Voor het Europagevoel!

(Op de foto's: De Beierenpartij, De stembrief, De sfeervolle locatie van het stembureau en een beter moment van Europese eenheid op het Karneval der Kulturen)

Een windstille en daarom regenachtige dag in Berlijn. De zeilcursus die ik tweewekelijks volg is vandaag zelfs halverwege afgelast en daarom ben ik wat vroeger dan verwacht op weg naar het stemlokaal. Anders dan de Belgen op het thuisfront moet ik niet gaan stemmen, maar mag ik. Ik wou het eerst maar aan mij voorbij laten gaan, want ik herinnerde mij het lange aanschuiven in België en bovendien ken ik geen enkele Duitse partij goed genoeg om een weldoordachte stem uit te brengen. Maar ik zat gisteren op café met een paar Polen, Fransen en Duitsers en de Zweden die bij mij wonen; mijn vriendin is Italiaanse en onder mijn medezeilers bevindt zich een sympathieke Fin. Zeg maar dat het Europagevoel er flink in zat. Bovendien heb ik zelf wel eens te maken met de auteursrechtenproblematiek en bestaat er een Duitse piratenpartij (die een andere aanpak van de copyrightwetgeving voorstellen).

Genoeg redenen dus om mij dan toch maar door de troosteloosheid van mijn suburb te slepen, zigzaggend tussen de natte drollen. Het stemlokaal is ondergebracht in een lager schooltje, met een dik stalen hek afgeschermd tegen de vermeende migrantengeweld waar ik eigenlijk niets van merk. Er is geen kat in het stembureau, enkel wat lokale jeugd die van het geopende hek en de daarachter liggende speelplaats gebruik maakt om te shotten. De bewoners van Neukölln zijn - als ze al uit Duitsland komen - niet de meest politiek geïnteresseerde mensen. De voorzitter en zijn bijzitters zijn uitermate vriendelijk en geven me een brede glimlach. "We zijn een statistisch stemlokaal," verklaart hij als ik een beetje verward kijk naar de pijltjes waarop "heren rechts, dames links" staat. De stembrieven liggen in stapeltjes per leeftijds- en geslachtsgroep. Mijn bezoek dient dus de statistiek. Niet helemaal zeker of ik daar nu blij over moet zijn, begeef ik me naar een minuscuul tafeltje (mijn stemlokaal bevindt zich in een kleuterklasje) met dito stoel. De houten bak waarin waarschijnlijk het speelgoed zat, is rechtop op het tafeltje gezet en is voorzien van een vijs waaraan een draadje met een blauw potlood hangt. Ik zoek de piratenpartij op de lange lijst, kleur het bolletje ernaast en vouw mijn blad vierdubbel toe. Ik deponeer mijn brief in de stalen doos, geef iedereen een hartelijke glimlach en wens ze allemaal een mooie dag - begeef me vervolgens door een minder mooi herfstbuitje terug naar huis.

Nog een leuke anekdote: de Beierenpartij. Zij willen het veel rijkere Beieren onafhankelijk maken van Duitsland en komen daarom ook op in de rest van Duitsland, met ludieke slogans als "Voor een Duitsland zonder Beieren", "Zijn jullie Beieren ook niet liever kwijt?". Wat zij echter met Europa te maken hebben, mag een raadsel blijven.


 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (3)

De enorme campagnestrijd die in Lublin, net voor de verkiezingen, is beginnen woeden is zo fascinerend geworden dat het me jammer lijkt om er niet nog een laatste bijdrage aan te wijden.

10.curriculum


De heer Podkański houdt blijkbaar niet zo van slogans en verkiest ervoor om de kiezer zo uitvoerig mogelijk te informeren over zijn belangrijkste maatschappelijke engagementen. Zijn foto wordt vergezeld van een indrukwekkende curriculumtekst.





11.Lublin hoofdstad






Dr Czelej wil er alles voor doen om van Lublin de hoofdstad te maken van Oost-Europa ...








12.De ervaring





... terwijl de heer Orzechowski van het liberale PO wijst op zijn jarenlange ervaring in de Europese politiek.








13.De schoonheid





Vrouwelijk schoon ...




09.klassiek




... naast klassieke deftigheid





Sterke man 1



Deze 2 affiches tonen een confrontaties tussen 2 totaal verschillende persoonlijkheden. Professor Piotrowski die meer voor Polen en meer voor de inwoners van de provincie Lubelski wil, en de heer Kowalski die zijn spierballen laat zien en door de slogan 'je makker in het Europees parlement' benadrukt dat hij een gewone man van het volk is. 'Swój chłop' heeft trouwens een dubbele betekenis: 'je makker' of 'je boer'!

Op een andere verkiezingsaffiche laat Marian Kowalski zijn spierballen vergezellen van de tekst 'sterke man in moeilijke tijden'. Hij is de voorman van de Unia Polityki Realnej, vrij vertaald de 'Unie van de Reële Politiek'. Deze veeleer eurosceptische partij komt op met de slogan 'Wij brengen de vrijheid naar Europa'.




Ook in Polen komen vrouwen gezamenlijk op met de boodschap 'stem vrouwelijk voor Europa"

Vrouwen 

De publiciteitscampagne mag dan wel nog in extremis - voor mij - heel boeiend geworden zijn, ik heb niet de indruk dat veel mensen dit gevoel delen. Opiniepeilingen voorspellen een zeer lage opkomst om op zondag te gaan stemmen. Onderstaande foto illustreert in elk geval dat op zondag 7 juni andere activiteiten gewoon doorgaan. Wat zou men interessanter vinden: de verkiezingen of de motocross die worden georganiseerd?

16.gevecht met de motocros







 

Malta, de Europese stemmenkampioen?


In totaal brachten 79 procent van de Maltese stemgerechtigden gisteren hun stem uit. De opkomst lag uiteindelijk veel hoger dan verwacht tijdens deze tweede Europese stembusgang. De EU vertegenwoordiging in Malta feliciteerde de bevolking vanochtend alvast voor de hoge opkomst. In de landen waar stemmen niet verplicht is zouden erg nergens meer kiesgerechtigden hun stem uitgebracht hebben dan in Malta. "Malta is de Europese kampioen van de democratie", zei de EU vertegenwoordiging onomwonden.

Voor wie de Maltezen stemden weten we pas over enkele uren. De stembiljetten worden op dit ogenblik geteld in het dorpje Naxxar.  Het is er een hele bedoening. Achter plexiglas volgen vertegenwoordigers van de partijen nauwgezet hoe stembiljet na stembiljet wordt geteld en in het bakje van de juiste partij wordt gelegd. Ik geloof niet dat het ergens nauwkeuriger gebeurd dan in Malta. De partijpolitieke tv-zenders zenden het hele gebeuren uit zodat je vanuit je tv-zetel live het telgebeuren kan volgen. En je mag er zeker van zijn dat heel wat Maltezen het traditionele zondagprogramma (zondagsms, bandclub bezoek, familielunch, voetbal kijken, rondwandelen en strand) voor een keertje inkorten om de stembusuitslagen op de voet te volgen.

De Labour Party heeft volgens de laatste info al drankstandjes klaar staan om de overwinning te vieren. Afwachten wat het wordt.



 

voetbal of verkiezingen?

De laatste dagen van de campagne zijn voorbij en de deuren van de kiesbureau’s zijn geopend. De voorbije dagen deden de partijen nog eventjes een kleine moeite om wat meer aandacht te krijgen. Een heel kleine moeite, want de inzet van middelen in het straatbeeld was bedroevend laag, toch zeker in vergelijking met de lokale of nationale verkiezingen.


Enkele opmerkelijkheden:

+ De voorbije weken kreeg ik enkel van het Bloco de Esquerda wat verkiezingsdrukwerk in de pollen gedrukt. Eentje kwam van een kranig oud ventje bij het binnenstappen van de Metro («het gaat over de jeugdwerkloosheid meneer, ge kunt maar beter goed geïnformeerd zijn!»), het ander kwam van de grote lijsttrekker hemzelve toen hij met een minifanfare in zijn kielzog (1 trompet, 1 trombone en een travestiet op trom) door de barstensvolle uitgaansbuurt Bairro Alto trok. Van de andere partijen geen spoor. 


+ De grote billboards hangen dan wel overal in het straatbeeld te blinken, meer dan wat holle slogans kregen de PR-jongens niet uit hun mouw geschud (dat kon je hieronder al lezen bij Boudewijn). Mensen weten nauwelijk wie waarvoor staat, wat hun bedoelingen zijn voor Europa. Het kan ze niet kwalijk genomen worden, want vlot toegankelijk is de informatie niet. 


+ Waar zijn de toeters en bellen? Waar is de Pimbamuziek? 2 jaar geleden reed men met heelder collones vrachtwagens en tractors door de straten van Lissabon, muziek door gigantische geluidsinstallaties, de kandidaten op aanhangwagens met vlaggen en flyers en mooie beloften, en iedereen deed mee. Nu waren er enkel de communisten, in een gammel Renaultje met een megafoon op het dak, niet echt vrolijk voor zich uitstarend. Er zit geen fut in, en dat is wel spijtig, alleen al voor de folklore. 


+ Diezelfde communisten hangen wel wimpels in de straten, maar dat doen ze voor zowat elke gelegenheid (zodanig zelfs dat ze bijna vast deel uitmaken van het straatbeeld). Niets nieuws onder de zon. Men kijkt er niet van op. 


+ Deze ochtend heeft president Aníbal Cavaco Silva in de rapte nog een oproep gedaan om te stemmen, want het zijn immers geen tijden om de verantwoordelijkheid te ontvluchten. Een nobele oproep, die echter verloren ging tussen het breed uitgesmeerde en geanaliseerde voetbalnieuws: de magere overwinning van Portugal tegen Albanië gisteren (en de nog bestaande mogelijkheid daardoor voor kwalificatie voor het wereldkampioenschap).


 

Feest zonder storende politiek

Wij hebben dit weekend een stratenfeest. Het twaalfde jaar is het ondertussen al. De hele wijk is afgezet, geen auto komt er door. Je kent dit wel, een weekend waar de kinderen veilig losbandig kunnen rondlopen zonder dat iemand zich zorgen maakt. Een Kroatische muziekvereniging met dansers uit Burgenland treedt op in de straat, een judoschool laat wat kinderen oefeningen uitvoeren om meer leden te lokken, een Braziliaanse dansschool van om de hoek stuurt haar twee mooiste paar billen op straat met het nodige getrommel erachteraan.


Eten in alle geuren en kwaliteiten: goulash, octopus, paella, sushi, schnitzel, er wordt ook wat op de grill gelegd.
De Italianen zijn fier op hun antipasti, de tapas gaan vlot over de toog, er is aardbeienchampagne en bier, vooral veel bier. En het café om de hoek heeft Leffe.


Ik zit buiten op straat, aan de typische lange tafels met even lange banken en een jazzband speelt het volgende uur. Mijn dochter danst. De dochter van de buren ook. Alle dochters van alle buren zijn vrij en onbelast en laten hun ouders genieten van een glas en een goed gesprek.



En morgen wordt gekozen. Maar vanavond niet. De match Oostenrijk-Servië is afgelopen zoals verwacht, de cafégangers komen terug op straat want het grote scherm is uitgeschakeld.



En morgen wordt gekozen. En niemand heeft ons gestoord. Geen politicus te bespeuren, geen groene ballon of rode vlag, geen pamflet noch speech. Zalig.



En morgen gaan ze allemaal stemmen.
Een Vlaming, een Duitse vriend tegenover me aan tafel, het Roemeense meisje dat haar daklozenkrant verkoopt, de Franse kok van om de hoek, de Kroatische dansgroep die niet mag kiezen en pas overmorgen terug naar huis gaat, de Spaanse dame die haar paellapan wast…



Het moment is te mooi om te beseffen hoeveel rechtser Europa morgen wordt.


Good night and good luck!



Roel Verschueren, Wenen 6 juni 2009


 

Malta stemt vandaag

Nog tot vanavond tien uur kunnen ruim 300.000 Maltezen hun stem uitbrengen voor Europa. Kiesplichtg is er niet en verwacht wordt dat de opkomst rond de 70 pct zal liggen. De Maltezen hebben de keuze uit 34 kandidaten en in totaal krijgt Malta 5 zetels in het Europees Parlement. Terwijl in de jaren '80 verkiezingen steevast gepaard gingen met een flinke portie geweld verlies vandaag alles vrij rustig. Er gelden strenge voorschriften voor wie in de buurt van de kieslokalen komt. Honderd meter rond het lokaal is een steriele zone waarin enkel de kiezers zich mogen begeven. Winkels in de omgeving van de kieslokalen zijn dicht en zelfs hospitaalbezoek was vandaag onmogelijk. In verschillende gemeenten worden ook gemeenteraadsverkiezingen gehouden maar het is toch de EU verkiezing die het straatbeeld de voorbije weken domineerde.

De eerste resultaten worden pas morgennamiddag bekendgemaakt. Grote aardverschuivingen verwacht niemand. De kans dat de huidige verdeling (2 zetels voor de Christendemocratische partij PN en 3 voor de Socialistische PL) is volgens de meeste waarnemers heel groot. De kleine partijtjes (de groengekleurde AD en de rechtsnationale AN) zullen wellicht onvoldoende stemmen halen om in Europa te kunnen zetelen.


 

Het kapblok voor Timmermans

 

In Nederland kan niemand er omheen kijken dat Wilders de score haalde die ook in de peilingen werden verwacht en dat de sociaal-democraten van de PvdA op de blaren moeten zitten. Bij deze laatste partij is het nu afwachten of er koppen zullen rollen.

 

Partijleider Wouter Bos hoeft als minister van Financiën uiteraard niet af te treden. Want volgens hem zijn de kiezers nu zo losgeslagen dat ze wel overal kunnen landen. Vandaag bij de PvdA en morgen bij een andere partij. Kortom, met dat gegeven zou men moeten leren leven. Zelfs het christen-democratische CDA gelooft ook steeds meer in die verklaring. Stemde het katholieke Volendam niet voor de helft voor de lijst van Wilders? Dat is slechts één kant van de medaille. Want deze verkiezingen hebben aangetoond dat veel kiezers ook steeds meer “kiezen”, zich dus niet meer als stemvee gedragen. Men zal dus, wil men kiezers lokken, ook efficiënter moeten werven door wat meer verantwoording af te leggen. Daar schort het nogal aan, omdat de Haagse en Brusselse circuits veel te veel met elkaar bezig zijn en te weinig letten op het vertalen van hun keuzes in gekleurde nieuwsfeiten.

 

Rest uiteraard nu de positie van staatssecretaris Frans Timmermans. Hij had “Europa” aan de burgers moeten “verkopen”, maar is daar jammerlijk in mislukt. Daarom houdt hij zich ook koest. In de hoop dat hij vergeten wordt. Niet zo vreemd. Deze ex-diplomaat die in 1998 de oversteek maakte naar de PvdA om lid van de Tweede Kamer te worden, heeft in zijn ambtstermijn vooral uitgeblonken in non-communicatie. Wie hem vroeg waarom “Europa” zo nodig “moest”, kreeg steevast een verwijzing naar het bewaren van de vrede, de bescherming van de individuele vrijheid, de prettige omgang met elkaar op het oude continent en nog van dit fraais. Hij schuwde er niet voor om soms de Koude Oorlog, inmiddels al twee decennia voorbij, erbij te halen. Hij was zijn carrière namelijk gestart in Moskou, waar hij toen de communistische dictatuur had meegemaakt. En dat was een ellende die hij drie jaar lang aan den lijve had ondervonden. Nu, door meer “Europa” wilde hij voorkomen dat dit nog kon gebeuren. Probleem is dat er in Europa nergens van een dreigende communistische machtsovername sprake is. Maar dat er wel andere problemen zijn zoals de economische crisis, de oplopende werkloosheid, de daling van de levensstandaard, de sombere pensioenvooruitzichten, etc. die een gepaste “Europese” oplossing vergen. Daarover heeft Timmermans altijd consequent zijn mond gehouden.

 

En hoe kent men nu Timmermans in het buitenland? Hier doet zich de ongekende figuur voor dat Timmermans in Nederland als staatssecretaris recht heeft op een klapstoeltje, dus niet aan tafel bij kabinetsvergaderingen zit, maar als hij de eigen grens passeert de titel van minister mag voeren. Creatief maar waar. Door het tonen van dat Europese visitekaartje kan hij aanschuiven aan tafels gereserveerd voor ministers. Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen met het aandoenlijke Maastrichtse accent hoeft zich dan ook niet met het kleine Europese handwerk in te laten. Daar heeft hij nepminister Timmermans voor. Dat moet aan zijn zelfvertrouwen hebben gevreten. Toen begin dit jaar de functie van fractieleider van de PvdA in de Tweede Kamer vacant kwam, liet hij dan ook plots weten dat, mocht hij daarvoor worden gevraagd, zich zou opofferen. Timmermans werd niet gevraagd. Hij mag nu, mocht hij daartoe worden uitgenodigd, zijn kop op het kapblok leggen nu bij de PvdA de nacht van de lange messen in voorbereiding is.


 

CYPRUS

De stembureau's gingen deze morgen om 6.00 uur open en zullen deze avond rond 18.00 uur
hun deuren sluiten.
Op Cyprus hebben we 5 partijen waar  op gestemd kan worden.
De communistische-socialistische partij
De socialistische partij
De democratische partij
De democratische rechtse partij en de ecologische partij.
De Cyprioten hebben stemplicht vanaf 18 jaar, maar als men niet stemt komt er geen vervolging.
Wij schatten dat 85 % van de vevolking zal gaan stemmen. Goed voor maar 5 zetels in de EU.


 

VERDEELD HONGARIJE - vervolg 4 - EU of nationale verkiezing?

Het wordt zonder enige twijfel een nationale verkiezing, of veeleer een referendum!


Sedert het begin van de crisis is het aantal werklozen gestegen met meer dan 120.000 (10% werkloosheid).
De waarde van de Forint is met 15% gedaald (van gemiddeld 250 Ft. naar 280-290 Ft./Euro). Gevolg is dat aangegane langlopende leningen (huizen, auto's) op basis van buitenlandse valuta eenzijdig, arbitrair en buitensporig "aangepast" zijn (bij sommige kredietverleners met 30-50%!). Daardoor zijn tienduizenden gezinnen in de grootste problemen gebracht, niet alleen diegene die getroffen zijn door plotse werkloosheid, maar ook waar nog een loontrekkende is (veel gezinnen kunnen de rekeningen van verwarming, gas, water en electriciteit niet meer betalen).
Het aantal huizen/appartementen/auto's die zwaar onder de marktwaarde (tot 30-40%) worden aangeboden is niet meer te tellen. Gezinnen worden bedreigd met afsluiting van verwarming, electriciteits-, gas-  en watervoorziening, zelfs met uitzetting uit hun woning. Auto's worden massaal opgeëist door de kredietverleners.


Na het aftreden van Gyurcsány Ferencs (april) is er een zakenregering op de been gebracht die herstelmaatregelen afkondigde (reeds aangenomen door het parlement), waaronder voor de doorsneeburger de pijnlijkste:


- verhoging van de BTW van 20 naar 25% (= significante verhoging) en verlaging van de BTW van 20 naar 18% voor de levensnoodzakelijke levensmiddelen: brood en melkproducten  (= zo miniem dat er zelfs geen prijsverschil zal zijn!);
- bevriezing van de pensioenen en afschaffing van de dertiende pensioenmaand (ondraaglijk voor de meeste gepensionneerden);
- loonstop in de openbare diensten (waarbij de private sector automatisch zal volgen);
- drastische verhoging (10%) van de taksen op brandstoffen;
- invoering van vermogensbelasting (vastgoed, luxeauto's);
- (met groot trompetgeschal) verlaging van de persoonsbelasting (die evenwel volkomen teniet wordt gedaan door alle andere verhogingen!)


Al deze toestanden, samen met de onpopulaire maatregelen, zijn koren op de politieke molen van de oppositie.
De Hongaar, die al teleurgesteld was na de bevrijding van het communisme ("Vroeger was het beter!") en na de aansluiting bij de EU ("Vroeger was het beter!"), en nu geconfronteerd wordt met gigantische sociale problemen is daardoor uitermate vatbaar voor zelfs de geringste vorm van demagogie en populisme.
Onafgebroken wordt het de bevolking ingehamerd dat deze toestanden uitsluitend veroorzaakt zijn door de kliek (sic) van Gyurcsány en zijn opvolger, en dat FIDESZ (= Orbán) de énige partij is die de zaak kan oplossen en de burgers opnieuw welstand kan verzekeren.
De (weinige) plakaten langs de weg (bijna uitsluitend in Budapest en omgeving) met als énige slogan "GENOEG" zegt inderdaad genoeg!
De andere slogans waarmee men de burger dagelijks om de oren slaat via krant, radio en TV zijn onveranderlijk populistische stemmentrekkers:


- wederinvoering van de dertiende pensioenmaand (= stemmen van de gepensionneerden);
- afschaffen van de maatregelen die nadelig zijn voor de loontrekkende (= stemmen van de loontrekkers);
- creëren van 1 miljoen (!!!) arbeidsplaatsen (= stemmen van de werklozen);
- afschaffen van de vermogensbelasting (= stemmen van de rijken).

Hierbij wordt wijselijk niet gesproken over de noodzakelijke en eveneens pijnlijke maatregelen die een nieuwe regering hoe dan ook zal moeten nemen. Sanering van de hachelijke toestand kan immers niet anders dan met harde maatregelen.


Mijn persoonlijke mening is evenwel dat de rijksten, die uiteindelijk het meest hebben geprofiteerd van de graai-economie, ook het meest moeten bijdragen. Op dit vlak ben ik het volledig eens met de woorden (slechts woorden! ref.: afschaffen van de vermogensbelasting!) van de oppositie: de gewone burger moet hierbij zoveel mogelijk gespaard blijven!


Gesprekken met Hongaren maken het overduidelijk: geen hond is geinteresseerd in de EU. De steeds weerkerende vraag is "Wat voordeel heeft de EU mij gebracht? -Geen enkel!"


De uitslag is nu al met zekerheid te voorspellen:


grote winst voor FIDESZ
groot verlies voor MSZP
opkomst van het extreem rechtse JOBBIK
verdere aftakeling van de kleine partijen SZDSZ en MDF


De enige vraag die overblijft: hoeveel burgers zullen een stem uitbrengen? Dit zou nog wel eens voor een grote verrassing kunnen zorgen.


Zondagnacht zullen we het weten.
Tot dan.


 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (2)

Zojuist hebben jullie, beste lezers, kunnen proeven van het algemene stadsbeeld van hedendaags Lublin. In deze bijdrage wil ik even stilstaan bij de inhoud van de publiciteitscampagne. Ik denk niet dat deze fundamenteel verschilt van de inhoud die meegegeven wordt met de publiciteitsaffiches in België. Kandidaten proberen er zo authentiek mogelijk uit te zien om de kiezer ervan te overtuigen om die moeite te doen naar de stembus te trekken en voor hen te kiezen. Toch zijn er enkele typische Poolse accenten te vinden, eigenschappen die in de Belgische politieke campagnes veel minder in de verf worden gezet. Dit is een selectie uit mijn fotomap:


04.info
Deze affiche kan je op verschillende plaatsen terugvinden in Lublin. Het is een niet-partijpolitieke publiciteitsaffiche die door de province Lubelski werd verspreid om de burger bewust te maken van het belang van Europa. Met het opschrift "we laten Lubelski draaien" en een verwijzing naar diverse Europese programma's moet de burger overtuigd worden dat Europa voor Polen belangrijk is.

Succes europa is succes polen
De PSL, vrij vertaald de Volkspartij, beklemtoont deze boodschap heel sterk: 'Het succes van Europa is het succes voor Polen'. De Volkspartij, die in haar programma het belang van de agrarische sector onderstreept, was in 2002
één van de voorstanders van de Poolse toetreding tot de EU, maar dan wel onder bepaalde voorwaarden.







05.mobiele reclame





Deze, volgens Poolse dames overigens niet onknap uitziende man, maakt gebruik van mobiele middelen. Voor hem zijn verkeersfiles op dit moment zeker geen bezwaar.






06.grote affiche.slogan

Deze niet onaantrekkelijke persoonlijkheid blijkt ook professor te zijn. De slogan 'Europa, meer voor Polen' moet sterk genoeg zijn om mensen te overtuigen. De heer Edward Wojtas van PSL schaart zich volledig achter de partijslogan 'Succes van Europa, succes voor Polen'







07.voordracht.jeugd




Kandidaten proberen zoveel mogelijk podia te betreden. Een universiteit is natuurlijk een gedroomde plaats voor een politiek optreden. Op 21 mei was prof. Zaleskim te gast in de Katholieke Universiteit van Lublin. Het thema van zijn voordracht: 'Een gezamenlijk Europa als kans voor de jeugd'.


Op de straatpalen probeert professor Zaleski ook de gevoelige snaar van het lokaal patriottisme te bespelen met de medeling dat hij de enige is uit de stad Lublin.
Overigens valt het me op dat er veel professoren politiek actief zijn. De titel 'Professor' is  in elk geval duidelijk zichtbaar op de affiche geplaatst. Voor een bepaalde doelgroep moet dit een garantie zijn van wijsheid en kennis. Ik vind dit een opvallend verschil met de wijze waarop politici zich in Belgi
ë presenteren. Ik kan me in elk geval geen affiche herinneren waarop Marc Eyskens of Johan Vandelanotte zich als Prof. Eyskens of Prof. Vandelanotte voorstelden. In Polen zijn titels heel belangrijk terwijl het mijn indruk is dat het in België als minder passend wordt aangevoeld dat bepaalde titels in alle maatschappelijke contexten worden gebruikt.
Op de foto hieronder constateren we hoe de heer Dragan probeert op te vallen tussen de honderden concurrerende gezichten. Hij is zelfs bereid om op zijn hoofd te staan. En voor wie het niet direct doorhad, een tekst verduidelijkt zijn krachttoer: 'Voor de inwoners van Lubelski sta ik op mijn hoofd'

08.op de kop

Toevallig begin ik zodadelijk aan een autorit van Zuid-Polen door de hoofdstad Warschau naar Noord-Polen. Ik zal zo'n 500 km afleggen.  Ik verblijf dan een aantal dagen in Gdańsk. Ik zal hou mijn gsm-wapen bij, en ik probeer nog in het weekend een volgend deel van de rubriek 'Lantaarnpalentocht' te schrijven. Het zal dan wel een 'lantaarnpalentocht door Polen' worden.






 


 

Frankrijk : Morgen "Jour J" !!

Voila, de laatste rechte lijn naar de stembussen. Morgen allen daarheen, of allesinds sommigen.De Franse bevolking ligt er nog steeds niet wakker van.Volgens de gegevens en "geruchten" zouden er maar weinig naar de stembus trekken. Tussen  diegenen die niet goed weten voor wie ze zouden stemmen, de anti's (vooral de boeren, die toch weer steeds subsidies ontvangen maar volgen hen nooit genoeg,allemaal de schuld van Brussel zeggen ze dan) en diegenen die er zicht niks van aantrekken, blijft er inderdaad niet veel meer over.
De bevolking is ten andere ook niet goed ingelicht, daar de campagnes wat vaag blijven en de debatten uitlopen op scheldpartijen, da's ook natuurlijk voor sommigen een vorm van vermaak !!!
De borden en panelen in de dorpen en omliggende steden (hier in zuid-west Frankrijk) zijn met moeite beplakt. In ons dorpje van 300 inwoners heeft het gemeentebestuur over 14 dagen, 24 gloednieuwe panelen gezet (de vorige vielen letterlijk uit mekaar) er plakken met moeite 4 affiches op !!! Maar ik was deze week in de stad en daar is de situatie net dezelfde !!  We krijgen wel allemaal per brief de 24 lijsten thuis gestuur, voor  elk stemgerechtigd lid van het huisgezin 1, dus een mooie en dure papierberg !
Daar ik in de gemeenteraad zetel ga ik morgen een paar uren achter de stembus zitten. Ben benieuwd hoe vol die gaat geraken ?!
Tot morgen !


 

Lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin (1)

Een tweetal weken geleden viel het  nog niet zo op in Lublin dat er Europese verkiezingen voor de deur staan.  Maar wat een verandering in het straatbeeld van deze week, slechts enkele dagen net voor de verkiezingen! Elke vierkante centimeter paal, muur of zelfs beton dat kan worden beplakt wordt beplakt. Zowat elk uur, soms zelfs half uur ziet de stedelijke opsmuk er anders uit. Vandaar dat ik heb besloten om vandaag, vrijdag 5 juni, 2 dagen voor de verkiezingen, gewapend met een  kiekjes-schietende-gsm, een lantaarnpalentocht door het Poolse Lublin te ondernemen. Ik deel graag mijn impressies met jullie, verre medelandgenoten.

  Straatbeeld

Alles wordt beplakt met affiches van allerlei formaten: hekkens, lantaarnpalen, muren, boomstammen, …

Ppp. straatbeeld

Lange slingers van , ik schat, ruim 20 meter lengte worden aan afscheidingshekkens gehangen.

Straatbeeld 2

 


Straatbeeld 3





















Officieel is het verboden om iets aan lantaarnpalen te kleven.

Artikel 63 is duidelijk: aanplakverbod. Overtreders riskeren tot 1500 PLN of ca. 325 EUR boete!

Aanplak verbod


 

Laatste loodjes...

Het ruikt hier hoe langer hoe straffer naar verkiezingszweet!  Op dit ogenblik schieten de Hollanders met Wilders de hoofdvogel af, en ik weet niet of De Winter die de hele week al de PVV loopt op te vrijen, wel zo gelukkig is met de uitsluiting van een samenwerking met de Vlamingen. Zelden zo'n geanimeerde verkiezingen gezien als deze, de laatste jaren, en ik vind het prima dat het Vlaamse en Europese niveau zo door elkaar lopen. Maar ook op ATV waren leuke gesprekken te zien, die af en toe minstens even boeiend waren dan  die op de nationale zender. Vanavond werden de laatste peilingen bekendgemaakt, waarmee ik persoonlijk vrij gelukkig was. Maar laten we niet vergeten dat bijvoorbeeld het VB in de werkelijke uitslag altijd beter scoort dan tijdens de echte stemming. Hun 14,3% lijkt mij dus relatief laag, omdat de mensen in peilingen nu eenmaal niet graag vertellen dat ze voor VB stemmen. Onze jongste zoon bereidt zich inmiddels voor om zondag te gaan zitten, al heeft hij gezegd dat hij misschien opzettelijk een half uurtje te laat naar zijn kiesbureau zal gaan, om even zijn jonge tanden te laten zien, uit protest tegen het vroege uur. Valt me overigens op hoeveel jongeren voor cd&v en nva willen stemmen. Dat is inderdaad een vrij recent fenomeen, terwijl cd&v vroeger de partij van de bompa's en de bomma's was. Maar die zitten tegenwoordig bij VB. Spa en groen zijn dan weer eerder passé,  Mieke en Caroline stralen niet echt een dynamisch antwoord op de crisis uit. Persoonlijk denk ik ook dat Bart de Wever wel eens erg sterk uit de hoek zou kunnen komen. Tijdens het tv-debat tussen Verhofstadt en Dehaene nog eens de leegte van de eerste opgemerkt. Ik begrijp echt niet wat de mensen in het 'joenk' zien, vandaag minder dan ooit. De enige echte liberaal die beter verdient dan zijn score in de peilingen is Van Mechelen, een harde werker. Terwijl van Somers over Dewael, De Gucht en Guy-ke zelf niemand echt indruk maakt. Al krijgt Turtelboom van mij het voordeel van de twijfel, maar daar maak je  vooral veel vijanden mee. Gisteren op de Ikon nog een knappe documentaire gezien over Europees extreem rechts. Daarbij zie je duidelijk dat VB toch echt wel in de gevaarlijkste categorie partijen van Europa thuishoort. Wilders en de Denen zitten dan weer in een wat minder extreme klasse, waar ook onze Lijst Dedecker in resideert. Kan me niet schelen voor wie u kiest, maar kies niet voor de partijen van de haat, aub. Ik vraag het u op mijn blote knieën.

Grappig: gisteren was het de verjaardag van mijn vrouw en natuurlijk werd er tussen de stukken taart al in bedekte termen over ieders keuze gesproken. Zo hebben we dat alternatieve koppel dat al hun hele leven groen stemt, een goeie vriend die  aarzelt tussen cd&v en nva, en mijn al wat oudere ouders die aarzelen tussen nva en dedecker en een heel klein beetje cd&v. En niemand durft zich tijdens de gesprekken echt uitspreken om niemand anders op de kast te jagen. Benieuwd overigens wat mijn oudste genaturaliseerde zoon die met zijn gezinnetje in Wallonië woont zal stemmen. Daar verandert het landschap pas echt drastisch, en het ligt niet aan een stel windmolens in de buurt.  Ecolo kan er zeker op veel stemmen rekenen.En dan is er nog die al lang tot Belg genaturaliseerde iets jongere broer van me die uit dwarsigheid en om te provoceren al jaren voor de pvda stemt. Om u maar de absurditeit  van die keuze te laten zien: hij gaat wel elke jaar met de fiets op bedevaart naar Compostella. Ach, de redenen voor ons stemgedrag zijn wel erg divers. Mijn wat jongere broer uit Maastricht stemt daar al jaren voor Jan Marijnissen en zijn sp en dat past ook bij hem, zo ken ik hem. En wat ik zelf stem? Niets, vrees ik. In de Tijd stonden overigens de participatiepercentages bij de laatste Europese verkiezingen. Wat me opviel was dat het percentage ondanks de stemplicht toch maar net boven de negentig procent ligt. Dat zijn toch echt veel verkiezingsdesserteurs, vond ik. Maar ik desserteer niet. Ik doe gewoon niet mee. 


 

Moeizame stembusgang in Ierland

Kennelijk is er een regel in Ierland die zegt dat er vanaf 24 uur voor de verkiezingen niets met politiek op de voorpagina van de kranten mag verschijnen. "Als er op alle voorpagina's iets te lezen valt over Big Brother, weet je dat het verkiezingen zijn", klonk het vanmorgen op de radio. En inderdaad, de wetenschap dat een bepaalde deelneemster bij een supermarktketen werkte, vond ik nu toch ook geen wereldschokkend nieuws.


Op de krantenwebsites werd echter erg veel aandacht geschonken aan de grote overwinning van de PVV in Nederland. Daar wordt, door de controversiële figuur van Wilders, meer woorden aan besteed dan aan Groot-Brittannië, waar de extreem rechtse partij waarschijnlijk toch ook grote winsten zal halen. Of de Ieren zich hierdoor laten beïnvloeden? Ik denk het niet, men maakt zich hier niet erg druk om extremisten, lijkt.


Vanmorgen om 7 uur gingen de "polling stations" open. Die van ons ligt in een soort parochiezaaltje naast de kerk. Ze hangen er niet bepaald met de benen buiten. Iedereen krijgt twee of drie stembiljetten in de hand gedrukt. Een voor de Europese verkiezingen, een voor de "county"-verkiezingen. Het derde is voor de gemeenteraadsverkiezingen, maar daar kunnen enkel Ieren aan deelnemen. De zalen blijven nog tot 10 uur vanavond open. De opkomst tot nu toe was gemiddeld 22,7 percent hier in Dublin, hoorde ik zojuist...


De stemmen voor Europa zullen pas als laatste geteld worden, zondag dus. De resultaten worden dan vanaf maandag vrijgegeven. Dit zal vooral voor de eerste minister, Brian Cowen, een spannend moment zijn. Hij en heel zijn partij worden dagelijks stevig bekritiseerd voor alles wat hier niet goed gaat. Aangezien er vandaag op vanalles gestemd wordt, is dit een betrouwbare graadmeter voor zijn steeds dalende populariteit. Het zal dus ook hier van afhangen of er vervroegde nationale verkiezingen gehouden worden of de coalitie nog tot 2012 standhoudt...


 

Stilte voor de storm

Ik vraag me af of jullie wel weten waar Malta zich in Europa bevindt. De collega's van de gratis krant Metro die gisteren met de steun van de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken een Europa dossier publiceerden weten het alvast niet. Op hun mooie EU kaart duidden ze ... Sicilië aan als Malta en de Maltese eilandenarchipel zélf kwam zelfs niet op de tekening voor... Pijnlijk en er kan blijkbaar zelfs geen rechtzetting van af. Voor zij die het niet weten: Malta ligt ongeveer een honderd kilometer onder Sicilië, rechts van Tunesië en boven Libië. Het is zowat een kruispunt in de Middellandse Zee.

En dan nu over naar de orde van de dag. De verkiezingscampagne die de voorbije maanden over het eiland raasde is stilgevallen. Traditioneel besluiten de Maltese politieke partijen om de dag voor de stembusgang, die is morgen zaterdag, een dag van bezinning in te lassen.

De ruim 300.000 stemgerechtigde Maltezen kunnen vandaag de vele folders die in hun brievenbus werden bekeken nog eens rustig herbekijken om dan morgen hun stem uit te brengen. Volgens de laatste peilingen zou de opkomst morgen ongeveer 65 procent bedragen. Naar Maltese normen is dat laag en voor een jonge EU lidstaat waar Europa nog vers in het geheugen ligt is het weinig weinig. In 2004, toen de Maltees voor de allereerste keer zijn stem voor Europa mocht uitbrengen, was het nog 85 procent.

Nochtans is de politiek overal in het straatbeeld aanwezig. Het verschil tussen meerderheid en oppositie bedraagt veelal slechts enkele honderden stemmen en dat levert altijd animo op. De kranten worden volgepend met nieuws uit het parlement en de politiek is een dagelijks gespreksonderwerp. Iedereen weet of de buurman of buurvrouw PL of PN stemt. Zelfs ik krijg als buitenlander voortdurend de vraag of ik een Socialist dan wel een Nationalist ben. Wijselijk hou ik het antwoord in het midden en probeer ik er met een kwinkslag van af te komen.

De politieke aanwezigheid gaat ver. In elk Maltees dorp vind je vlakbij de de kerktoren en de bandclub de partijlokalen van Labour en de Nationalisten. Het zijn veelal statige gebouwen waarbij de Belgische volkshuizen verbleken. Je kan er een goedkope pint gaan drinken of in sommige gevallen zelfs een zeer democratisch hapje eten. In hoofdstad Valletta bijvoorbeeld kan je bijvoorbeeld in de hoofdstraat Republic Street bij Labour of PN voor amper 5 euro een dagschotel krijgen.

Europa deed de voorbije dagen nog erg zijn best om de Maltees duidelijk te maken dat het illegale migratiethema, willens nillens zowat het belangrijkste verkiezingsthema, in Brussel hoog op de agenda staat. Commissaris Jacques Barrot kondigde uitgerekend gisteren aan dat andere EU lidstaten gaan helpen de vluchtelingenstroom op te vangen volgens een 'burden sharing' principe. Of de politieke partijen in Malta op de valreep nog kunnen munt slaan uit die welgekomen geste zal morgen duidelijk worden.




 

Zo win je, niet alleen in Oostenrijk, de Europese verkiezingen


Strache-33_small

Ik weet dat het niet mag zo kort voor de verkiezingen, maar ik maak het nu dan toch maar publiek: er is wel degelijk een strategisch succesvolle manier om de Europese verkiezingen te winnen. Omdat het toch te laat is voor partijen om die te implementeren, mag ik ze nu vrijgeven.

Zeg het aan niemand, er zouden alsnog partijen kunnen zijn die er op de valreep gebruik zouden van maken.

En dat willen we uiteraard vermijden.

- anti-Europa zijn
- tegen de toetreding van Turkije en Israël zijn
- regelmatig, openlijk of in gesloten kring maar met getuigen de Hitlergroet brengen
- met een kruis in de hand uw toehoorders toespreken
- het vooral over nationale belangen hebben
- tegen migranten zijn
- het verbod op het dragen van een hoofddoek propageren
- populistisch zijn
- vooral een grote mond hebben waardoor het gefluister van de andere politieke partijen wordt overstemd
- dusdanig aanstootgevende uitspraken doen dat de pers niet anders kan dan erover schrijven
- steevast geloven en verkondigen dat het land er beter zou voorstaan zonder Europa

Zoals beloofd in een van mijn vorige berichten, ziehier de uitslag voor de Europese verkiezingen in Oostenrijk:

Deelname %:  40,5%
ÖVP (christen-democraten):          22%
SPÖ (socialisten):                         21%
Uiterst rechts: FPÖ + BZÖ:           26%  (grootste winnaars)
Martin (onafhankelijke):                13%
Groen                                           10%
Andere kleinere partijen de rest.

Nu moeten de Oostenrijkers alleen nog gaan stemmen om me gelijk te geven.

Oh ja, bijna vergeten, we kunnen zondag eindelijk na tien dagen quarantaine met onze windpokkendochter terug naar buiten. We zouden bijvoorbeeld ook kunnen gaan stemmen.


Roel Verschueren, Wenen 5 juni 2009


 

Geert wint

 Geert Wilders heeft de Europese verkiezingen in Nederland gewonnen. De binnenstromende uitslagen leerden dat al snel in de verkiezingsnacht van 4 op 5 juni. Hier en daar is zijn Partij Voor de Vrijheid (PVV) zelfs de grootste politieke partij geworden. De geblondeerde imitatie-Beethoven kraaide meteen uit dat de regering maar moest aftreden. Omdat de drie coalitiepartijen CDA, PvdA en CU hadden verloren. Dus in zijn ogen waren deze Europese verkiezingen eigenlijk niets anders dan een populariteitspoll geweest.

Wilders heeft de afgelopen jaren van simplisme zijn handelsmerk gemaakt. Om beter te kunnen scoren met anti-migrantenstandpunten en aanvallen op de islam. Ook tijdens de verkiezingscampagne slaagde hij er in de media-aandacht vast te houden en zich zo in de peilingen omhoog te werken. Maar heeft Wilders daarom ook de verkiezingen gewonnen? In strikte zin eigenlijk niet. Want meer macht of invloed heeft hij met deze verkiezingsuitslag niet verworven. Hij heeft alleen maar de traditionele politieke partijen wat meer verlamd door zijn forse uithalen naar het multiculturalisme en de immigratie. En met zijn populisme heeft hij vooral het werkelijke debat over de toekomst van de Europese constructie alleen maar duurzaam verlamd. Met als gevolg dat de meerderheid van de kiezers niet kwam opdagen. De overwinning van Wilders is daardoor het resultaat van lage opkomst en het mobiliseren van ontevredenen die eerder al o.a. op Pim Fortuyn stemden. Wilders heeft dus binnengehaald wat hem in zekere zin toekwam. Niet meer.

Iedereen is het erover eens dat dit rechts populisme ook de hang naar het oude Nederland met zijn koetjes in de weide uitdrukt. In dat nostalgische Nederland is er van oudsher geen ruimte voor migranten, multiculturaliteit en verstedelijking. Dat verlangen naar het land van ooit wordt niet meer gehonoreerd door de gevestigde politieke partijen die in het meegaan met de globalisering en de liberalisering van de markten hun troefkaart hebben gemaakt om de economische groei te stimuleren. In de hoop dat daarmee ook de staatskas wordt gespekt en dat de cohorten hoger opgeleide jonge kiezers een kans zouden krijgen. De PVV van Wilders, in feite een eenmanspartij zonder leden, rekruteert nu met succes kiezers onder diegenen die omwille van verschillende redenen niet van dat manna hebben kunnen profiteren. Noem ze maar op: de lager geschoolden, de kleine middenstand, autochtone bewoners in de oude wijken van de grote steden, ouderen, etc. En die als verliezers van de globalisering overal spoken zien. Wilders heeft die spoken inmiddels een naam weten te geven.

Of Wilders ook een politiek blijvertje zal zijn, valt maar af te wachten. In de jaren zestig was er de Boerenpartij van Boer Koekoek die vanuit het niets ineens scoorde. En niet alleen onder de boeren, ook onder kiezers die zich toen door de industrialisatie en de verstedelijking bedreigd voelden. De ballon van Koekoek liep al snel leeg. Door onderlinge verdeeldheid in eigen kring, door zowel mediamoeheid als stereotypering en tenslotte door ridiculisering. Hetzelfde staat Wilders te wachten. Want Wilders duldt niet alleen niemand naast zich, maar zijn partij is ook nergens ingeplant. Wilders moet het hebben van de mediaheisa. En is Wilders dat allemaal wel waard? Een heikele vraag, want de media kunnen via Wilders steeds weer goedkoop infotainment maken. Zonder Hilversum dus geen Wilders. Maar dat wisten we al sinds de opkomst en ondergang van Pim Fortuyn.


 

VERDEELD HONGARIJE - vervolg 3 - bevolkingstijdbom

In 2002 las ik in de krant een alarmerend artikel over de evolutie van de hongaarse demografie. Hierdoor was mijn (geografische) nieuwsgierigheid gewekt en besloot ik dit nader te onderzoeken. Het resultaat van mijn opzoekingen en de projecties naar de toekomst heb ik gebundeld in "2001 Az Időzített Bomba = A Kompromittált Jövő" (2001 De Tijdbom = De Gecompromiteerde Toekomst).


Img034

Vermits de toenmalige regering (FIDESZ) zich ook "bezighield" met dit probleem dacht ik dat het misschien nuttig zou zijn om ook mijn steentje bij te dragen. Ik dus op weg met mijn dossier naar het ministerie. Daar werd ik ontvangen op "hoog" niveau door een secretaresse die, terwijl ze me aankeek op de manier van "waar moei jij je mee", me verzekerde dat de hongaarse meisjes dit probleempje beslist zouden oplossen, en tevens dat er reeds een commissie was opgericht om het te onderzoeken en om oplossingen te formuleren. Of deze commissie ooit is samengekomen is me niet bekend. Wel bekend is dat niemand er zich nog mee bezig heeft gehouden.


Het is niet de bedoeling om deze demografische studie hier uitvoerig te bespreken. Hier volgt een summier overzicht van mijn bevindingen.


Een bevolking in demografisch evenwicht bestaat uit 25% kinderen, 60% volwassenen en 15% 65-plussers. Dit vertaalt zich in een bevolkingspiramide met een keurig driehoekige opbouw: brede basis, hoge top en rechtlijnige schuine zijden. Om dit evenwicht in stand te houden moet elke vrouw minstens twee kinderen ter wereld brengen.


Het hongaars demografisch beeld wijkt sterk af van de ideale piramide. Deze is niet driehoekig dan wel rechthoekig (zie boven): een smalle basis (zeer sterke daling van de geboortecijfers sedert 1980), een breed middenveld (de babyboom van de na-oorlogse jaren tot 1980), vervolgens een langzame versmalling (de vergrijzende bevolking), gevolgd door een abrupte afname, vooral bij de mannelijke ouderen (korte levensverwachting).
De hongaarse bevolkingspiramide is evenwel misleidend doordat het een algemeen gemiddelde is van zowel de Hongaren als van de Roma's.
De bevolkingspiramide van de Roma's afzonderlijk geeft een totaal ander beeld te zien: een driehoekige opbouw met een zeer brede basis (hoog geboortecijfer), een lage top (korte levensverwachting) en concave schuine lijnen (hoog sterftecijfer bij de volwassenen). Niettegenstaande de hoge sterfte bij de volwassenen blijft het saldo positief door de zeer hoge geboortecijfers.
De hongaarse vrouwen brengen gemiddeld 1,3 kinderen ter wereld tegenover de Romavrouwen 4,5 kinderen (3,5 maal meer!).
Dit betekent dat de bevolkingsafname volledig op rekening komt van de Hongaren, terwijl de Romabevolking in aantal snel toeneemt


Aan de hand van de gegevens over de jaren 1980 tot 2001 heb ik drie prognoses opgesteld: positief, stagnering, negatief.
Nu, 9 jaar later, blijkt de evolutie mijn negatieve prognose volledig te bevestigen.
 
 
Mijn negatieve prognose in 2001 was volgende:

leeftijd

2001

2006

2011

2021

2031

2041

2051

2061

2071

%

%

%

%

%

%

%

%

%

Oud

15,28

15,06

15,84

18,51

19,03

21,19

23,33

23,31

21,01

Volw.

61,47

62,98

63,52

62,35

62,17

60,03

57,46

56,04

56,16

Kind.

23,24

21,96

20,64

19,14

18,80

18,78

19,21

20,65

22,82

  Tot.

10.240

9.990

9.586

9.087

8.350

7.550

6.756

6.044

5.468

Oud = 65-plussers
Volw. = leeftijdsgroep 21 - 65 jaar
Kind. = kinderen 0 - 20 jaar
Tot. = totaal bevolking in duizendtallen
 
 
Wat valt hieruit te leren?

Niettegenstaande paradoxale fluctuaties in de cijfers is de trend duidelijk: de bevolking neemt snel en ongeremd af. Deze afname wordt wel gedeeltelijk gecompenseerd door inwijking die echter niet voldoende is om het tij te keren.
De afname is volledig toe te schrijven aan het sterk dalende geboortecijfer bij de Hongaren, terwijl de Romabevolking constant toeneemt. Het valt te verwachten dat binnen afzienbare tijd de ethnische minderheid de meerderheid zal uitmaken!
Vanaf het midden van de eeuw zal de verhouding tussen de leeftijdsgroepen dermate ontwricht zijn  dat daaruit onoplosbare sociale problemen zullen voortkomen: de arbeidenden zullen de zware kosten van de vergrijsde bevolking niet meer kunnen dragen (één werkende zal moeten opdraaien voor minstens één oudere), de beroepsgroep zal uit meer Roma's dan Hongaren bestaan, en dan rijst de vraag of zij tegen die tijd klaar zijn voor de vervanging.
 
 
Dit brengt ons rechtstreeks bij de sociale positie van de Roma's. Hoe leven zij, wat zijn hun toekomstmogelijkheden? Hoe staan de Hongaren tegenover deze minderheid?
 
 
2/3-en van de Roma's leven in mensonwaardige krotten-ghetto's, meestal zonder individuele (of helemaal geen) waterleiding of riolering, en met een totaal gebrek aan de meest elementaire hygiëne. In deze krotten leven gemiddeld twee tot drie complete generaties. Volwassenen hebben meestal slechts lage scholing. Vooral in het Oosten van het land zijn nog talrijke analfabeten. Minder dan één procent van de jongeren volgt een hogere opleiding.
De Hongaar walgt van deze "vieze zigeuners" want: ze zijn vuil (hoe kan het anders als men in dergelijke smerige ghetto's moet leven), ze zijn lui (inderdaad, weinigen werken: immers werkgevers nemen ze niet op omdat ze vuil zijn en geen vakkennis hebben), ze "stelen" het geld uit de zakken van de hardwerkende Hongaar (ze zijn inderdaad gedoemd om te leven van uitkeringen), ze stelen als eksters (niet goed te praten, maar wel begrijpelijk als men moet rondkomen met ontoereikende steun), ze zijn lawaaierig en zuipen zich te pletter(alcoholisme is inderdaad een plaag in dat milieu, zoals in elk milieu waar men in mensonterende toestanden moet leven).
 
 
 

 

Wildersmania

Wilders Caf__548    

5 zetels voor de partij van Wilders, evenveel als het christen-democratische CDA!

Nederland staat op zijn kop. Een nieuwe Pim Fortuyn is opgestaan. Wilders for President.

Hij zal in Brussel een onversneden PVV-geluid laten horen, en van zich laten horen, dat kan jij wel.

De opkomst was 40 %, de macht van de wakkere minderheid.

De Partij van de Arbeid, onder Wim Kok ooit de grootste van Nederland, is verschrompeld tot 12 %.


 

URGENT ELECTIONS

Urgent elections0001 

Très urgent, en effet,...deze envelop stak vandaag, donderdag, in onze brievenbus, en als ik het goed voor heb moeten we zondag onze stembriefjes in de urne glijden.

De stembriefjes in kwestie steken dan ook in deze envelop, vergezeld van evenveel verkiezingsprogramma's op A4 formaat. We hebben nog twee dagen de tijd om alle programma's te vergelijken en om uiteindelijk, in het geheim van het stemhokje, één enkel, uitverkoren lijstje in een envelopje te steken, zonder er één enkele markering op aan te brengen, geen voorkeursstemmen, geen doorhalingen. Gewoon de lijst, niets anders dan de lijst, lekker makkelijk om de stemmen te tellen daarna. 

Urgent20001 

Urgent30001

Negen stembriefjes, en toch staken er tien  A4-partijprogramma's bij: het stembriefje van Lutte Ouvrière is afwezig, niet op tijd gedrukt of door  de envelopvullers vergeten bijvoegen? Het getuigt in ieder geval van het gebrek aan "sérieux" waarmee verkiezingen hier georganiseerd worden (en dat heeft niets anti-Europees: lokale verkiezingen zijn ronduit folkloristisch).

Niet getreurd echter, voor wie zondag absoluut toch voor de ArbeidersStrijd wil stemmen, of voor wie zijn envelop verliest-vergeet-verbrandt zijn in het stemlokaal nog hopen lijstjes aanwezig, vrij bijeen te sprokkelen voor het afzonderen in het stemhokje. Dat sprokkelen van verschillende lijstjes is nodig voor wie zijn stemgeheim wil vrijwaren maar ostentatief met één enkel lijstje zwaaien voor het binnengaan van het hokje is niet verboden.

Door de partijen zelfgedrukte stembiljetten, in veelvoud aanwezig in het stemlokaal (tot in de sokken van de stemtellers toe), niet of laat gedrukte en verzonden documenten, inschrijving op de kieslijst met als bewijs van adres een factuur voor water of electriciteit, "controleren" van de identiteit van de kiezer met enkel een handdruk, een glimlach en een uitnodiging "pour l'apéro" achteraf,...in de ogen van een doodgenormeerde Belg lijkt dit hier nog een beetje de Far West, en de maandag na de verkiezingen verwachten we niet alleen een uitslag maar steevast ook enkele klachten voor fraude. Het schept natuurlijk ook wat sfeer: democratie als volksfeest als het ware... 

Zondag wordt er twintig kilometer verder nog een volksfeest gehouden: Grand Prix motorcross in Ernée. Laatste keer georganiseerd in 2006 en gewonnen door Stefan Everts, belgen zijn hier thuis!


 

Eindstrijd in Finland

De Finnen waren de eersten om te gaan stemmen voor de Europese verkiezingen: van 27 mei tot 2 juni kon men gaan stemmen in postbureau's, bibiliotheken en supermarkten. Ik heb geen deelnemerscijfers gevonden, maar gewoonlijk stemt ongeveer 30% op voorhand. Op zondag heeft de eigenlijke stemming plaats.

Volgens de laatste peilingen zouden de grootste partijen (Centrumpartij, Liberalen en Sociaal-Democraten) elk 3 zetels krijgen, de Groenen een, en het kartel Perussuomalaiset ("Basic Finns")- christelijke partij met 2 zetels, een voor Perussuomalaiset en een voor de christelijke partij.

De kandidaten zijn nu ook uitdrukkelijk aanwezig op het straatbeeld, en maken publiciteit op de radio.Kandidaten moeten de financiering van hun campagne 

Er is wel de vrees dat het stempercentage aan de lage kant zal zijn, tussen de 40 en 50 procent. Deze week is het de eerste zomerweek: vorige zaterdag was het de laatste schooldag. De kinderen hebben kunnen genieten van een paar heel mooie dagen met temperaturen boven de 25 graden, maar nu is het ineens 20 graden kouder. Volgende zondag wordt ongeveer 17 graden voorspeld, ideaal weer om te gaan stemmen.


 

Algarve Portugal

Het is hier nu zoals de folders beloven : zon - zee - strand en rust:

Vooral politieke stilte!

Het vakantieseizoen begint nu dan toch eindelijk een beetje op gang te komen. Maar de bezetting in de hotels en vakantiecentra ligt nog altijd 30-35 percent lager dan in dezelfde periode vorig jaar. De crisis begint de toeristen en dan voornamelijk de Britten en Ieren (grootste groep toeristen hier) dan toch in hun portemonnee te raken.

Die 30-35 percent is ook het aantal Portugezen dat denkt zondag te gaan kiezen, al zal dat aantal hier in de Algarve waarschijnlijk zelfs nog lager liggen.
Ook hier zijn vele politiekers betrokken in financiële schandalen, doch niettegenstaande dat worden er zondag niet massaal proteststemmen verwacht.
Grote verschuivingen in de situatie komen er dus niet aan.

Ook ik, als resident in Portugal, kreeg een mailtje van de Belgische ambassade dat ik "mocht" gaan kiezen voor een Portugese kandidaat. Hiervoor diende ik me te melden bij de lokale administratie (Junta de Fréguesia), hier in Alvor. Hoop papierwerk, dus maar blauw-blauw gelaten.
Toch nog eens even gaan vragen hoever ze vandaag, donderdag, al stonden met hun inschrijvingen.

Hier wonen ongeveer 10.000 mensen, waarvan 6.000 Portugezen.
Er zijn "slechts" 59 (negenenvijftig) personen uit de Europese Unie officieel ingeschreven als permanente bewoner, de rest heeft hier zogezegd een tijdelijke verblijfplaats. Doch velen (ook Belgen) wonen hier het jaar rond, maar genieten liever van de voordelen van hun thuisland (of ontwijken belastingen en de betaling voor de gezondheidszorg).

Van die 59 ingeschrevenen had nog niemand zich gemeld om zondag ook effectief te gaan stemmen!

Zou ik nog vergeten te vermelden, vandaag twee dagen voor de verkiezingen, een eerste politieke folder in handen gekregen!
En wel van de Socialistische Partij die aan de macht is, maar die ook het hardst onder druk staat wegens de betrokkenheid in de vele schandalen.
Zo worden deze Europese verkiezingen voor Portugal wel eens een graadmeter voor de nationale verkiezingen in september.

En nu terug naar zon - zee - strand en vooral rust!!


 

Votar se faz favor !

Krijgt u een uitnodiging om te stemmen in de bus? Ik niet. Niet van de Portugese overheid (al ben ik wel gedomicilieerd in Lissabon), niet van de ambassade (al ben ik wel officieel geregistreerd). Tenminste, als je het mailtje niet meerekent dat ik in februari kreeg van de ambassade, met enerzijds een link die verwees naar een site die niet bestond en anderzijds een link naar een site van de Vlaamse verkiezingen van 2007. Ter informatie over de Europese en Vlaamse verkiezingen was dat.


Como votar 


Ik ben gelukkig niet alleen: in Portugal is het niet de gewoonte om uitnodigingen te versturen. Niet om belastingen te betalen, niet om te stemmen. Je wordt verwacht op de hoogte te zijn en netjes je plicht te vervullen. Exacte dag van de verkiezingen (daar is nog wel wat verwarring rond gezien de lokale verkiezingen na de zomervakantie), plaats waar gestemd dient te worden (lokaal onbekend, zeker als je zoals velen in Lissabon wel al eens een paar keer verhuisde), exacte uren waar je kan stemmen.


Tel dat op bij het begin van een vakantieperiode voor vele Portugezen, een algemeen lage interesse en een grote onwetendheid over de electorale programma’s, en het zal niet verbazen dat de verwachtingen over de opkomst niet te hoog gespannen zijn.


Laat ons alleszins hopen dat het tegenovergestelde waar is, want Portugal zal zeer gebaat zijn bij een sterke en doordachte positie in Europa. Want hoe je het ook draait of keert, en al zijn de bedoelingen wel goed, het blijft toch vaak wat sukkelen.


 

Heb ik het u niet gezegd?

De eindstrijd nadert, ook hier in Spanje. Tijd, zo meende de PP, om even een hand in eigen boezem te steken en te leren uit eigen fouten en met last-minute veranderingen tóch nog de laatste twijfelaars over de streep te halen. Een opiniepeiling onder 1.700 stemgerechtigden, op vraag van de PP uitgevoerd door Ostos en Sola (die in 2008 ook al het befaamde / beruchte Niña de Rajoy uit hun hoed toverden) leert hen dat er dringend wat geschaafd moet worden aan het imago van hun kandidaat, Mayor Oreja. Die zou door het publiek namelijk als tè rechts worden gezien, terwijl de PSOE-kandidaat López Aguilar als dichter bij het volk staand wordt ervaren. Diezelfde opinie-peiling heeft de PP geleerd dat het geen goed idee is de Europese strijd te doen verzanden in een nationaal Rajoy-versus-Zapatero debat. Want, zo blijkt, Zapatero blijft beter scoren dan Rajoy, ondanks de crisis. Uit die crisis kan de PP wél profijt halen, zij het dan op een andere manier dan tot noch toe geprobeerd werd: in plaats van negatief Zapatero’s beleid te hekelen, zou de PP véél meer stemmen ronselen mochten ze positief spreken over het sámen zoeken naar oplossingen. Ook de abortuskwestie dient in een ander licht geplaatst te worden: abortus zou moeten worden voorgesteld als een maatschappelijk falen, als de behoefte aan meer steun voor de vrouw, als een andere vorm van geweld tegen vrouwen. Een lijn die Mayor Oreja tot noch toe niet gevolgd heeft: zijn aanvaarding van Kardinaal Cañizares’ stelling dat abortus erger is dan het misbruik van minderjarigen in religieuze instellingen deed heel wat stof opwaaien en heeft hem zeker stemmen gekost. (Wie zei ook weer dat de abortuskwestie niets de me Europese verkiezingen te maken had? López Aguilar zei het eerder al: “Vamos a defender en Europa lo que defendemos en España” – lema dat zowel de PSOE als de PP tot nu toe netjes opgevolgd hebben)

Algemene conclusies van de PP-strategen:

-         de Europese verkiezingen mogen niet voorgesteld worden als een motie van censuur noch als een strijd tussen Rajoy en Zapatero, want dan zou Zapatero opnieuw de overwinning in de macht slepen. Deze verkiezingsstrijd nationaliseren, speelt in de kaart van de PSOE.

-         Positieve noot: verwacht wordt dat de PSOE-kiezers zich dit keer niet massaal zullen mobiliseren om tégen de PP te stemmen, wat de partij wat meer ademruimte verleent.

-         De standpunten die de PP in Cataluña inneemt zorgen dat de PSOE daar stemmen wint.

Voor de criticasters onder het publiek:

De opiniepeiling werd uitgevoerd door Ostas&Sola, die al eerder door de PP onder de arm werden genomen om verkiezingsstrategiëen uit te dokteren, op vraag van de PP zelf. Het gaat dus geenzins om een door de PSOE-betaalde en / of beïnvloedde studie.


 

Verkiezingen vandaag ... en een bericht van "New Labour" (denk ik).

De Europese verkiezingen zijn begonnen in het Verenigd Koninkrijk. Hier wordt er gestemd tijdens een werkdag in tegenstelling tot Belgie. Mensen moeten geen vrije dag opofferen "om te zitten" en men kan stemmen onderweg naar het werk.

 

Ik heb nog steeds niet veel mensen gesproken die wensen te stemmen. Een persoon is lid van "New Labour" en is dus verplicht te gaan stemmen (waarom is hij anders lid van een partij?); een ander persoon zal "Green" stemmen (hij stemt voor hen omdat die partij voor het leefmilieu is en omdat hij niet weet waar de LibDem's voor staan, hij stemt zeker niet voor de anderen); verder stemt niemand van mijn vrienden. Dit wordt bevestigd in kranten waar ik lees dat heel wat mensen deze keer zeker NIET gaan stemmen, niemand wil die dieven (parlementariers) werk geven.

 

Verkiezingsdag! Eindelijk, een bericht van New Labour voor het algemene publiek. Ik vond het bericht deze morgen in de brievenbus.DSCF1221_s Hun bericht, in grote letters, roept op om te gaan stemmen. Positief, inderdaad belangrijk. Reden om te stemmen? Anders gaat de extreem rechtse partij BNP winnen. Slik. Kan het negatiever? Geen oproep om voor New Labour te stemmen, neen, een oproep om niet voor een andere bepaalde partij te stemmen. Niet EEN nieuw idee van New Labour. En de naam van de partij: "Labour": ik was eerst niet zeker dat het "New Labour" was, dus ik deed een Google-search, en inderdaad, het zou New Labour moeten zijn (ik zag een foto met de eerste minister Gordon Brown in betere dagen met een lach). Ze gebruiken de oude naam, hopen ze dat de herinnering aan de oude naam de mensen zal overtuigen voor New Labour te stemmen? De namen op het pamflet: klein en omwille van de slechte print bijna niet te lezen (misschien opdat de mensen niet weten wie de kandidaten zijn om aanvallen tegen deze personen te verkomen?); de kleur: zwart en wit. Neen, ik zou zeker niet op deze partij stemmen; zelfs hun pamfletten zien eruit als een doodsbericht.

 

Arme Gordon Brown, zolang moeten wachten om eerste minister te moeten worden, en wanneer hij eindelijk de job heeft gaat alles verkeerd en iedereen geeft hem de schuld.


 

In Oostenrijk is stemmen zoals spelen op de beurs. Letterlijk.



Op de website van de Oostenrijkse Der Standard kan met ‘bieden’, dus kopen en verkopen op politieke partijen. Dit heeft niets te maken met de bookmakers in London, waar je ook op de uitslagen kunt gokken, dit is een online, op de minuut te volgen handel in politieke partijen.

Verkiezingen


Dit zijn de waarden van deze morgen om 10:30 uur.


Dat het over een originele weergavevorm van kiesintenties gaat is duidelijk, maar de stijl is nieuw. À la minute een update van hoe de Oostenrijker zal kiezen.
Met deze stijl van onderzoek kan je natuurlijk nooit fout zitten.
Op zondag zal uiteindelijk duidelijk worden of de lezers van Der Standard het bij het rechte eind hadden.


We volgen het op de voet.


Roel Verschueren, Wenen 4 juni 2009


 

Stembureau 128 in Ozolcina iela, Riga

De stembusgang in Letland is gisteren begonnen. Om Europees te kunnen stemmen (voor een Belgische kandidaat) moest ik een ingewikkeld formulier invullen en aan de ambassade bezorgen. Vermits ik dit een aanfluiting van de mogelijkheden van de technologie vind - ik ben netjes ingeschreven in de Ambassade en heb ook een speciale identiteitskaart en een Belgisch paspoort - kwam het mij uiterst bevreemdend voor dat ik die informatie nogmaals moest invullen. Ik heb dat dan ook niet gedaan.
Ik was wel uitgenodigd om voor het stadsbestuur van Riga mijn stem uit te brengen, wat ik dan ook gedaan heb (daar moest ik geen ingewikkeld formulier invullen). Mijn echtgenote - juriste aan het Letse parlement en zeer begaan met de politiek van haar land - kon echter wel voor het Europees parlement stemmen.

Aan het stemritueel zijn dan ook verschillende discussies voorafgegaan. De situatie is hier dan ook zeer uitzonderlijk. De Russen - wrede bezetters die tienduizenden Letten hebben gedeporteerd naar Siberië - maken hier nog steeds een belangrijk deel van de bevolking uit en stoppen hun heimwee naar de oude Sovjetunie niet onder stoelen of banken. Die Russen vinden zich terug in de pro Russische Harmonie Partij en stemmen daar dus massaal op.

De Letten die, zoals ik het in een artikel ooit noemde, zich masturbeerden op hun pas gewonnen vrijheid, hebben naast een hypersnelle aanpassing aan de West- Europese levensstijl (met een joekel van kredietcrisis als gevolg), ook op het partijpolitieke vlak de graaicultuur ontdekt. Een versplintering in ontelbare Letse partijtjes is daarvan een pijnlijk gevolg. Vele partijen halen de kiesdrempel niet en de andere zullen allen even groot of even klein zijn. Maar een pak kleiner dan de pro Russische Harmoniepartij. Althans dat zijn de voorspellingen van de peilingen.

Dat zou tot de onvoorstelbare uitkomst kunnen leiden dat de Letten Russen afvaardigen naar het Europees parlement. Die Russen verdedigen daar niet de belangen van Letland, maar van moedertje Rusland zoals blijkt uit een analyse van de toespraken en tussenkomsten van een Europees parlementariër.

Mijn echtgenote loopt dan ook met een bezorgd gezicht rond. Beeld u in dat de belangen van Vlaanderen in het Europees parlement zouden moeten verdedigd worden door Maingain.


 

Stemmen, stemmen, stemmen.

In een radio en tv spot worden de burgers opgeroepen om deel te nemen aan de Europese verkiezingen. De reclamesector heeft hier goed vakwerk afgeleverd. In een heel suggestief spotje worden in verschillende intonaties stemmen gezegd. Op tv zie je een stel in het bos wandelen. Je hoort achter elkaar stemmen, stemmen, stemmen, stemmen, stemmen, stemmen, …tot de man zegt: ‘ik geloof dat ik stemmen hoor’, waarop zijn vrouw heel nuchter antwoordt:’ja, dat klopt, 4 juni gaan we stemmen voor de Europese verkiezingen’.

 

De verkiezingscampagnes hebben het de Nederlanders niet makkelijk gemaakt om uit te maken op wie ze zouden stemmen. Oriëntatie via de diverse kieswijzers die op internet circuleren, levert wel een resultaat op maar diezelfde mensen twijfelen toch aan het resultaat van de test. Daarna volgt een analyse van de partij, waarna de rol en de figuur van de nationale politicus de graadmeter wordt. Niet te vergeten: ca. één vijfde van de bevolking maakt geen gebruik van internet.

 

Veel interviews blinken uit in vaagheid. Er zijn toverwoorden als milieu & economie, maar een CDA-er verstaat onder dierenliefde iets geheel anders dan zijn collega van de Partij voor de Dieren. Brussel is vaak synoniem van regelnicht. De heer Van Baalen (VVD) kreeg groot applaus bij zijn voorstel de ca. 15.000 Brusselse regels af te schaffen. Waar al die regels over gaan weet ik ook niet zo snel, maar x-honderd miljoen EU burgers laten samenwerken zonder regels wordt toch wel erg lastig, denk ik.

 

De afgelopen dagen hoorde ik een interviews met een kandidaat politica:

‘Mevrouw, in welk EU land zou u het liefst willen wonen?”

Na wat stuntelen en aarzelen:

“Slovenië is erg mooi, ja, een heel mooi land”.

“U zou dus liefst in Slovenië willen wonen?”

“Er zijn nog wel meer landen die heel mooi zijn. Ik was nog nooit in Praag, schijnt een heel mooie stad te zijn, enz…”

Samengevat: domme vragen = domme antwoorden.

 

Aan het Amsterdamse Goethe Instituut werd vandaag door een groep Duitse studenten de vraag gesteld welke onderwerpen belangrijk zijn voor Amsterdam. Spontaan antwoord docent: niet de Europese verkiezingen. Er is in ’s land hoofdstad nauwelijks iets te bespeuren van de Europese verkiezingen. Amsterdam heeft het druk met de metrobouw, met zijn toeristen, met het Holland Festival. Een van de spektakelstukken van het HF is een groep Indiase muzikanten. Zij hebben voor hun decor inspiratie opgedaan op de Amsterdamse Wallen. Ik zag toch een samenhang tussen de verkiezingen en de peeskamertjes op de Wallen: ‘stem mij, stem mij, ik ben de beste’.


 

Sociaal Democraten

De grootste politieke partij in Zweden zijn de Sociaaldemocraten. Hun campagne draait vooral rond jobs. Zij willen meer geld investeren in onderzoek en scholing om op die manier beter voorbereide mensen op de arbeidsmarkt te brengen. Er wordt ook gepleit voor meer groene jobs, maar wat vooral in het oog springt, is dat ze de nadruk leggen op het eigen Zweedse model. Dit mag volgens hen niet verlaten worden aangezien het zo'n succes is. Op deze manier zetten zij zich ook af tegen het groeiende individualisme en pleiten ze dus voor een meer collectieve aanpak. Ze geven zo natuurlijk ook aan dat zij niet voor een te sterk Europa te vinden zijn.


Opvallend puntje in het programma: De partij pleit voor een uitwisselingsproject voor studenten in het volwassenenonderwijs, een Erasmus voor volwassenen. 

 

Als alleen tegenstanders emoties opwekken...


Martina Salomon vraagt zich in Die Presse van vandaag af waarom emotie alleen van EU tegenstanders komt. Alleen de tegenstanders of sceptici van de EU leggen passie aan de dag. Welke topkandidaat, te beginnen met de Premier gevolgd door het hele lijstje andere kandidaten – vraagt ze - verkondigt in voldoende mate en met positieve emotie dat we in vrede, vrijheid en welstand leven? Dat er een zachte herverdeling van rijkdom tussen de oude en de nieuwe lidstaten plaats vindt, dat we overal in Europa kunnen studeren en werken en met de Verenigde Staten als economische macht kunnen wedijveren? Zij vindt het antwoord alleen bij een paar jongeren tijdens televisie debatten met de kandidaten.
Europese politiek, vooral op televisie, is vooral een 50-plus-aangelegenheid.
En als je de Oostenrijkse kandidaten bekijkt, mag ik haar geen ongelijk geven.


Gastcolumniste Sibylle Hamann gaat in diezelfde krant nog een stapje verder: de Oostenrijkse EU politici lijken zich – als je de campagnes mag geloven – te gedragen als leden van een reisgezelschap, die braaf achter hun leider met nationaal vlaggetje de uitstap naar Brussel wagen. Wie de kiescampagne de laatste weken gevolgd heeft moet Europa als gevaarlijk territorium bekijken, waarbinnen men slechts aan de hand van een resolute Oostenrijkse reisleider vooruitkomt. “Uw A-team beschermt u!” roept een van de affiches op straat.

Wahlabschluss-400px.story

Als we ons dus heel goed aan elkaar vasthouden en achter de Oostenrijkse vlag beschutting zoeken, kunnen we ons voorzichtig, stap voor stap richting Europa begeven.


Wat geen enkele partij schijnt te snappen, is dat de jonge Oostenrijkse zakenvrouw uit de IT branche al lang weet dat ze meer gemeen heeft met haar Deense collega dan met een godvrezende landbouwer uit Tirol. En dat die godvrezende landbouwer uit Tirol dezelfde zorgen en wensen heeft als de landbouwer uit Ierland, en minder zijn gelijke vindt in een verpleger uit de Steiermark of een hedgefondmanager uit Niederösterreich.


Het Europees Parlement zou volgens Hamann moeten betekenen: dat alle Europese landbouwers zich verzamelen en onder de leiding van een Bulgaarse kandidaat voor meer exportsubsidies in de landbouw opkomen.
Dat de Europese ondernemers uit de transportsector zich organiseren en onder de leiding van een onder hen gekozen Poolse kandidaat de problemen van hun sector proberen op te lossen binnen het Europees parlement.


Ja, waarom laten we het hele Europese Parlement gewoon niet door de lobbyisten innemen en sturen we alle politici naar huis. Lobbyisten zijn al betaald, kennen hun dossiers vaak beter, en argumenteren beter.


“Oostenrijker zijn is geen programma, het verdedigen van Oostenrijkse belangen is geen Europese politiek, en Oostenrijkers weten niet altijd wat voor Oostenrijk beter is.” concludeert Hamann.
Maar deze waarheid heeft nog niemand ooit in een campagne de kiezer durven vertellen.



Roel Verschueren, Wenen 3 juni 2009


 

Noord-Ierse kwesties!

Wie dacht dat de zaken in Noord-Ierland uitgeklaard waren, heeft het goed mis. Wie verwacht dat ik in dit artikel een klare kijk op de situatie kan geven, kan beter meteen hier stoppen met lezen. Moraal van het verhaal: de situatie in Noord-Ierland is zo bijzonder en complex dat ook ik het niet uitgelegd krijg zonder in een kluwen van gedachten verstrikt te geraken. Ik onderneem toch een bescheiden poging en om niet te vervallen in saaie politieke praat, baseer ik me op enkele eigen ervaringen.

De Belgische media hebben nog bijzonder weinig aandacht voor de conflicten in Noord-Ierland, waardoor al snel geconcludeerd wordt dat iedereen het daar na het tekenen van het Belfast Agreement in 1998 best naar zijn zin heeft.

Toen ik vijf jaar geleden in de Republiek Ierland studeerde had ik het briljante idee om een weekendje naar Belfast te trekken met een Franse vriendin. Aangekomen in het busstation na een helse rit door de bergen en langs prachtige watervallen, begeven we ons naar onze jeugdherberg die in het centrum van de stad gelegen is. Het is vrijdagavond en dus verwacht je een zekere uitgelaten sfeer, mensen op straat, volk in de pubs, tijd om vreugdevol het weekend in te gaan. Niets daarvan in Belfast. Het centrum ligt er verlaten bij, geen pubs of restaurants te bespeuren en geen kat op straat. De eigenaar van de hostel weet ons te vertellen dat dit gebied ten tijde van de hevigste ‘troubles’ om zes uur ‘s avonds afgesloten werd met barricades. Zelfs al zijn de barricades er nu niet meer, de gewoonte en de schrik zitten er nog steeds in en na sluitingstijd van de winkels verandert het levendige centrum in een verlaten hol. Verder hoorde ik toen regelmatig op het nieuws dat taxi’s in brand gestoken waren en winkels vuur gevat hadden.

Vijf jaar later woon ik op vijftig kilometer van de grens met Noord-Ierland en op een kleine twee uur rijden van Belfast. De gemoederen zijn een stuk bedaard in vergelijking met toen, maar de ‘troubles’ zijn nog lang niet opgelost. Geen brandende taxi’s en winkels meer, maar toch vielen er de laatste maanden alweer enkele doden in uit de hand gelopen rellen. Vorige week nog werd er gevochten tussen bendes in Belfast en liet een jongeman hierbij het leven. De protestantse en katholieke wijken in Belfast zijn nog steeds strikt gescheiden door een op sommige plaatsen twintig meter hoge muur. De poorten die de wijken overdag met elkaar verbinden gaan om zes uur ‘s avonds en tijdens het weekend onherroepelijk dicht zodat er geen rechtstreeks verkeer mogelijk is tussen beiden gebieden, tenzij via de neutrale zone die het stadscentrum vormt. Wat vroeger een politieke kwestie was, is tegenwoordig voornamelijk geëvolueerd naar een soort bendeoorlog. De verschillende bendes zijn vaak betrokken in drugs- en wapenhandel, maar de religieuze roots spelen uiteraard nog een grote rol.

Onlangs ging ik wandelen in de bergen in Noord-Ierland en we parkeerden onze auto in een klein dorpje net over de grens met de Republiek Ierland. Na even afgedwaald te zijn wandelden we plots in een wijk waar de voetpaden en brugjes in de Union Jack kleuren geschilderd waren. Maar goed dat we daar onze auto met Ierse nummerplaat niet geparkeerd hadden, want een verdwaalde kras of deuk zou op zijn minst onze auto gesierd hebben op het einde van de dag, zo werd ons door verschillende mensen meegedeeld. In de Republiek Ierland, aan de andere kant van diezelfde grens op slechts enkele kilometers van bovengenoemd dorpje, werd onlangs een auto met Noord-Ierse nummerplaat duidelijk gemaakt dat hij niet welkom was op wat een private weg bleek te zijn. De bestuurder werd kordaat verzocht rechtsomkeer te maken en een andere route te zoeken om zijn bestemming te bereiken. Wij, met Ierse nummerplaat, mochten wel doorrijden.  Spreek bovendien het woord IRA niet uit in het openbaar, want je riskeert jezelf in de nesten te werken. Dit is een hypergevoelige thematiek, gelijk waar je komt op dit eiland. Onlangs nog vertelde een vriendin me dat ze het als leerkracht lager onderwijs in de Republiek Ierland zo moeilijk had om werk te vinden omdat ze protestants is. Haar katholieke vriendinnen daarentegen werden overal uitgenodigd voor sollicitatiegesprekken. Het zit in de kleine dingen, die toch vaak hard aankomen. Kleine dingen, die soms grote gevolgen kunnen hebben.

Vandaag is het absoluut veilig om als toerist Belfast te bezoeken en een georganiseerde rondrit te maken langs de muurschilderingen en doorheen de verschillende katholieke en protestantse wijken. Maar tussen de verschillende bendes heerst nog steeds haat en wrok en regelmatig escaleert dit helaas in rellen met slachtoffers. Maar over het algemeen zijn de Noord-Ieren het vechten moe. Ze hebben er geen zin meer in. Het mag nu maar eens ophouden. Maar niemand kan een pasklare oplossing bieden voor de aanhoudende spanningen. Waarom niet? Omdat de situatie ongelooflijk ingewikkeld is.


 

Kamagurka in NRC Handelsblad

Kama


 

Comical Costas

Kent u Comical Ali nog?  Zijn echte naam is Mohammed Al-Sahaff en hij was Minister van Informatie van Saddam Hoessein tijdens de Amerikaanse invasie in Irak in 2003.  Hij werd een soort van cultfiguur door obstinent, met een glimlach en met wijdse gebaren, als een soort Frank Dingenen in een oud legerkostuum uit de VRT-kelders, te blijven verklaren dat de oorlog zo goed als gewonnen was voor de Irakezen; zelfs toen de granaatinslagen hoorbaar waren op de achtergond en de Amerikaanse tanks voor iedereen zichtbaar waren aan de oevers van de Tigris, bleef hij herhalen dat er 'geen Amerikaanse troepen waren in Irak' en dat de Amerikanen 'zich nu snel zouden overgeven'...

Ook premier Costas Karamanlis is een rondborstige, goedlachse man die spreekt met veel gebaren.  Hij is een goed spreker, zoals veel Griekse politici, die nogal wat beter uit de voeten kunnen met microfoons, massa's en speeches dan hun grijze, stotterende Belgische collega's.  Volgens Costas is Griekenland zowat een modelstaat: sociaalvoelend en solidair, goedkope en kwaliteitsvolle sociale voorzieningen, een uitgekiend milieu- en woonbeleid, eersteklasonderwijs, moderne infrastructuur, een centrum van technologische ontwikkeling.  Helaas volstaat het ook hier om maar even uit het raam te kijken om overspoeld te worden door de overweldigende massa problemen die al jarenlang onaangeroerd liggen te rotten: een verziekt gezondheidssysteem waar niet genoeg medicatie is voor iedereen, waar geen moderne methodes en toestellen bestaan, met slecht opgeleide dokters, waar je 'een envelopje' moet geven aan de dokter om toch maar een beetje als een zieke mens behandeld te worden, waar de Grieken bang zijn om zich te laten onderzoeken omdat ze weten dat een opname al een half overlijden is; een onderwijssysteem dat op zo'n laag niveau draait, dat vorig jaar zelfs de leerlingen staakten tegen hun eigen scholen omdat ze het niet meer konden aanzien; een ware overrompeling door immigranten waarvoor geen enkele opvang of beleid voorzien zijn; de verpaupering van hele bevolkingsgroepen en heelder regios; een massief, log, incompetent en arrogant ambtenarenblok beschermd door velerlei priviliges;  een onbekwaam, gewelddadig, racistisch  politieapparaat; nieuwe binnelandse terreur;  ontelbare corruptiezaken van een scrapuleuze onbeschaamdheid; vervuiling en verloedering van voedsel, lucht, water, grond en zowat  alles wat daar vatbaar voor is, en dan hebben we het nog niet eens over de economie, de oneerlijke fiscaliteit, de premiddeleeuwse gevangenissen, de teloorgang van de eilanden in de handen van de massatoerismeindustrie, enzovoorts...


Let wel: de Grieken zelf vinden het allemaal niet zo heel erg, ze hebben het nooit beter gehad dan het laatste decennium. Het is in feite altijd al zo geweest: wie iets anders wilde, die ging gewoon weg; Op de topuniversiteiten van de wereld lopen veel Grieken rond, maar die komen niet meer terug. Overal ter wereld vind je Grieken die hun geluk elders gingen zoeken, en vaak ook vonden.


Hopelijk verliezen de Grieken bij dit alles ook nu hun goede humeur niet... Voorlopig valt er wel nog heel wat te lachen met Comical Costas. Zondag zullen we zien of hij de lachers op zijn hand kreeg.

Gelukkig voor hem zijn dit geen echte verkiezingen, het is maar voor Europa, het is maar om te oefenen.




 

De laatste loodjes zijn zwaar, de kansen voor sommige kandidaten ook

Morgen is het zover. NL gaat naar de stambus. Bij gebrek aan andere verkiezingen is het tam en lauw geweest.

Gisterenavond was er weer eens een lijsttrekkersdebat op televisie. Het was niet de eerste zal ik u verzekeren, morgen is er wel de laatste. Dan resten alleen nog de commentaren van verliezers en winnaars.

Er zullen natuurlijk weer verliezers zijn. het programma dat gisteren het lijsttrekkersdebat uitzond had dramatisch slechte kijkcijfers, blijkbaar konden de heren niet boeien.

In de peilingen verliezen de pro-europa partijen zetels aan de contra-europa partijen.

De ingezonden brievenrubrieken van enkele kranten staan vol 'duidelijke meningen' over de 'volvette graaiers' .

NL kent de regeling dat een kandidaat ongeacht zijn/haar plaats op de lijst rechtstreeks gekozen is als deze 10% van kiesdrempel haalt.

de praktijk is zo: stel een partij haalt 1000 stemmen. de kiesdrempel is 100 (zetels gedeeld door aantal kiezers) dan krijgt die partij 10 zetels. elk lid dat 100 stemmen heeft is rechtstreeks gekozen, omdat meestal de lijsttrekker de meeste stemmen krijgen , druppelen de stemmen door naar 'beneden' in dit voorbeeld is de 3e plaats een zekere de elfde plaats niet. Om het proces 'aantrekkelijker' te maken voor de kiezer en om de dynamiek van de kandidaten te stimuleren is in NL besloten de voorkeursstem zwaarder te laten wegen. In dit voorbeeld: als een lid 10 stemmen heeft is deze ongeacht zijn plaats op de lijst rechtstreeks gekozen.

Dat zal morgen nog de meeste spanning opleveren. naast de hoeveelheid zetels van de PVV, de zetels van de direct verkozenen. Het CDA heeft bijv. op nr laatst een kandidate staan die 'heel Limburg' kan mobiliseren, een Antiliaan en iemand met een Islam-profiel. Zo zijn er bij de andere partijen ook 'leuke kandidaten. Zij kunnen de NL -sectie in het EP nog behoorlijk kleuren. Op voorwaarde dat de kiezer bereid is zijn stembiljet morgen rood te kleuren (en dan niet meer dan 1 vakje).


nog maar 1 nachtje slapen in NL en dan is de grootste spanning er af. Wordt Europa toch een beetje een winnaar?


 

Godenschemering?

Weldra zal de balans van de EU-verkiezingen opgemaakt worden. Dat is zo ongeveer de enige 'boeiende' gedachte in de laatste dagen van een matte verkiezingsaanloop in Duitsland.


De laatste loodjes... De media strooien hier en daar nog enkele weetjes rond. Zo vecht de CSU (Bayerse conservatieven) voor een zetel in het EU-parlement. Makkelijk zal ze het daarbij niet hebben. Elke partij moet minstens 5 % van alle Duitse stemmen halen om een kandidaat naar Brussel te kunnen sturen, en dat wordt moeilijk voor de CSU die alleen in Bayern opkomt. Bovendien vluchten de veehouders - en die zijn er bij de vleet in Bayern - van de CSU weg uit onvrede voor de zeer lage melkprijzen. En ramp oh ramp, de verkiezingen vallen midden in het Pinksterverlof dat in Bayern steeds doorgaat van het Pinksterweekeinde tot 14 dagen daarop. De bondsregering, waarin de CSU zetelt naast de CDU en de SPD, rook het gevaar en wou vorige week eens heel snugger uit de hoek komen. Zij beloofde alle boeren een serieuze belastingsverlaging op de diesel. Mooi geschenk niet? Maar... die veehouders in Bayern gebruiken een tractor nu eenmaal weinig tegenover een landbouwer. Een slag in het water door de wereldvreemde bureaucraten in Berlijn.


Ook in het dorp hier wordt het rustig. Geen nieuws meer te rapen. Hier en daar keuvelt misschien nog de ene of de andere over een opiniepeiling die Infratest vorige week heeft uitgevoerd. Daarbij zou de CDU verlies lijden, terwijl de SPD aanzienlijke winst zou boeken, samen met de FDP (liberalen).
Voor het overige wordt het stil rond Europa, heel stil. Weinigen liggen er nog wakker van. Zij die besloten hebben te gaan stemmen, hebben hun keuze reeds lang gemaakt. Zij die niet gaan, bekijken de pamfletten op straat alsof het meldingen zijn van een nakend 'Schützenfest' ergens god-weet-waar. Lachende gezichten van vrij jonge kandidaten op pamfletten proberen de schwung er nog wat in te houden, proberen... Ach, vrij jonge kandidaten. Wat een verschil met de min of meer bourned-out kandidaten uit België, niet waar Karel, Louis, Mia, Wilfried, Jean-Luc, Guy?


Ja, stil wordt het wel. Een heel andere sfeer dan bij de bondsverkiezingen waarbij de verkiezingskoorst stijgt naar de uiteindelijk kiesdag toe. Kranten, radio en televisie proberen nog wel tegen de stroom in te varen met een waaier aan artikels en programma's... irreality-show. En spreekt een artikel of programma dan doch aan, dan draait het meer om de bondsverkiezingen in september. De EU-verkiezingen zijn voor de media een algemene repetitie geworden, een zielig gedoe, een 'Störenfried', een keitje dat in het rimpelose water van het alledaagse wordt geworpen.
"Götterdämmerung," mijmert Wagner in zijn graf. "Röslein auf der Heide..." klinkt het heel in de verte, alsof Goethe de spot met ons drijft. "Van de godheid Europa lijkt niet veel meer over te blijven," verspreidt de wind nog heel zwakjes. Hoor ik daar niet Nietzsche: "Rieken we het goddelijk ontbindingsproces nog niet? Goden ontbinden ook! God is dood! God blijft dood! En wij hebben hem gedood!"... R.I.P. Europa?


Zal de stilte weldra plaats ruimen voor het gedonder dat ver in de horizont reeds opduikt? "Eigen volk eerst, eigen volk eerst." zwelt het scanderen van neonazi's traag maar zeker aan. "De Oder-Neiße-grens is een onding. En bovendien moeten de vreemdelingen gestopt worden," weergalmen steeds luider de woorden van restauranthouder Holger. "Het Vlaamse volk is een Diets volk zoals het onze," pocht zijn stoere nationalistische borst. "Eigen volk eerst," aapt Filip De Winter hem na. Het nationalistische promille in zijn bloed stijgt ten top. Heine keert zich in zijn graf: "De Duitse donder heeft zijn doel bereikt. Bij dit gedruis zullen adelaars uit de lucht vallen, leeuwen in de Afrikaanse woestenij in hun holen kruipen...."


Meine Güte, dat was even een nachtmerrie... Is Europa toch niet dood? Zullen we aanvaarden, dat het nog moet groeien, nog vrij moet komen van zijn kinderziektes zoals het ongebreideld liberalisme, het gebrek aan sociale ingesteldheid, de woekering van de bureaucratie? Zullen we ooit kunnen gloriëren:
Alle Menschen werden Brüder?


 

Europa ruikt niet fris uit haar mond.

Images
Het taalgebruik van de Europese Unie is waarschijnlijk een van de meest storende en afstotende aspecten die de Europese burger te slikken krijgt.
Ik heb het bijvoorbeeld over het begrip “Directoraat” of “Europees directief”.


Europese directieven zijn er van soorten en maten, ze komen in alle gewichten en vormen. Er zijn directieven:
• over het patenteren van software
• Televisie zonder Grenzen
• met betrekking tot de dataprotectie van het individu
• energieprestatie van gebouwen
• voor de transportsector
• over vleeskippen


Dit zijn er zes van het niet meer te tellen aantal dat over de niets vermoedende burger worden uitgestort. Google maar eens, zo’n 95.000 pagina’s met betrekking tot directieven springen binnen de 0,22 seconden op. En dan nog alleen in het Nederlands.
Ik haat het vingertje in de lucht, wie dat dan ook mag opsteken.


Vanavond was er het debat van de Oostenrijkse kandidaten voor de EU op ORF2.
Wat daar aan autoritaire onzin werd uitgekraamd tart elke verbeelding. En wat nog erger was: ze praten uitsluitend vanuit het Europees woordenboek. Deze mensen zijn al dusdanig geïnfecteerd door het EU-jargon, dat ik na enkele minuten nog eens de bevestiging kreeg van hoe ver zij van ons allen verwijderd zijn. En hoe die mensen zichzelf ernstig namen, alsof ze met God hadden geslapen.


Verwijt me maar dat ik het over semantiek en niet over inhoud heb, ik geef u nog gelijk ook. Maar eerlijk, krijgt u graag ‘directieven’ van iemand?
Hoeveel speelruimte krijg ik nog met een ‘aanwijzing voor te volgen gedrag’. Een ‘bindend voorschrift’. Waar uiteindelijk niemand ooit mijn mening heeft over gevraagd? Daar lachte ik toch al mee toen ik nog bij de Jezuïeten zat. Als soldaat die twee maal zijn bevordering tot korporaal heeft geweigerd.
Ik haat het vingertje in de lucht, wie dat dan ook mag opsteken.


Met een richtlijn kan ik nog leven. Een richtlijn is een Europese bindende afspraak waarvan iedere lidstaat zelf mag bepalen hoe die in de eigen wetgeving wordt verwezenlijkt. Maar een directief is geen richtlijn. Een directief ruikt naar paternalisme, kan van een strenge vader of een machtgeile paus komen, en dogma’s hebben we al lang naast ons neergelegd.


Ik heb een zwart boekje. Heb ik altijd bij mij. Daarin staat een lijst met wel meer dan vijftig woorden die door de EU worden gebruikt en aanstoot geven aan het minimum respect dat een overheid tegenover haar burgers zou moeten aan de dag leggen. De taal die de Europese Unie gebruikt ergert me werkelijk  en tart mijn gevoel van vrijheid en zelfbeschikkingsrecht. Als Europa dan toch ons aller moeder wil zijn, dan wil ik dat die lief is, zachtjes tegen me praat en kleine woordjes gebruikt die ik begrijp, en vooral niet te veel ervan. De aai is belangrijker dan het woord.


Kennedy was me voor, maar ik vind ook dat we niet moeten vragen wat Europa voor ons kan doen maar wat wij voor Europa kunnen doen.
Voor ik daaraan begin wil ik Europa alvast iets zeggen: bejegen ons wat meer respectvol, praat wat duidelijker, proclameer wat minder directieven en spoel eens goed de mond. Met zeep, zou mijn grootmoeder zeggen.


Roel Verschueren, Wenen 2 juni 2009


 

Dierentuin in 't rood! Dierentuin in 't zwart!

Zouden we eindelijk eens naar dat baby-olifantje gaan kijken en maandag (feestdag), omdat de zon zalig scheen, gingen we dus op de fiets naar 't stad. Je kan immers dat ding ook in de dierentuin zelf kwijt en zover ben ik het overigens best met de groenen eens. We waren nog geen tien minuten binnen toen we doorkregen dat er wel erg veel volk rondliep, zelfs voor zo'n feestdag. Om nog duidelijker te zijn: het zag er zwart van 't volk. Om nog duidelijker te zijn: rood van het volk. Op een bepaald moment zag ik mensen rondlopen met een zelfklever van de socialistische mutualiteiten op hun hemd en dat bleek al snel een flinke kolonie te zijn. Uitstapje voor die mutualiteit, dacht ik nog, maar daarvoor was het fenomeen op den duur toch een beetje te omvangrijk. Later, in het journaal, werd mij duidelijk dat de sossen hier waarachtig hun ledendag hadden gehouden. Bovendien brak door frustratie bij het personeel van de dierentuin omwille van het vele extra werk door het olifantje dan nog eens een staking uit, die prompt overigens werd afgeblazen. Je hebt niet elke dag een dierentuin vol sossen op bezoek. Met meer dan 9,000 stonden ze in al hun rode glorie aan te schuiven op het Astridplein. Caroline Gennez had nog nooit in haar leven zoveel eigen sossenvolk op één plaats (buiten landen die daar toen in waren gespecialiseerd) bij mekaar gezien.De emotie steeg haar naar het volle gemoed, zij stokte en raakte niet eens meer uit haar woorden. Ik weet het niet zeker, maar ben er vrij zeker van dat la Caroline in onze dierentuin heel even 'roze olifantjes' heeft gezien. Ik meen dat men nog net niet de internationale aanhief, alhoewel dat had gekund en verkiezingtechnisch vast ook veel indruk zou hebben gemaakt. Maar nee, zover ging de rode ijver uiteindelijk toch niet. Het enige dat ik heb geleerd is dat het met de solidariteit van sommige mensen als het om het bereiken van het echte olifantje ging wel eens wilde tegenvallen: ik heb bomma's en militanten zien vechten om een plekje vooraan het perk waar het beest met zijn familie huishield. Soms gold ook daar heel even de wet van de jungle.

Vandaag is er nog iets anders dat me van het hart moet; ik erger me aan het opbod aan anti-vreemdelingenpraatjes dat je bij veel mensen nog steeds kan beluisteren. Ik ben zelf niet echt links, maar de toonaard van de oprispingen is erg agressief en weinig menslievend. Ik moet, wanneer ik dergelijke mensen bezig hoor, voortdurend denken aan de periode voor en tijdens de oorlog en de manier waarop naar Joden, zigeuners en bijvoorbeeld naar gehandicapten werd verwezen. Vergis u niet: kritiek op immigranten mag geen taboe zijn; en ik denk dat er met de immigratiepolitiek in Europa zware strategische fouten zijn gemaakt, en bovendien dat dit moet kunnen worden gezegd. Ik geloof ook heilig in vrije meningsuiting. Maar dat betekent net zo goed dat ik ook de rauwe vreemdelingenhaat van sommige mensen en politici aan de kaak mag stellen. Nee, ik ben tegen een cordon waarmee een politieke partij buitenspel wordt gezet, ik ben altijd tegen zo'n cordon geweest en zal dat blijven tot mijn laatste snik. Maar ik heb wel het recht en de plicht om te waarschuwen tegen de misselijkmakende ondertoon van haat die als een kanker door Europa waart. Die ondertoon heeft niets meer te maken met rationele en redelijke argumenten. De manier waarop door het VB over immigranten wordt gesproken doet mij onweerstaanbaar denken aan de Suid-Afrikaanse boerenmentaliteit tegen de zwarten. Ik zie geen verschil met de barbaarsheid van die mensen. Ik heb absoluut niets tegen strenge kritiek op immigranten en hun eventuele godsdienst, maar ik weiger de hatelijke ondertoon die het debat begeleidt. Ze stuit me tegen de borst, roept enkel walging bij me op. We hebben het hier wel over mensen en niet over één of andere dierlijke ondersoort. Dat is MIJN vrije meningsuiting, dat ik mensen die zo'n dingen zeggen en denken laat zien waarover ze het echt hebben. Over de fysieke gruwel van de haat. Dat moest ik even kwijt. Gelukkig zijn er tegenwoordig heel wat alternatieven ter rechterzijde waarmee die kiezers  genuanceerder en toch nog streng kunnen oordelen. Haat is onaanvaardbaar. En nogmaals: ik ben niet links. Echt niet.


 

De Hedwigepolder: mag Antwerpen groter worden dan Rotterdam?

 

 

 

Onder de titel “kabinetsplan Westerschelde maakt alles erger” moeten wij uit de Standaard van 18 april vernemen dat de ontpoldering van de Hedwigepolder, vastgelegd in een gezamenlijk Nederlands-Belgisch akkoord, niet doorgaat. Integendeel, er zal worden ingepolderd. Het gaat hier over natuurherstel in het gebied Ooster-Westerschelde en het verdronken land van Saeftinghe. De ontpoldering is belangrijk voor de getijslag  - eb en vloed - , de diepte van de vaargeulen en de slikplaten, het bodemleven, de vissen. Alle specialisten die zich met het onderwerp hebben bezig gehouden zijn het er over eens dat ontpoldering de beste oplossing is voor het natuurherstel in het gebied. Er is meer: de ontpoldering is vastgesteld als verplichting in de internationale verdragen met België. Nederland heeft zich hierin niet alleen verplicht tot verdieping van de vaargeul maar ook tot een nieuwe getijdennatuur. Door niet te ontpolderen geeft de Nederlandse regering aan dat ze ook de belangen van toekomstige generaties negeren.

De politieke partijen die verantwoordelijk zijn voor de eenzijdige verbreking van het verdrag: CDA, PvdA en Christen Unie. Ondertussen verkopen ze alle drie milieu graag als stemmenlokker.  Het NL kabinet heeft in koelen bloede besloten dat er onvoldoende draagvlak is. 'Nederland koopt hoogstens uitstel en schuift de hete aardappel door naar de Europese Commissie' , aldus een woordvoerder van een milieu organisatie. Zes professoren verbonden aan vijf Nederlandse en een Belgische universiteit hebben gewaarschuwd dat de weigering van ontpoldering dramatische gevolgen heeft.

 

De Nederlandse regering betwist de uitkomst van de conclusies niet, maar zij lappen ze desondanks toch aan hun laars. Onvoldoende draagvlak, zo heet de reden. Maar wat is dat? Hoe zouden wij burgers dat begrijpen? Wij burgers denken nog braafjes dat je akkoorden moet nakomen, we worden dag en nacht ingepeperd dat ‘normen en waarden’ belangrijk zijn. Invullen kunnen we wel: Nederland is bang dat Rotterdam concurrentie krijgt van Antwerpen. Maar dat mag natuurlijk niet gezegd worden. Er ligt nog een ander groot lijk te rotten in de kast, het lijk begint al aardig te stinken en is nog niet opgeruimd: de Betuwelijn vs. IJzeren Weg!

 

Nu ligt er een internationaal verdrag op tafel. Elk internationaal verdrag bindt de staten die er deel aan nemen. We praten hier over een verdrag tussen twee buurlanden, EU landen, Beneluxlanden die de bakermat van Europa vormen.

 

Zal het nog iemand verbazen dat de apathie voor Europa groeit? Dat er geen draagvlak is voor dit soort onzin, waarin kleine landjes elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Burgers twijfelen met reden aan de bestuurlijke verantwoordelijkheid van Europa. Zou er onvoldoende draagvlak zijn voor Europa?

 

 

 

 


 

The Malta blues

Ik kan me niet van de ontdruk ontdoen dat de globale economische crisis Malta minder zwaar treft dan vele andere landen. Terwijl de overheid in Belgie de banken ter elfder ure moest bijspringen met staatsgaranties en kredietlijnen, bleven de Maltese Bank of Valletta en HSBC onaangetast en een veilige rots in de branding. Beide banken konden het zich permitteren om de laatste rentedalingen van de Europese Centrale Bank te negeren. De toeristische sector, de belangrijkse inkomstenbron van Malta, wordt weliswaar geconfronteerd met een dalend aantal vakantiegangers maar van spectaculaire edrijfssluitingen of massale ontslagen is geen sprake. En als ik op zaterdagavond mijn geliefdkoosd restaurant wil bezoeken dan moet ik nog altijd, net zoals voor de crisis, best enkele dagen op voorhand een terrastafeltje reserveren wil ik verzekerd zijn van een plaatsje. Tijdens het Festa seizoen dat de voorbije weken van start ging en dat zich vooral uit door uitbundige optochten, versieringen en veel vuurwerk wordt duidelijk niet bespaard op de uitgaven.

De Maltees blijft dus overduidelijk genieten van het leven. Klagen doen ze nochtans wel.Over de hoge electriciteitsrekening bijvoorbeeld en de surcharge die erop geheven werd. Maar als ik die even vergelijk met de Belgisceh energiefactuur dan is die in Malta niet eens zo duur. Zeker als je weet dat het waterverbruik inbegrepen is in de Maltese rekening. Als ik mijn vrienden uitleg dat ik in België gemeentebelastingen betaal, dat bruto versus netto loon tot 50 pct verschilt, dat de huisvuilzakken geld kosten en dat de gezonheidszorg bij ons weliswaar mild geprijsd maar niet gratis is zoals in Malta dan wordt de klaagzang steevast een toontje lager gezongen.

Het migrantenthema, zo bewijzen de peilingen van de voorbije dagen, blijft dan ook het belangrijkste kiesthema maar geen partij lijkt daar echt voordeel uit te halen. Zelfs niet de zeer rechtse AN die het eigen volk thema bespeelt maar amper stemmen zal halen. Boeiend is de kiesstrijd in ieder geval wel geworden. De Socialisten liggen in de peilingen voor op de Nationalisten en er worden via de billboards die wekelijks wijzigen flink wat slagen boven of zelfs lichtjes onder de gordel uitgedeeld. Elke dag vindt er nu wel ergens een grote politieke bijeenkomst plaats waarop de uitgelaten menigte urenlang luistert naar de verkiezingsbeloftes en de kritiek op de tegenpartij. Voor afwisseling tijdens deze massaal bijgewoonde election meetings zorgen tussendoor stevige muziekoptredens.

Malta heeft een uitermate sterke politieke cultuur en verkiezingen worden vaak beslecht met een verschil van slechts enkele honderden stemmen. De oppositie probeert van de Europese stembusslag duidelijk een test van het binnenlands politiek beleid te maken. De meerderheid probeert dan weer haar verwezenlijkingen in Europa in de verf te zetten. Er wordt voornamelijk uitgehaald naar wat de tegenpartij slecht doet en dan wordt de campagne soms heel persoonlijk. Gigantische borden van de Labour partij die wijzen op slipgevaar moeten de Maltees duidelijk maken dat de premier, die nochtans niet opkomt bij deze verkiezingen, de controle kwijtspeelde, de Labour voorzitter werd op zijn beurt in een  tv-uitzending geconfronteerd met de weinig socialistische factuur van zijn twee splinternieuwe auto's en kreeg billboards te zien waarin het verkeerde stemgedrag van zijn EU parlementsleden fel werd bekritiseerd.


  







 

VERDEELD HONGARIJE - vervolg 2

Ook de socialistische regering onder leiding van Horn Gyula (de man die de deuren naar het Westen openzette) was niet in staat de chaotische sociale/maatschappelijke omstandigheden te verbeteren. In die periode kwamen evenwel de grote schandalen bovendrijven.

De verkiezingen van 1998 brachten FIDESZ (Hongaarse Burger Partij - Orbán Viktor) aan de macht.

[ In tegenstelling tot de MSZP is er geen enkele oud-communistische politieker te vinden bij FIDESZ. Alhoewel ... Bijna de hele top van FIDESZ bestaat uit oud-KISZ bestuursleden. KISZ was onder het communistisch regime de officiële jeugdorganisatie. Het is vanzelfsprekend dat onder het dictatoriaal regime de bestuursleden van de jeugdorganisatie met grote zorg uitgekozen werden: wie niet absoluut ideologisch betrouwbaar was had geen enkele kans verkozen te worden.
Het zijn diezelfde oud-bestuursleden die nu bij FIDESZ (en óók bij het huidige verjongde MSZP) het bestuur uitmaken. Terloops: onder deze vroegere KISZ-ers zijn tevens geen armoelijders te vinden (zonder commentaar)
]

Orbán Viktor bracht een regering FIDESZ-FKGP (Onafhankelijke Landbouwer en Burger Partij)-MDF op de been. Voor het FKGP en zijn leider werd het de doodsteek: het verdween definitief van het politiek toneel. Het MDF overleefde ternouwernood het huwelijk met FIDESZ: het werd, en is nog steeds, een marginale, politiek afbrokkelende partij.
Tijdens deze regeerperiode ging FIDESZ langzaam de weg op naar het extreem rechts nationalisme waarbij het meteen ook MIÉP, een oudere extreem rechtse partij, van het politiek toneel veegde.

Niettegenstaande het nationalisme en populisme van FIDESZ, en tevens dank zij de sympatieke "vader"figuur van Medgyessy Péter, won MSZP nipt de verkiezingen van 2002.
Tijdens deze regering werd Hongarije opgenomen in de Europeese Unie en daarmee leefde bij de bevolking de hoop op welzijn en welvaart weer op.
De politieke "onbekwaamheid" (te veel mens, te weinig politieker) van Medgyessy Péter leidde tot een crisis en bracht uiteindelijk Gyurcsány Ferencs aan de top.

De verkiezingen van 2006 bevestigden de macht van MSZP tegenover FIDESZ, vooral dank zij het rethorisch overwicht van Gyurcsány Ferencs tegenover Orbán Viktor.
Toen kwam het schandaal van de in het geheim opgenomen en "toevallig" in handen gekomen bandopname waarin Gyurcsány Ferencs tijdens een MSZP congres de aanwezigen vergaste op de bekentenis van de leugens tijdens de vorige verkiezingskampagne.
Koren op de molen van FIDESZ!
Sedertdien boycot FIDESZ systematisch het parlementair werk. Omzeggens dagelijks wordt de burger met de slogan "MSZP=leugen" om de oren geslaan: toenemende werkloosheid: door de leugens van de MSZP, verminderende koopkracht en toename van de armoede: door de leugens van MSZP, onbetaalbare rekeningen van verwarming en electriciteit: door de leugens van MSZP, economische crisis: door de leugens van MSZP, failliet van de gezondheidszorg: door de leugens van MSZP, enz. ... Alles wat slecht gaat komt door de leugens van Gyurcsány en zijn kliek (sic). Wanneer FIDESZ aan de macht komt zal alles veranderen! (Wat dat "alles" betekent wordt wijselijk niet gezegd: er zijn immers harde, niet populaire maatregelen nodig om de toestand te verbeteren!)

Het is deze bandopname en de daaropvolgende populistische demagogie die de polarisatie tot het uiterste heeft gevoerd, niet alleen op politiek vlak maar ook sociaal-maatschappelijk is de hongaarse bevolking tot twee vijandige kampen verdeeld. Wie nu nog durft zeggen dat hij MSZP-gezind is wordt door het andere kamp als vijand en volksverader bestempeld.

Objectief gezien had Gyurcsány Ferencs wel de morele cosequentie moeten opbrengen en (oneervol!) ontslag moeten nemen.

Tekenend voor de wending naar extreem rechts nationalisme tijdens de periode van socialistische regering (2002-2009):

- De band van FIDESZ met JOBBIK (Rechtsen). Het is inderdaad Orbán Viktor die Vona Gábor in het rechtse kamp bracht. Vona Gábor is niet alleen de huidige leider van JOBBIK, maar tevens oprichter en leider van de Magyar Gárda (Hongaarse Garde, een uitgesproken fascistische paramilitaire groep). Het provocerend optreden van deze groep in gemeenten met grote Romaconcentratie, afgekeurd door alle weldenkende mensen, wordt niet ter discussie gesteld door FIDESZ.
- De publieke uitspraak van een politiecommisaris dat alle misdaden (van de laatste tijd) bedreven zijn door zigeuners (Roma's), uitspraak die quasi ongewijzigd werd overgenomen door de propagandamolen van de oppositie.
- Het toenemend aantal onopgehelderde aanslagen tegen Roma's, waarvan reeds 6 met dodelijke afloop, waaronder óók onschuldige kinderen.
- De steeds hardere taal van de president tegen het racisme (de president die tijdens zijn ambtstermijn dikwijls zijn voorkeur voor FIDESZ/afkeur van MSZP niet onder stoelen of banken schoof).
- De openlijke inmengingen in de binnenlandse politiek van buurlanden waar een Hongaarse minderheid aanwezig is. Hierbij moet wel aangestipt worden dat deze landen (vb. Slovakije) zich óók sterk nationalistisch opstellen tegenover deze minderheden!

De strijd om de macht speelt zich af boven de hoofden van de burger. Hem wordt wel om zijn steun gevraagd terwijl zijn noden, een wapen in deze strijd, onveranderd blijven bestaan.
Op de vraag of de bevrijding van het communisme hem beterschap heeft gebracht, en de vraag of de aansluiting bij de Europeese Unie zijn levenssituatie heeft verbeterd, is het antwoord van "Jan met de pet" en "Marie met de schort" onveranderlijk: "Vroeger was het beter!"

In mijn bijdrage van morgen, woensdag 3 juni, geef ik een idee van de bevolkingstijdbom en de levensomstandigheden van de Roma-minderheid.


 

Is er leven na de Euro?

Ik zat vanmorgen toevallig in hetzelfde koffiehuis als een goede vriend van me die schrijft voor “Profil”, zowat de Oostenrijkse tegenhanger van onze “Knack” of de Duitse “Der Spiegel”. We zien elkaar dagelijks ’s morgens in de kindertuin. Hij brengt zijn zoon, ik mijn zoon en mijn dochter. Maar vandaag niet.


Niet alleen omwille van die verdomde windpokken, ook omdat het opnieuw een van deze dagen is waarover de kerk beslist heeft dat er niet gewerkt mag worden. Ik werk op Pinksteren met evenveel overgave als ik op 1 mei werk.



Trouwens, die honderd zeventig toeristen die tevergeefs op een lege Naschmarkt ronddwaalden op zoek naar alles wat in hun gidsen beschreven stond aan exotisch eten, internationale uitstraling en typisch Weense atmosfeer waren er ook aan voor hun geld. Plannen heet rekening houden met God. De reisleider had waarschijnlijk een biecht overgeslagen.



Mijn vriend vroeg waarom ik uitgerekend vandaag moest werken.
Ik moest helemaal niet werken, ik ben de quarantaine gevlucht, ik wou gewoon wat schrijven en vooral nadenken. Want van nadenken heb ik niet te veel terecht gebracht de laatste dagen. Hoewel, die Legotrein die ik in een vlaag van ouderlijke compassie en totale verstandsverbijstering heb gekocht vergde niet alleen een motoriek die ik slechts nog af en toe nog eens opbreng, mijn windpokkendochter vroeg na enkele uren prutsen en zeven minuten succesvol treintje rijden wat daar dan zo leuk aan was? En ik moest toegeven dat eens het ding in elkaar zat, voor mij ook slechts dat vage gevoel van ‘het is ons gelukt’ overbleef.

"En nu wil ik kort naar buiten."

"Schat het is tien uur 's avonds!"

"Dan is het niet meer zonnig, dus dan mag ik buiten. Het is al maanig."


En dat is precies hoe Thomas over Europa denkt. Thomas serveert de beste cappuccino en ei-in-glas in de straat en ik mag hopen dat ik hem goed begrepen heb. Hij zei dat het absolute hoogtepunt van dat hele “Europa”-gedoe toch de Euro was? En dat zo’n succes toch door niets te evenaren is? Dus waar we ons druk over maakten?

De zon was toch al onder? Waarom al ons geschrijf op deze officiële verlofdag dan nog zin had. Of dachten we soms aan het succes van de Euro nog iets te kunnen toevoegen? En nee, er was niets meer waarvoor hij zou gaan stemmen.


Ik hou van mensen die iets kunnen afsluiten. Zo van genoeg is genoeg en dat hebben we nu dus laat ons gewoon tevreden zijn. Deze lichtheid maakt me jaloers, ik wou dat die ergens te koop was, of dat ik die met de genen had meegekregen.


Ik heb dan maar mijn laptop dichtgeklapt en heb me met mijn vriend over Angela Merkel onderhouden.


En als die windpokken u ondertussen zwaar op de zenuwen werken, kunt u zich levendig voorstellen welk effect die op mij dan wel mogen hebben. Krabben zonder reden… dan heeft een mens echt wel hulp nodig.


Roel Verschueren, Wenen 2 juni 2009


 

For Angela with love...

Images-2

Ik heb meer en meer de neiging over iets anders te willen bloggen dan over Europa.

Heeft niemand anders dat gevoel? Ik zou het bijvoorbeeld graag hebben over de invloed van de passaatwinden op de maandstonden van roze olifanten. Of over de onbedwingbare nostalgie naar onvolwassenheid. Maar daar is hier geen plaats voor.

Dus... Ik heb een zwak voor Angela (Dorothea) Merkel. Niet omwille van haar broekpakjes, ook niet omwille van haar strijd om Opel. En je moet een zwak voor iemand ook niet noodzakelijk doodargumenteren, vind ik zo, dus ik geef het gewoon toe en laat het daarbij.



Oké. Stelt u zich eens voor dat ik als Vlaming in Wenen op 7 juni voor Angela Merkel zou mogen stemmen. Ik heb gezegd ‘stel’, het is dus niet noodzakelijk de weerspiegeling van mijn politieke voorkeur. Ik had ook kunnen stellen dat een Griek morgen voor Johan De Mol zou mogen stemmen.
Gebeurt nooit, maar stel...

Ik zou graag kiezen voor iemand waarvan ik geloof dat hij of zij het Europa vertegenwoordigt dat ik graag zou hebben. En als dat dan per toeval Frau Merkel zou zijn, dan zou ik toch als Europeaan op haar moeten kunnen stemmen?
We zijn hoopvol hypothetisch bezig, dus geef me een kans.




Als iedereen dat zou mogen en kunnen doen, dan zou ons aller voorkeur toch eerder uitgaan naar de politici die bewijsbaar hebben aangetoond dat ze weten wat regeren is? Ik moet zelfs met de manier waarop ze regeren nog niet akkoord gaan, ik moet het zelfs met hun programma niet eens zijn, maar regeren kunnen ze. Ik kan toch bijvoorbeeld als fervente aanhanger van Manchester (die ik niet ben) de prestaties van Barcelona erkennen, waarderen en verkondigen zonder daarom mijn liefde voor Manchester te verliezen?



Verhofstadt heeft geregeerd. Tony Blair heeft geregeerd, Berlusconi regeert zolang er Botox is, Dehaene heeft ooit, lang geleden ooit, geregeerd. Sarkozy probeert. Merkel houdt vol. Delors was niet te onderschatten. En de lijst is niet limitatief. Dit zijn mensen die ooit, met een nodige meerderheid, de belangen van een land hebben ter harte genomen en naar best vermogen het beste van zichzelf hebben gegeven.


Iemand die democratisch verkozen is in een land dat deel uitmaakt van de EU en zich met veel zweet en tranen tot staatsman/vrouw heeft opgewerkt, verdient van iedereen lof. Ook van diegenen die zich niet tot zijn/haar partij aangetrokken voelen.



Wie nog niet geregeerd heeft bijvoorbeeld is wie dan ook van het Vlaams Belang. We horen ze wel, en zien ze. De Vlaamse pers – precies zoals de Oostenrijkse pers voor het FPÖ – geeft ze de ruimte, stelt ze in de schijnwerpers, en maakt er een thema van.
Maar wie anders dan een handvol Vlamingen zou binnen Europa ooit op Frank Vanhecke stemmen mocht mijn systeem in werking treden? Wie, anders dan Vanhecke kent Philip Claeys?
Wie in Letland zou ooit op Heinz-Christian Strache stemmen, de Vlaams Belanger uit Oostenrijk?
En het zou best kunnen dat een Duitser het vertikt op een Fransman te stemmen, maar hij zou er tenminste de kans toe krijgen.



Ik hoor u al zeggen… er zou niets veranderen want de mensen stemmen voor wie ze kennen. Ik zou de ‘mensen’ niet te veel onderschatten. Ik zou vooral ‘de mensen’ die op 7 juni niet gaan stemmen niet onderschatten.



Je mag een probleem hebben met Neelie Kroes (Nederland), en niemand vraagt je met haar getrouwd te zijn, maar wat deze dame voor Europa verwezenlijkt heeft doen haar weinigen na. Benita Ferrero-Waldner (Oostenrijk) moet voor Neelie niet onderdoen, al zou Neelie dat misschien wel willen. Zelfs Günter Verheugen (Duitsland) blijft iemand die zijn stempel heeft gedrukt op het Europees beleid, en dat erkent elke Europeaan die volgt wat commissieleden werkelijk verwezenlijken.



Kwaliteit is herkenbaar. Ook voor diegenen die niet noodzakelijk de partij opvrijen waartoe een politicus behoort.



Het gevolg zou zijn dat we niet stemmen uit een nationalistische zenuwstuip ter ultieme verdediging van ons eigenbelang, maar stemmen voor het concept dat Europa zou moeten zijn. Een verzameling van vrije volkeren, die iedereen het recht geeft zich te organiseren zoals gewenst, zonder de beperkingen die door de eigen natie (nu nog) worden opgelegd, maar met de vrijheid die Europa hen zou kunnen en moeten bieden binnen een gemeenschappelijk aanvaardde grondwet.



Maar daarvoor hebben we, zo vrees ik, nog eens 50 jaar nodig.



Roel Verschueren, Wenen 31 mei 2009


 

Wie gaat er stemmen in Roemenie?

Uit een enquête van TNS blijkt dat bij de komende verkiezingen voor het Europese Parlement 30 procent van de Roemeense kiesgerechtigden zeker gaat stemmen. 6 procent gaat in ieder geval niet stemmen. Uit de peiling blijkt ook dat 50 procent van de ondervraagden gaat stemmen op basis van de huidige binnenlandse politieke situatie.


 

Stemmen in de supermarkt

Al 300 000 Finnen hebben hun stem uitgebracht voor de EU-verkiezingen. Bij elke verkiezing is het mogelijk op voorhand te gaan stemmen: voor deze verkiezing van woensdag 27 mei tot  dinsdag 2 juni. Stemhokjes worden geplaatst in postbureau's, bibliotheken, supermarkten. Het spaart wel tijd: er is praktisch nooit een file voor het stemhokjes, en je kunt net voor de wekelijkse inkopen even binnenwippen in het stemhokje, en van het mooie weer genieten aan de rand van een meer op 7 juni. Men kan op voorhand stemmen waar ook in Finland, op 7 juni alleen in een welbepaald stemkantoor.

De campagne is hier op volle gang, maar veel merkt de gewone Fin er niet van. De mogelijkheden voor de kandidaten om campagne te voeren zijn gereglementeerd. Posters langs de wegen mogen alleen geplaatst worden in speciale staanders: alle partijen braafjes naast elkaar. Partijen en kandidaten maken wel reclame in de kranten, maar het volume van de post blijft beperkt. De kleine schandaaltjes krijgen de meeste publiciteit: de orthodoxe priester die de zegen niet krijgt van de orthodoxe kerk en zijn priestergewaad niet mag gebruiken, de kandidaat die bij een prostituee geweest is, een liberale kandidaat die met een racistische tekst reclame maakte...


 

Victoriabaars

 

Omdat de eurocampagne nooit van de grond is gekomen, menen politieke commentaarschrijvers dat ze veel te laat is op gang getrokken en ook “politieke passie” ontbeert. Ja, dat laatste is opmerkelijk, want de meningen bij de kiezers – als die al komen opdagen op donderdag 4 juni – over Europa zijn wel degelijk gepassioneerd.  Want vooral opgedeeld in voor- en tegenstanders van dit “Europa”.

 

De Nederlandse kiezers hebben ooit met grote meerderheid de Europese Grondwet afgekeurd en zijn sindsdien in hun mening over “Europa” niet meer wezenlijk van opvattingen veranderd. Te veel “Europa” wordt gezien als een aantasting van de eigen identiteit en vooral autonomie.

 

Vraag je mensen even aan te duiden voor hoeveel percentage de Europese regelneven instaan voor allerlei regels, dan slaat de teller gemakkelijk door naar 80 procent, ook al is dat in werkelijkheid aanzienlijk minder. Maar wat weten de mensen nu precies over die Europese regelzucht? Ja, dat men zich in Brussel bij voorbeeld druk maakt over hetgeen een “banaan” is (die is krom), ligt vooraan op de tong, want leuk gevonden. En het formaat van de brievenbussen dan? Nu de nationale PTT ineens TNT is geworden en in de nog resterende postkantoren het formaat van elk aangeboden pakje met behulp van een nepgleuf wordt getest, ligt het voor de hand dat hier “Brussel” weer voor iets tussenzit. Post, wordt die nog bezorgd? Het verhaal dat van een universele dienstverlening, ook al is dat door neppostbodes, geen sprake meer zal zijn, maakt de mensen ongerust.

 

Privatiseringen vanuit Brussel opgedrongen hebben alleen maar voor ellende gezorgd. Kijk maar naar de Nederlandse Spoorwegen, ooit een prachtbedrijf. Als een trein vertraging had, dan stond het in de krant, want groot nieuws. Maar vandaag? Daar zit uiteraard de grote ellende. De europositieve politici, die zelf hiervoor verantwoordelijk zijn, houden zich graag op de vlakte. Vandaar het relatieve succes van de eurosceptische partijen van links en rechts.

 

De europositivisten wijzen dan weer op de noodzaak om meer in Europees verband af te spreken. Dus regelgeving. Bij voorbeeld rond het milieu. Dat is leuk. Zeker voor wat betreft de overbevissing van de Noordzee. Jan, mijn Volendamse visboer, trekt zijn schouders op. Nee, hij ligt er niet wakker van. “Ik verkoop toch al veel vis uit de Indische Oceaan. Of uit het Victoriameer. Wordt allemaal ingevlogen. Ingevroren blijft die nog altijd vers. En de andere vis wordt zo duur dat de klant wel overschakelt”. Inderdaad en ik kijk tersluiks naar zijn gefileerde “Victoriabaars” op ijs. Er ligt een bordje bij dat de afkomst van de vis aanduidt. Ook een Europese regel. Ik lees “Zuid-Afrika”. “Ja, daar ligt het Victoriameer”, zegt Jan stralend.

 

Alles op zijn tijd. “Europa” zal in een volgende ronde, als ook het Victoriameer is leeggevist, inzetten op viskweek in de Noordzee. Grote stalen kooien gezonken op de Doggersbank, dat lijkt Jan wel wat. Van visser tot farmer. En ja, het katholieke Volendam nam al een halve eeuw geleden zelf afscheid van de actieve visserij. De zonen zwermden daarna als etnische ondernemers met hun vishandel over de Randstad uit. Het calvinistische Spakenburg deed daarna hetzelfde. Maar ’s avonds is men altijd weer lekker terug in het dorp. Ze verkopen allemaal dezelfde vis. Ik zeg tegen Jan dat in Brussel de eertijds door Oostendenaren gedreven viswinkels allemaal dicht zijn en dat Marokkanen de handel hebben overgenomen. Jan denkt na en zegt niets. Hij heeft het begrepen. Niet Europa, maar de hele vishandel staat op omvallen.


 

CYPRYS

Wie wil Turkije in de EE ?

Geografich behoort Turkije niet tot Europa maar tot Azie.
Turkije heeft een populatie van 65 miljoen inwonerds die na 20 jaar zal oplopen tot  100 miljoen.
Er heerst een Anatolische mentaliteit onder de bevolking, bv. discriminatie van de vrouw,
fanatiek gedrag i.v.m. godsdienst.
Een regeringsbeleid  die voor 90 % gecontroleerd wordt  door het leger, dit is een dictatorisch
 systeem.
De Turken hebben 30 000 soldaten die het noordelijk deel van Cyprus bezetten, dit sinds 1974
en tot vandaag.
De laatste 600 jaren hebben de Turken veel schade en vernieling aangebracht in Europa.
Met de 2 wereldoorlogen waren zij samen met Duitsland.
Tussen 1915 en 1922 hebben de Turken 1 miljoen Armeniers en  400 000 Grieken vermoord.
De Europse economie kan Turkije niet aan, het is een enorm groot land met 65 miljoen
inwoners. Europa zou heel veel geld in dit land moeten investeren en er valt niets te recupereren.
Amerika wil echter Turkije in de EE krijgen om op deze manier samen met Engeland Europa te
vernielen.




 

Het feest der affiches

 

Twee verkiezingen en heel veel affiches. Voilà de samenvatting van mijn vierdaagse verblijf in den Belgiek. Heel België is nu beplakt met affiches. Vooral veel en kleurrijke affiches. Affiches met heel veel foto’s, allemaal -  kandidaat - politieke sterren. België kiest 7 juni én voor het Europese én voor het Vlaamse parlement. Misschien een beetje veel gevraagd voor de kiezer? Twee afwassen in één keer? Ik heb vooral Vlaanderen en Antwerpen bezocht, de Waalse affiches ken ik van horen zeggen en van tv. beelden. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen: ik ben heel erg gaan houden van die affiches. Ze zijn letterlijk in alle straten, ze hangen op speciale borden, de officiële plakborden, op in elkaar gefutselde palen midden op een prachtig gazon, op de garagedeuren of het duivenkot, de slaapkamervensters, en natuurlijk naast de frituur.  

“Madame, zou ik hier een keer affichken mogen zetten voor de verkiezingen”?

“En van welke partij zij de gij mijnheer”?

“Ah van die,  of van die, van de Tjeven, of van die die geen varkensvlees eten! En gaan ze straks wel varkens mogen vervoeren mijnheer”?

En hup daar gaat een handlanger naar de volgende oprit. Half Vlaanderen is volgeplakt. Tonnen papier staan hier bedrukt te pronken, de fotografen hebben het druk gehad. Reken daarbij hectoliters lijm, het is ook een manier om de economie draaiende te houden. De boodschap is altijd dezelfde: stem Johan, of Paul of Kris, of, of,  of….Vervelend is dat zij niet duidelijk zeggen wat zij straks voor mij/ons doen. Studie heeft uitgewezen: veel verkiezingsbeloften zijn te vaag, soms is de haalbaarheid niet goed uitgewerkt.

Ons is tijdelijk een separatistisch woord in België, dat hebben we ook te danken aan de affiches. België is van ons, zegt Vlaams Belang. Nee, het woord vervelende Marokkaantjes nemen zij niet in de mond – geen Hollandse Kutmarokkanen – maar iedereen weet wat VB bedoelt: ons zijn wij en die anderen zijn zij, niet ons, maar wie praat er nu over ‘niet ons’.

De zwarten in Brussel hebben de echte show gestolen, dat zijn onze echte Europeanen. Velen van hen komen ongetwijfeld uit regimes waar geen of geen vrije verkiezingen bestaan. Misschien zijn ze daarom zo blij met onze affiches? Vooral de vrije beroepen, telefoonwinkels, kappers, nachtwinkels, enz…zij zijn de beste promotoren van affiches. Sommige hoofden kennen ze:

“kijk, deze mijnheer, die heeft verleden week bij mijn broer shoarma gegeten, en die zijn haar heb ik verleden jaar geknipt”.

Het hele politieke spectrum is er vertegenwoordigd, etalages vol, “ in den commerce komt iedereen”, er moet alleen een stukje raam vrij blijven zodat de voorbijganger kan zien dat het over een handelszaak gaat.

“En als de verkiezingen voorbij zijn”?

“Dan bewaren we de affiches tot de volgende verkiezingen, dan kunt ge al die hoofden nog eens zien en ge kunt er nog eens over praten”.

Wie weet gebruiken ze die affiches als briefpapier om een tante in Mali of Zuid Soedan uit te leggen wat een feest van affiches die verkiezingen meebrengen, of wat verkiezingen zijn.


Op de terugweg richting NL stond op een brug in Antwerpen een vrachtwagen met aanhangwagen, helemaal volgeplakt met affiches, zelfs de cabine was beplakt. Jammer genoeg was het van die partij die denkt dat België van ons is, ons ons, dat zijn ook zij maar dat moeten ze bij het VB nog leren. België is van Europa en Europa is ook van zij die voor ons zijn.


 

De laatste week.

De eerste folders zijn verschenen. Natuurlijk van de "main parties": de Tories (Conservatives) en de LibDem. DSCF1219-s Dan zijn er nog een hoop andere partijen. DSCF1220-s Velen hebben twijfels over Europa, zoals te verwachten is van partijen in het Verenigd Koninkrijk. De Tories, die gaan terug naar een tijdperk van anti-Europa: David Cameron moet zich bewijzen, en blijkbaar de manier om dat te doen is taaier te zijn dan het grote voorbeeld "Maggie" Thatcher. En dan is er natuurlijk nog de angst dat de extreem rechtse BNP proteststemmen zal aantrekken, zeker nu alle grote partijen betrokken zijn in een schandaal in het Brits parlement betreffende onkostenvergoedingen. Zo is er de partij "Christian Party" die waarschuwt om niet voor de BNP te stemmen.

 

En in het "New Labour" kamp, de grootste partij van het land met Gordon Brown as eerste minister? Ik heb nog nooit zo een oorverdovende stilte gehoord. Twee keer een folder gezien met New Labour's verwezenlijkingen voor de homo's (wat inderdaad een goede zaak was), maar deze verwezenlijkingen kwamen er onder Tony Blair. Zijn er echt geen ideeen onder Gordon Brown? Is er echt enkel de angst voor de afstraffing? Het ziet er zo naaruit.


 

Het Europees parlement is geen parlement; en de EU is geen unie.

Een parlement vertegenwoordigt het volk en is een wetgevend lichaam. (Wikipedia) Wikipedia logo

Het parlement controleert alles wat de regering doet en heeft uiteindelijk het laatste woord. Een volksvertegenwoordiging heet alleen parlement in een parlementair systeem, haar tegenhanger in een presidentieel systeem wordt congres genoemd.

Het Europees Parlement stelt samen met de Raad van Ministers Europese wetgeving op. Verordeningen en Richtlijnen alleen na bemoeienis en met toestemming van het Europees Parlement tot stand kan komen. Tevens houdt het Parlement toezicht op de besteding van de Europese begrotingsmiddelen. Het Parlement kan de benoeming van een nieuwe voorzitter van de Europese Commissie ongedaan maken en ook de hele Commissie naar huis sturen. Het Europees Parlement heeft echter geen initiatiefrecht en kan dus zelf geen wetsvoorstellen doen.

Het EP is dus geen wetgevend lichaam, hooguit een verordeninggoedkeurend lichaam. De macht in Europa ligt bij het uitvoerend orgaan, de Europese Raad, oftewel onze eigen nationale regeringen, gecontroleerd door onze eigen nationale parlementen. Hoeveel macht er in Brussel ligt, wordt in Den Haag en de nationale hoofdsteden beslist, en al zeker niet in het EP. Het oorspronkelijk idee om een afvaardiging van nationale volksvertenwoordigers af en toe op Europees niveau samen te roepen, is dan ook veel logischer. Zij volgen de Europese zaken nationaal, en kijken dan af en toe Europees wat ervan terecht komt. Het EP kost nu 1,3 miljard € per jaar en stelt 5600 mensen te werk. Dat houdt zichzelf in stand.

En de EU, die is geen unie, zoals de Verenigde States van Amerika of de Sovjetunie. Het is een verdragsruimte, zoals er zoveel zijn. Elk internationaal verdrag bindt de staten die er deel aan nemen.

Het is dus een hoop woordkramerij, dat Europa. De mensen willen resultaten zien, geen dure paleizen. De Europese verdragen, nog steeds de kern van alles, leidden veranderprocessen in, met veel handen die nog zijn om dat te bewerkstelligen. Na 50 jaar zijn veel veranderingen een feit. De bouwvakkers kunnen naar huis!


 

We hebben dringend nood aan nieuwe ideeën voor Europa

Mira Willi

Mijn dochter van vier heeft de windpokken.
Ik weet, ook dat gebeurt wel meer.

Ze heeft mij officieel aangesteld om de tijd te vullen tussen het vermijden om te krabben en het doezelen of slapen in de sofa.
Dus er wordt bij ons deze dagen nogal wat afgeknutseld en getekend.

Ik vroeg haar vanmorgen wat ze aan het maken was.
“Ik maak een grote krant.”
En wat daar dan zoal in stond?
“Alles wat morgen gebeurt.”

Dat we dat nog niet hebben in Europa. Want da's pas 'echt 'nieuws'.
Hou ze maar in de gaten, die wordt nog rijk, die dochter van mij!

Roel Verschueren, Wenen 30 mei 2009


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs