totaal Siberisch, en misschien één op 4 blog-lezers blijft nog wat sympathie koesteren bij het lezen van deze blog, maar ik ben niet naïef - heel Oost-Europa is door de rest van de wereld na WO II in de steek gelaten, overgelaten aan de Sovjets en hun trawanten. 
Voor vele Europeanen is de EU 5 jaar geleden onnodig opengetrokken naar landen als Polen. Fout ! zeg ik. Polen heeft evenveel met Europese geschiedenis te maken als Frankrijk, Italië of België om maar een paar landen te noemen.
Vanavond heb ik dus ook een traan weggepinkt bij het recht staan bij het aanheffen van Beethovens "Ode aan de Vreugde". Benieuwd of nog iemand in de zaal wist dat Beethovens opa Mechelaar was...

2. nee, ik heb vanavond geen antwoord gekregen op de volgens mij zowiezo ongelukkig gekozen titel "Is Europa een vrouw ?"

 

Verkiezingen ?


In Polen wordt vaak gepraat over de Europese Unie, maar niet over de aankomende verkiezingen. Ik vraag me trouwens af hoeveel mensen in Polen weten wanneer ze een stem kunnen uitbrengen. Wat mensen hier vooral bezighoudt is de vraag hoe de maand rond te komen met een salaris dat heel vaak niet hoger ligt dan 250 euro per maand terwijl de consumptiekost (vergeleken met deze in België) heel hoog ligt. Veel hooggeschoolden vinden geen met hun opleiding overeenstemmende job en moeten tevreden zijn met een slechtbetaalde job in bv. een supermarkt en gedreven individuen die een particulier initiatief willen nemen worden geplaagd door tal van verstikkende bureaucratische verplichtingen.

Ikzelf woon in Lublin, een mooi provinciaal stadje in het verre oosten van Polen. Tot voor de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Europese Unie werd de provincie Lubelski waarvan Lublin de hoofdstad is beschouwd als de armste regio van de EU. Er bestaat een Europees ontwikkelingsfonds waar elke organisatie maar ook elk ondernemend individu een beroep op kan doen. Helaas zijn er nog veel te weinig mensen die daar weet van hebben, en zijn er nog veel meer mensen die gewoonweg niet weten hoe daar mee aan te vangen. De provinciale overheid investeert wel in informatie- en sensibiliseringscampagnes, maar deze zijn volgens mij nog veel te bescheiden.


 

In Polen ligt (haast) niemand wakker van de aankomende Europese verkiezingen

Volgens de gegevens van Eurobarometer zijn we in België met 70 % koploper als het aankomt op wie verklaart te willen gaan stemmen op 7 juni (de "stemplicht" zal daar wel voor iéts tussenzitten). Polen daarentegen zit helemaal in het staartje van het peleton: slechts 13 % beweert die bewuste zondag de moeite te willen doen om te gaan stemmen voor Europa. 

Sommigen maken zich hier terecht zorgen om. De democratie is in gevaar, de burger moet meer betrokken raken bij het politieke gebeuren, ... Dat soort zaken. Ik ben helemaal niet verwonderd van het feit, dat die verkiezingen de modale Pool totaal koud laten. Als er over "Europa" wordt gesproken in de huiskamer, op het werk of elders, dan weet iedereen steevast, dat die kerels naar Brussel willen, énkel en alleen voor het geld. 7.000 € per maand, plus kostenvergoeding, alles aan een zeer aantrekkelijk fiscaal tarief. Dat zijn bedragen die de modale Pool wél al ergens opgevangen heeft. "Voor het grote geld doen ze het, en voor niets anders." "Heb je er 2 termijnen als euro-parlementariër opzitten, dan ben je "binnen", dan kun je op Europa-pensioen." Da's zowat de teneur. Ik leer hier veel bij.
De belangrijkste partijen heb hun lijsten voor 7 juni bekend gemaakt. Sommige politieke zwaargewichten mét of zonder Brussel-ervaring staan plots niet meer op de lijst, en zijn vervangen door andere figuren, gekozen owv hun bekendheid in de media, vaak zelfs overlopers van andere partijen, afkomstig uit totaal andere kiesdistricten, om op een verkiesbare plaats terecht te komen.
De zwaargewichten die van de lijsten zijn afgevallen, hebben ondertussen veelal hun partij (in de regel is dat de PIS, de partij van de gebroeders Kaczynski - de president en de voormalige premier) verlaten uit frustratie wegens broodroof, hetgeen zorgt voor een totaal ander beeld in het ... Poolse parlement. PIS heeft geen voldoende aantal stemmen meer om bepaalde wetswijzigingen, die het al maanden tegenhoudt, nog langer te blokkeren.
De gemiddelde Pool laten al deze spelletjes totaal koud. Persoonlijk vind ik het heel boeiend.

 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs