Zo, dat was het.
Dat waren de Europese Verkiezingen, dat was wat mij betreft het blog "In alle lidstaten".

Dertig berichten en zes weken later neem ook ik afscheid.
Vanaf midden juni schrijf ik verder voor De Standaard Online maar dan voor een andere blog.
Wie wil lezen waarover het gaat bezoekt vanaf dan graag:


http://standaard.typepad.com/en_nu_even_elders/


of andere schrijfsels op mijn website:


http://www.verschueren.at


Ik bedank De Standaard voor de ruimte, de lezers voor het lezen en reageren en ik hou voor jullie Oostenrijk verder wel in de gaten, niet noodzakelijk politiek, er is tenslotte nog leven buiten de politiek ook.


Roel Verschueren, Wenen 8 juni 2009


 

Alles is cyclisch... maar niet in Oostenrijk!

De resultaten zijn gekend.

Verrassingen zijn:

- het grote verlies voor de socialisten,
- de quasi status quo voor de Christen-democraten,
- de verdere achteruitgang voor de Groenen,
- het succes voor de onafhankelijke partij van Martin


Geen verrassing is:

de bijna verdubbeling van het aantal stemmen voor uiterst rechts (zoals eerder in deze blog reeds voorspeld).



Met bijna 30% van de stemmen (en toch nog een verlies van 3%) is de ÖVP de grootste partij. De Christen-democraten in Oostenrijk zitten in de regering en ervaren deze uitslag als een bevestiging van hun nationale kiezers voor de gevolgde politiek.


Het zware verlies voor de tweede regeringspartij, de SPÖ van bondskanselier Werner Feyman, zou een herschikking van de regering voor gevolg kunnen hebben hoewel de afgevaardigden van beide partijen vanavond zweren dat dit niet zo zal zijn. De SPÖ verloor bijna 10% en eindigt op 23,8%.


Het verlies van de Groenen is onverwacht en brengt de partij op 9,5% (-4%) en is het zoveelste verlies in een lange rij sinds zes jaar. Het staat in contrast tot Groen in Europa dat volgens de eerste peilingen aan belang in het Europese Parlement wint.


Dat uiterst rechts met de FPÖ als belangrijkste partij (BZÖ haalt waarschijnlijk geen 5%) op 13,1% uitkomt lag niet noodzakelijk in de lijn van de verwachtingen maar wel in de lijn van de Oostenrijkse mentaliteit en moeilijke verhouding van haar burgers ten opzichte van Europa.
H.C. Strache roept zichzelf en zijn partij uit tot dé grote overwinnaar en kijkt al met grote ogen naar de verkiezingen voor de stad Wenen.

Oostenrijk werd nog maar een stuk rechtser, minder groen, nog christelijker en minder sociaal.

De Europese uitslagen voor België zijn nog niet binnen, maar ik vond de verklaring van De Winter wel grappig betreffende de Vlaamse verkiezingen. De versplintering van de rechtse partijen is oorzaak van het verlies van het Vlaams Belang. Ik ben zeker dat hij in de weken voor de verkiezingen, voor de 'afrekening' dus, in een woelige nacht is wakker geschoten en deze verklaring ergens op een klein papiertje naast zijn bed heeft opgeschreven, waarna hij tevreden eindelijk in slaap is gevallen. Dat er eventueel een reden zou kunnen zijn die niets met de andere partijen te maken heeft, maar met zijn eigen programmapunten, retoriek, lichaamstaal en populistische arrogantie komt natuurlijk bij hem niet op. Zou het kunnen dat de Vlamingen blij zijn dat er eindelijk alternatieven zijn die niet noodzakelijk de traditionele partijen moeten zijn?


Oostenrijk is en blijft een ander fenomeen. Hoe beter ik de politiek in dit kleine landje begrijp, hoe meer ik ook het onderscheid kan maken met wat in Vlaanderen aan de gang is.


De mate waarin het Vlaams Belang klaagt over een georganiseerd tekort aan mediabelangstelling, over het systematisch negeren van de electorale belangrijkheid van de partij omwille van het 'Cordon sanitair', het ondemocratisch behandelen van wat hij een democratische partij noemt, staat in schril contrast met de situatie van het FPÖ in Oostenrijk.

De FPÖ is een nationale partij en komt op in heel Oostenrijk. De partij heeft al een keer aan de nationale regering deelgenomen, er bestaat geen 'Cordon sanitair' tegen de partij en de Oostenrijkers hebben het pure nationalisme nooit afgeleerd. Het zit diep gebakken in hun cultuur, alle Oostenrijkers waren erbij betrokken en ze hebben hun verleden nog niet verwerkt. De partij speelt constant in op deze gevoelens en heeft een bredere voedingsbodem dan het Vlaams Belang. Ze wordt door de media opgevoerd omdat berichtgeving over de spectaculaire uitspraken van de partijleden en de aanstootgevende slogans tijdens de verkiezingen doen verkopen en de Oostenrijker erom vraagt. En populistische media rapporteren graag over populistische polici en politieke partijen.


Ik wacht nog tot morgen, tot de algemene trends in heel Europa beter zijn afgeleid uit de massa resultaten die te verwerken zijn.
Dan kunnen we afsluiten, afronden, en doorgaan.

Ik troost vanavond de vrienden, voor wie de uitslag voor hun land als catastrofaal wordt ervaren.
Die eindelijk ook willen doorgaan, wachten op de ommekeer. Misschien dat de uitslag van het Vlaams Belang wat hoop kan geven.


Roel Verschueren, Wenen 7 juni 2009





 

Voorlopige zetelverdeling Oostenrijk

Oostenrijk verliest één zetel in Europa, in 2004 hadden ze er 18, nu 17 wegens herschikking.


2004                                                        2009                    verschil

ÖVP                    6                                    6                        -
SPÖ                    7                                    5                        -2
FPÖ                    1                                    2                        +1
MARTIN              1                                    3                        +2
GROEN               2                                   1                        -1
RESITARTIS       1                                    -                        -1

-----------------------------------------------------------------------------------------
                           18                                17


Later meer!

Afwijkingen mogelijk tot 1,3%

Groen zou haar 2 zetels kunnen behouden ten nadele van de SPÖ


Roel Verschueren, Wenen 7 juni 2009


 

Stemlokalen gesloten - eerste resultaten

Koud van de pers, hier zijn de Oostenrijkse resultaten:

ÖVP (Christendemocraten)        29,6%    -3,1%
SPÖ (socialisten)                        23,7%    -9,6%
FPÖ (Uiterst rechts)                    13,4%    +7,1
MARTIN (onafhankelijke)            18%        +4%
GROEN                                        10%        -3,4%
BZÖ (afscheurlijst FPÖ)                4,7%     (komt voor het eerst op)

Christendemocraten blijven dus de eerste partij, spijts haar verlies, verlies voor de socialisten is dramatisch, uiterst rechts heeft samen 18,1% (alarmerend) en groen blijft wegglijden.

Later meer!!

!!! Afwijkingen tot 1,3% nog mogelijk

Roel Verschueren, Wenen 7 juni 2009


 

Feest zonder storende politiek

Wij hebben dit weekend een stratenfeest. Het twaalfde jaar is het ondertussen al. De hele wijk is afgezet, geen auto komt er door. Je kent dit wel, een weekend waar de kinderen veilig losbandig kunnen rondlopen zonder dat iemand zich zorgen maakt. Een Kroatische muziekvereniging met dansers uit Burgenland treedt op in de straat, een judoschool laat wat kinderen oefeningen uitvoeren om meer leden te lokken, een Braziliaanse dansschool van om de hoek stuurt haar twee mooiste paar billen op straat met het nodige getrommel erachteraan.


Eten in alle geuren en kwaliteiten: goulash, octopus, paella, sushi, schnitzel, er wordt ook wat op de grill gelegd.
De Italianen zijn fier op hun antipasti, de tapas gaan vlot over de toog, er is aardbeienchampagne en bier, vooral veel bier. En het café om de hoek heeft Leffe.


Ik zit buiten op straat, aan de typische lange tafels met even lange banken en een jazzband speelt het volgende uur. Mijn dochter danst. De dochter van de buren ook. Alle dochters van alle buren zijn vrij en onbelast en laten hun ouders genieten van een glas en een goed gesprek.



En morgen wordt gekozen. Maar vanavond niet. De match Oostenrijk-Servië is afgelopen zoals verwacht, de cafégangers komen terug op straat want het grote scherm is uitgeschakeld.



En morgen wordt gekozen. En niemand heeft ons gestoord. Geen politicus te bespeuren, geen groene ballon of rode vlag, geen pamflet noch speech. Zalig.



En morgen gaan ze allemaal stemmen.
Een Vlaming, een Duitse vriend tegenover me aan tafel, het Roemeense meisje dat haar daklozenkrant verkoopt, de Franse kok van om de hoek, de Kroatische dansgroep die niet mag kiezen en pas overmorgen terug naar huis gaat, de Spaanse dame die haar paellapan wast…



Het moment is te mooi om te beseffen hoeveel rechtser Europa morgen wordt.


Good night and good luck!



Roel Verschueren, Wenen 6 juni 2009


 

Zo win je, niet alleen in Oostenrijk, de Europese verkiezingen


Strache-33_small

Ik weet dat het niet mag zo kort voor de verkiezingen, maar ik maak het nu dan toch maar publiek: er is wel degelijk een strategisch succesvolle manier om de Europese verkiezingen te winnen. Omdat het toch te laat is voor partijen om die te implementeren, mag ik ze nu vrijgeven.

Zeg het aan niemand, er zouden alsnog partijen kunnen zijn die er op de valreep gebruik zouden van maken.

En dat willen we uiteraard vermijden.

- anti-Europa zijn
- tegen de toetreding van Turkije en Israël zijn
- regelmatig, openlijk of in gesloten kring maar met getuigen de Hitlergroet brengen
- met een kruis in de hand uw toehoorders toespreken
- het vooral over nationale belangen hebben
- tegen migranten zijn
- het verbod op het dragen van een hoofddoek propageren
- populistisch zijn
- vooral een grote mond hebben waardoor het gefluister van de andere politieke partijen wordt overstemd
- dusdanig aanstootgevende uitspraken doen dat de pers niet anders kan dan erover schrijven
- steevast geloven en verkondigen dat het land er beter zou voorstaan zonder Europa

Zoals beloofd in een van mijn vorige berichten, ziehier de uitslag voor de Europese verkiezingen in Oostenrijk:

Deelname %:  40,5%
ÖVP (christen-democraten):          22%
SPÖ (socialisten):                         21%
Uiterst rechts: FPÖ + BZÖ:           26%  (grootste winnaars)
Martin (onafhankelijke):                13%
Groen                                           10%
Andere kleinere partijen de rest.

Nu moeten de Oostenrijkers alleen nog gaan stemmen om me gelijk te geven.

Oh ja, bijna vergeten, we kunnen zondag eindelijk na tien dagen quarantaine met onze windpokkendochter terug naar buiten. We zouden bijvoorbeeld ook kunnen gaan stemmen.


Roel Verschueren, Wenen 5 juni 2009


 

In Oostenrijk is stemmen zoals spelen op de beurs. Letterlijk.



Op de website van de Oostenrijkse Der Standard kan met ‘bieden’, dus kopen en verkopen op politieke partijen. Dit heeft niets te maken met de bookmakers in London, waar je ook op de uitslagen kunt gokken, dit is een online, op de minuut te volgen handel in politieke partijen.

Verkiezingen


Dit zijn de waarden van deze morgen om 10:30 uur.


Dat het over een originele weergavevorm van kiesintenties gaat is duidelijk, maar de stijl is nieuw. À la minute een update van hoe de Oostenrijker zal kiezen.
Met deze stijl van onderzoek kan je natuurlijk nooit fout zitten.
Op zondag zal uiteindelijk duidelijk worden of de lezers van Der Standard het bij het rechte eind hadden.


We volgen het op de voet.


Roel Verschueren, Wenen 4 juni 2009


 

Als alleen tegenstanders emoties opwekken...


Martina Salomon vraagt zich in Die Presse van vandaag af waarom emotie alleen van EU tegenstanders komt. Alleen de tegenstanders of sceptici van de EU leggen passie aan de dag. Welke topkandidaat, te beginnen met de Premier gevolgd door het hele lijstje andere kandidaten – vraagt ze - verkondigt in voldoende mate en met positieve emotie dat we in vrede, vrijheid en welstand leven? Dat er een zachte herverdeling van rijkdom tussen de oude en de nieuwe lidstaten plaats vindt, dat we overal in Europa kunnen studeren en werken en met de Verenigde Staten als economische macht kunnen wedijveren? Zij vindt het antwoord alleen bij een paar jongeren tijdens televisie debatten met de kandidaten.
Europese politiek, vooral op televisie, is vooral een 50-plus-aangelegenheid.
En als je de Oostenrijkse kandidaten bekijkt, mag ik haar geen ongelijk geven.


Gastcolumniste Sibylle Hamann gaat in diezelfde krant nog een stapje verder: de Oostenrijkse EU politici lijken zich – als je de campagnes mag geloven – te gedragen als leden van een reisgezelschap, die braaf achter hun leider met nationaal vlaggetje de uitstap naar Brussel wagen. Wie de kiescampagne de laatste weken gevolgd heeft moet Europa als gevaarlijk territorium bekijken, waarbinnen men slechts aan de hand van een resolute Oostenrijkse reisleider vooruitkomt. “Uw A-team beschermt u!” roept een van de affiches op straat.

Wahlabschluss-400px.story

Als we ons dus heel goed aan elkaar vasthouden en achter de Oostenrijkse vlag beschutting zoeken, kunnen we ons voorzichtig, stap voor stap richting Europa begeven.


Wat geen enkele partij schijnt te snappen, is dat de jonge Oostenrijkse zakenvrouw uit de IT branche al lang weet dat ze meer gemeen heeft met haar Deense collega dan met een godvrezende landbouwer uit Tirol. En dat die godvrezende landbouwer uit Tirol dezelfde zorgen en wensen heeft als de landbouwer uit Ierland, en minder zijn gelijke vindt in een verpleger uit de Steiermark of een hedgefondmanager uit Niederösterreich.


Het Europees Parlement zou volgens Hamann moeten betekenen: dat alle Europese landbouwers zich verzamelen en onder de leiding van een Bulgaarse kandidaat voor meer exportsubsidies in de landbouw opkomen.
Dat de Europese ondernemers uit de transportsector zich organiseren en onder de leiding van een onder hen gekozen Poolse kandidaat de problemen van hun sector proberen op te lossen binnen het Europees parlement.


Ja, waarom laten we het hele Europese Parlement gewoon niet door de lobbyisten innemen en sturen we alle politici naar huis. Lobbyisten zijn al betaald, kennen hun dossiers vaak beter, en argumenteren beter.


“Oostenrijker zijn is geen programma, het verdedigen van Oostenrijkse belangen is geen Europese politiek, en Oostenrijkers weten niet altijd wat voor Oostenrijk beter is.” concludeert Hamann.
Maar deze waarheid heeft nog niemand ooit in een campagne de kiezer durven vertellen.



Roel Verschueren, Wenen 3 juni 2009


 

Europa ruikt niet fris uit haar mond.

Images
Het taalgebruik van de Europese Unie is waarschijnlijk een van de meest storende en afstotende aspecten die de Europese burger te slikken krijgt.
Ik heb het bijvoorbeeld over het begrip “Directoraat” of “Europees directief”.


Europese directieven zijn er van soorten en maten, ze komen in alle gewichten en vormen. Er zijn directieven:
• over het patenteren van software
• Televisie zonder Grenzen
• met betrekking tot de dataprotectie van het individu
• energieprestatie van gebouwen
• voor de transportsector
• over vleeskippen


Dit zijn er zes van het niet meer te tellen aantal dat over de niets vermoedende burger worden uitgestort. Google maar eens, zo’n 95.000 pagina’s met betrekking tot directieven springen binnen de 0,22 seconden op. En dan nog alleen in het Nederlands.
Ik haat het vingertje in de lucht, wie dat dan ook mag opsteken.


Vanavond was er het debat van de Oostenrijkse kandidaten voor de EU op ORF2.
Wat daar aan autoritaire onzin werd uitgekraamd tart elke verbeelding. En wat nog erger was: ze praten uitsluitend vanuit het Europees woordenboek. Deze mensen zijn al dusdanig geïnfecteerd door het EU-jargon, dat ik na enkele minuten nog eens de bevestiging kreeg van hoe ver zij van ons allen verwijderd zijn. En hoe die mensen zichzelf ernstig namen, alsof ze met God hadden geslapen.


Verwijt me maar dat ik het over semantiek en niet over inhoud heb, ik geef u nog gelijk ook. Maar eerlijk, krijgt u graag ‘directieven’ van iemand?
Hoeveel speelruimte krijg ik nog met een ‘aanwijzing voor te volgen gedrag’. Een ‘bindend voorschrift’. Waar uiteindelijk niemand ooit mijn mening heeft over gevraagd? Daar lachte ik toch al mee toen ik nog bij de Jezuïeten zat. Als soldaat die twee maal zijn bevordering tot korporaal heeft geweigerd.
Ik haat het vingertje in de lucht, wie dat dan ook mag opsteken.


Met een richtlijn kan ik nog leven. Een richtlijn is een Europese bindende afspraak waarvan iedere lidstaat zelf mag bepalen hoe die in de eigen wetgeving wordt verwezenlijkt. Maar een directief is geen richtlijn. Een directief ruikt naar paternalisme, kan van een strenge vader of een machtgeile paus komen, en dogma’s hebben we al lang naast ons neergelegd.


Ik heb een zwart boekje. Heb ik altijd bij mij. Daarin staat een lijst met wel meer dan vijftig woorden die door de EU worden gebruikt en aanstoot geven aan het minimum respect dat een overheid tegenover haar burgers zou moeten aan de dag leggen. De taal die de Europese Unie gebruikt ergert me werkelijk  en tart mijn gevoel van vrijheid en zelfbeschikkingsrecht. Als Europa dan toch ons aller moeder wil zijn, dan wil ik dat die lief is, zachtjes tegen me praat en kleine woordjes gebruikt die ik begrijp, en vooral niet te veel ervan. De aai is belangrijker dan het woord.


Kennedy was me voor, maar ik vind ook dat we niet moeten vragen wat Europa voor ons kan doen maar wat wij voor Europa kunnen doen.
Voor ik daaraan begin wil ik Europa alvast iets zeggen: bejegen ons wat meer respectvol, praat wat duidelijker, proclameer wat minder directieven en spoel eens goed de mond. Met zeep, zou mijn grootmoeder zeggen.


Roel Verschueren, Wenen 2 juni 2009


 

Is er leven na de Euro?

Ik zat vanmorgen toevallig in hetzelfde koffiehuis als een goede vriend van me die schrijft voor “Profil”, zowat de Oostenrijkse tegenhanger van onze “Knack” of de Duitse “Der Spiegel”. We zien elkaar dagelijks ’s morgens in de kindertuin. Hij brengt zijn zoon, ik mijn zoon en mijn dochter. Maar vandaag niet.


Niet alleen omwille van die verdomde windpokken, ook omdat het opnieuw een van deze dagen is waarover de kerk beslist heeft dat er niet gewerkt mag worden. Ik werk op Pinksteren met evenveel overgave als ik op 1 mei werk.



Trouwens, die honderd zeventig toeristen die tevergeefs op een lege Naschmarkt ronddwaalden op zoek naar alles wat in hun gidsen beschreven stond aan exotisch eten, internationale uitstraling en typisch Weense atmosfeer waren er ook aan voor hun geld. Plannen heet rekening houden met God. De reisleider had waarschijnlijk een biecht overgeslagen.



Mijn vriend vroeg waarom ik uitgerekend vandaag moest werken.
Ik moest helemaal niet werken, ik ben de quarantaine gevlucht, ik wou gewoon wat schrijven en vooral nadenken. Want van nadenken heb ik niet te veel terecht gebracht de laatste dagen. Hoewel, die Legotrein die ik in een vlaag van ouderlijke compassie en totale verstandsverbijstering heb gekocht vergde niet alleen een motoriek die ik slechts nog af en toe nog eens opbreng, mijn windpokkendochter vroeg na enkele uren prutsen en zeven minuten succesvol treintje rijden wat daar dan zo leuk aan was? En ik moest toegeven dat eens het ding in elkaar zat, voor mij ook slechts dat vage gevoel van ‘het is ons gelukt’ overbleef.

"En nu wil ik kort naar buiten."

"Schat het is tien uur 's avonds!"

"Dan is het niet meer zonnig, dus dan mag ik buiten. Het is al maanig."


En dat is precies hoe Thomas over Europa denkt. Thomas serveert de beste cappuccino en ei-in-glas in de straat en ik mag hopen dat ik hem goed begrepen heb. Hij zei dat het absolute hoogtepunt van dat hele “Europa”-gedoe toch de Euro was? En dat zo’n succes toch door niets te evenaren is? Dus waar we ons druk over maakten?

De zon was toch al onder? Waarom al ons geschrijf op deze officiële verlofdag dan nog zin had. Of dachten we soms aan het succes van de Euro nog iets te kunnen toevoegen? En nee, er was niets meer waarvoor hij zou gaan stemmen.


Ik hou van mensen die iets kunnen afsluiten. Zo van genoeg is genoeg en dat hebben we nu dus laat ons gewoon tevreden zijn. Deze lichtheid maakt me jaloers, ik wou dat die ergens te koop was, of dat ik die met de genen had meegekregen.


Ik heb dan maar mijn laptop dichtgeklapt en heb me met mijn vriend over Angela Merkel onderhouden.


En als die windpokken u ondertussen zwaar op de zenuwen werken, kunt u zich levendig voorstellen welk effect die op mij dan wel mogen hebben. Krabben zonder reden… dan heeft een mens echt wel hulp nodig.


Roel Verschueren, Wenen 2 juni 2009


 

For Angela with love...

Images-2

Ik heb meer en meer de neiging over iets anders te willen bloggen dan over Europa.

Heeft niemand anders dat gevoel? Ik zou het bijvoorbeeld graag hebben over de invloed van de passaatwinden op de maandstonden van roze olifanten. Of over de onbedwingbare nostalgie naar onvolwassenheid. Maar daar is hier geen plaats voor.

Dus... Ik heb een zwak voor Angela (Dorothea) Merkel. Niet omwille van haar broekpakjes, ook niet omwille van haar strijd om Opel. En je moet een zwak voor iemand ook niet noodzakelijk doodargumenteren, vind ik zo, dus ik geef het gewoon toe en laat het daarbij.



Oké. Stelt u zich eens voor dat ik als Vlaming in Wenen op 7 juni voor Angela Merkel zou mogen stemmen. Ik heb gezegd ‘stel’, het is dus niet noodzakelijk de weerspiegeling van mijn politieke voorkeur. Ik had ook kunnen stellen dat een Griek morgen voor Johan De Mol zou mogen stemmen.
Gebeurt nooit, maar stel...

Ik zou graag kiezen voor iemand waarvan ik geloof dat hij of zij het Europa vertegenwoordigt dat ik graag zou hebben. En als dat dan per toeval Frau Merkel zou zijn, dan zou ik toch als Europeaan op haar moeten kunnen stemmen?
We zijn hoopvol hypothetisch bezig, dus geef me een kans.




Als iedereen dat zou mogen en kunnen doen, dan zou ons aller voorkeur toch eerder uitgaan naar de politici die bewijsbaar hebben aangetoond dat ze weten wat regeren is? Ik moet zelfs met de manier waarop ze regeren nog niet akkoord gaan, ik moet het zelfs met hun programma niet eens zijn, maar regeren kunnen ze. Ik kan toch bijvoorbeeld als fervente aanhanger van Manchester (die ik niet ben) de prestaties van Barcelona erkennen, waarderen en verkondigen zonder daarom mijn liefde voor Manchester te verliezen?



Verhofstadt heeft geregeerd. Tony Blair heeft geregeerd, Berlusconi regeert zolang er Botox is, Dehaene heeft ooit, lang geleden ooit, geregeerd. Sarkozy probeert. Merkel houdt vol. Delors was niet te onderschatten. En de lijst is niet limitatief. Dit zijn mensen die ooit, met een nodige meerderheid, de belangen van een land hebben ter harte genomen en naar best vermogen het beste van zichzelf hebben gegeven.


Iemand die democratisch verkozen is in een land dat deel uitmaakt van de EU en zich met veel zweet en tranen tot staatsman/vrouw heeft opgewerkt, verdient van iedereen lof. Ook van diegenen die zich niet tot zijn/haar partij aangetrokken voelen.



Wie nog niet geregeerd heeft bijvoorbeeld is wie dan ook van het Vlaams Belang. We horen ze wel, en zien ze. De Vlaamse pers – precies zoals de Oostenrijkse pers voor het FPÖ – geeft ze de ruimte, stelt ze in de schijnwerpers, en maakt er een thema van.
Maar wie anders dan een handvol Vlamingen zou binnen Europa ooit op Frank Vanhecke stemmen mocht mijn systeem in werking treden? Wie, anders dan Vanhecke kent Philip Claeys?
Wie in Letland zou ooit op Heinz-Christian Strache stemmen, de Vlaams Belanger uit Oostenrijk?
En het zou best kunnen dat een Duitser het vertikt op een Fransman te stemmen, maar hij zou er tenminste de kans toe krijgen.



Ik hoor u al zeggen… er zou niets veranderen want de mensen stemmen voor wie ze kennen. Ik zou de ‘mensen’ niet te veel onderschatten. Ik zou vooral ‘de mensen’ die op 7 juni niet gaan stemmen niet onderschatten.



Je mag een probleem hebben met Neelie Kroes (Nederland), en niemand vraagt je met haar getrouwd te zijn, maar wat deze dame voor Europa verwezenlijkt heeft doen haar weinigen na. Benita Ferrero-Waldner (Oostenrijk) moet voor Neelie niet onderdoen, al zou Neelie dat misschien wel willen. Zelfs Günter Verheugen (Duitsland) blijft iemand die zijn stempel heeft gedrukt op het Europees beleid, en dat erkent elke Europeaan die volgt wat commissieleden werkelijk verwezenlijken.



Kwaliteit is herkenbaar. Ook voor diegenen die niet noodzakelijk de partij opvrijen waartoe een politicus behoort.



Het gevolg zou zijn dat we niet stemmen uit een nationalistische zenuwstuip ter ultieme verdediging van ons eigenbelang, maar stemmen voor het concept dat Europa zou moeten zijn. Een verzameling van vrije volkeren, die iedereen het recht geeft zich te organiseren zoals gewenst, zonder de beperkingen die door de eigen natie (nu nog) worden opgelegd, maar met de vrijheid die Europa hen zou kunnen en moeten bieden binnen een gemeenschappelijk aanvaardde grondwet.



Maar daarvoor hebben we, zo vrees ik, nog eens 50 jaar nodig.



Roel Verschueren, Wenen 31 mei 2009


 

We hebben dringend nood aan nieuwe ideeën voor Europa

Mira Willi

Mijn dochter van vier heeft de windpokken.
Ik weet, ook dat gebeurt wel meer.

Ze heeft mij officieel aangesteld om de tijd te vullen tussen het vermijden om te krabben en het doezelen of slapen in de sofa.
Dus er wordt bij ons deze dagen nogal wat afgeknutseld en getekend.

Ik vroeg haar vanmorgen wat ze aan het maken was.
“Ik maak een grote krant.”
En wat daar dan zoal in stond?
“Alles wat morgen gebeurt.”

Dat we dat nog niet hebben in Europa. Want da's pas 'echt 'nieuws'.
Hou ze maar in de gaten, die wordt nog rijk, die dochter van mij!

Roel Verschueren, Wenen 30 mei 2009


 

Hoeveel mag een gratis kindertuin kosten?

De eerste 650 Euro inkomen van een Oostenrijks gezin met twee kleine kinderen gaat naar de kindertuin.

Dat is als beide kinderen in een private kindertuin zijn ingeschreven.
Ongeveer de helft van de bijna 80.000 kinderen in de leeftijd van 1,5 tot 6 jaar moet noodgedwongen uitwijken naar deze private instellingen omdat de publieke kindertuinen van de stad Wenen slechts de helft kunnen opnemen. Wij vielen ook buiten de boot.


Mochten mijn kinderen in de kindertuinen van de stad zijn ingeschreven dan zou dit verhaal me zo’n 200 euro minder kosten. Niet niets om elke maand te besparen zou ik zo zeggen.

Images-1 © Die Presse


Michael Häupl, waarschijnlijk de laatste echte socialist in Oostenrijk en burgemeester van Wenen sinds 1994 is een man zonder franje. Recht toe recht aan, goed geblokt en rond tegelijk, helemaal niet dom en nog echt bekommerd om het welzijn van zijn stad. En omdat hij niet dom is besliste hij, sociaal voelend als hij is en met de volgende verkiezingen in het vooruitzicht, de kindertuinen in Wenen gratis te maken. Het zou de stad een slordige 78 miljoen Euro extra subsidies kosten, en dat kan het rijke Wenen zich veroorloven verzekert de burgervader. De voordelen liggen voor de hand: ouders brengen hun kinderen vroeger naar de kindertuin als die gratis is, ook de ouders van ingeweken Turken, Slovenen, Tsjechen, Roemenen, Hongaren en Polen, wat de taalintegratie en dus de snellere opname in de gemeenschap voor gevolg heeft en het gastvrije Europa weer een stapje dichter bij de bevolking brengt.


Hij is dus echt niet dom onze Häupl, want daardoor lopen er minder kleine kinderen doelloos rond op straat of in de parkjes in de wijken, krijgen de ouders meer tijd om te werken en voor het huishouden te zorgen, wordt per gezin zo’n kleine 500 Euro besteedbaar inkomen vrijgemaakt wat de Weense economie moet aanzwengelen en verzekert hij zich van de nodige stemmen om nog een termijn langer te besturen.


Probleem van Häupl is dat hij waarschijnlijk echt de enige is in het stadhuis  die niet dom is. Want diegene die hem had moeten adviseren over het feit dat je niet zo maar de stad-eigen kindertuinen kunt gratis maken zonder met de private een regeling te treffen, diegene dus die zich zo’n slordige 78 miljoen heeft verrekend had moeten weten dat de beslissing zou worden aangevochten wegens discriminerend, ondemocratisch, en concurrentievervalsend. Want in Oostenrijk zijn ook kindertuinen commercie.


Volgende week weten we of Häupl de extra miljoenen vindt die nodig zijn om zijn voortreffelijk idee vanaf september in te voeren. Vindt hij die niet, ligt de claim bij het Europees Hof al klaar, heb ik me laten vertellen.


Roel Verschueren, Wenen 29 mei 2009


 

Anca en de Peepshow

P1020484


Ik heb mijn moeder nooit verteld dat ik in Wenen recht tegenover een Eroscentrum woon.
Ik denk dat voor elke zoon een moment komt waar de dingen niet zo expliciet meer moeten worden gezegd als vroeger. Ze is tenslotte 87 en woont rustig in een seniorie aan de rand van Gent.
En ik heb trouwens sterk de indruk dat het voor haar ondertussen ook niet echt meer belangrijk is. Ze zou misschien nog even vragen hoe mijn kinderen daar mee omgaan, maar de echte bemoeienis is weg.

De Peepshow heeft zijn deuren gesloten vorige week. Ik kreeg het pas in de gaten toen ik alsmaar meer mannen zag die vruchteloos aan de deur rammelden, de hoek om gingen op zoek naar een andere ingang (de discrete ingang) en gefrustreerd zag opstappen naar ik weet niet waar.
  Peepshow
Ik heb Anca gekend. Anca kwam uit een van de Oost-Europese landen om zich in Wenen te prostitueren en ik heb nooit geweten of dat uit eigen dan wel pooiers' wil was. Er is tenslotte bitter weinig veranderd sinds “Ze zijn zo lief, meneer” van Chris De Stoop, ondertussen 17 jaar geleden uitgegeven.


Ik heb Anca om andere redenen gekend dan u misschien vermoedt. Ik heb namelijk een garage recht tegenover de peepshow die, meer dan me lief is, voortdurend onbereikbaar is wegens foutief geparkeerde auto’s. 


Als Anca geen klant had, dan zat ze aan de receptie en riep ze op mijn verzoek door de intercom “De chauffeur van de wagen met nummerplaat W-254… moet dringend zijn wagen verplaatsen of die wordt nu weggesleept.” Dan knipoogde ze naar mij, want ze wist even goed als ik dat voor je in Wenen een auto door de politie krijgt afgevoerd, elke man tijd genoeg heeft om aan zijn trekken te komen.
Ik ben haar daar nog altijd dankbaar voor. Want dan stond ik buiten aan de overkant - echt zonder leedvermaak - te wachten tot een man, vaak nog met half opgetrokken broek, zeker met open ritssluiting of loshangende riem panisch verward de seksclub buiten stormde en zich zo snel als hij kon met zijn auto uit de voeten maakte.

Ik heb Anca vanmorgen teruggezien. Ze zag er helemaal anders uit dan wanneer ze nog in de peepshow werkte. Toen ik haar vroeg hoe het met haar ging, zei ze dat ze een nieuwe job gevonden had.
“Waar?”
“Daar,” en ze wees naar de plek waar de peepshow werd omgebouwd.

Er komt een immens groot Hongaars restaurant recht tegenover waar ik woon.
En niet zo maar een, maar een met live muziek, XXXL porties en een typisch Hongaars zwaar overladen interieur voor autobus toeristen.
Anca zal minder verdienen, maar is dank zij Europa ondertussen niet meer illegaal in Wenen.
“De ‘business’ ging trouwens toch zeer slecht.”
Ze staat vanaf eind juni achter de Hongaarse bar. Ik moet daar binnenkort maar eens een pint gaan drinken, want voor toeristenautobussen is de plek voor mijn garage spijtig genoeg te klein.

Dat ik dat nog mijn moeder kan vertellen!

Roel Verschueren, Wenen 28 mei 2009


 

De kip wordt niet naar de prijs van haar ei gevraagd

Images


Ben ik negatief of kritisch als ik over Oostenrijk schrijf? Sommigen denken van wel. Kan men eigenlijk kritisch genoeg zijn als het over politiek en maatschappij gaat? Kan men diep genoeg spitten naar de oorzaken als men probeert de redenen van depressiviteit te doorgronden? Want hoewel Europa duidelijk zo zijn voordelen heeft, maakt het haar Oostenrijkse burgers depressief. Wat Europa betreft althans. Ze kunnen luchtig door het leven gaan en zich fijn voelen als het over familie en vrienden gaat, velen zijn uiteraard ontzettend tevreden nog een job en een inkomen te hebben, het weer wordt mooi en het zomert, de kinderen stellen het goed en de vakantie komt er aan. Maar wat Europa betreft is het stadium van hun latente ontevredenheid al lang voorbij en zijn de signalen manifest en overduidelijk: ze hebben angst belogen te worden, niets te kunnen veranderen, ze zijn ontevreden over de partijen en hun politiek en de manier waarop die met hun geld omgaan en dat weerhoudt hen ervan te gaan kiezen. Het gevoel van machteloosheid, zelfs als dat gevoel ongegrond zou zijn, leidt tot politieke depressie.

Ik ben een positieve Europa fanaat als het gaat over de initiële gedachte die aan de basis ligt. Ik heb het concept decennia lang verdedigd, gejubeld bij de introductie van de Euro en elk nieuw lidmaatschap, maar bij een dermate onvrede en onmacht die van de gezichten van de ondertussen apathisch geworden Oostenrijkers afdruipt, kan ik niet anders dan observeren, analyseren en interpreteren. Het is gemakkelijk te doorgronden waarom de situatie is wat ze is: omdat de goodwill die de Oostenrijker eventueel nog kan opbrengen tegenover Europa als maatschappelijk en politiek concept wordt ondermijnd door het ongenoegen over hoe met dat concept wordt omgegaan. Europa wordt gethematiseerd door de nationale partijen en hun vertegenwoordigers. Als de ontgoocheling over de lokale politiek zo groot is, hoe kan de burger dan begeesterd zijn als diezelfde politieke partijen en hun mandatarissen hun Europa vertegenwoordigen?


Dat de meeste Europese burgers geen rechtstreekse inspraak hebben bij de directe samenstelling van het Europese Parlement, niet rechtstreeks gevraagd worden naar hun mening over het verdrag van Lissabon, en dus ook geen inspraak hebben over hoe met hun stem en belastinggeld wordt omgegaan is en blijft één van de belangrijkste frustraties die Europa nog lang niet weggewerkt heeft.


In Die Presse stond vanmorgen de mening van een columniste: “Wie zelfs niet kort te tijd neemt om te gaan stemmen, heeft het recht verloren te klagen.”
Dat die dame totaal aan de essentie van het probleem voorbijgaat is typisch voor de Oostenrijkse pers: de Oostenrijker klaagt niet over 'de idee' Europa, hij klaagt over hoe zijn en alle andere mandatarissen met de idee omgaan. Hij wil niet gaan stemmen om mandatarissen te kiezen, hij wil stemmen over hoe het met Europa verder moet en hoe met zijn geld wordt omgegaan.


Maar aan de kip wordt niet gevraagd om de prijs van haar ei te bepalen, dat doet de boer. Je zou als kip van minder depressief worden.


Roel Verschueren, Wenen 27 mei 2009


 

Mijn Europa

Vorige zomer las ik "In Europa" van Geert Mak en tegen al mijn verwachtingen in (te dik, te saai, te gedetailleerd) werd het een echte pageturner. Ik kon geen betere vakantielektuur bedenken. Sindsdien reis ik in dagdromen met een schip van Istanboel naar Odessa. Mak slaagt er in de geschiedenis van Europa zo levendig te maken.

Maar van Mak´s Europa naar "mijn" Europa in Wenen. Sinds ik hier ben, nu toch al drie jaar en meer, ben ik enthousiast lid van het amateurtheatergezelschap Die Fremden (www.diefremden.at) ja, u leest het goed, de vreemden, de vreemdelingen, de buitenlanders, mensen uit verschillende landen spelen samen... toneel.

We zijn een fijn allegaartje in Wenen wonende buitenlanders en enkele Oostenrijkers die theater spelen naar de methode van de onlangs gestorven Augusto Boal (Theater van de ver/onderdrukten). De stukken ontwikkelen we zelf en er wordt geexperimenteerd met een mengelmoes van vormen en talen.

We spelen graag over die thema´s die ons nauw aan het hart liggen zoals "anders zijn" of hoe "we" of "buitenlanders" worden behandeld. Als Europees staatsburger heb je in de landen van de Europese Unie behoorlijk wat voordelen. Mensen van buiten de Unie hebben dat geluk niet. Zo verhuisde vorig jaar een mede-Fremde naar een ander land omdat hij in Oostenrijk geen visum meer kreeg. Indien ik nu nog in Rome zou wonen, zou ik volgens de nieuwe immigratiewetten mijn medebewoonster bij de politie moeten aangeven. De Oostenrijkse FPÖ maakt reclame met "Grenzkontrollen im Osten..." etc. Om koude rillingen van te krijgen.

Ons laatste toneelstuk "Das Tonnenkind" was een klein succes. We reisden naar Duitsland naar een theaterfestival en wonnen er als outsiders en absolute underdogs de eerste prijs. Het Tonnenkind is het verhaal van een vondelinge die op zoek gaat naar haar moeder, maar enkel haar "vinder" vindt. Terwijl ik het hier neerpen lijkt het wel een Charles Dickens plot, of een goedkope oude BRT-weekendfilm. Wie ons aan het werk wil zien kan graag eens ons filmpje bekijken op youtube. Let wel het zijn amateurfilmopnames, maar indien u zin hebt, scroll een beetje en u kan alle Fremden (toevallig allemaal uit Europa) zien en beluisteren.


 

Compromisloos: Michael Haneke

Michael Haneke


Ik herinner me dat toen de Rode Duivels al eens een belangrijke voetbalmatch wonnen, of Eddy Merckx iedereen die op een fiets zat een poepje had laten ruiken, Raymond Ceulemans zijn tegenspeler de vier hoeken van het groene laken had getoond, of onze judoka's tegenspelers in de tatami lieten bijten, alle Vlamingen, Brusselaars, Walen en Duitstalige inwoners van ons koninkrijk  plots allemaal even Belg waren. Even maar, de zucht van het spel, geen seconde langer.


De Oostenrijkers mogen dan al eens een paar skiërs hebben die alle prijzen wegkapen, wat sommige mensen van hier uit de filmbranche presteren is echter meer dan sport.
Michael Haneke’s Gouden Palm in Cannes van gisterenavond wordt door de lokale cultuurprofeten toegeschreven aan zijn 'compromisloosheid'. Dat hebben ze natuurlijk niet zelf gevonden, dat komt van de filmmaker zelf. Hij doet zijn ding, al zijn hele leven lang, op de manier zoals hij het wilt, met de mensen die hij kiest, de producenten die hem ruimte geven en met de scenario's die hij schrijft is hij ondertussen de meest succesvolle regisseur van Oostenrijk. In Frankrijk en Duitsland wordt hij op de handen gedragen.


Dat de remake van zijn “Funny Games” in de US niet het verhoopte succes had heeft alles met het ondraaglijke onderwerp te maken, de film is gewoon schitterend… als je zijn wreedheid kunt aanvaarden.


De man is inderdaad zeer bijzonder. Ik heb het geluk hem persoonlijk te kennen, en ik begin stilaan te begrijpen hoe hij functioneert. Hij doet meer dan zijn ding. Hij doet wat anderen niet kunnen. Waar anderen ophouden begint hij. Onverbiddelijk, met een academische preciesheid, een koppigheid waar de gemiddelde Oostenrijker alleen maar kan van dromen, en een creativiteit en werklust waar zelfs ijverige Vlamingen nog iets van kunnen leren. Hij vermoordt de mediocriteit sneller dan dat zijn acteurs hun moorden plegen, hij verwacht niet het beste, hij eist het. Zijn films geven geen antwoorden, ze roepen ontiegelijk veel vragen op, en hij doet dit alles zonder compromis.


Donderdag wordt hij gevierd op het stadhuis in Wenen. Want politici houden van recuperatie van het succes van anderen. Ze schuren zich graag tegen de schouder van wie uitblinkt omdat ze daar zelf niet toe in staat zijn. Dat heel wat kandidaten voor de Europese verkiezingen al dan niet toevallig voorbij de lenzen van de persfotografen zullen lopen staat nu al vast. Want 'compromisloosheid' is een voorwaarde voor kunst, maar heeft in de politiek geen kans. Dat beseffen deze waardige bekleders van Europese en nationale postjes maar al te goed.


Hij wordt gelauwerd, samen met zijn hele team, want Haneke deelt succes. En dat de reden waarom ik in Wenen woon aan zijn zijde zal staan omdat ze “Das weisse Band” heeft ge-edit (Filmcutterin op zijn Oostenrijks / filmeditor op zijn Vlaams) zal ik van op afstand met geoorloofde trots genieten, want zelfs een Belg voelt zich soms even Oostenrijker, vooral op zo’n moment. En dan is Europa ver weg.



Roel Verschueren, Wenen 25 mei 2009


 

De Oostenrijkers hebben de EU-sancties van 2000 nooit verteerd.

"De Oostenrijkers hebben de EU-sancties tegen hun zwartblauwe regering van 2000 nooit verteerd.”
Dat is de analyse van EU-mandataris Karin Resetarits die besloten heeft niet meer op te komen bij de volgende verkiezingen en een master in internationale betrekkingen te halen aan de universiteit van Krems.

Afrekening

Voor alle duidelijkheid: zwartblauw zou bij ons een regering zijn met CD&V en het Vlaams Belang. Wegens of dank zij het ‘Cordon Sanitair’ is zo’n regering in Vlaanderen vooralsnog uitgesloten.
Toen bij gebrek aan dergelijke afspraken in 2000 in Oostenrijk wel een regering met de FPÖ werd gevormd, werden de Oostenrijkers geconfronteerd met meer dan een opgestoken vinger van moeder Europa.

De (toen) veertien andere lidstaten van Europa vaardigden diplomatieke sancties uit tegen de regering in Wenen wegens schending van burgerrechten, democratische principes en aantasting van de rechtsstaat. De uitspraken van Jörg Haider (zaliger) konden niet door de democratische beugel en de Oostenrijkers stonden in het hoekje van de kleuterklas wegens slecht gedrag, met de ezelsoren op hun kop, tenminste zo voelden ze zich.


Die sancties zijn ondertussen opgeheven omdat FPÖ niet langer in de regering zit. De kans echter dat die partij binnenkort opnieuw een belangrijke rol in de Oostenrijkse politiek zal spelen is zeer groot.
Oostenrijkers zijn een fier en koppig volk, dat ontzettend snel op de tenen is getrapt, zich graag wentelt in het bad van onschuld en iedereen die het wilt horen luid schreeuwend verkondigt dat het – nog maar eens – het slachtoffer is van de houding van anderen. Dat daarbij elke vorm van objectieve zelfbeoordeling ontbreekt ligt diep geworteld in het karakter van de burger en is met weinig of geen argumenten te bestrijden. Het vel van de Oostenrijker is te dik geworden de laatste 60 jaar, zijn kop te stoer en hij heeft verantwoording afleggen uit zijn woordenschat geschrapt. De manifeste aversie tegen iedereen die zich kritisch uit over hoe het land met zichzelf omgaat is tegelijk oorzaak en gevolg, en houdt het gevoel van vernedering in stand dat de bevolking in 2000 heeft ervaren.

Ik hou normaal gezien van rebellen. Maar een rebellie die zich uitsluitend en systematisch richt tegen een externe overheid (i.c. Europa) en daarnaast de eigen interne politiek ongemoeid laat, is een stuiptrekking van onmacht. Ze zitten met zijn allen als hazen gevangen in het schijnsel van de koplampen van een auto in een zwarte nacht en wachten. Voor de bange haas die de Oostenrijker is lijkt de keuze eveneens beperkt tot vluchten of overreden worden.

Roel Verschueren, Wenen 25 mei 2009


 

Voor en tegen Europa

In juni 1994 werd in Oostenrijk een referendum gehouden over de toetreding tot de Europese Unie. Fervente tegenstanders van toen waren de Groenen. Ja, de Groenen zagen het toen niet zitten en ze voerden een nee-campagne (net zoals extreem-rechts). Ze kregen ongelijk. 66,6% stemden voor, 34,4% tegen, op 1 januari 1995 werd Oostenrijk officieel een lidstaat van de Europese Unie.

Een aantal van mijn vrienden waren toen fervente tegenstanders van de toetreding. Als je ze nu hoort praten zijn ze absoluut tevreden met Oostenrijk in de Europese Unie, ze pleiten er zelfs voor. Ik ben zelf opgegroeid in een pro-Europees Belgie waar Europa niet in vraag wordt gesteld, en ik kan me ook moeilijk zoveel tegenstand voorstellen. Ik heb tot nu toe van Europa nog weinig nadelen ondervonden. Meenemen van werkloosheidsverzekering, ziekteverzekering, gelijke rechten als de andere Europese burgers en ga zo maar door.

Nog zo een voordeel van Europa, vanavond neem ik het vliegtuig naar Lissabon, zonder pascontrole, zonder visum en met dezelfde euro´s van elke dag. Heerlijk...

Boa tarde!!


 

Micro Europa

Ik heb twee Vlaamse kinderen. Nou ja kinderen, bijna dertig en eind twintig.
Een zoon en een dochter.


Ik heb twee Weense kinderen. Echt nog kinderen, bijna vijf en anderhalf.
Een dochter en een zoon.


Duizend tweehonderd kilometer en een vader die lang geleden beslist heeft een tweede leven te beginnen ligt tussen hen. En taal, en opvoeding, en verschil in vaderschap.


Ik heb mijn twee Vlaamse kinderen te weinig meegemaakt. Als vader bedoel ik dan. Ik was een Vlaamse hardwerker, zo iemand die zijn ouders wou bewijzen dat wat hij van hen had meegekregen in de jaren zeventig en tachtig kon evenaren en beter. Carrière speelde toen een belangrijke rol, de Vlaamse gedachte liep losjes mee, voor geld waren we niet schuw, en alles was op het beter doen dan mijn ouders gericht. Wat zij konden en gaven moest ik minstens ook kunnen, zoniet beter dan wel meer. Een zware uitdaging, en een even zware last.  Weg van huis om half zeven ’s morgens, kinderen nog diep in slaap, en thuis rond half tien ‘s avonds, kinderen al diep in slaap.


Vandaag is dat even anders: nog thuis om half zeven, met twee levendige bengels en nog altijd thuis om half negen ‘s avonds, kinderen hopelijk snel naar bed.


Ik ben geen nieuwe man. Ik ben geen nieuwe vader. Ik ben eigenlijk weinig of niets veranderd.
Ik ben ouder en verondersteld wijzer. Maar de wijsheid heb ik niet zelf gevonden, die hebben mijn vier kinderen me bijgebracht.


Morgen zijn we weer eens allemaal samen. Ik en mijn vier kinderen.
Mijn Weense kinderen begrijpen het Vlaams van mijn oudsten.
Mijn oudsten moeten zich wat inspannen om het Weens van mijn jongste te verstaan.
Maar het werkt. De chemie is er en morgen zitten we als mensen zonder land samen in het tuintje in Wenen met een boomhuis en een zandkist. Alsof het altijd zo geweest is.
Mijn zoon vliegt vanuit Brussel en brengt zes Duvels en een paar Vlaamse kinderboeken mee, mijn dochter rijdt vanuit Geel met Devos-Lemmens mayonaise,Gentse Tierentyn en een paar CD’s met kinderliedjes.
Met dezelfde munt op zak, zonder paperassen, alsof ze zich verplaatsen in één en hetzelfde land. De afstand lijkt daardoor veel korter.


Mijn jongste dochter wacht geduldig voor het raam, mijn jongste zoon heeft geen benul maar een overvolle pamper. Europa is zeer dichtbij. Het Europa waarom het eigenlijk zou moeten gaan.
Ik moet eens kijken wat ik morgen voor hen kook.

Roel Verschueren, Wenen 19 mei, 2009


 

Waar ligt de hond begraven?



De Oostenrijkse media, Die Presse en Der Standard voorop, wijden sinds kort dagelijks aandacht aan de Europese verkiezingen. Wat daarbij opvalt is dat elk artikel dezelfde ‘teneur’ heeft. De redacties buitenland, zowel als menig gastcolumnist analyseren de problemen die Oostenrijk met Europa heeft vanuit de overtuiging dat Oostenrijk inderdaad alleen maar problemen met Europa heeft. De positieve paragrafen zijn op een hand te tellen.


Oostenrijk heeft zich als staat en als burgergemeenschap sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog altijd al de slachtofferrol toebedeeld, dat vindt iedereen hier normaal want het lost het probleem op om over de schuldvraag te moeten nadenken. Slachtoffer zijn is deel van Oostenrijkse mentaliteit en legt een hele reeks discussies bij voorbaat lam.


Helmut Kramer, politiek wetenschapper aan de Universiteit van Wenen stelt dat de grote frustratie van zijn landgenoten veel van doen heeft met de nostalgie naar de oude monarchie, de val van het IJzeren Gordijn, en de globalisering.
“De Oostenrijkse bevolking is vooral Eurosceptisch omdat de balans van de Oostenrijkse EU-politiek sinds de toetreding in 1995 als catastrofaal kan omschreven worden.”


Dat de Oostenrijker zich door zijn regering amper of bijna niet vertegenwoordigd voelt in Brussel, blijkt ook uit het belang dat wordt gehecht aan de neutraliteit van het land als deel van de politieke identiteit van de bevolking.
De regering is er nooit in geslaagd haar burgers uit te leggen waarom het opgeven van deze neutraliteit, en dus een lidmaatschap van de Nato, een actieve en positieve bijdrage betekent aan de vredespolitiek die in de 70er jaren haar oorsprong vindt.


Dit gebrek aan politieke moed, aldus Kramer, ligt aan de basis van het feit dat bij de bevolking Oostenrijk nog niet in de EU en de EU nog niet in Oostenrijk “aangekomen” is. Dat dit falen ook haar uitwerking heeft op de binnenlandse politiek bewijst het dramatisch stijgende aandeel van de kiezers dat voor rechtspopulistische/rechtsextreme manipulatoren en buitenlandhaters, dus antidemocraten stemt.


Daar ligt in Oostenrijk “der Hund begraben.”


Roel Verschueren, Wenen 18 mei, 2009


 

Öropa, Oostenrijks voor Europa

Liebe Österreicherinnen, liebe Österreicher!

Europa en onze mooie Oostenrijkse Republiek staan voor een beslissende keuze die voor ons van cruciale betekenis is. Sinds jaren wordt op het hoogste Brusselse niveau over een grondwet voor de Europese Unie gediscussieerd, alsof deze Unie een geschenk van God zou zijn. Dit “Reformverdrag” is al eens door de  burgers afgeschoten, nu probeert men dit verdrag tegen de wil van de Oostenrijkers door te duwen.


Door dit nieuwe Reformverdrag voor de EU dreigt heel wat ongemak:

    * Uitholling van onze Oostenrijkse grondwet
    * Totaal monddood maken van onze burgers
    * Verlies van onze neutraliteit
    * Een Brusselse EU-dictatuur, die geen rekening houdt met de ontevredenheid van de Oostenrijkers over de foute beslissingen die Europa neemt.


Alle partijen –  SPÖ, ÖVP, Groenen en BZÖ – handelen hier tegen de wil van de burgers ten gunste van de machtige EU-nomenclatuur. Alleen de FPÖ stemde al eens tegen dit verdrag, met als doel een referendum af te dwingen. En dat is het belangrijkste punt: in plaats van verder mee te knutselen aan een burgervreemd, arrogant Europa (zoals onze rood-zwarte regering), willen wij ‘Freiheitlichen’, dat men met de Oostenrijkse standpunten bij het tot stand komen van Europa rekening houdt. Vandaar eisen wij:

    * Oostenrijk moet het recht hebben via een referendum over een EU-grondwet te kunnen beslissen!
    * Oostenrijk moet vrij en onafhankelijk blijven en zich niet aan een EU-dictatuur onderwerpen!
    * Onderteken deze eis, voor een vrij Oostenrijk, voor een democratisch Europa!

Uw H.C. Strache – FPÖ


Dus... als ik het goed begrijp kan Europa slechts democratisch zijn als Oostenrijk vrij is?

Vrij van migranten, vrij van regulering omtrent het bankgeheim, vrij van een Reformverdrag, vrij van Brussel, vrij van andere landen... en neutraal?
Als het van de FPÖ afhangt, schrijven we binnenkort Öropa zo.

Roel Verschueren, Wenen 14 mei, 2009


 

Europa wählt, Österreich entscheidet

IMG_2574


 

Oostenrijk ligt 'nergens'

IMG_0244

“Papaaa”
“Ja schat.”
“Wat schrijf je?”
“Ik schrijf over Europa.”
“Is Europa ver?”
Ik leg mijn bril op tafel en kijk haar aan. “Hoe weet jij dat Europa ‘ergens’ is?”
Ze slaat haar ogen naar de hemel en zegt met beide handpalmen open naar mij gekeerd “Papa, alles is toch ergens!” en zucht omdat haar papa zo dom kan zijn.
“Ah zo, wat bijvoorbeeld?”
“Jij moet het me vragen.”
“Oké, een leeuw?”
“Da’s toch in Afrika.”
“Een boom?”
“Die staat onder in de tuin.”
“En een vogel?”
“Hoog in de lucht. Is Europa ver, papa?” vraagt ze verveeld. Alles gaat deze week bij haar over afstand. Niet in kilometer maar in tijd. “Is het vijf uur of drie uur?”
Want iets eronder, erboven of ertussen bestaat voorlopig niet.
Het is vijf uur rijden van Wenen naar Innsbruck, en ze wordt het liefst om drie uur uit de kindertuin afgehaald. Ook als het vier uur wordt is ze tevreden omdat het drie uur is.
“Het is niet ver want we zijn in Europa.”
“Zijn we niet!”
“Toch, wij leven in Europa.”
“Maar we wonen toch in Wenen?”
“Ja, en Wenen ligt in Europa.”
Ik hoor haar nadenken. “Ligt het niet. Dat weet ik wel heeeel zeker.”
“Oké, dan weet je zeker ook waar Wenen wel ligt?
Zonder aarzelen: “in Oooostenrijk!”
“En waar ligt Oostenrijk? In Europa! Voilà.”

Zo, dat had ik geklaard. Pedagogisch goed opgebouwd, dialectisch verklaard, punt gemaakt.
Ze staart me aan alsof ik haar zei dat ik niet haar vader maar Eliot de draak ben.

Ze wacht.

Ik ook.
“Oostenrijk ligt 'nergens'... mag ik zandman kijken, en ik heb honger!”


Oostenrijk ligt nergens, omdat mijn dochter het heeft gezegd.

Zo hoor je het ook eens van een ander.

Roel Verschueren, Wenen 12 mei 2009


 

“Oostenrijkers staan positiever tegenover de EU dank zij de crisis.”



Voor enkele weken stond het Oostenrijks deelnamepercentage aan de Europese Verkiezingen nog op 21% volgens de Eurobarometer. Oostenrijk geldt sinds lang als één van de meest Eurokritische landen, alleen Polen heeft nog minder interesse.

Een nieuwe studie toont een optimistischer cijfer voor het Alpenland: 51% zegt aan de verkiezingen te zullen deelnemen. Slechts 13% verklaarde “zeker niet” te gaan stemmen.
De ondervraagden zelf (steekproef van 1016 personen) denken echter dat slechts 13% zal geen kiezen, dat zou nog minder zijn dan bij de laatste verkiezingen.

Uit de studie blijkt dat er sprake is van een paradigmawissel: de crisis komt het EU-imago ten goede. Tweede reden zou zijn dat meer Oostenrijkers denken dat de Unie sterker is dan een enkel land. Derde reden, u zat er al op te wachten, het “Obama-effect”.

Professor Peter Vitouch (Mediapsycholoog aan de Weense Universiteit), analyseert de verhouding en houding van de Oostenrijkers tegenover Europa nog altijd eerder als die van “Hulpeloosheid”. De symptomen zijn: ergernis, passiviteit en apathie. Goed dat de professor er nog is. Ik begon al bang te worden dat de Oostenrijkers echt van de EU beginnen te houden wat uit het Weense straatbeeld absoluut (nog) niet af te leiden is.
Angst is altijd een slecht motief geweest. Ook om voor Europa te zijn.


Roel Verschueren, Wenen, 11 mei 2009


 

De onverwachte gelukzaligheid van het beschilderen van porselein.

Ik word zaterdag 55. Dat overkomt wel meer mensen heb ik me laten vertellen, maar of er veel vaders van mijn leeftijd zijn die op een zonloze donderdagmiddag een paar uur met hun vijfjarig dochtertje keramiek beschilderen, durf ik te betwijfelen. Een halve eeuw ligt tussen ons op tafel, de meeste van mijn vrienden zijn ondertussen grootvader en spelen golf.

En terwijl mijn dochter zeer zelfstandig en eigengereid een matte witte koffiekop met bijpassend schoteltje uit de rekken kiest, haar kleuren samenstelt, schort omsnoert en draaitafeltje voor zich installeert, geeft ze me met een natuurlijke vanzelfsprekendheid advies over welk penseel ik best gebruik en waarom ik beter een vaas dan ook een koffiekop zou beschilderen.
We zijn hier voor het eerst, een ruim atelier op de hoek van onze straat. Zij gaat met dit alles om alsof we het ons hele leven al doen, en hoewel keramiek geen porselein is, voel ik me de spreekwoordelijke olifant.

De eventualiteit dat ze tijdens het schilderen even niet zou praten blijkt een naïeve wens, ik krijg er met volle ladingen advies bovenop.

Het is de absolute onbevangenheid waarmee ze haar kleuren aanbrengt, de totale afwezigheid van een plan of een doel, de bevrijdende onafhankelijkheid van enig resultaat die me verwart en mijn handen verlamt.
Mijn “nieuwe-vader”-schap wordt zwaar op de proef gesteld. Door een vijfjarig kind.
Kan ik het nog? Heb ik het nog in me? Ben ik nog in staat om me onbevangen en onbezorgd te laten meedrijven op een fantasie en creativiteit die zelf wel zal bepalen wat uit iets wordt? Want zij heeft de absolute onbezoedelde vrijheid om zich van het resultaat niets te moeten aantrekken. Resultaat is nog geen doel.

Ze ziet dat ik aarzel, beef en nadenk.

Ze zet plots een dik oranje punt op de buik van mijn blanco vaas en kijkt me kort lachend aan. Dan praat ze verder en schildert.

Op 55 betekent een oranje punt van een vijfjarige meer dan ik ooit had durven denken. Morgen halen we onze stukken af. Gebakken en glanzend. De vaas met één oranje punt wordt prachtig, zoveel is zeker!

En wat heeft dit alles met Europa te doen?
Ik heb even moeten zoeken, maar het atelier waar we waren heet “Made by You!”
De dag dat Europa dit als slogan op haar vlag kan zetten, zijn we waar we moeten zijn.


Roel Verschueren, Wenen 7 mei 2009


 

En wij stellen ons daar geen vragen bij!

Waar blijven de vragen?
Hebben we angst ze te stellen? Of zijn we totaal onmachtig ze te formuleren? Misschien stellen we geen vragen omdat de antwoorden ons kunnen verontrusten, of omdat we denken dat antwoorden toch uitblijven?
Misschien hebben we al vragen genoeg te beantwoorden, en genoeg is soms echt wel genoeg.
Maar hoe vormen we een eigen mening zonder de juiste vragen te stellen? En wat zijn die 'juiste' vragen waarvan de antwoorden ons zouden toelaten een eigen mening te vormen?

EU-vorderingen, EU-richtlijnen, EU-Raad en EU-Commissie.
Kunt u de Europese Raad en de Europese Commissie rechtstreeks kiezen? NEE
Kan het Europees Parlement de leden van de Raad of de Commissie kiezen? NEE
Mag het Europees Parlement meebeslissen in algemene vraagstukken rond buitenlandse politiek of landsverdediging? NEE
Bij Euratom? NEE
Ligt het EU-budgetrecht bij het Parlement? NEE

U bent bij de laatste Europese verkiezingen gaan stemmen? Gaat u in juni stemmen? Zal het reformverdrag - zeg  EU grondwet - daaraan iets veranderen? NEE
Heeft u het verdrag gelezen? Willen lezen? NEE?
Zou u over het verdrag zelf willen stemmen? Ja? Dat kan u niet!
Want Europa moet kunnen handelen om in de wereld ernstig genomen te worden - is dat uw angst? In de wereld niet ernstig genomen te worden? Door wie?
Zo lang de Europese burger de Europese leiders niet rechtstreeks mag of kan kiezen, blijven de Europese verkiezingen een dag van nationale afrekening.

En gelooft u in alle toverwoorden in de campagnes?

Robert Menasse* formuleerde het in November 2007 al in Die Presse: "Bent u bereid u af te vragen of u zichzelf al de nodige vragen hebt gesteld om de toverwoorden te onttoveren, het niet gevraagde in vraag te stellen, het woord als antwoord aan te grijpen? Of lopen we allemaal gewoon nog een keer mee en functioneren, tot we gedwongen worden nog eens mee te lopen? Europa is nog altijd niemandsland, en wij zijn haar bewoners."

Campagnes stellen ons geen vragen, en wij stellen geen vragen bij campagnes.
Ze dicteren hoe we moeten denken over een Europa dat de burger niet toebehoort. Over een Europa dat zij niet willen, maar dan wel om de verkeerde redenen.

IMG_0229IMG_0231 IMG_0230 



De grootste leugen in de politiek is dat democratisch verkozen partijen - hoe groot ook - per definitie democratische partij zijn!
Dat is in het Europees parlement zo waar als in het nationaal parlement.
En dat is in Oostenrijk niet anders dan in Vlaanderen.
De dag van de afrekening is, als we het Oostenrijks Vlaams Belang mogen geloven, zeer nabij!



Roel Verschueren, Wenen, 5 mei 2009


*Robert Menasse, geboren in 1954 in Wenen, verteller, essayist en vertaler. Zijn artikel was gebaseerd op een voordracht tijdens het congres "Europa aktiv" in Ludwigshafen en verscheen in Die Presse


 

Welke Europese verkiezingen?

Andreas Mauser van de Stichting Wetenschap en Politiek in Berlijn formuleerde het correct: "De verkiezingen van het Europese Parlement zijn 27 verkiezingen die over nationale thema's gaan."
Uitzondering op de regel: de groenen zetten veel op de regulering van de financiële markten en maatregelen tegen de klimaatverandering, de Eurosceptische partijen bestrijden het Verdrag van Lissabon. Frankrijk en Denemarken discussiëren langs de zijlijn ook nog over het thema: verdieping of uitbreiding, maar uiteindelijk wordt alles teruggebracht tot het nationale niveau. De Europese verkiezingen zijn sinds lang het middel om nationale regeringen af te straffen. De oppositie heeft dan per definitie betere kaarten. Ook dit keer. In Duitsland, Frankrijk en Polen is de kans groot dat de conservatieven worden afgestraft, in Spanje en Groot-Brittannië de sociaal-democraten. En omdat de mensen bezorgd zijn over hun job en het behoud van hun sociaal niveau, is de kans groot dat de gematigde linkse partijen aan stemmen winnen.
Kiezers gebruiken de Europese Verkiezingen om signalen te geven aan de Nationale regeringen, niet aan de Europese. Want er is geen Europese regering volgens de burger. Waarom valt in zovele lidstaten trouwens de Europese verkiezing samen met nationale of regionale verkiezingen? Alsof Europa niet belangrijk genoeg zou zijn om totaal geïsoleerd van de lokale (lees lidstaat) politiek voldoende aandacht op te eisen. Precies. Europa is daartoe nog niet in staat.
Er zijn ook enorme kwaliteitsverschillen vast te stellen tussen de afgevaardigden van de lidstaten. "En de Oostenrijkse behoren niet noodzakelijk tot de meest uitmuntende," besluit Johannes Pollak van het Instituut voor Europees onderzoek voor integratie van de Academie voor Wetenschappen in Wenen.
Ik geef één week voor de verkiezingen mijn prognose voor de uitslag, en Mauser zal dat ook doen. Zeer benieuwd.

Roel Verschueren, Wenen 3 mei 2009


 

Oostenrijkse verkiezingsstrijd hoofdzakelijk d.m.v plakkaten

Vorige week stelden de Oostenrijkse politieke partijen via diverse media, hun plakkaten voor de verkiezingsstrijd voor. De SPÖ beet de spits af en zal zich gedurende de komende weken nationaal als het "A-Team" voor Oostenrijk presenteren. Onder de slogan "Wie past binnen de EU op Oostenrijk?" wil spitskandidaat Hannes Swoboda samen met zijn A- (staat voor Austria...) Team, de kiezer proberen overtuigen. Oostenrijk wordt hierbij dus als land, sterk op de voorgrond geplaatst. Het "A-Team" wil ervoor zorgen dat de verzoeken van de Oostenrijkse burgers op gebied van arbeidsplaatsen, sociale aangelegenheden, veiligheid en hulp in tijden van crisis, ook gehoord worden. Of dit bij de kiezer zal aanslaan valt sterk te betwijfelen, want op dit ogenblik is slechts 1 Oostenrijker op de 5 van plan om daadwerkelijk te gaan stemmen. Een historisch lage opkomst is dus voorgeprogrammeerd. Of een weinig originele aanpak zoals bij de SPÖ het roer zal omdraaien, valt dan ook te betwijfelen.


De mensen zijn nog steeds niet echt geinteresseerd in wat er op het EU-parket gebeurt. Naast de economische crisis, is er nu ook de Mexicaanse griep waarover ze zich zorgen moeten maken.
Wie denkt er dan aan EU-verkiezingen? In Karinthië bijna niemand. Die kiesplakkaten kunnen volgens de plaatselijke bevolking, dan ook beter achterwege blijven. Nog niet lang geleden, in februari en begin maart werd het straatbeeld hier al eens overspoeld met plakkaten voor de gemeenteraads- en "Landtags"-verkiezingen. In sommige steden, zoals in Villach was het zelfs zo erg, dat de stad vele plakkaten liet weghalen. Een prachtige toeristische streek zoals Karinthië - met zijn vele bergen en meren - volproppen met plakkaten langs de kant van de weg, dat kan niet niet de bedoeling zijn. En nu begint het dus opnieuw. De mensen verheugen er zich niet op.

 

Wat de plakkaten van de andere parteien betreft, zijn die van de FPÖ (rond H-C Strache) nog het meest noemenswaardig. Zij stellen zich als EU-opponent duidelijk in de kijker en gebruiken o.a. de slogan "Avondland in christenhand" om 7. juni officieel als "dag van de afrekening" te bestempelen.
Goed mogelijk, dat vele mensen in tijden zoals deze, zich hiermee identificeren.


Wat er ook van zij, de EU-verkiezingen van 7 juni ontpoppen zich voor de Oostenrijkse politieke partijen als een financieel goede zaak. De staat voorziet 13 miljoen EURO (gefinanceerd uit, hoe kan het ook anders, belastinggeld) voor de kiescampagnes. Officieel hebben alle partijen samen, slechts 10,7 miljoen daarvan nodig. Hoewel de meeste partijen uiteindelijk meer zullen uitgeven, is het toch goed mogelijk dat ze nog een deel overhouden van het door de staat terugbetaalde geld.
Als dat niet mooi meegenomen is...


 

Europees Commissaris voor de hondendrol gezocht

P1020467 Ik heb in Wenen nog geen kat gezien.

En ik bedoel dit niet figuurlijk.
Ik leef ondertussen al meer dan vijf jaar in deze hoofdstad en heb letterlijk nog nooit een kat gezien. Herinnert me aan Peking, maar daar hadden ze een culinaire verklaring voor. Ik mag hopen dat dit – zelfs met het sympathieke en gestaag groeiende “Little China Town” in het vierde district, niet op deze stad van toepassing is.
Ik heb daarentegen nog nooit zoveel honden gezien. Ondertussen eentje minder wegens Maria’s keffer, maar je kan geen stap zetten of je trapt in een hondendrol. En die komen in alle maten en gewichten, kleuren en geuren, en niettegenstaande schuchtere pogingen va
n de overheid om deze wildkak in te perken, zijn honden voor Weners heilig. “Ze ruimen in Dehli ook de shit van hun heilige koeien niet op!” zei Martin, “dus daar begin ik ook niet aan. Dat ze me maar pakken en beboeten!”
Zesendertig Euro kost een hondenkak. Want er hangen aan de meest diverse verlichtingspalen en verkeersborden genoeg dispensers met plastic drol-opraap-zakjes, dus wie zijn hond tegen de regels in door de achterpoten laat zakken in één of ander klein parkje is gewaarschuwd!
In Die Presse stond gisteren dat Wenen Zürich van de eerste plaats heeft verdrongen als aangenaamste stad om te leven in Europa. Ik ken Zürich en ik ken Wenen, en ik kan dat onderzoeksbureau geen ongelijk geven. Maar een stad die niet bij machte is om ervoor te zorgen dat kinderen op weg naar de kindertuin zonder hondendrek aan de schoentjes hun kleine heiligdom betreden, verdient voor mij dat kwaliteitslabel niet. 

Martin kijkt me recht in de ogen, met een cynisch trekje om zijn mond als hij weet dat ik weet dat ik al een straat verder zal zijn tegen dat hij verondersteld is de drol van zijn oude labrador op te rapen. Ik weet ook dat hij het niet doet, en hij weet dat ik dat weet.
Het gaat hier niet om een verloren gekakte drol. Het gaat hier om respect voor de medemens, en dus ook over zelfrespect. Want als ik als roker ook in Oostenrijk door de EU (ze noemen het hier eenvoudig ‘Brussel’) binnenkort verplicht wordt datzelfde respect op te brengen voor deze Martin, en buiten onder een luifel mijn sigaretje moet roken, dan verwacht ik dat Martin hetzelfde respect opbrengt voor mij wat de drollen van zijn hond betreft.

"Ik stem dus in juni voor die ene kandidaat die zich daarvoor inzet," schrijft Johannes Mayer in zijn lezersbrief in de 1e mei editie van Koerier, en ik hoop samen met hem dat er toch ergens één Oostenrijker is die in Brussel niets anders te doen heeft dan zich daar om te bekommeren? Of is dat te veel gevraagd?

Roel Verschueren, Wenen, 2 mei 2009


 

Helmut gaat stemmen... of misschien niet?

Oké. Helmut gaat dus niet stemmen.
Zijn goed recht, hoewel velen denken dat het eigenlijk zijn plicht is.
Maar niet stemmen, wat betekent dat voor Helmut? Dat hij akkoord gaat met de manier waarop alles loopt?
Of dat hij juist NIET akkoord gaat met de stand van zaken? Of misschien is hij helemaal niet geïnteresseerd? Of denkt hij dat zijn stem toch niets veranderen kan?
Soms denk ik dat Helmut ook niet zo goed weet waarvoor hij eigenlijk stemt als hij het hokje binnengaat… of waartegen? Stemt hij voor iets of tegen iets? Want mensen hebben nood aan duidelijkheid. En de Europese verkiezingen zouden toch over duidelijkheid moeten gaan. Of vergist Helmut zich?
Ik vind het allemaal redelijk confuus.
Niet gaan stemmen komt dus neer op akkoord gaan met datgene waarover anderen stemmen, toch?
Of betekent het dat je niet akkoord gaat met hoe de dingen lopen? Ook dan zou Helmut eigenlijk moeten gaan stemmen.
Niet stemmen is dus eigenlijk zich neerleggen bij de dingen. Ik vind ‘dingen’ een ongelooflijk mooi woord, maar dat doet hier niets ter zake. Zich neerleggen. Gewoon op de rug, even ronddraaien om de jeuk te verdrijven, mijn Ierse Setter ‘Kafka’ deed dat toen hij jong was, dat weet ik nog.
Want door niet te gaan stemmen krijg je hoogstens wat jeuk weg. Meer verandert er niet.
Of je denkt… stemmen of niet, ik kan toch niets veranderen. Da’s tenminste een standpunt. Wat defaitistisch, maar het is een standpunt.
Of je denkt… ik heb stemrecht, dus ga ik stemmen. Omdat er een ‘recht op’ is oefen ik dat recht ook uit.
Maar ik heb ook recht om te gaan joggen in het Prater elke zondag. En ik oefen dat recht niet uit. Ik heb ook het recht om te gaan zwemmen in de Donau elke dag van de week, en ik was er dit jaar nog niet.
Moet ik omwille van een recht, dat recht ook uitoefenen?
Ze maken het de mensen wel moeilijk, vind ik zo.
En dan heb je nog de 1e mei. Da’s ook zo’n dag met rechten.
Ik werk al 30 jaar lang op de 1e mei. Puur uit principe. Op de dag van de arbeid moet je werken, toch? Op de dag van het luieriken werkt toch geen kat?
Europa heeft nog veel antwoorden te geven. Want de burger heeft nog veel vragen.
Of moeten we die beter aan onszelf stellen en Europa gewoon gerust laten met onze vragen.
Heeft ook iets, niet?

Roel Verschueren, Wenen, 1 mei 2009


 

Taxi driver

Zoals een aantal van mijn collega-bloggers me voordeden, vroeg ik een nietsvermoedende medemens naar de Europese verkiezingen. Die medemens was een vriendelijke en spraakzame taxibestuurder op woensdagnamiddag terwijl ik de laatste dozen van mijn verhuizing van het derde naar het tweede Bezirk vervoerde.

"En meneer, gaat u stemmen voor de Europese verkiezingen?"
"Neenee, dat interesseert me niet, gaan stemmen, ik ben vroeger wel gaan stemmen, maar nu niet"

Ok, dacht ik, goed geprobeerd, daar gaat mijn blogbijdrage...

"Maar nu u het zegt, mijn neef heeft al een stembrief gekregen, en ik nog niet, nu begrijp ik het, ik ben ontzet uit mijn stemrecht omdat ik veroordeeld ben"

Slik, slik, slik, daar zit ik in een taxi, op klaarlichte dag, met een veroordeelde taxichauffeur die niet MAG stemmen. Maar, voor de Standaard doe ik alles en ik bleef zitten en luisterde.

"Aha, u bent veroordeeld, en u mag dus niet stemmen, dat wist ik niet"
"Ja, dat was stom van me, ik heb ook in de gevangenis gezeten. Dat had ik als kleine jongen nooit gedacht, dat ik nog eens in de gevangenis terecht zou komen. U hoeft zich een gevangenis niet voor te stellen zoals in de films, neeneen, het is meer een tehuis. 5 maanden zat ik er. Je krijgt er elke week verse lakens, en het is er proper. Elke dag kan je ook een uurtje naar buiten. En na een paar maanden mag je ook buiten de gevangenis aan de slag. Je krijgt er slechts 6 euro per dag voor, de rest betaal je aan de staat voor je verblijf. Je kan er pingpongen, je hebt kabeltelevisie. Zo ongeveer 10% van de mensen die er zitten horen er niet thuis, die hebben iets doms gedaan.
Ja, een vechtpartij is snel gebeurd, en als je dan de eerste beste advocaat neemt, ja, dan kan het niet goed aflopen. Ik heb ook lang moeten wachten, drie jaar heeft alles geduurd. Tijdverlies. O we zijn er al, hier woont u, ja, hier in de buurt woont de therapeute die ik dan heb gezien na mijn gevangenisstraf. Ik had een goedkeuring nodig om weer als taxibestuurder te kunnen werken. Heeft me 400 euro gekost. Nog een prettige dag verder, en veel geluk in uw nieuw appartement".


 

De relativiteit van neutraliteit

Toen gisterenavond op het grote scherm in café Anzengruber al snel bleek hoe de match Barcelona-Chelsea zou uitdraaien, bracht ik het gesprek aan de lange stamgastentafel subtiel op Europa. Tien van de zestien mannen formuleerden hun grootste probleem met Europa in grote lijnen zo dat Oostenrijk door haar toetreding haar onafhankelijkheid en neutraliteit had verloren.
Ik heb een probleem met neutraliteit.
De etymologische betekenis “het geen van beiden zijn”, kan voor Oostenrijk  niet beter passen. En neem er nota van, ik hou van het land waarin ik woon!
Na jaren discussies en moeizaam opgeheven sancties sinds 1995 lid van de EU, is en blijft het land niet alleen gespleten over haar lidmaatschap, het is daarbij ook zo schizofreen en verscheiden in vele standpunten als het deelstaten (Länder) en politieke partijen telt. De republiek is een samenraapsel van negen “Länder” en ingesloten door acht andere echte landen waarvan zes lid van de EU en twee (nog) niet, een kunstmatig overblijfsel van eeuwen van vallen en opstaan, heersen en overheerst worden en door zichzelf uitgeroepen als ‘neutraal’ bij gebrek aan een andere ietwat meer coherente definitie.
Zwitserland mag zich nog even neutraal noemen, want haar neutraliteit is geschoeid op een financieel-economische werkelijkheid waar echter ook ooit een einde aan komt. Politieke neutraliteit zoals Oostenrijk die claimt, is een utopie binnen een verenigd Europa.
Wij praten in België graag over hoe anders Vlamingen zijn dan Walen, in Oostenrijk zijn de tegenstellingen tussen de deelstaten niet te overzien. Zelfs zonder taalprobleem.
Voor de republiek die als staatsvorm moet proberen te leven en overleven met de wijd uiteenlopende vormen van koppigheid en eigengereidheid van de Karinthiërs, Tirolers, Voralbergers, Weners enz. blijkt het verlies van deze zelfgedefiniëerde neutraliteit blijkbaar de zwaarste offergave op het Europese altaar.
Hoewel ik met ‘neutraliteit’ een groot probleem heb.
Want deze neutraliteit is nergens anders dan op papier te vinden. Die leeft niet in de grootstad Wenen, nog minder in de provinciestadjes Innsbruck, Salzburg, Graz, Linz of Bregenz. Oostenrijk is een artificieel overblijfsel van iets wat ooit grootser was, net zoals wat uit de Nederlanden als België is overgebleven. België werd een kunstmatig koninkrijk, Oostenrijk werd een patchwork van deelstaten die het liefst van al gewoon gerust gelaten willen worden.
Hoe kan men enthousiasme voor Europa verwachten van in zichzelf gekeerde mensen die zich deze week nog concentreerden op hoe de Bolognaverklaring  van 1999 te ontwijken, zodat ze de titel ‘Magister’ of ‘Doktor’ of ‘Pr.DDR’ (Herr Professor Doktor Doktor) voor hun naam kunnen behouden en zo de te korte en volgens hen te inhoudsloze “Phd” titel achter hun naam kunnen vermijden.
De verkiezingsthema’s van de rechtse vrijheidspartij FPÖ liegen er niet om:
"Onze koers is duidelijk: voor Oostenrijk, tegen de EU & Financiële mafia", "Avondland in Cristenhand", "Echte vertegenwoordigers van het volk, geen EU-verraders" en "Sociale warmte, geen EU voor concerns".
Doet bij mij een klein (alarm)belletje rinkelen. Nationalisme vermomd als neutraliteit.
Neutraliteit is geen gave. Het is een vlucht in zelfbehoud, een bedrieglijk gevoel van onafhankelijkheid van een Unie waarvan het ondertussen meer dan duidelijk is dat ook Oostenrijk niet zonder kan overleven. Als het aan mij ligt is Poujadisme in dit mooie Alpenland ontstaan, en lang voor 1953. Geen Wener echter die ervan zal wakker liggen.
Maar het land is zo prachtig Mijnheer. Zoals een beroemde Brit het ooit formuleerde over een andere EU Staat: “If it were’nt for the French, I could imagine living in France!”

Roel Verschueren, Wenen, 29 april 2009


 

Het Roemeense paard van Troje staat aan de rand van Wenen!

Diskreter Oostenrijk voelt deze week opnieuw aan den lijve wat de directe gevolgen zijn van haar lidmaatschap van de Europese Unie. Buitenland minister Michael Spindelegger (ÖVP) maakt zich zorgen. Roemenië besliste honderdduizenden Moldaviërs in te burgeren en te voorzien van Europese identiteitskaarten. Dat deze nieuwe Roemenen in hun nieuwe thuisland niet veel toekomst te zoeken hebben is in de beslissing ingebakken.

Dat Oostenrijk de eerste en gemakkelijkste bestemming voor deze nieuwe EU burgers wordt ligt dan ook voor de hand. En daar is de kleine blanke Wener bang voor. Oostenrijk voert sinds jaren een aanzienlijk protectionistisch streng vreemdelingenbeleid en moet binnenkort lijdzaam toekijken hoe een leger werkloze nieuwe Roemenen zullen proberen een graantje van de toch al aangeslagen Oostenrijkse arbeidsmarkt mee te pikken. Spindelegger vraagt de EU voor dit probleem niet ongevoelig te blijven.
Er liggen in Boekarest 650.000 aanvragen voor staatsburgerschap van etnische Roemenen uit Moldavië te wachten.
Dat Oostenrijk hét land is in de EU dat van de uitbreiding van de Unie naar het Oosten het meest heeft geprofiteerd, mag volgens de lokale politici geen reden zijn om zomaar die nieuwe Roemenen toe te laten.
Oostenrijk wil half zwanger zijn. En omdat het land gewoon is consequentloos geregeerd te worden, kan het met problemen zoals deze niet om. De vraag zou niet mogen zijn hoe het land zich tegen deze nieuwe situatie kan of moet verdedigen, de vraag is in welke mate het land bereid is de sinds jaren verworven en geaccumuleerde (financiële en economische) voordelen als poort naar het Oosten te herverdelen onder de nieuwe burgers van een uitgebreide EU.

Roel Verschueren, Wenen, 28 April 2009


 

Maria, Titus en Europa

Het Weense koffiehuis is op een paar vroege marktkramers na leeg. Hermann zit in zijn hoekje met een vergrootglas de krant te lezen, een Sloveen roept te lang en te luid iets onverstaanbaars in zijn telefoon en wordt door de ober discreet terecht gewezen. Hij blijft roepen, maar nu met zijn hand voor de speaker.
Ik bestel mijn cappu en semmel met boter, een zachtgekookt ei in glas en lees de eerste krant van de dag. Der Standard. Zo roze als de Financial Times en daar stopt de vergelijking.
Het is vroeg en het miezerige weer houdt de mensen thuis. Het café zal pas later vollopen, nog even rust.
Maria stapt door de zware glazen deur naar binnen, wandelstok in de ene hand, leiband in de andere. Dat doet ze al dertig jaar, sinds haar man stierf, elke dag op hetzelfde uur. Overleven op routine en anoniem maar levensnoodzakelijk gezelschap. Wie niet alleen blijft leeft langer. Ik weet dat ze 85 is.
Maria en haar hond. Vandaag loopt haar keffer niet naast haar, ze sleept hem achter zich het café binnen, zoals een peuter die pas heeft leren lopen en een hond op wieltjes aan een koordje achter zich sleurt. Wij noemen hem ‘Keffer’, hoewel hij Titus heette. Er zit weinig trippel in de keffer vandaag. De lijkstijfheid moet al langer zijn ingetreden, hij schuift – zonder wieltjes - op vier poten achter haar aan en zal nooit meer een geluid maken. Hij valt me vanmorgen niet aan, hij probeert niet in mijn korte laarzen te bijten tot ik hem een korte tik geef tegen de muil. Geen Wener die Maria daarop opmerkzaam zal maken. Ze glijdt moeizaam achter haar hoogsteigen kleine ronde marmeren tafeltje, trekt de hond tegen de gietijzeren tafelpoot en bedankt de ober die een kom met water brengt. Hij kijkt het dier niet aan vandaag, geen korte streling langs de oren. “Zoals gewoonlijk, Maria?”
“Dank je Nico,” antwoordt Maria. Hij gaat me voorbij en ik zie dat hij het weet.
Zoals Maria daar zit zou ze even dood als haar Titus kunnen zijn. Twee uren lang. Dan staat ze plots weer op, legt drie Euro op tafel, glijdt moeizaam in haar mantel en sleept Titus het koffiehuis uit. De hond heeft frisse lucht nodig. Maria ook. Vandaag zal Maria daar meer aan hebben dan haar hond.
Als de ober me bedient zeg ik nonchalant “dat beest zal niet veel meer drinken”.
“Allemaal de schuld van Europa!” zegt de ober.
“Europa?”
“Met al hun richtlijnen, zelfs over hondenvoer hebben ze iets te zeggen en zie maar wat er dan gebeurt. Ik zeg u, Europa, die duurbetaalde mensen daar in Brussel, ik zeg u, Brussel maakt meer dan honden dood.”
Er bestaat (nog) geen richtlijn over hondenvoer in de EU. Dat heb ik opgezocht. Maar alleen van het gedacht dat het zou kunnen, sterven volgens de ober honden in Wenen. Ik ben redelijk zeker dat hij niet zal gaan stemmen in juni.

Roel Verschueren, Wenen, 27 April 2009


 

Europese verkiezingen: de Oostenrijkse kandidaten stellen zich voor

Hoewel sinds maart, in de kranten steeds meer artikels over de EU-verkiezingen gepubliceerd worden, is dit voor de mensen in Karinthië nog geen thema. Vanuit Wenen bereiken ons natuurlijk de berichten, welke partij, welke kanditaten in de ring stuurt. Zo is er al heel wat te doen geweest rond de "Spitzen"-kandidaat van de ÖVP, ex-minister van binnenlandse zaken (kabinet Wolfgang Schüssel tot 2004): Ernst Strasser.

Strasser wordt in de kranten als een omstreden figuur omschreven, en dit ook binnen zijn eigen partij. Hij staat bekend als een opvliegend en meedogenloos persoon. Een aantal schandalen heeft hij ook al op zijn palmares staan. Zo is de E-Mailaffaire één van de bekendste: hier wordt Strasser direct en indirect in samenhang met illegale postenverdeling genoemd. Strassers' grootste vijand in deze affaire is ex-Grüne-chef Peter Pilz. En sinds de bekendmaking van Strassers EU-kandidatuur, gaat het duel tussen beide politici in de volgende ronde. Zo kondigde Pilz eind maart aan, dat hij over meer dan 1000 compromitterende E-Mails van Strasser beschikt. Hij beschuldigt Strasser van machtpolitiek, illegale postenverdeling en een slecht politiebeleid tijdens zijn ambtsperiode. De algemene opinie op Strassers' kandidatuur is eerder negatief gekleurd. De meeste mensen zijn tegen iemand die als "star" wordt geprofileerd en daarenboven als politieker voor de rijken geldt. Strasser maakt volgens de huidige opiniepeilingen dus weinig kans.

 

Wat denkt de Oostenrijk over het algemeen van de EU? Eerlijk gezegd, zijn de mensen op dit ogenblik met heel andere dingen bezig. De economische crisis is alomtegenwoordig en dat voelt iedereen. Zeker op het platteland, waar ik woon, is dit nog veel duidelijker. Er zijn weinig jobs, en zeker in een kleine gemeente als Obervellach. Het is vechten tegen de bierkaai. Er worden wel veel inspanningen gedaan, vooral dan in de toerismesector, maar dat neemt niet weg dat de crisis nog lang niet voorbij is.
Maar toch een aantal cijfers m.b.t de publieke opinie over de EU: 54 procent van de Oostenrijkers vinden dat de EU zich te veel met de binnenlandse aangelegenheden bemoeit. Tweederde van de bevolking staat echter wel positief t.o.v. de Europese Unie als instelling. In dit verband wordt vooral de strijd tegen de criminaliteit het meest gewaardeerd.

 

En dan om te eindigen nog iets helemaal anders: na een paar regenachtige dagen, straalt sinds deze morgen de zon boven de Karinthische hemel. Dus zeg ik aan alle lezers, van hieruit: Enjoy the weekend and let the sun shine in!


 

Wenen - de economische crisis en Europa

Toen de econoom Paul Krugman vorige week in zijn blog verkondigde dat de Oostenrijkse staat op de rand van een staatsbankroet zou staan, stond het land in rep en roer. Ministers, kranten en tijdschriften reageerden op de uitspraken van Krugman.

Het probleem zou zijn dat Oostenrijk en de banken hier behoorlijk in de Oost-Europese buurlanden hebben geinvesteerd (nog een Oostenrijks probleem, waar zijn de puntjes op de "i" op het toetsenbord?), en daar zou nu de crisis escaleren, en dat zou naar Oostenrijk overwaaien.

Voor de eerste keer hoorde en las je (in der standard bijvoorbeeld) positieve signalen over Europa: "wat een geluk dat de meeste van die landen tot de Europese Unie horen".

In tijden van nood is elke Euro-skepticus een te bekeren man of vrouw.


 

Blog vanuit Oostenrijk

Hallo,

Hier een testberichtje van Lynsey, vanuit Obervellach (Oostenrijk)!
Ik was vorige week enkele dagen in mijn geboortestad Gent, maar ben toch blij terug "thuis" te zijn. I just love Austria!

Groetjes!


 

Grüss euch aus Österreich

Toen ik in maart een weekend in Graz verbleef, kon ik bij de klokkentoren op de berg de volgende uitspraak horen:
"EU-politici; dat is niet moeilijk, dat zijn alle politici die ze in de nationale parlementen niet meer willen, die worden naar Europa gestuurd". Zo had ik het zelf nog niet gezien, Europa als luxe-strafvoorziening voor politici.

In Graz was ik op de Diagonale; het festival voor en van de Oostenrijkse film. Vorig jaar wonnen ze een Oscar met "Die Fälscher" en dit jaar waren ze genomineerd met "Revanche".

Ik ben nu drie jaar in Oostenrijk en ik sta er nog vaak van versteld hoe weinig ik over dit land afwist toen ik naar hier kwam.

De taal was de eerste aanpassing. Wanhopig vroeg ik naar een "Tüte" bij de bakker; terwijl het een "Sackl" is. Mijn Duits uit Bielefeld werd snel sehr Österreichisch en nu praat ik een aardig mondje mee. De strenge winters met sneeuw waren ook een raadsel, na zes jaar zonder echte winters in Rome: wat doen mensen bij die temperaturen? Gewoon als altijd: fietsen, wandelen, skiën, lekker gaan eten etc. De juiste kledij bij elke temperatuur was hun geheim en mijn kleerkast hangt nu ook vol met aangepaste "Funktionskleidung".

Tot mijn grote verbazing leerde ik langlaufen (leraar Berndt in Hohentauern), doe een poging tot ijsschaatsen (leraar Helmut in het Eisverein in Wenen, opnieuw vanaf 26 oktober), vond de liefde, speel in een fantastische amateurtheatervereniging "Die Fremden", ga lopen in de Weense Prater en fietsen op het Donau-eilandje.

Ik begrijp niks van de Oostenrijkse passie voor titels zoals "Hofrat", "Magister" en "Doktor", en doe er dus niet aan mee. Ik kijk geen TV en kan dus ook niks over interessante programma's als "Dancing Stars" of "Starmania" vertellen, maar die zijn overal dezelfde.

En de Standaard vroeg ons over Europa te schrijven en dat zal ik in de volgende maanden doen.

Pfiat euch aus Österreich


 

EU skepsis in Oostenrijk

In een recente enquête over de deelnamebereidheid van de EU-inwoners voor de aankomende EU-verkiezingen, gaf slechts 20% van de Oostenrijkers aan "waarschijnlijk" naar de Europese stembus te trekken. Daarmee landden ze op de voorlaatste plaats, vlak voor Polen (13%).


In Oostenrijk zijn de federale verkiezingen minder dan een jaar achter de rug en tijdens de verkiezingscampagne verleden jaar, heeft de grootste partij van het land, het socialistische SPÖ, een bocht gemaakt in haar EU-standpunt (van voor naar tegen, kort gezegd) in de hoop daarmee kiezers te winnen. Het is haar slechts ten dele gelukt.


De ondertoon in Oostenrijk is uitgesproken EU-kritisch. Als Belg begrijp je in het begin niet echt goed waarom. Wij zijn, met Brussel, vooral de voordelen van de EU gewend. Hier in Oostenrijk, sinds 1995 lid, wordt de EU doorgaans met veel argwanendere blik bekeken: de bureaucratie en de regelneverij zijn, niet steeds onterecht, verwijten die steeds terugkomen. Het ironische is dat juist Oostenrijk (vooral de bank- en verzekeringssector) ten volle van de EU-uitbreiding richting Oost-Europa geprofiteerd heeft. Geen enkele beursindex in Europa is zo sterk gestegen sinds het bijtreden van de Oosteuropese landen als de Weense (ATX). Dat betekent tegelijk ook dat de ATX met de bankencrisis de zwaarste klappen heeft gekregen: enkele van de belangrijkste financiele handelspartners van Oostenrijk (Hongarije bijv.) bengelen aan de rand van het bankroet.


Oostenrijk heeft als klein land (8 miljoen inwoners) dan ook veel ruggensteun gehad van de Euro en van het hulppakket voor Oost-Europa van de Europese Commissie. Dit besefte enkele weken geleden ook Helmut modaal, toen het aandeel Oostenrijkers met een positieve attitutde t.o.v. de EU voor het eerst sinds jaren boven de 50% uitsteeg. Blijkbaar is het geheugen van de man in de straat kort en vindt intussen slechts 20% van de kiezers het de moeite om van hun democratische basisrecht gebruik te maken.


Daarbij komt nog dat de belangrijkste en meest gelezen krant in het land, de Krone Zeitung, massief tegen de EU campagne voert. Het gaat zelfs zover dat sommige politici (o.m. in de SPÖ) hun standpunten minstens ten dele mee laten beinvloeden door wat de eigenaar en hoofdredacteur van deze krant (M. Dichand) schrijft. Dat betekent meteen ook dat het voor oostenrijkse politici heel moeilijk is om op een positieve manier campagne voor de EU-verkiezingen te voeren. De boodschap verloopt steeds volgens een zelfde stramien "ja, we willen voor het Europese parlement verkozen worden, maar eigenlijk trekt de hele boel daar op niks en dat willen we zo snel mogelijk veranderen." Hoeft het dan te verbazen dat slechts 20% hun vrije tijd voor een stembrief willen opofferen? Het is ook opvallend dat alle Oostenrijkse politieke partijen tweederangs of uitgediende politici richting Brussel sturen, een politicus met het kaliber van Verhofstadt of JL Dehaene zal je hier niet op de Europese lijsten aantreffen.


De campagne voor de Europese verkiezingen moet hier nog beginnen, maar de kans lijkt klein dat er nog veel meer dan een kleine minderheid kiezers warm gemaakt kunnen worden om op 7 juni een europees bolletje te kleuren. In tegenstelling tot bij ons bestaat hier geen stemplicht en vallen de Europese ook niet met andere verkiezingen samen.


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs