Frontas

Nu volgt het beloofde vervolg van de top tien van kleurrijke kandidaten voor de Europese verkiezingen en vandaag is Algirdas Paleckis aan de beurt.

Deze jongeman is de voorzitter van de wijk waarin ik woon en voorzitter van het Cuba-comite, hij is geboren in Zwitserland als de zoon van een voornaam Litouws diplomaat, die momenteel zetelt voor de sociaal-democraten in het Europees parlement. Tot twee jaar geleden was hij leider van de afdeling van Vilnius van de sociaal-democraten, maar hij werd uit de partij gezet omdat hij een coalitie was aangegaan met de Texas-rangers van Paksas, en dit vond de partij moreel onaanvaardbaar. Zelfverzekerd en steeds in kostuum richtte hij zijn eigen politieke beweging op, Frontas genaamd. Een deel van de sociaal-democraten is hem gevolgd en ze vormen nu een lijst voor de Europese verkiezingen.  Deze beweging trekt de (radicaal-)linkse kaart en beweert te vechten tegen de Litouwse en internationale oligarchie. Er wordt gefluisterd dat deze strijd van Frontas tegen de oligarchie enkel maar opgezet spel is.

 In Litouwen is de voornaamste oligarchie het energieconcern “LEO LT” die enorm impopulair is geworden door het opkopen van de vroegere staatscinema van Vilnius om die vervolgens te sluiten. Toen besloten was om de nationale kerncentrale te verkopen aan “LEO LT” was het hek helemaal van de dam en werd er een protestconcert georganiseerd hiertegen. Andrius Mamontovas, een buitengewoon populaire en charismatische rockzanger in Litouwen, (ter informatie: hij was organisator van gigantische rockconcerten tijdens de onafhankelijkheidsstrijd eind jaren tachtig begin jaren negentig en hij vertegenwoordigde Litouwen op het eurovisiesongfestival van 2006 met het liedje “We are the winners”) trad een tijdje later op ter gelegenheid van de nationale feestdag, en hij begon zijn optreden met de woorden: “We hebben jaren gevochten tegen de vijand van buitenaf, nu wordt het tijd om te vechten tegen de vijand binnenin,” ondubbelzinnig verwijzend naar LEO LT en de rest van de Litouwse oligarchie.


 

Verkiezingen in Litouwen

Dit is eigenlijk mijn tweede bericht, het eerste zal waarschijnlijk met de woordenstroom verdwenen zijn. Maar geen nood, dan schrijven we gewoon een nieuw tekstje.

Eerst komt eerst. Dit weekend zal de eerste ronde van de presidentsverkiezingen plaatsvinden. Voor deze post zijn zeven kandidaten: drie vrouwen en vier mannen.

Topfavoriet is Dalia Grybauskaite, zij is lid van de Europese Commissie verantwoordelijk voor de begroting. Zij is een onafhankelijke kandidate, maar ze wordt gesteund door de conservatief rechts. De meeste mensen met wie ik heb gesproken zouden op haar stemmen. Men zou haar werk voor de Europese Commissie appricieren. Plus het feit dat ze ongebonden is, zowel familiaal als politiek (relatief toch). Ze wordt wel eens de “Iron lady” genoemd. Verder zie ik vooral nog affiches van Kazimiera Prunskiena, een Moskou-gezinde, progressieve politica. Ze is lid van de boerenpartij en trekt vaak de kaart van “levenskwaliteit”. In de vorige regering van de sociaal-democraten was ze minister van landbouw. Er gaan ook geruchten de ronde dat ze ooit nog een KGB-spionne is geweest.

Voor de Europese verkiezingen ontbreekt het ditmaal niet aan kleurrijke kandidaten.

Zo is er Rolandas Paksas, een soort Texas ranger, leider van de partij “Orde en Rechtvaardigheid” of ook “zeg neen tegen ideologie, zeg ja tegen corruptie”. Hij was enige jaren geleden ook president van Litouwen, maar afgezet wegens beschuldigingen van, jawel, corruptie, banden met de Russische maffia en met de Russische geheime dienst. Zijn partij, aan de macht in Vilnius, heeft een homodemonstratie verboden in Vilnius, die twee jaar geleden zijn ronde deed in Europa.

Kleurrijke kandidaat nummer twee is Viktoras Uspaskich. Deze vrolijke baas van een konservenfabriek is tevens ook baas van de „Arbeiderspartij“, een partij die zichzelf links-populistisch noemt. Buiten in het parlement te zetelen, houdt hij ervan gitaar te spelen en grapjes te maken met journalisten. Verder zou hij bevallige werkneemsters in zijn fabriek meer betalen en treft men hem geregeld stomdronken aan in casino‘s. Kortom Uspaskich zegt ja tegen het leven. Kwatongen beweren dat hij enkel meedeed met de verkiezingen om een gunstiger belastingtarief voor zijn fabriek te bekomen. Om in het parlement te mogen zetelen heeft hij een diploma moeten kopen en hij is nog naar Rusland moeten vluchten om gerechtelijke vervolging (wegens „fouten in de boekhouding“) te ontkomen. Zijn vrouw is een van de rijkste vrouwen van Litouwen.

Dan is er nog Leonardas Donskis, een Joodse cultuur-filosoof die een eigen cultureel-politiek discussieprogramma heeft op televisie. Een programma dat helaas zijn evenknie niet heeft in Belgie. Deze bijzonder serieuze man is lijsttrekker voor de Liberale Beweging (conservatief-liberaal). Mijn vrouw is fan van hem, en hoewel ik niet gemakkelijk voor en liberale partij zou stemmen, zou ik voor hem nog wel een uitzondering willen maken.

Wordt zeker vervolgd.



 

Europese verkiezingen in Litouwen

Politiek en de EU in Litouwen, om te beginnen een korte situatieschets:

Over het algemeen praten de Litouwers weinig over politiek, en over Europese politiek al bijna helemaal niet. Men kan ze gerust apolitiek noemen. Al begint het de laatste tijd wel wat te beteren, meer en meer beseffen ze, dat als zij zich niets van politiek aantrekken, politici zich ook niets van hen aantrekken, en dus hun gang doen. Meer mensen gaan nu ook stemmen, en uit een nieuwe peiling blijkt verrassend, dat verwacht wordt dat de Litouwers meer dan gemiddeld gaan opdagen bij de Europese verkiezingen.

 Over het algemeen zijn de Litouwers pro EU, maar staan er toch nog wat sceptisch tegenover. “We hebben zich namelijk ruim vijftien jaar van Moskou bevrijdt, waarom zouden we ons nu vrijwillig aan Brussel onderwerpen?” Het lijkt soms gek dat het juist Litouwen is dat zich als eerste republiek van de USSR heeft afgescheurd. Maar goed, die politieke desinteresse komt waarschijnlijk ook van toen, hooggespannen verwachtingen die niet werden ingevuld. De positieve kant van deze politieke desinteresse is wel dat er weinig aan emo-politiek wordt gaan. Als een van de weinige landen van Europa, hebben ze hier geen extreemrechtse partij van betekenis.

Nu wat de Europese verkiezingen betreft, het lot wil dat over enkele weken hier presidentsverkiezingen zullen plaatsvinden, dus als er al over politiek wordt gepraat, dan vooral over die presidentsverkiezingen. Ik heb wel wat reclame affiches gezien over de Europese verkiezingen, maar die riepen gewoon op om te gaan stemmen, en komen rechtstreeks van de Europese Unie. Verder heb ik in de krant gelezen over Leonidas Donskis, een Litouwse Jood, cultuur-filosoof, die bovendien een cultureel politiek discussieprogramma leidt op de televisie (een programma dat zijn gelijke niet kent in Vlaanderen). Hij komt op voor een rechts-liberale partij - je hebt hier zo’n vier partijen die zich liberaal noemen in Litouwen. Ik heb wel sympathie voor die kerel en normaal stem ik niet gemakkelijk op een rechts-liberale partij, maar voor hem zou ik nog wel eens een uitzondering kunnen maken. Benieuwd of hij het gaat halen!


 

Litouwen

Raf Reyskens begint weldra voor ons te bloggen vanuit Litouwen. Bekijk alvast zijn profiel door te klikken op 'Wie schrijft mee aan deze blog'.


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs