De Salkantay-trek naar Machu Picchu...

  • Gepost op zaterdag 2 januari 2010 om 14:35
  • door filip.debeuf@mail.com

Na een wel heel korte nachtrust werden we om 4h gewekt door het lieflijke geluid van mijn GSM-wekker :p Nog snel de laatste spulletjes in onze nieuwe rugzakken proppen en dan gauw naar beneden waar het busje al op ons aan het wachten was. Eerst nog een paar andere mensen oppikken bij hun hostels en daarna nog een dik half uur wachten op een pleintje op de laatste deelnemer aan de trek... die was een beetje te laat vertrokken uit de discotheek waar hij nog aan het feesten was! (goed bezig!)

Bij het vertrek moesten we al vaststellen dat we met meer dan 12 personen aan de tocht zouden deelnemen, in tegenstelling tot wat ons agentschap beweerd had. Eenmaal aangekomen in Mollapata, vanwaar de trekking zou beginnen (en waar bleek dat onze groep uit 18 personen bestond!!), kregen we nog een ontbijt voorgeschoteld, niet ingebegrepen in de prijs (gelukkig wisten we dit WEL op voorhand). Na wat problemen met het wisselgeld (beter gezegd: er was geen wisselgeld en de eigenares kon niet tellen) konden we eindelijk aan de eerste wandeltocht beginnen. Tenminste, dat dachten we, want onze gidsen probeerden ons ervan te overtuigen om het eerste stuk in een busje af te leggen, omdat de weg zogezegd te modderig zou zijn. Eerst was iedereen daarmee akkoord, totdat bleek dat dit NIET ingebrepen was in de prijs, waarna iedereen al snel van mening veranderde! Uiteindelijk bleek de weg perfect begaanbaar. Waarschijnlijk hadden onze gidsen zelf niet zoveel zin om vuil te worden (of om zich moe te maken).

Tijdens het wandelen leerden we de mensen uit de groep al wat beter kennen en eigenlijk was iedereen heel sympathiek, zelfs het fuifbeest die te laat was voor het vertrek. Dat was dan toch al iets positiefs! De wandeling zelf was ook prachtig en gelukkig nog niet al te vermoeiend, op een paar venijnige klimmetjes na. We kwamen toe op het punt waar de lunch zou geserveerd worden en daar werd al meteen duidelijk dat zo'n grote groep zijn nadelen heeft: lang wachten op het eten (meer dan een uur) en niet genoeg eten voor iedereen, leuk! Wat we toen nog niet wisten, was dat dit de voorbode was voor de rest van de tocht. Toegeven, het eten was wel lekker en ook voor de vegetariërs deden de koks hun best.

Het tweede deel van de wandeling voerde ons langs mooie landschappen en na een wandeling van in totaal 7-8 uur kwamen we aan op de plaats waar we de nacht zouden doorbrengen. De dragers, of beter gezegd de paardenbegeleiders, hadden de tenten al opgesteld, handig! We kregen ook nog een 4-uurtje (of beter gezegd 6-uurtje) in afwachting van het eten: popcorn en crackers, lekker!! Om de tijd tot aan het avondeten te doden (alweer lang wachten) speelde de hele groep kaartspelletjes, wat toch een leuk sfeertje creëerde. Het eten zelf was lekker, maar alweer niet genoeg. Blijkbaar was dit meer een soort fat-camp in plaats van een trektocht! Na het avondeten werd er nog druk gekaart bij kaarslicht, waarbij een hele kolonie insekten zelfmoord pleegde door in de vlammen en het kaarsvet te vliegen: now that's what I call entertainment!


De tweede dag werden we door onze koks met een tas verse coca-thee gewekt, terwijl onze gidsen lagen nog te snurken in hun tent. Na een stevig, maar karig ontbijt vertrokken we anderhalf uur later dan gepland richting Salkantay-pas voor het zwaarste stuk van deze tocht. Deze begon op een hoogte van 3800m en na een zware klim stonden we dan op het hoogste punt van deze wandeling: 4650m, omringd door besneeuwde bergtoppen! Wonder boven wonder behoorden ik en Sangita bij de fitste leden van de groep en stonden we als eerste (samen met Stan en Isabel) uit te puffen en te genieten van het landschap. Beetje bij beetje kwamen ook de andere leden van de groep aan. Daarna was het tijd voor een leuke groepsfoto! We kregen nog een beetje uitleg van de gidsen over de betekenis van de Salkantay voor de inca's (we vroegen ons al af waaom de gidsen mee waren gekomen op deze tocht) en daarna begon de afdaling richting plaats van de lunch. Na alweeeeer lang wachten viel iedereen op de maaltijd aan... en bleef iedereen weer een beetje op zijn honger zitten. De eerste tekenen van revolutie begonnen langzaam naar boven te komen bij de groep, maar gelukkig kon iedereen steun vinden bij elkaar. Ook dit moet gezegd worden: we hadden ECHT een leuke groep! Nadien volgde nog een drie uur durende afdaling door de regen langs een kolkende rivier, dwars door de jungle. We kwamen rond een uur of vijf aan bij de camping, zeer idyllisch gelegen tussen de bergen. Na een vier-uurtje met popcorn EN bier (jawel, er was zelfs een bar!!) was het etenstijd en daarna werd de avond alweer kaartend doorgebracht (who needs television??), supergezellig!


De derde dag was nogal chaotisch. De gidsen vertelden ons dat we vandaag maar een uur of drie zouden wandelen en dat we daarna de rest van de weg in een busje zouden afleggen, omdat de afstand te ver was om te stappen. Ons was echter verteld dat we het hele stuk konden wandelen en dat er, optioneel, een busje ter beschikking was voor die leden van de groep die het rustig aan wouden doen. Het grootste deel van de groep voelde niets voor een bustocht, maar de gidsen lieten ons geen andere keus. Volgens hen was het stuk dat we moesten wandelen ongeveer 45km, wat achteraf een leugen bleek te zijn. De groep vermoedde dat het vooral de gidsen waren die geen zin hadden in een lange wandeling, maar stond helaas machteloos. Na een wandeling van nauwelijks twee uur kwamen we aan op de plaats waar de busjes ons zouden oppikken. Daar namen we ook afscheid van de paarden en hun begeleiders. De bagage moesten we de rest van de tocht zelf dragen. Een uur later kwamen de busjes eindelijk aan en brachten ons naar de camping in Santa Teresa. Ondertussen waren we afgedaald tot op 1700m en dat was eraan te merken, want het was heet in Santa Teresa! Deze keer moesten we zelf de tenten opstellen, maar gelukkig kwamen de koks ons te hulp. Zij moesten eigenlijk het eten (de lunch) klaarmaken, maar aangezien de gidsen zelf niets deden, moesten zij ons wel te hulp schieten. Na de lunch was het de bedoeling om naar de warmwaterbronnen te gaan, voor een middagje ontspanning. Alweer wou een groot deel van de groep de afstand al wandelend afleggen, aangezien de bronnen vlakbij de camping gelegen waren. De gidsen hadden echter geen zin om te wandelen, omdat deze activiteit OPTIONEEL was (en zij zogezegd niet betaald werden om met ons mee te wandelen). We besloten dan maar om zelf naar de bronnen te wandelen en vroegen dan maar aan de lokale bevolking hoe we er moesten geraken. Gelukkig bleek dit supereenvoudig en na een wandelingetje van een drie kwartier stonden we al aan de ingang van de thermen. De rest van de middag brachten we al wekend door in het warme water, zalig! Een nadeel: kleine vliegjes (zandvliegen genoemd blijkbaar) aten ons levend op als we maar een beetje uit het water durfden te komen. Resultaat: een heleboel beten, die bovendien ook nog eens verschrikkelijk jeukten! Ach ja, dat hoort erbij zeker

Nadien dronken we nog iets op een terrasje, waar ik voor het eerst Inka Cola dronk, DE nationale drank van Peru... limonade met een kauwgom-smaakje. De eerste slokken zijn niet lekker, maar daarna is het best te drinken! (niet volgens Sangita, zij vond het walgelijk :p). Vervolgens wandelden we terug naar de camping, mooi op tijd voor het avondeten. Daarna besloot de groep om er een gezellige avond van te maken en werd er allerlei soorten alcohol gekocht voor een nachtje drank-spelletjes. De gidsen vonden het niet nodig om 's avonds met ons te socializen en waren al naar het dorp vertrokken om zich daar te bezatten. Het werd de leukste avond van heel de tocht met veel drank, plezier en leuke spelletjes! Een paar mensen gingen nadien nog een stapje zetten in het dorp (waar ze onze gidsen ladderzat tegenkwamen), maar ik en Sangita besloten wijselijk om te gaan slapen.


De volgende ochtend begon met een zeer onprettige ontdekking: na het ontbijt konden we onze camera niet meer terugvinden. Na het bezoek aan de warmwaterbonnen hebben we onze camera in de rugzak gestoken en deze dan in tent gelegd. Daarna hadden we ze niet meer gebruikt. We zochten overal, maar zonder succes. De enige mogelijkheid was dat er iemand de avond voordien, toen wij met de groep op het campingterrein drankspelletjes aan het spelen waren, in onze tent was geslopen en de camera uit onze rugzak had gestolen. We hadden die nacht ook al gemerkt dat het voorstuk van onze tent een beetje los was gekomen, maar hadden daar toen geen aandacht aan besteed. We vroegen aan onze gidsen of zij bij de eigenaars konden informeren of zij iets verdachts hadden opgemerkt of misschien zelf de camera hadden genomen. Het was nameijk bijna onmogelijk dat iemand anders het terrein was opgekomen om onze camera te stelen, zonder dat de groep het zou opgemerkt hebben. Sangita was erg van streek, niet echt om de camera zelf, maar wel om de 2 gigabyte foto's die verloren waren gegaan!

De gidsen waren niet echt hulpvaardig en uiteindelijk besloten we om naar de politie te stappen om aangifte te doen.

De politie zelf was heel vriendelijk en maakte direct een verslag van de diefstal. Ondertussen vernamen we van één van de agenten dat dit niet de eerste keer was dat er op die plaats diefstallen hadden plaatsgevonden en bij één van de onderzoeken hadden ze bij de eigenaars zelf allerlei gestolen spullen teruggevonden. Ze beloofden ons om nog dezelfde dag op onderzoek te gaan en ons te bellen van zodra ze meer informatie hadden. We hebben achteraf niets meer van hen gehoord, maar we hadden ook geen hoge verwachtingen over de resultaten van onze aangifte. De gidsen ontkenden elke verantwoordelijkheid, maar gelukkig kregen we wel veel steun van de groep.

Ondertussen was een deel van de groep al te voet vertrokken en samen met de rest van de groep reden we in een busje naar de watervallen, vanwaar de hele groep dan weer samen zou verderwandelen. Door de diefstal was ons enthousiasme tot onder het nulpunt gezakt. Enkele groepsleden waren gelukkig zo sympathiek om af en toe een fotootje van ons te trekken.

Na de lunch ging het dan te voet over de treinsporen naar Agua Calientes, waar we de nacht in een hostel zouden doorbrengen. De volgende ochtend zouden we dan aan de klim naar Machu Picchu beginnen. Daar aangekomen bleek dat voor ons en paar anderen de hotelkamers niet bevestigd waren. Gelukkig was er in het hotel nog plaats genoeg en kon iedereen uiteindelijk toch over zijn eigen kamer beschikken. Na een zalige douche liepen we nog even door de stad voor dat we ons naar het restaurant begaven waar we die avond zouden eten. Daar bleek dat de gidsen niet hadden doogegeven dat er twee vegetariërs in de groep zaten, waardoor er voor ons geen eten was voorzien (behalve dan een ei met rijst). We hadden er genoeg van en besloten om zelf iets lekker te gaan eten in één van de restaurantjes in het stadje. We hebben heeeel lekker gegeten en als extra traktatie aten we als dessert nog een enorme pannekoek met banaan en chocoladesaus, zalig! Op de terugweg kwamen we nog wat mensen van onze groep tegen die ons de uitleg gaven voor de volgende dag en ons ook de toegangstickets voor Machu Picchu overhandigden. Dan was het hoog tijd om te gaan slapen, want de volgende dag moesten we er vroeg uit om op tijd aan de beklimming van de trappen naar Machu Picchu te kunnen beginnen.


De laatste ochtend stonden we al om 4u 's ochtends klaar, zaklamp in de hand, om alleen aan de beklimming te beginnen. Na een uur en een kwart trappen beklimmen (met enorme treden!!) kwamen we eindelijk aan bij eindpunt van de Salkantay-trek: MACHU PICCHU! We waren bij de eerste tien mensen die boven aangekomen waren en waren daarom zeker van een plaatsje om de Wayna Picchu te beklimmen. Vanop deze bergtop heb je een prachtig uitzicht op de ruïnes en er worden dagelijks maar 400 mensen op toegelaten. Natuurlijk stonden we nu wel voor een groot probleem: we hadden geen camera om foto's te trekken van deze prachtige ruïnes. Gelukkig bood Roel, een sympathieke Nedelander uit onze groep, aan om ook van ons foto's te nemen en die dan bij terugkeer in Cusco aan ons door te geven. DANKUWEL ROEL, ONZE REDDER IN NOOD!!

Het bezoek aan de ruïnes was zeer interessant, alhoewel de vermoeidheid van de trek en het slaapgebrek zwaar begonnen door te wegen. Onze gids gaf ons niet echt veel informatie (er stond meer info in ons boek!), maar we genoten toch van het bezoek. Daarna beklommen we nog de Wayna Picchu (de laatste stuiptrekking van zowel Sangita als ikzelf) en genoten van het prachtige uitzicht over Machu Picchu. Daarna probeerden we nog tot aan de Poort van de Zon te wandelen, maar halverwege besloten we rechtsomkeer te maken en met de bus terug te keren naar Agua Calientes, want we waren KAPOT!

Daar hebben we nog een lekkere pizza gegeten en vervolgens gewacht op onze trein.

Na een chaotische overstap van de trein naar een busje (of beter gezegd: een hele vloot busjes, want we zaten niet samen in één bus), kwamen we vermoeid toe in Cusco. Tot overmaat van ramp waren we in de chaos Roel kwijtgespeeld en hadden we geen tijdstip kunnen afspreken om foto's uit te wisselen. We stuurden die avond nog een mailtje naar Roel met de vraag om de volgende dag om 16h naar de kathedraal te komen, in de hoop dat hij die avond of de volgende ochtend zijn mail zou lezen.

Gelukkig kwam alles nog in orde en konden we de volgende middag samen met Roel naar een internetcafé gaan om de oh zo belangrijke foto's van de Salkantay-trek, Machu Picchu en zelfsa Cusco - Heilige Vallei op onze memory stick up te loaden. OEF! We trakteerden hem nog op een biertje als teken van onze dankbaarheid


Die ochtend zijn we ook nog teruggegaan naar het agentschap waar we onze trekking geboekt hadden om te klagen over de gidsen, de organisatie, het gebek aan eten en de foute informatie die we voor vertrek gekregen hadden. Zelfs de gidsen werden erbij geroepen om zich te verantwoorden! Na wat discussie hebben we een kleine bedrag teruggekregen, maar dat was voor ons niet het belangrijkste. We wouden vooral ons ongenoegen laten blijken en zijn er trots op dat we dat ook gedaan hebben!


's Avonds gingen ik en Sangita nog een hapje eten voor we naar de busterminal vertrokken voor onze bus richting Arequipa!


 

Comments

Paarden Spelletjes zei op 11 July 2010 om 17:07

Nice Post, I have been in Machu Picchu and it's really amazing

Jeux Dora zei op 16 July 2010 om 10:07

I like this place. Machu pichu is really amazing. I recommend to view this places. Regards Jeux Dora

 Alexander zei op 29 November 2010 om 08:29

Een nare ervaring, om op zón manier verwelkomt te worden door Cosco gidsen. Terwijl voor hun werk er 10 in de rij wachten en het wel eerlijk doen. Voor diefstal staat in peru 3 jaar cel. Als je aangifte doet in Peru kost dat 3 sol 60. Na het betalen van deze 3 sol 60. Gaan deze gidsen met zekerheid minimaal 3 nachten de bak in. Dus wilde je gerechtigheid, had dan die 3 sol 60 betaalt.

 Alexander zei op 29 November 2010 om 08:29

Een nare ervaring, om op zón manier verwelkomt te worden door Cosco gidsen. Terwijl voor hun werk er 10 in de rij wachten en het wel eerlijk doen. Voor diefstal staat in peru 3 jaar cel. Als je aangifte doet in Peru kost dat 3 sol 60. Na het betalen van deze 3 sol 60. Gaan deze gidsen met zekerheid minimaal 3 nachten de bak in. Dus wilde je gerechtigheid, had dan die 3 sol 60 betaalt.

 Alexander zei op 29 November 2010 om 08:29

Een nare ervaring, om op zón manier verwelkomt te worden door Cosco gidsen. Terwijl voor hun werk er 10 in de rij wachten en het wel eerlijk doen. Voor diefstal staat in peru 3 jaar cel. Als je aangifte doet in Peru kost dat 3 sol 60. Na het betalen van deze 3 sol 60. Gaan deze gidsen met zekerheid minimaal 3 nachten de bak in. Dus wilde je gerechtigheid, had dan die 3 sol 60 betaalt.

 Alexander zei op 29 November 2010 om 08:37

Een nare ervaring, om op zón manier verwelkomt te worden door Cosco gidsen. Terwijl voor hun werk er 10 in de rij wachten en het wel eerlijk doen. Voor diefstal staat in peru 3 jaar cel. Als je aangifte doet in Peru kost dat 3 sol 60. Na het betalen van deze 3 sol 60. Gaan deze gidsen met zekerheid minimaal 3 nachten de bak in. Dus wilde je gerechtigheid, had dan die 3 sol 60 betaalt.

 Alexander zei op 29 November 2010 om 08:38

Een nare ervaring, om op zón manier verwelkomt te worden door Cosco gidsen. Terwijl voor hun werk er 10 in de rij wachten en het wel eerlijk doen. Voor diefstal staat in peru 3 jaar cel. Als je aangifte doet in Peru kost dat 3 sol 60. Na het betalen van deze 3 sol 60. Gaan deze gidsen met zekerheid minimaal 3 nachten de bak in. Dus wilde je gerechtigheid, had dan die 3 sol 60 betaalt.

 Jannes zei op 3 November 2012 om 14:05

Wij staan op het punt de trek te doen. Kunnen jullie ons laten weten welk agentschap jullie gebruikten en welke organisaties er wel juist en eerlijk zijn? Mag ik zo indiscreet zijn te vragen hoeveel jullie betaalden? Dank u. Jannes

The comments to this entry are closed.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs