Pruimentijd in Polen

  • Gepost op vrijdag 25 september 2009 om 12:11
  • door Rinaldo Neels
  • in Polen

Overal vind je ze, de pruimen. Pruimen in de bomen, pruimen op de grond, pruimen verkocht voor veel minder dan een appel  en een  ei op de talrijke volksmarkten die Lublin rijk is.  Een doorsnee Pools gezin heeft naast een kleine flat (vaak niet meer dan 35 tot 40 m2) ergens nog een volkstuintje. Het is een erfenis van het communisme.  Rijk mocht men niet worden, rijkdom was een staatsbegrip, overleven was een volksbegrip. Maar iedereen die zich conformeerde aan  het systeem had het recht op een dak boven het hoofd. En ... een tuintje, dat volstond om eigen groentjes te kweken. Sommigen hadden ook een paar fruitbomen die  appels, peren, noten, pruimen of kersen opbrachten. Voor eigen consumptie natuurlijk. Of een frambozen- of bessenstruik.

Die tuintjes liggen er nog steeds. Een aantal basisrechten van vroeger zijn aan de nieuwe tijdsgeest aangepast. Zo is het recht op een dak boven het hoofd aan allerlei voorwaarden verbonden.  Blijkbaar zijn die voorwaarden voor bepaalde mensen te hoog gegrepen. Maar ik constateer dat sommigen creatief zijn, ze hebben een aantal planken tegen elkaar geslagen en zelf een huisje gebouwd, in hun volkstuintje. Sommigen hebben noch een dak, noch een volkstuintje. Ze wonen onder een brug, onder een trap, of zelfs in een drooggelegde riool.

De lonen in Polen zijn laag, heel  laag. Een arbeider in een grootwarenhuis verdient gemiddeld 250 Euro per maand, een onderwijzer verdient zo’n 300 Euro. Maar vaak hebben ze nog een volkstuintje. Om frambozen en aardbeien of andere vruchten te plukken. Nu worden vooral nog pruimen geplukt. Ook appels en peren.  En een deel van die vruchten probeert men te verkopen op een volksmarktje.  In juni vind je zo overal tonnen aardbeien, in juli bessen, in augustus frambozen en kersen, begin september de eerste pruimen, maar ook appels en peren, en binnenkort komen de okkernoten eraan.  Ik leer terug leven op het ritme van de natuur.

Er is geen bananentijd in Polen!  Bananen worden uit Afrika of Latijns-Amerika geïmporteerd en doorgaans niet op de volksmarkten verkocht. Bananen worden naast bespoten pruimen, appels en peren in de grootwarenhuizen verkocht.  Er is wel een komkommertijd. En die duurt lang, heel lang! Van juli tot september!

Het leven in Polen is duur, heel duur. De lonen in Polen zijn, zoals reeds gezegd, tot 5 keer lager dan in België. De prijzen zijn niet bepaald veel lager. Auto’s zijn niet veel goedkoper dan in België. Benzine ook niet. Pampers voor baby’s, broeken, jurken, boeken, cd’s van internationale groepen, bestek, toiletpapier, ...  kosten gemiddeld evenveel als in België. Het is soms wel een beetje goedkoper, maar dat hangt vooral af van de wisselkoers (in Polen is nog steeds de złoty in omloop, maar men bereidt zich voor op de euro). En natuurlijk zijn er ook de solden !  In Polen is er geen uitgesproken koopjesperiode, dus sommige winkels hebben het hele jaar door solden.

Maar de pruimen! Die zijn goedkoop, spotgoedkoop, vooral in september. Iedereen probeert zijn overschot kwijt op de volksmarkt, en dat drukt de prijs omlaag. Een halve euro voor een hele kilo, en er valt nog te onderhandelen. In juni zijn de aardbeien spotgoedkoop, in juli de bessen, in augustus de frambozen en de kersen en ook de appels en de peren, en straks, ik voorspel het reeds, de okkernoten! Er wordt dus nogal veel fruit gegeten. En fruit is gezond, bevat vele vitaminen.

Toch kan je afvragen hoe het mogelijk is dat de gemiddelde lonen zo laag zijn terwijl de prijzen van zoveel gebruiksartikelen hoog zijn.  Deze contradictie wordt zelfs nog sterker aangevoeld  wanneer je in de grote Poolse steden de modernste gebouwen en winkelcentra kunt zien. En in die winkelcentra krioelt het  van mensen, die net zoals in België, consumeren.  De conclusie is al snel gemaakt, Polen is een klassenmaatschappij.  Je zou kunnen denken dat er een grote groep armen en een kleinere groep rijken in Polen aanwezig is. Hoewel dit niet helemaal onjuist is, is de reële situatie toch iets ingewikkelder. In vele gezinnen woont iemand die in het buitenland werkt, soms voor enkele maanden, soms langer. Zo wordt een deel van het in het buitenland verdiende geld aangewend voor consumptie in Polen. En dat doet de prijzen stijgen! Maar de prijs voor de pruimen stijgt niet, integendeel. Misschien  eten Polen die in het buitenland werken geen pruimen ? Ik  eet wel pruimen. Maar ik ben dan ook een buitenlander die zich in Polen heeft gevestigd. Ik ben reeds maatschappelijk geïntegreerd.

 

Sommige Polen hebben geen volkstuintje. Maar er zijn in Polen veel bossen. En in de bossen groeien na de regen in de late zomer tot zelfs de herfst paddestoelen. De meeste Polen kunnen de eetbare van de oneetbare heel snel onderscheiden. De eetbare paddestoelen worden geplukt, en vaak verkocht. Net zoals de bosbessen, plukvrij voor iedereen. De voedelverzamelaars nemen dan plaats langs de Poolse autowegen en wachten tot een chauffeur stopt om de geplukte paddestoelen of bosvruchten te kopen.

In vele Poolse gezinnen worden de zelf gekweekte groentes en zelfgeplukte vruchten in conserveerbokalen gedaan. Of er worden sappen en jams gemaakt van het fruit. Zo is het mogelijk om ook de winter te overleven.  Van een deel van het fruit worden natuurlijk ook geestrijke dranken gemaakt.

Ook ik heb reeds mijn voorraad ingedaan. Mijn kast is vol met bokalen gevuld met bonen, paddestoelen, tomaten, confituren en flessen met siropen en vruchtensappen. Ik heb ook op een verborgen plaats geestrijke drank, want ik doe veel aan geestesarbeid. Nee beste lezer, maak je om mij maar geen zorgen, ik overleef de harde winter wel!


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs