Rumble in the Jungle - Cuyabeno reservaat!

  • Gepost op zondag 24 januari 2010 om 16:39
  • door filip.debeuf@mail.com
Onze jungletocht begon in Lago Agrio. Daar zouden we om 10u 's ochtends door de gids opgehaald worden in Hotel Continental. Met een nachtbus vanuit Quito kwamen we rond 7.30u aan in Lago Agrio. Dankzij de aanwijzingen van enkele locals vonden we zonder problemen het hotel in kwestie. We aten er nog een stevig ontbijt en maakten alvast kennis met een paar andere mensen, die samen met ons hun survival-skills in de jungle wouden testen . Tot onze verbazing kwamen we tot de ontdekking dat er zelfs een koppel Belgen in onze groep zat! Tot nog toe zijn we nog maar bitter weinig Belgen tegengekomen (we kunnen ze op een hand tellen) en we zijn altijd blij als we eens gewoon Nederlands kunnen praten (een taal die we al bijna verleerd zijn :p).
Rond 10.15 (naar Ecuadoriaanse normen op tijd) kwam onze gids aan in het hotel. Onze eerste indruk was niet echt fantastisch, want hij stelde zich nauwelijks voor en kon ons ook niet vertellen hoe de dag er verder zou uitzien. Een half uur later (ons geduld werd al danig op de proef gesteld) kwam dan eindelijk ook de bus aan die ons naar de rivier zou brengen. Het ding zag er nogal gammel uit en de deur kon enkel met veel geduw (en een blokje hout :p) gesloten worden. Ach ja, een beetje extra verkoeling tegen de vochtige hitte was geen overbodige luxe. Na een rit van drie uur, waarbij de chauffeur meer met zijn gsm brzig was dan met de weg, kwamen we aan bij de brug vanwaar enkele kano's ons tot aan de lodge zouden brengen. We kregen er nog de tijd om te lunchen en daarna begonnen we aan onze eerste kennismaking met de jungle: een boottocht van drie uur naar de lodge.
We waren nog geen kwartier onderweg of we zagen al de eerste aapjes van boom tot boom slingeren. Een heel speciale ervaring om deze beestjes eindelijk eens in het wild te kunnen bewonderen. Voor ons kon de dag alvast niet meer stuk. Daarna voerde de kano ons steeds dieper de jungle in en de rivier stroomde door een allegaartje van bomen, planten en lianen. Naast apen kregen we ook al behoorlijk wat vogels te zien: enkele tucans (vogels met een enorme bek) en verschillende soorten papegaaien. Het varen zelf was geen gemakkelijke opgave: de stuurman moest op zijn hoede zijn voor bomen en takken die zich onder het wateroppervlak bevonden en die de schroef konden beschadigen.

Na een zalige tocht van zo'n drie uur kwamen we aan bij onze lodge. We kregen de 'Cayman Hut' toegewezen en mochten nog eventjes bekomen van de toch wel vermoeiende reis (ja, zitten kan ENORM vermoeiend zijn!). Vervolgens brachten twee kano's de groep (in totaal zo'n 16 mensen) naar de lagune, op ongeveer 20 minuutjes varen van de lodge. Toch raar, zo'n enorm meer in het midden van de jungle. Onze gids wist ons nog te vertellen dat we hier met een beetje geluk dolfijnen konden spotten, maar spijtig genoeg lieten die beestjes zich niet zien. Wel zagen we opnieuw een heleboel vogels, waarvan de namen mij op dit moment niet willen te binnen schieten (23.30u, te laat op de avond om nog te kunnen nadenken). Daarna mochten we een frisse duik nemen in het water bij zonsondergang, een heel aparte ervaring. De ondergaande zon zette het water en de lucht als het ware in brand en iedereen genoot van het spektakel. Onze gids probeerde ons nog wat schrik aan te jagen door ons te waarschuwen voor de Umbrella-fish (voor meer details -> google it!) en slaagde daar nog bijna in ook! Het water zelf was verrassend warm en zalig om in te zwemmen. Na een uurtje zat iedereen terug in de kano en gingen (of beter gezegd 'voeren') we terug naar de lodge en werd het avondeten geserveerd. Daarna nog even ontspannen in de hangmat, gaan kijken naar een slang die het zich gemakkelijk had gemaakt op een houten leuning en dan snel (onder het muskietennet) ons bed in voor een welverdiende nachtrust. En het moet gezegd worden, het is een heel speciale ervaring om door de geluiden van de jungle (krekels, nachtvogels,...) in slaap te vallen!

De volgende ochtend, na een stevig ontbijt, was het tijd voor een stevige wandeling door de jungle. Eerst werd onze groep in twee kleinere groepjes opgesplitst: een Engelstalige (waar ik en Sangita deel van uitmaakten) en een Spaanstalige. Daarna kregen we een nieuwe gids toegewezen, Nacer, een echte jungle freak. De kano bracht ons naar het begin van de wandeling. Gewapend met ponchos en regenbottenen beschermd door een dikke laag anti-muggenspray en zonnecreme (gezellig, zo'n junglewandeling) begonnen we aan onze ontdekkingstocht door het regenwoud. Nacer wist over bijna elke plant en boom wel iets interessants te vertellen en had blijkbaar een zesde zintuig voor het spotten van allerlei vogels, apen en insekten. We zagen reuzekrekels, een supergiftige kikker (waarvan het gif zo'n 20 mensen kan doden), een rood-bruine specht, een stuk of wat papegaaien en heel wat geneeskrachtige planten. Ook kregen we nog enkele apen te zien en ook een kolonie kogelmieren, een enorme mier (zo'n 2,5 cm) die blijkbaar zeer pijnlijk kan bijten. We konden helaas geen vrijwilliger vinden die zich wou opofferen voor een kleine test!  Het meest hilarische moment van de wandeling was het oversteken van een moddervlakte. We zonken tot aan onze knieen weg in de modder en slechts met veel moeite konden we onze botten lostrekken. Gelukkig hebben we niemand in die moddervlakte moeten achterlaten :p
Na een wandeling van 2,5 uur kwamen we terug aan bij de kano en was het hoog tijd voor de lunch, honger dat een mens kan krijgen in de jungle, ongelooflijk!
Na het middageten was het tijd voor... piranha-vissen! Gewapend met houten hengels en stukken bloederig vlees als aas voeren we met de kano tot een bocht in de rivier waar we ons geluk mochten beproeven. Wie weet zouden we die avond dan wel vers gebakken piranha kunnen eten! Ik kreeg al meteen een vis aan de haak, maar helaas geen piranha, typisch! Tien minuten later had Sangita haar eerste piranha te pakken, een vervaarlijk uitziende vis met een rode kop en een serieuze set tanden. Helaas niet groot genoeg om op te eten en dus mocht het visje terug het water in (waar Sangita eigenlijk wel blij om was). Na eerst nog eens een niet-piranha-vis aan de haak geslagen te hebben, kreeg ik dan uiteindelijk toch ook mijn eerste piranha te pakken, spannend! Helaas weer niet groot genoeg voor de koekepan, maar we amuseerden ons wel te pletter. En piranhas zijn slimme vissen, verschillende keren slaagden ze erin om het aas van de haak te kunnen eten zonder dat we ze te pakken konden krijgen. Op een bepaald moment waren we eigenlijk gewoon piranhas aan het voederen in plaats van ze te vangen. Na anderhalf uur visplezier mochten we enkele uren ontspannen in de lodge.
Rond een uur of vijf mochten we dan nog eens gaan zwemmen in de lagune. Onderweg zagen we ook nog een.... rivierdolfijn!! Zeer zeldzaam rond deze tijd van het jaar vanwege het lagewaterniveau. We bleven zo'n tien minuten ter plaatse ronddobberen en zagen de dolfijn verschillende keren bovenkomen. Het moet gezegd worden: het is echt een lelijk beest, helemaal niet de dolfijn zoals je ze in gedachten hebt: geen rugvin, een vaalwitte/roze kleur, rare vorm... maar wel indrukwekkend. Daarna was het tijd voor een nachtwandeling door de jungle. Deze wandeling was helemaal anders dan de tocht die we die ochtend gemaakt hadden. Eerst en vooral waren de geluiden in de jungle totaal verschillend en kregen we ook heel wat andere dieren (vooral insekten) te zien: nachtvlinders, een tarantula (aahhhh), boomkikkers, een vleermuisspin... en een heleboel muggen! Gelukkig hadden we nog een extra laag muggenspray aangebracht, maar toch waren er enkele killer-muggen die een plaatsje vonden om ons te steken. Het meest indrukwekkende moment van de wandeling was de vijf minuten stilte, waarbij we pas echt konden genieten van het concert van geluiden van allerlei beestjes (waaronder nachtuilen, krekels, kevers,...). Daarna wandelden we terug naar de kano. Op de terugweg naar de lodge kregen we ook onze eerste kaaiman te zien, fantastisch. Het was maar een klein beestje, maar dat gaf ons wel de mogelijkheid om hem ook echt in de hand vast te houden. Zo'n kaaiman voelt toch maar een beetje glibberig aan en ik had toch schrik dat hij (of was het nu een zij?) een uitval naar mijn hand (of erger!) zou doen. Maar gelukkig hield hij/zij zich heel stil en kwam iedereen er zonder kleerscheuren vanaf. Daarna was het tijd voor het avondeten in de lodge en een avondje gitaarmuziek (special thanks to Mo), supergezellig!

De derde dag vertrokken we na het ontbijt met de kano naar een kleine Indianengemeenschap, zo'n twee uur stroomopwaarts van de lodge. Eigenlijk waren die boottochtjes (vond ik toch) een van de leukste activiteiten van deze jungletocht. Je ziet allerlei planten, dieren, ... genieten dus! We zagen weer een stuk of wat verschillende apen, waaronder ook het kleinste aapje uit de jungle, zo'n 10cm groot! Hoe onze gids deze aap en ook allerlei andere vogels en dieren kon spotten, begrijp ik nog steeds niet. Achteraf wist hij ons te vertellen dat hij het aapje gehoord had, maar dan moet je dat beest ook nog ZIEN natuurlijk. We waren in ieder geval onder de indruk! Ook allerlei vogelsoorten kon hij al van ver probleemloos onderscheiden. Wat ons ook opviel, was dat het niveau van de rivier al een behoorlijk stuk gezakt was in vergelijking met de eerste dag van onze jungletocht. We spraken de gids hierover aan en blijkbaar valt er in de maanden januari-februari zeer weinig regen, waardoor het waterniveau op warme dagen soms een halve meter kan dalen, indrukwekkend!
Eenmaal aangekomen bij de kleine indianengemeenschap. Als eerste mochten we wat rondkijken en kennismaken met enkele typische vruchten die in dit dorpje groeien, zoals wilde druiven (lekker), Curabaya (of zoiets, vreemde struktuur, beetje wol-achtig, maar heel lekker), bananen, suikerriet (niet om op te eten, maar om leeg te zuigen, zalig!) en yucca, een soort wortel. Die mochten ik en Connor zelf uittrekken en daarna met behulp van de rest van de groep pellen. Van deze wortels zouden enkele vrouwen later yucca-brood maken. We konden nog kennis maken met de oudste man van het dorp. Hij zou zo'n 94 jaar oud zijn, maar blijkbaar wil zijn leeftijd van de ene dag op de andere met een aantal jaren vermeerderen of verminderen. Wij denken dat niemand echt weet hoe oud hij echt is. Ondanks zijn leeftijd liep deze nog kwiek met een enorme boomstam op zijn schouder richting dorp, pet af! Blijkbaar was hij vroeger ook sjamaan geweest, maar had hij die functie nu vanwege zijn leeftijd opgegeven. Een andere man was nu de sjamaan van dienst, maar die was die dag helaas niet aanwezig. We zouden dus geen demonstratie krijgen van een genezing/reiniging, spijtig! Daarna was het tijd voor het maken van het yucca brood. Eerst werden de wortels gewassen en dan fijngeraspt. Daarna werd de pulp uitgewrongen (letterlijk!) in een rieten werktuig en vervolgens nog eens gezeefd. Ondertussen lag er al een hete plaat op een houtvuur en daarop werd het yucca-meel uitgespreid, platgedrukt en vervolgens gebakken. Het resultaat was een zeer smakelijke grote tortilla en iedereen smulde van het yucca-brood. De lunchpakketjes bleven daardoor bijna onaangeroerd en dus besloten we om deze te delen met enkele bewoners van het dorpje.
Aangezien we geen sjamaan-sessie zouden bijwonen, keerden we daarna terug richting lodge om op zoek te gaan naar... ANACONDA's. Met de kano voeren we naar enkele ondiepe aftakkingen van de rivier om daar in uitgeholde bomen, ondergrondse nesten,... op zoek te gaan naar deze vervaarlijke slangen die zo'n 9m lang kunnen worden! Hun kaken kunnen zo groot worden dat ze zelfs een mens kunnen verslinden, dat beloofde dus een spannende zoektocht te worden. Maar na twee uur ploeteren door modder, kruipen door struiken en takken en heel wat muggebeten later hadden we nog steeds geen anaconda gevonden. Daarom besloten we om nog eens kaaimannen te gaan spotten... en nu stond het geluk wel aan onze kant, want we zagen een kaaiman van wel bijna 4 meter lang. De kaaiman lag langs de oever van de rivier te wachten op zijn prooi, de ideale gelegenheid voor ons om het beest van dichtbij te kunnen bewonderen. Zelfs het vele flitsen van onze camera's bleken hem niet te deren, totdat hij plotseling een korte uitval maakte richting onze boot. Blijkbaar had hij toch genoeg van al die papparazzi's en dat liet hij merken ook. Hoog tijd om deze reus weer zijn rust te gunnen en we keerden gauw terug waar ons avondeten al stond te wachten (geen gebakken kaaiman, gewoon lekker vegetarisch eten :p).

De vierde dag zou een deel van de groep rond een uur of tien al terugkeren naar Lago Agrio. Zij hadden een 4-daagse jungletrip geboekt. Slechts vier mensen, waaronder ik en Sangita, hadden voor de 5-daagse optie gekozen. We stonden die ochtend dan ook al om 6u op om bij zonsopgang nog een kanotocht te maken op de rivier en de lagune, op zoek naar nog meer jungle-wildlife. Het water stond die dag nog lager en de lagune was ondertussen al veranderd in een klein meer met een heleboel eilandjes. Blijkbaar verdampte het water door de hitte aan een hoog tempo, het was bijna griezelig! De gids stelde ons gerust en wist ons te vertellen dat dit natuurfenomeen voor een keer niet te wijten is aan global warming, maar gewoon een natuurlijk verschijnsel is. Maar zelfs hij, na meer dan 10 jaar in de jungle, stond nog steeds versteld van hoe snel het water op enkele dagen tijd kon zakken. Tijdens de tocht zagen we weer een aantal aapjes (onder andere de kapucijnaap) en vogels bij de vleet (waarbij ook enkele zeldzame Macao's). Rond 8u waren we terug bij de lodge voor het ontbijt en was het tijd om afscheid te nemen van het grootste deel van de groep. De vier overgebleven jungle-liefhebbers (ik, Sangita, Mo en Natasha) gingen diezelfde ochtend met een kano al peddelend nog eens op zoek naar Anaconda's. Al peddelend krijg je een heel ander beeld van de rivier en de jungle. Tot dan waren we altijd met motor-kano's onderweg geweest en dat jaagt natuurlijk een aantal dieren weg. We voeren langs enkele ondiepe aftakkingen van de rivier dieper de jungle in, in de hoop toch nog een anaconda te ontdekken. Ook onze gids was er echt op gebrand om zo'n slang te vinden, maar opnieuw liet het geluk ons in de steek... Of toch niet, want plotseling wees de gids ons een slang aan in het water. Het bleek een koraalslang te zijn, een van de giftigste slangs ter wereld! Natasha was niet zo blij met deze ontdekking want zij liep vijf minuten voordien nog op blote voeten door het water. Ze besloot wijselijk om gauw haar botten weer aan te trekken . En alsof dat nog niet genoeg was, zagen we vlak daarna ook nog een elektrische aal, heel zeldzaam! En niet te vergeten, dodelijk, want het kan stroomstoten tot 1000 Volt afgeven. We zagen ook nog een heleboel vissen en het kon ons eigenlijk al niet meer zo veel schelen dat we geen anaconda's hadden gevonden! Of ja, misschien toch een beetje :p
Daarna peddelden we terug naar de lodge voor de lunch. In de namiddag mochten we nog een uurtje ontspannen en gingen ook nog eens piranha-vissen. Aansluitend besloot onze gids om nog een gemengde wandeling te maken door de jungle, namelijk een middag-valavond-nachtwandeling. Opnieuw konden we genieten van allerlei vogels, insekten, kikkers,... Je zou denken dat je dat na vier dagen kotsbeu zou worden, maar het tegendeel is waar. Wij werden juist steeds meer verliefd op de jungle en zouden met veel plezier nog een paar dagen langer gebleven zijn.
Na de wandeling bracht de kano ons terug naar de lodge en die avond was een van de gezelligste avonden van heel onze reis. Niet alleen was Mo weer prachtig gitaar aan het spelen, er waren die ook nog een paar Argentijnen toegekomen en een van hen had ook nog een gitaar bij. Uiteindelijk zaten we allemaal rond Mo en de Argentijn (zijn naam ontsnapt mij even) en genoten van de liedjes die ze samen speelden en zongen! Af en toe zongen ik en Sangita zelfs eventjes mee en het was echt genieten van begin tot einde. De tijd vloog voorbij en het was veel te snel tijd om te gaan slapen. En zo eindigde onze laatste avond in de jungle.

De volgende ochtend kregen we nog een stevig ontbijt en daarna begon de lange weg terug naar Lago Agrio. Eerst weer drie uur kano, waarbij het laaste half uur echt spannend was. Het water was ondertussen al zo sterk gedaald dat de kano op sommige plaatsen bijna over de rivierbodem schuurde. Onvoorstelbaar! Vier dagen geleden stond het water nog zo'n drie meter hoger! Het laatste stuk moesten onze gids en de stuurman de boot zelf voortduwen omdat de rivier te ondiep was geworden. Gelukkig geraakten we uiteindelijk toch tot bij het punt waar de bus ons zou oppikken voor de rit naar Lago Agrio. Eerst nog een snelle lunch en daarna was het, voor de verandering, nog maar eens wachten op de bus! Na drie uur stonden we een beetje verdwaasd in Lago Agrio, het contrast tussen de groene jungle en het grijze, drukke Lago Agrio was enorm! Aangezien we pas om 23.00 een bus hadden richting Quito (nog maar eens een nachtbus) besloten we om samen met Mo nog iets te gaan eten in't stad en brachten de rest van de avond al kaartspelend door (poker, shitface,...).
Na een vermoeiende rit kwamen we de volgende ochtend rond 7u aan in Qiuto.


Meer over onze laatste dag in Quito en ons verblijf in Puerto Lopez in onze volgende blog!
 

Comments

The comments to this entry are closed.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs