De stembureau's sluiten in België!

Weldra volgen de eerste prognoses voor Vlaanderen, de Europese uitslag volgt later vandaag. 1) mijn jongste zoon  die moest gaan zetelen, werd op het laatst toch niet uitgeloot en mocht dus met zijn stem/ziel  onder de arm terug naar huis. Geen gratis koffiekoeken zonder crème dus, en ook niet de fiere vaststelling dat hij zijn plicht had volbracht. Ziehier de werkelijk uitgebrachte stemmen in ons gezin: jongste zoon: Dehaene. Zijn onder ons dak wonend lief: Verhofstadt (wat van mijnentwege het nodige commentaar opleverde, maar ze kon als excuus aanvoeren dat ze midden in haar examens zat en de debatten niet zo goed had gevolgd). 2) Mijn oudste zoon en zijn in Wallonië wonende vrouw: allebei, weet ik haast zeker, MR. Totdaar de werkelijk uitgebrachte stemmen. Ziehier dan onze fictief uitgebrachte stemmen: mijn vrouw, denk ik, en dat dan wel in Frankrijk, ik heb het haar net gevraagd:  de ecologisten. Ikzelf zou tot de laatste seconde geaarzeld hebben tussen nva en cd&v,en in Nederland D'66 of CDA, mijn vader aarzelt vast tussen Dedecker en cd&v (we hadden een tante die voor de cvp opkwam in Mechelen en daar zou hij nooit voor hebben gestemd), mijn moeder voor dedecker en nva en met een lichte neiging naar VB, haar door ons ten sterkste ontraden, maar ja, ze is wel een koppige Zeeuwse van half 'over het water', daar heb je niks aan te vertellen, he. Mijn schoonbroer op Corsica (Bastia) die zich zeer actief inspant voor een ecologisch waterbeleid (hij is de veranwoordelijke daarvoor op het eiland) zonder twijfel ecologist, mijn schoonzus uit Compiègne heeft, als ze is gaan kiezen, voor het extreemlinkse partijtje van Besançenot gekozen, hoewel ze iets hoogs is bij Saint Gobain, onze vrienden uit Anthény (Ardennes françaises) zijn ongetwijfeld gegaan voor de MODEM van Bayrou, erg katholiek en een beetje links, Françoise, een temperamentvol lid van de 'club des femmes seules' uit ons dorpje Estrebay daar is wellicht voor de PS gaan stemmen, en mijn broer in Maastricht heeft ongetwijfeld weer geopteerd voor zijn SP met Agnes Kant. Zo, nu weet u het zo'n beetje. Een zootje ongeregeld dus, maar daar moet Europa het mee doen.


 

Laatste loodjes...

Het ruikt hier hoe langer hoe straffer naar verkiezingszweet!  Op dit ogenblik schieten de Hollanders met Wilders de hoofdvogel af, en ik weet niet of De Winter die de hele week al de PVV loopt op te vrijen, wel zo gelukkig is met de uitsluiting van een samenwerking met de Vlamingen. Zelden zo'n geanimeerde verkiezingen gezien als deze, de laatste jaren, en ik vind het prima dat het Vlaamse en Europese niveau zo door elkaar lopen. Maar ook op ATV waren leuke gesprekken te zien, die af en toe minstens even boeiend waren dan  die op de nationale zender. Vanavond werden de laatste peilingen bekendgemaakt, waarmee ik persoonlijk vrij gelukkig was. Maar laten we niet vergeten dat bijvoorbeeld het VB in de werkelijke uitslag altijd beter scoort dan tijdens de echte stemming. Hun 14,3% lijkt mij dus relatief laag, omdat de mensen in peilingen nu eenmaal niet graag vertellen dat ze voor VB stemmen. Onze jongste zoon bereidt zich inmiddels voor om zondag te gaan zitten, al heeft hij gezegd dat hij misschien opzettelijk een half uurtje te laat naar zijn kiesbureau zal gaan, om even zijn jonge tanden te laten zien, uit protest tegen het vroege uur. Valt me overigens op hoeveel jongeren voor cd&v en nva willen stemmen. Dat is inderdaad een vrij recent fenomeen, terwijl cd&v vroeger de partij van de bompa's en de bomma's was. Maar die zitten tegenwoordig bij VB. Spa en groen zijn dan weer eerder passé,  Mieke en Caroline stralen niet echt een dynamisch antwoord op de crisis uit. Persoonlijk denk ik ook dat Bart de Wever wel eens erg sterk uit de hoek zou kunnen komen. Tijdens het tv-debat tussen Verhofstadt en Dehaene nog eens de leegte van de eerste opgemerkt. Ik begrijp echt niet wat de mensen in het 'joenk' zien, vandaag minder dan ooit. De enige echte liberaal die beter verdient dan zijn score in de peilingen is Van Mechelen, een harde werker. Terwijl van Somers over Dewael, De Gucht en Guy-ke zelf niemand echt indruk maakt. Al krijgt Turtelboom van mij het voordeel van de twijfel, maar daar maak je  vooral veel vijanden mee. Gisteren op de Ikon nog een knappe documentaire gezien over Europees extreem rechts. Daarbij zie je duidelijk dat VB toch echt wel in de gevaarlijkste categorie partijen van Europa thuishoort. Wilders en de Denen zitten dan weer in een wat minder extreme klasse, waar ook onze Lijst Dedecker in resideert. Kan me niet schelen voor wie u kiest, maar kies niet voor de partijen van de haat, aub. Ik vraag het u op mijn blote knieën.

Grappig: gisteren was het de verjaardag van mijn vrouw en natuurlijk werd er tussen de stukken taart al in bedekte termen over ieders keuze gesproken. Zo hebben we dat alternatieve koppel dat al hun hele leven groen stemt, een goeie vriend die  aarzelt tussen cd&v en nva, en mijn al wat oudere ouders die aarzelen tussen nva en dedecker en een heel klein beetje cd&v. En niemand durft zich tijdens de gesprekken echt uitspreken om niemand anders op de kast te jagen. Benieuwd overigens wat mijn oudste genaturaliseerde zoon die met zijn gezinnetje in Wallonië woont zal stemmen. Daar verandert het landschap pas echt drastisch, en het ligt niet aan een stel windmolens in de buurt.  Ecolo kan er zeker op veel stemmen rekenen.En dan is er nog die al lang tot Belg genaturaliseerde iets jongere broer van me die uit dwarsigheid en om te provoceren al jaren voor de pvda stemt. Om u maar de absurditeit  van die keuze te laten zien: hij gaat wel elke jaar met de fiets op bedevaart naar Compostella. Ach, de redenen voor ons stemgedrag zijn wel erg divers. Mijn wat jongere broer uit Maastricht stemt daar al jaren voor Jan Marijnissen en zijn sp en dat past ook bij hem, zo ken ik hem. En wat ik zelf stem? Niets, vrees ik. In de Tijd stonden overigens de participatiepercentages bij de laatste Europese verkiezingen. Wat me opviel was dat het percentage ondanks de stemplicht toch maar net boven de negentig procent ligt. Dat zijn toch echt veel verkiezingsdesserteurs, vond ik. Maar ik desserteer niet. Ik doe gewoon niet mee. 


 

Dierentuin in 't rood! Dierentuin in 't zwart!

Zouden we eindelijk eens naar dat baby-olifantje gaan kijken en maandag (feestdag), omdat de zon zalig scheen, gingen we dus op de fiets naar 't stad. Je kan immers dat ding ook in de dierentuin zelf kwijt en zover ben ik het overigens best met de groenen eens. We waren nog geen tien minuten binnen toen we doorkregen dat er wel erg veel volk rondliep, zelfs voor zo'n feestdag. Om nog duidelijker te zijn: het zag er zwart van 't volk. Om nog duidelijker te zijn: rood van het volk. Op een bepaald moment zag ik mensen rondlopen met een zelfklever van de socialistische mutualiteiten op hun hemd en dat bleek al snel een flinke kolonie te zijn. Uitstapje voor die mutualiteit, dacht ik nog, maar daarvoor was het fenomeen op den duur toch een beetje te omvangrijk. Later, in het journaal, werd mij duidelijk dat de sossen hier waarachtig hun ledendag hadden gehouden. Bovendien brak door frustratie bij het personeel van de dierentuin omwille van het vele extra werk door het olifantje dan nog eens een staking uit, die prompt overigens werd afgeblazen. Je hebt niet elke dag een dierentuin vol sossen op bezoek. Met meer dan 9,000 stonden ze in al hun rode glorie aan te schuiven op het Astridplein. Caroline Gennez had nog nooit in haar leven zoveel eigen sossenvolk op één plaats (buiten landen die daar toen in waren gespecialiseerd) bij mekaar gezien.De emotie steeg haar naar het volle gemoed, zij stokte en raakte niet eens meer uit haar woorden. Ik weet het niet zeker, maar ben er vrij zeker van dat la Caroline in onze dierentuin heel even 'roze olifantjes' heeft gezien. Ik meen dat men nog net niet de internationale aanhief, alhoewel dat had gekund en verkiezingtechnisch vast ook veel indruk zou hebben gemaakt. Maar nee, zover ging de rode ijver uiteindelijk toch niet. Het enige dat ik heb geleerd is dat het met de solidariteit van sommige mensen als het om het bereiken van het echte olifantje ging wel eens wilde tegenvallen: ik heb bomma's en militanten zien vechten om een plekje vooraan het perk waar het beest met zijn familie huishield. Soms gold ook daar heel even de wet van de jungle.

Vandaag is er nog iets anders dat me van het hart moet; ik erger me aan het opbod aan anti-vreemdelingenpraatjes dat je bij veel mensen nog steeds kan beluisteren. Ik ben zelf niet echt links, maar de toonaard van de oprispingen is erg agressief en weinig menslievend. Ik moet, wanneer ik dergelijke mensen bezig hoor, voortdurend denken aan de periode voor en tijdens de oorlog en de manier waarop naar Joden, zigeuners en bijvoorbeeld naar gehandicapten werd verwezen. Vergis u niet: kritiek op immigranten mag geen taboe zijn; en ik denk dat er met de immigratiepolitiek in Europa zware strategische fouten zijn gemaakt, en bovendien dat dit moet kunnen worden gezegd. Ik geloof ook heilig in vrije meningsuiting. Maar dat betekent net zo goed dat ik ook de rauwe vreemdelingenhaat van sommige mensen en politici aan de kaak mag stellen. Nee, ik ben tegen een cordon waarmee een politieke partij buitenspel wordt gezet, ik ben altijd tegen zo'n cordon geweest en zal dat blijven tot mijn laatste snik. Maar ik heb wel het recht en de plicht om te waarschuwen tegen de misselijkmakende ondertoon van haat die als een kanker door Europa waart. Die ondertoon heeft niets meer te maken met rationele en redelijke argumenten. De manier waarop door het VB over immigranten wordt gesproken doet mij onweerstaanbaar denken aan de Suid-Afrikaanse boerenmentaliteit tegen de zwarten. Ik zie geen verschil met de barbaarsheid van die mensen. Ik heb absoluut niets tegen strenge kritiek op immigranten en hun eventuele godsdienst, maar ik weiger de hatelijke ondertoon die het debat begeleidt. Ze stuit me tegen de borst, roept enkel walging bij me op. We hebben het hier wel over mensen en niet over één of andere dierlijke ondersoort. Dat is MIJN vrije meningsuiting, dat ik mensen die zo'n dingen zeggen en denken laat zien waarover ze het echt hebben. Over de fysieke gruwel van de haat. Dat moest ik even kwijt. Gelukkig zijn er tegenwoordig heel wat alternatieven ter rechterzijde waarmee die kiezers  genuanceerder en toch nog streng kunnen oordelen. Haat is onaanvaardbaar. En nogmaals: ik ben niet links. Echt niet.


 

aandoenlijke Geert Lambert

Terwijl elders in de krant Dehaene en Verhofstadt een robbertje schijn-vechten, en het daarbij duidelijk is dat de Europese zwaargewichten hoog inzetten, is er een ex-zwaargewicht die er ook voor gaat en voor wie deze verkiezingen een kwestie van overleven zijn. Als ik moet kiezen, vrees ik dat ik tegen de huidige consensus van de publieke opinie in zeker niet voor Guy kies. Ik weet niet hoe het komt, maar ik kan maar niet vergeten hoe weinig indrukwekkend de inspanningen van showbril-Guy waren om de begroting degelijk te beheren, en ook zijn institutionele hervorming van dit  landje - hoe gering ook- is er nooit in geslaagd mij te doen geloven dat we er als geheel op vooruit gingen. Bovendien waren de regeringen met Verhofstadt echte kinderen van hun tijd; wat banken deden met allerlei slimme technieken als cdo's, deden deze regeringen ook met operaties van sale en lease back waarmee de begrotingen slechts zogezegd binnen de perken werden gehouden. In zo'n man kan ik echt niet geloven.
Wat dat betreft is de staat van dienst van Dehaene toch wel wat indrukwekkender en geloofwaardiger. Na zijn regeringen is het begrotingsbeleid niet veel meer geweest dan het minunimum om voor de buitenwereld niet door de mand te vallen. Maar de mensen hebben het verschil niet echt door, en in de opiniepeilingen prijkt het geheel volgens de Italiaanse smaak gerestylede 'joenk' uit het verre verleden steeds bovenaan. Het doet mij een beetje denken aan wat er in Frankrijk met Chirac is gebeurd. Vroeger was hij the man you love to hate, en  niemand  die het in zijn hoofd haalde om hem buiten de grenzen van Parijs een grote kans toe te dichten. Maar kijk: plots lustten ze de man toch, en door een ongelukkige voorverkiezing waarbij hij moest opkomen tegen Lepen (de linkse kiezers waren domweg vergeten om bij de voorverkiezingen te komen opdagen), raakte hij nog herverkozen ook. Chirac heeft tijdens zijn ambtsperiode zo goed als niks indrukwekkends gepresteerd, maar omdat ook Sarko een hoog kwaadaardigheidsgehalte uitstraalt dat je enkel kan vergelijken met de typetjes van Louis De Funés, en die man bovendien conservatief en progressief Frankrijk flink door mekaar schudt, prijkt goeie ouwe Chirac met een een flink glas schuimend bier overal bovenaan de opiniepeilingen, bijna als een god. Als je indruk wilt maken op de geschiedenis, moet je vooral niet teveel veranderen, en niemand tegen de haren in strijken. Zo zit de doorsneekiezer kennelijk in mekaar. En dat geldt kennelijk hier net zo goed: laten we vooral zo weinig mogelijk veranderen. Laten we er vooral van uit gaan dat alles normaal en veilig is. We haten mensen die ons zeggen dat we onze comfortabele gewoontes moeten doorbreken. Dat een man als Dehaene die krachten wist te verenigen, pleit, los van zijn politieke kleur, voor zijn managmentcapaciteiten. Overigens: Tobback was daar een waardige strijdmakker in, en zijn giftige tirades tegen de huidige linkse generatie zijn wat mij betreft zeer terecht. Een ongeloofwaardig zootje is het daar, en de peilingen liegen er dan ook niet om.
De meest aandoenlijke figuur, en ex-dikzak, is momenteel Geert Lambert. Ik zit telkens weer met verbazing te kijken naar de manier waarop de man de publiciteit zoekt voor zijn partij. Geert Lambert heeft immers niks van de autoritaire manager van de hierboven besproken drie kopstukken. Hij lijkt de goedsmoedigheid zelve en  zich bij elk woord te verontschuldigen voor zijn nieuwe rol. Daarom twijfel ik ook wel eens aan of hij onze stem echt verdient. Zal deze man het harde spel over onze toekomst kunnen meespelen op het hoogste niveau, of laat hij zich inpakken door het grote geweld? Ik blijf  ook met verbazing kijken naar zijn magere versie. Maar zijn partij heeft ook niet echt iemand anders. En af en toe hoor ik toch echo's van de oude idealen van D'66 doorklinken, over de openheid van het democratische debat en zo. Al vraag ik me af waar de impuls ligt die SLP bijbrengt aan het economische debat van vandaag. Behoren SLP-kiezers ook bij die meute die vooral zo weinig mogelijk wil veranderen? Of brengen ze echt een interessante keuze tussen rechts en links, in een vernieuwende mix? Ik ben nog niet overtuigd, maar aandoenlijk en sympathiek vind ik Geert alvast wel. En ga er maar eens aan staan. En als er dan links toch zo goed als niks te beleven valt, en groen hier nog geen schaduw is van het groene pragmatisme van het zuiden des lands; dan wil ik Geert misschien nog wel eens overwegen. Maar daarmee weet u nog niks over mijn definitieve keuze, hoor. Ik fiets maar wat door het landschap en maak hier en daar losse bedenkingen. Ik mag hier toch niet stemmen.


 

Weinig animo voor de Europese verkiezingen?

Ik ben ervan overtuigd dat  alle Europese verkiezingen altijd verbonden zouden moeten worden met  lokale verkiezingen. Het is een wezenskenmerk van Europa dat deze grotere dimensie net alles te maken heeft met dat niveau dat zich  veel dichter bij de mensen bevindt. Dat is precies de Europese constructie. In landen waar er geen verbinding is met het lokale niveau, leeft dit Europa ook nauwelijks. Bij ons in België zijn deze verkiezingen springlevend omdat we net in deze crisistijden geconfronteerd worden met verschillen van visie tussen onze verschillende gemeenschappen. Net daarom hebben we ook altijd wat achterstand op de tijdsgeest. Op dit ogenblik vindt er bij onze Waalse en Brusselse landgenoten een ware politieke revolutie plaats. Onder  druk van Vlaanderen en de radicalisering van het politieke landschap hier, worden onze zuidelijke landgenoten ertoe aangezet om zichzelf her uit te vinden. Als we als landje met twee culturen en mentaliteiten willen overleven, moet dat ook. Misschien zijn het niet altijd de fraaiste antwoorden die we daarvoor verzinnen maar we verzinnen nog steeds, denken nog altijd na over hoe het nu verder moet. We zitten elkaar -zoals het hoort- achter de veren. De PS heeft zich de immobilistische afgrond in geregeerd, en de groenen bieden hun kiezers ginds een veel redelijker alternatief. In wezen is dat niet zo verschillend van de eerste balorige reactie van de Vlaamse kiezer die zijn onvrede opstapelde in het Vlaams Belang, en nu al interessantere en constructievere antwoorden aanreikt via Lijst Dedecker en zelfs de NVA. Het toont ten voeten uit hoe de culturele en economische krachten in dit land het land voortdurend heruitvinden. Als we als land willen overleven in deze toch unieke constructie mogen we mekaar niet steeds politiek correct zitten opvrijen, en pretenderen dat alles koek en ei is, maar moeten we mekaar behoorlijk stevig duven aanpakken. Daarom  geloof ik ook dat we in dit huishouden stevig moeten mogen ruziemaken. Het huidige verschil in politiek landschap tussen beide landsdelen is een haast organische weerspiegeling van het levende lijf dat dit landje toch nog is. En ondertussen zit daar toch maar mooi een landgenoot zes maanden het schoon weer te maken in een baan rond de aarde. Alleen spijtig dat ze daar zo'n prins, toekomstige koning, op af sturen waar je met plaatsvervangende schaamte naar luistert. Dit land verdient beter, vind ik. Ik voel me heel weinig Belg als zo'n figuur daar de internationale uitstraling van moet zijn. Maar toegegeven: wie zou hier ooit president van kunnen zijn? Of moeten we gewoon verder met een definitieve duobaan met een soort gedeelde adjunctjob voor het Brusselse gewest? Maar België is eigenlijk pure biologie. Met andere woorden: het leeft nog, beweegt nog en dan moet het misschien toch nog niet helemaal afgeschreven worden. Ik heb geen zin om mee te doen aan een kleverige verheerlijking van dit land, maar een echt confederalisme is misschien wel leversvatbaarder dan velen denken. Maar laat Hem geen koning worden. Dat zou als Nederlander mijn suggestie zijn. En laten we stevige robbertjes met mekaar vechten, tot het bloed al eens tegen tegen het plafond spat. Maar laten we wel niet te snel opgeven.


 

Post van Madame Milquet

 

Bij de eindejaarspost 2008 vond ik een op naam aan mij gericht schrijven van niemand minder dan Madame Milquet. Quel honneur! Ik ben niet gewend post te krijgen van politici, althans niet zo rechtstreeks. Onmiddellijk begon ik mij af te vragen: hoe komen ze aan mijn adres? Heeft big brother une grande soeur? En waarom zouden ze er ook nog van uit gaan dat ik Franstalig ben? Ik woon in Nederland, er staat geen  ‘voir texte Néerlandais au verso’. Aan het drukwerk is tijd een aandacht besteed, twee kantjes vol geschreven en getekend – ja, er wordt geëconomiseerd op papier -  het zakelijke overzicht wisselt af met tekeningen van grote en kleinere sterren, inclusief een maansikkel. Klein maar fijn prijkt daartussen het gezicht van mevrouw Joëlle Milquet. Il paraît que l’année 2009 sera l’année de l’astronomie (dat is nieuw voor mij, ik leer hier nog iets van) en gaat verder met de wens dat ons land zijn weg moge vinden in 2009. Na een lange bloemlezing over de moeilijke omstandigheden waarin 2008 eindigt: crise financière, économique, institutionnelle, politique…volgen nog zes zinnen proza om over te gaan in … la gouvernance belge doit être renforcée et stablisée. Mme 'Non' wil mij dus uitleggen dat de Belgische regering stabieler, sterker, moet worden!  Er volgen nog mooie volzinnen waarvan ik één zin speciaal in dit jaar van de Europese verkiezingen niemand wil onthouden, hij staat er ook vetgedrukt bij: 2009 sera donc une année charnière pour la planète, pour la Belgique et pour nous tous. Europese verkiezingen zijn al zo’n groot evenement, krijgen we daarna wereldverkiezingen? Het is mij niet duidelijk wat mevrouw Milquet hier bedoelt. Een Belg in het buitenland is per definitie al een beetje meer Europees dan een Belg in eigen land (maar waarschijnlijk geldt dat voor alle nationaliteiten).

Un autre monde, une autre Europe, is de Europese leuze van de CDH.

Uit een bezoek aan de website van de CDH  www.lecdh.be , leer ik dat op nationaal niveau de CDH verontwaardigd is over het voorstel van de CD&V om Vlaamse families een aanvullende kindertoelage te geven. Titel van het protest: un enfant = een kind, CDH bewijst dat ze toch een beetje Vlaams kunnen. Franstalig België leert meer en meer Engels, zo is mij eerder opgevallen. Regelmatig boek ik een hotel in Namur en onlangs schreef ik hen weer eens aan in het Nederlands. Tot die dag kreeg ik keurige e-mails terug in correct Nederlands maar laatst werd er in het Engels geantwoord waarna ik vroeg wat er toch gebeurd was met ‘notre belle Wallonie’ dat ze nu in het Engels schrijven. Stilte in alle talen.

Binnenkort breng ik drie dagen door in Brussel Centrum, soms is een terugkeer naar het vaderland een aangename verpozing. Van geen van de Vlaamse politieke partijen heb ik post gekregen.


 

de plakploegen in actie

Ik blijf het moeilijk vinden om mij te definiëren als Belg. Ik ben geen Belg. Ik ben een Hollander, met een Française getrouwd, met familie in Nederland, Frankrijk en België. Ik vertoef regelmatig in de drie landen. Ik ben in alle drie de landen thuis. Nu dat olifantje in de Antwerpse  zoo geboren is, voel ik me weer op en top Antwerpenaar. Toevallig was ik een boek van JM Coetzee aan het lezen, eerder een verhandeling over zin en onzin van dierenliefde, dat nogal stevige vragen stelt bij de manier waarop we met dierenliefde omgaan. Als ik de reacties las op de speciaal daarvoor door de dierentuin opgerichte website rond de heuglijke gebeurtenis, overspoeld door emotionele huisvrouwen allerhande en tranerig zuchtende dierenliefhebbers en -sters, bekroop mij de zin om een flinke dosis cynisme boven te halen. En toch: ik zal maar eerlijk zijn. Ik heb afgelopen dagen meer belangstelling gehad voor het schattige olifantenbabietje met haar gevolg (zelfs ik had het even moeilijk met de krop in de keel en traantjes van de toegewijde verzorger van de zoo) dan voor die verdomde Europese verkiezingen. Vele tienduizenden uit vele landen uit de hele wereld gingen zelfs nog verder dan het Europa der dierenliefde, en keken in heel de wereld op internet al strijkend, afwassend en wat dies meer zij mee naar de slijmpjes en voorbereidende krampjes van de drachtige mama. Want zo zit de wereld in mekaar: kunnen we veel belangstelling voelen voor de Knutten en andere knuffelbeesten van deze wereld, voelen we ook nog wel iets als het gaat om nationale of regionale verkiezingen, Europa heeft toch wel een erg laag knuffelgehalte. Daar blijf je al strijkend niet voor naar een dom computerscherm kijken. Zelfs het overjaarse Eurovisiesongfestival had met een erg knuffelbare zanger uit Noorwegen een troef voor de vrouwen en homo's van deze wereld. Voor de niet ingelichte niet-belg elders in de wereld: de Turkse inzending die Hadise heette en vierde eindigde claimde achteraf  Vlaanderen als vaderland via haar thuisstadje Mol, en de massale klokstem van Malta was van klank voorzien door een stelletje Vlaamse componisten. De echte Belgische inzending was na de eerste noot roemloos afgevoerd. Gelukkig waren er nog de plakploegen van de Vlaamse socialisten om voor enig spektakel te zorgen. Toen ik begin deze week naar mijn werk reed met de fiets was het opzichtige plaatselijke hoofdkwartier van het Vlaams Belang in Deurne beplakt met grote affiches van de SPa. Voor de vorm kwam er meteen een reactie van de Antwerpse burgemeester en zou er klacht worden ingediend. En wie dacht dat er prompt een wraakactie van het VB zou volgen; in Gent werd de campagneauto van de knappe Freya Van den Bossche beschadigd en zelfs in brand gestoken door...extreem linkse stoottroepen. Het is me de wereld wel, tegenwoordig. Omdat er qua Europees debat niet bijster veel te beleven valt, nemen de oververhitte plakmilitanten de strijd maar over. Het blijft niettemin een vreemde vaststelling: in deze tijden van zware crisis, waarbij zelfs een trotse Vlaamse bank plots wat pluimen moet laten, en vooral de Franstaligen en linksen daarbij niet hard genoeg tegen mekaar konden opschreeuwen hoe verderfelijk en decadent kapitalisme en nationalisme wel niet waren (bankbashen is en blijft ter linkerzijde een zalige bezigheid), lijkt er op Europees vlak nog relatief weinig te bewegen. Misschien zou het beter zijn om eens wat affiches te gaan plakken op het Europees parlement, zodat ze daar eindelijk eens wakker schieten. Toch wel straf dat het vooral ceo's lijken te zijn die tijdens de huidige crisis  er hun gezondheid bij in schieten (nogmaals beterschap, André), terwijl er in de catacomben van Europa niemand zijn middagslaapje voor laat. Sedert het voorzitterschap van Frankrijk voorbij is, lijkt er nog weinig te bewegen daar. Maar laat ik eindigen met de ergens gelezen vaststelling dat het vaak de partijen zijn die het minst kans maken om nog maar de kiesdrempel te halen, die het duchtigst aan het plakken slaan. Zo zag ik afgelopen week keer op keer alle andere affiches van concurrenten overplakt worden door de paarse kleuren van de SLP. En op Facebook kreeg ik persoonlijke wensen voor beterschap van Geert Lambert, omdat ik vorig jaar schildklierkanker heb gehad en vorige week een overigens succesvolle controle daarvan onderging. Beste Geert, ik wens je als tegenprestatie graag die kiesdrempel toe, maar als niet-kiezer verschiet je al je emo-energie best niet aan een onwillige Europeaan als ik. Met mij heb je niets dan last. Gelieve overigens als wraak geen affiches op mijn voordeur te plakken. Al heb ik een heel laag knuffelgehalte. Maar wel een grote mond, nationaliteit oblige.


 

Verkiezingsnostalgie

Omdat ik in dit landje geen stemrecht maar stemplicht heb, heeft het verkiezingsgebeuren op mij altijd een grote aantrekkingskracht uitgeoefend. Omdat ik zo sterk de behoefte voelde om te gaan stemmen, heb ik me uiteindelijk middels een oud Nederlands paspoort laten registreren in het verkiezingsregister van 's Gravenhage. Dit gebeurt via een langzame en ingewikkelde procedure die flink wat tijd en geduld vraagt, maar dat heb je er als democraat wel voor over. Zo heb ik op een rooie maandag ooit nog voor goeie ouwe Jopie Den Uyl gestemd, en de twee keren erna trouw op een partij die hier nog niet bestond, D66. Met orgastisch genot keek ik de avond van de verkiezingen naar de televisieshow op de Nederlandse televisie. Telkens de uitslag van 's Gravenhage in beeld verscheen, dacht ik: daar zit mijn stem bij! Ik hoor er bij. Ik heb gestemd. Maar het blijft vreemd: stemmen voor politici in een land waar je zelfs nooit hebt gewoond. Ergens uit dezelfde idealistische periode herinner ik hoe we de herverkiezing van Mitterrand op de voet volgden. Ik zou in de stad onder de Antwerpse kathedraal met enkele vrienden iets gaan drinken, maar dat deed ik maar op voorwaarde dat ik mijn draagbaar radiootje kon meebrengen om met het ding tegen mijn oor naar het rechtstreekse verslag op France Inter te luisteren. Om 8 uur stipt werd de voorlopige prognose vrijgegeven. Ik weet nog hoe ik prompt rechtstond van mijn tafeltje en hoe alle vrienden samen een juichkreet uitstootten, alsof er op den Beerschot of den Antwerp was gescoord. Met alles wat ik ondertussen als ex-generation Mitterrand over de man weet is mijn enthousiasme met de jaren wel wat getemperd, maar toen waren we jong, en we wilden de wereld verbeteren. Hetzelfde soort enthousiasme kon ik overigens ook immer opbrengen voor verkiezingen in Groot-Brittannië. Op zo'n Britse verkiezingsavond reserveerde ik de televisie voor me alleen. Er was dan altijd dezelfde presentator, die Newsnight presenteerde, geloof ik, die voor een gigantisch bord stond waarop je de meerderheid alsmaar groter zag worden. Landslide!, riep hij dan blakend van toewijding uit.Die man voor dat bord was een spektakel op zich. Heet die man niet Peter Snow of zo, en dan zat Jeremy Paxton op de achtergrond op zijn troon altijd giftige commentaren te spuien, met een geslepen ironisch kijkend gezicht waar je als gast best niet te dicht in de buurt kwam.Nee, verkiezingen zijn voor mij absoluut ook altijd Europees geweest. Dat is de luxe van dit kleine landje, waar je probleemloos via de televisie bij de buren kan binnen gluren. Veel mensen beseffen niet half hoe rijk wij op dat gebied zijn. Uit het begin van de jaren tachtig herinner ik me dat we met een heleboel vrienden ter ere van de verkiezingen bij mekaar kwamen. We hadden toen een verkiezingsprogramma op de lokale Radio Stad dat 'kleur bekennen' heette. Maar de avond zelf kwamen we bij die vriend samen om naar de verkiezingsshow te kijken, en voor je binnenkwam moest je een drankje kiezen dat bij je politieke kleur paste. Oranje stond voor de CVP en was fruitsap met een tikje alcohol en rode siroop, groen was Pisang Ambon, Blauw één of andere likeur, rood was porto, en er was zelfs donkere zwarte koffie te krijgen. Ik herinner me dat het de avond van de zogenaamde Zwarte zondag was, en naarmate de avond vorderde iedereen een beetje stilletjes werd. Ach, verkiezingen, het feest van de democratie, toch? Maar toen we enkele jaren later dat vervallen boerderijtje kochten in de Thiérache Ardennaise, niet heel ver van België op den boerenbuiten in la douce France, kon ik het toch niet laten. De man in het dorpje Anthény waar we eerst enige tijd huurden vooraleer te kopen, was adjunct-burgemeester in dat dorpje, en op de dag van de verkiezingen mocht ik mee naar het kiesbureautje dat voor de enkele honderden kiezers van het dorpje was ingericht in het kleine gemeentehuis. Het was daar een vriendelijke boel en er werd af en toe een vrolijke slok gedronken en ik voelde me vereerd om dit lokale walhalla van de verkiezingen als buitenlander te mogen betreden. Het was net of ik zelf had gestemd. Onvergetelijk hoe ik s' avonds de adjunct opnieuw mocht vergezellen naar het bureau en hoe hij daarna terug naar huis ging met het verfrommelde papiertje met de uitslag in zijn broekzak. Ik weet niet meer welke verkiezingen het waren, maar onze vrienden nodigden ons daarna vaak uit om op het erf aan de grote tafel buiten een feestmaaltijd te nuttigen. Om acht uur lieten we het eten en de drank even in steek om op de televisie naar de eerste prognoses te gaan kijken. Op deze manier hebben we ook de eerste verkiezing van Chirac meegemaakt, waarvan ik nooit begreep hoe die man die vroeger zo als een verpersoonlijking van het kwade werd beschouwd, toch won. En telkens lieten wij daarna de emoties dan wel teleurstelling van ons afglijden bij een stevig Frans eetfestijn. Dezelfde eer viel me ondertussen ook al te beurt in ons piepkleine dorpje Estrebay, dat nipt 80 inwoners telt, en waarvan de overbuurman burgermeester was. Ik wist: dit was de échte hoogmis van de democratie, als een feest met heel veel mensen, met evenveel meningen, en een goeie fles wijn achteraf. De laatste verkiezingen die ik in Frankrijk meemaakte waren die toen Jacques Chirac opkwam tegen Jean-Marie Lepen. Ik heb toen bij de meter van mijn vrouw in Clairoix(Oise) aangedrongen dat ze zeker zou gaan stemmen, en ik heb haar dan nog met de  auto naar het stemhokje begeleid. Meekijken op haar kiesbrief kon en wilde ik natuurlijk niet, maar ik ben er zeker van dat zij, die uit een roze nest kwam, die keer voor de verfoeide Chrirac heeft gestemd. U mag hieruit zeker niet besluiten dat ik de verkiezingen in andere Europese landen niet volg. Ook op de Duitse televisie kon ik met mijn summiere kennis van die taal behoorlijk volgen, en deed dat dan ook. Ik kreeg de laatste jaren ook steeds meer vragen over de toestand in België. Er doken immers regelmatig onrustwekkende berichten op in de pers over het voortbestaan van ons land. Maar in het kleine Anthény bleken de nieuwe huurders van de kamers waar wij vroeger hokten Walen, dan wel Brusselaars te zijn. Didier was overigens een echte pestkop, en hij behandelde mij, als Hollander, eigenlijk als Vlaming, en hij kon me zo het vuur aan de schenen leggen dat onze gastvrouw op een zeker ogenblik tijdens het dorpsfeest aan tafel een glas water pakte en het in mijn pestende overbuurman z'n gezicht smeet. Daar ben ik als niet-Vlaming en vertegenwoordiger van Antwerpen nog steeds fier op, dat een Française dat voor me deed. Toen Didier daarna bij dezelfde vrouw huurde, werden ze overigens de beste maatjes. En tussen ons is het allemaal nog goed gekomen. Dat is immers waar democratie over gaat, of niet? Ik ben Europeaan in minstens drie landen, en geniet op elk ogenblik van de verschillende vergezichten in zoveel mogelijk landen. Zeker bij het naderen der heilige verkiezingen...


 

Ik hou van Europa maar...

Toch ga ik op 7 juni niet stemmen. En het is nog erger: ik hou van politiek, ik ben tegen antipolitiek, heb een echt plichtsgevoel tegenover de samenleving, en toch ga ik niet stemmen. Omdat het hier verplicht is, en ik haat het om verplicht te worden. Dat zit in me, van kleins af aan al. Dat is het oude Hollandertje in me dat maar niet wil doodgaan. Ik vertik het. Ik wil de vrijheid om me al dan niet aan iets te onderwerpen. Dat is het vingertje van de betweter van het Noorden. En dat betwetertje is alleen maar erger geworden sedert hij al op de schoolbanken uitgescholden werd voor 'Hollander' (en dan gebruik ik nog de braafste woorden). Laat er geen misverstand over bestaan: ik kan niet eens behoorlijk 'Hollands' praten. Ik ben verliefd op mijn stad Antwerpen. Ik ben dan wel met een Française uit het grote Parijs getrouwd, maar toen ik haar voor het eerst meebracht naar de toen nog niet zo beroemde Kloosterstraat in 'mijn Antwerpen', naar de armzalige vier kamertjes van mijn kleine appartement op nummer 48 (wc één verdiep lager, en op de overloop kon ik terwijl ik me boven het wasbakje stond te wassen de boten zien voorbijvaren op de Schelde), wilde ik maar één ding; haar verleiden met MIJN stad. Het waren bevrijdingsfeesten en dan is er flink wat te beleven in deze stad, en ik ben erin geslaagd. Erin geslaagd om mijn Parisienneke te verleiden om Nederlands te leren, om haar het bestaan in wereldstad Parijs op te doen geven voor een bestaan in wereldstad Antwerpen, om haar van deze stad te laten houden. Zucht, jaja, ik weet het wel. Ik weet precies wat de andere Vlamingen van me zullen zeggen. Niet verwonderlijk dat die Hollander zich in Antwerpen thuis voelt. 't Is niet voor niets de meest Hollandse stad van dit land. Of niet soms, deugnieten. Laat me even heel kort de familiale achtergrond schetsen. Mijn vader is een Brabander met origine in de buurt van Den Bosch en geboren in het deftige Blaricum. Mijn moeder is een Zeeuwse van net over de grens, in Sint Jansteen bij Hulst. Drie kilometer van de Belgische grens, om precies te zijn. Tussen Noord-Brabant en Zeeuws-Vlaanderen heb ik best wat troeven om een geslaagde integratie in Vlaanderen op te zetten. Maar al als kind, wanneer ik in bed naar mijn radiootje lag te luisteren, deed ik dat tot om middernacht het Wilhelmus als afsluiting van de uitzendingen weerklonk. Ik zweer het, en ik schaam me er niet voor. Mijn schoolkameraadjes hadden me zo vernederd dat ik nog liever doodging dan Vlaming, laat staan Belg te worden. En bovendien ging ik als wraak (en uit liefde natuurlijk) dan nog eens mijn vrouwtje zoeken in Frankrijk. En we zijn inmiddels al dertig jaar gelukkig getrouwd. Onze kinderen zijn de eerste jaren van hun opvoeding ééntalig in het Nederlands door mijn schat van een Parisienneke grootgebracht. Na enkele jaren hebben we daar geleidelijk aan wat Frans bijgevoegd. Nu zijn ze allebei perfect tweetalig. Nog straffer: het zijn echte Belgen geworden, vrees ik. Ze zijn genaturaliseerd. De ene is verslingerd aan Antwerpen en de tweede is met een Waalse getrouwd en woont in de buurt van Braives. Maar ik vertik het om te gaan stemmen. Ik heb dat ook nooit zo goed begrepen: ik heb altijd gedacht dat Belgen vrijbuiters waren die altijd deden waar ze zin in hadden, echte chaotische eigenheimers, koppigaards. Ik dacht dat stemplicht iets voor echte Calvinisten was, en niet iets voor surrealisten en feestvarkens. De jongste is overigens voor deze verkiezingen voor het eerst opgeroepen om te komen zetelen in een kiesbureau. Hij lachte mij daarstraks aan tafel uit: gij, een blog schrijven als Nederlander? Hij kwam niet meer bij. 't Is niet omdat ge vaak naar Nederlandse televisieprogramma's kijkt dat ge nu plots nen echten Ollander zijt, he. Ik grinnikte minzaam terug. Van in mijn kindertijd ben ik nog best wat gewend, nietwaar. Met leedvermaak sloeg ik terug: maar nu moet gij wel zetelen in dat kiesbureau, he. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd had. Ik voegde er meteen aan toe: ik zou het zalig vinden om te mogen zetelen in een kiesbureau. Zaaalig, echt waar, en daarover in de volgende aflevering graag meer. Hij hield het hoofd fier rechtop en zei dat hij zijn  plicht gewetensvol zou volbrengen. Dat heb ik hem toch mee kunnen geven. Politiek is niet vies én belangrijk. Alleen stemplicht is dom. Iets voor domme Belgen, als het ware. Hahaha!  


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs