Cuenca - Parque Nacional El Cajas

  • Gepost op zondag 24 januari 2010 om 16:40
  • door filip.debeuf@mail.com

Cuenca, onze laatste halte in Ecuador. Na aankomst in Cuenca bracht een taxi ons tot bij hotel Pichincha. Nadat we onze rugzakken op de kamer hadden gedropt, gingen we op zoek naar een restaurantje. We hadden helaas geen Lonely Planet meer, want Sangita had deze laten liggen op de bus van Lago Agrio. Ik had een aantal adresjes van restaurantjes op een briefje geschreven, maar spijtig genoeg was ik vergeten om het adres van het enige vegetarische restaurantje in de buurt op te schrijven. Jullie merken het al, de vemoeidheid brengt zware schade toe aan onze geestelijke gezondheid :p

We besloten om gewoon kriskras door de straten van Cuenca te lopen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om iets te vinden? Of toch wel? Drie kwartier later kwamen we bij toeval langs El Cafecito, een leuk café/hostal/restaurant (handig, nietwaar?), een adresje dat ook in de Lonely Planet werd aangeraden. Sangita at er een hartige pannenkoek (helaas niet zo fantastisch) en ik een chili-schotel met rijst (wel heel lekker). Daarna gingen we nog naar Cacao&Canela voor een lekkere, warme chocomelk met amandellikeur... lekker! Dan werd het hoog tijd om terug naar het hostel te gaan en ons bedje in te kruipen *kruip kruip*.


De volgende ochtend gingen we eerst op zoek naar een reisagentschap. Om tijd te sparen wouden we met een georganiseerde excursie zowel de stad als Parque Nacional El Cajas bezoeken. De meeste agentschappen waren helaas gesloten of waren onvindbaar. Uiteindelijk vonden we dan toch een reisbureau waar we al de volgende dag een uitstap naar El Cajas konden boeken. Deze uitstap was echt wel duur, maar de prijs bleek bij een ander agentschap exact dezelfde te zijn. Bovendien wouden ze geen studentenkorting geven, schandalig! We hebben dan toch maar gereserveerd en besloten op eigen houtje de stad te verkennen. Gelukkig kregen we wel een gratis plattegrond van de stad, hoe vrijgevig!

Maar voordat we aan onze verkenningstocht door de stad begonnen, besloten we alvast een plaatsje te boeken op de bus richting de grens met Colombia. We gingen naar een busmaatschappij (de naam ontsnapt ons eventjes, iets à la Embambara ofzo), ons aangeraden door het reisagentschap. Daar aangekomen bleek dat we zij een directe busverbinding hadden met Tulcan, aan de grens met Colombia. Dit bleek een stuk gemakkelijker te zijn dan ons oorspronkelijk plan, namelijk overstappen op een bus in Quito. We reserveerden twee plaatsjes voor de nachtbus van zondag.


Ondertussen werden we nog met een ander probleem geconfronteerd: als sinds Puerto Lopez zat er een zwarte vlek op het schermpje van onze camera. Een foto-winkel wist ons te vertellen dat het ging om een probleem met de chip van het schermpje. Hij verwees ons door naar een officieel Sony-herstelpunt, maar dat bleek gesloten te zijn! Gelukkig bleken de foto's zelf wel nog in orde, probleem is wel dat het vlekje steeds groter wordt (en ondertussen al de helft van het scherm in beslag neemt). We besloten om ons geen bal van de vlek aan te trekken en gewoon foto's te nemen op goed geluk.


Daarna begonnen we aan onze wandeling door het historisch centrum van Cuanca. Eerste stop: een panama-hoed museum. We konden echter pas anderhalf uur later een rondleiding krijgen, dus gingen we eerst de belangrijkste bezienswaardigheden bekijken: de kathedraal, verschillende mooie pleintjes, enkele andere kerkjes en een paar straten met mooie gebouwen in koloniale EN Franse stijl. Daarna keerden we terug naar het museum waar we aan sneltreinvaart door het museum gejaagd werden. Gelukkig kwamen we wel een en ander te weten over de beroemde panama-hoed. Het zijn hoeden die van speciale palmvezels gemaakt worden, een echte specialiteit van Cuenca en omgeving. De hoeden worden met de hand gevlochten en al naargelang de dikte van de vezels variëren de kwaliteit en dus ook de prijs (van 15$ tot 3500$!!). We pasten een aantal hoedjes en Sangita maakte er een echte modeshow van. De foto's zullen later te bewonderen zijn in Cosmopolitan, Flair en Vogue-magazine. Maar toegeven, het zijn echt wel leuke hoedjes.

Daarna keerden we terug naar de plaza, waar een aantal breakdancers een kleine demonstratie aan het geven waren. Daana gingen we nog een ijsje eten: Tiramisu-ijs en bananen-ijs voor Sangita, brownie met vanille-ijs voor mij, mjamjamjam!! Cuenca is een echte ijsjes-stad! Op elke straathoek kun je er wel ijs kopen, maar in de rest van Zuid-Amerika is dit niet veel anders.

's Avonds gingen we ons nog gauw opfrissen in het hotel en daarna opnieuw op zoek naar een restaurantje. Gelukkig wisten we nu wel waar we moesten zoeken en we hadden al gauw een leuk Indisch restaurantje gevonden met heel wat vegetarische schotels. We konden niet kiezen en besloten daarom de 'specialiteit van de chef' te nemen. Een goede keuze, want we kregen een heleboel lekkere gerechtjes voorgeschoteld. Doe daarbij nog een paar Samosas en Pakoras, zalig! Daarna gingen we naar een Belgisch cafétje in de buurt, dat ons 's middags al was opgevallen. De inrichting was wel leuk: elk tafeltje was gewijd aan een beroemde Belg en aan de muren hingen grote afbeeldingen van o.a. Gent, Leuven en Antwerpen. Ook was er één muur waarop Manneken Pis werd voorgesteld en kregen we naast de menukaart nog een aparte kaart waarop de eigenaar (van Leuven!!) uitlegde waarom hij dit restaurantje had geopend. Op de menukaart stonden allerlei Belgische gerechtjes zoals FRIETJES (met ANDALOUSE en TARTAAR), Belgische WAFELS en CHOCOLADEMOUSSE! Spijtig genoeg hadden we al zoveel gegeten dat er echt niets meer bijkon. Toch konden we ons maar met moeite bedwingen en hadden we bijna een portie frieten besteld. Ach ja, dat zal moeten wachten tot we weer terug zijn, AAAHHHHHHH!

Spijtig genoeg was er GEEN Belgisch bier, AAAAHHHHH! Ze hadden wel mazout enzo op de kaart staan, maar wel met lokale bieren, EEEIIIKKEEESSS! We bestelden dan maar 2 vodka sunrises, want dan kregen we derde gratis, ZATLAPPUHHHH!!

Na deze toch wel leuke ervaring gingen we op zoek naar een leuke bar om de avond mee te beginnen, of ja, echt te beginnen. We vonden een leuke cocktailbar en bestelden er een KAN Long Island Ice Tea (bier en cocktails worden hier vaak in kannen besteld). Kort daarop werden we aangesproken door 2 Nederlandse meisjes, die ons herkenden van het hostel in Quito. Spijtig genoeg herkenden wij hun niet (gebeurt wel vaker), maar we deden alsof we hen ook herkenden en gingen samen aan een tafeltje zitten. Ook zij bestelden twee cocktails en we babbelden over vanalles en nog wat.

Daarna besloten we (rond één uur) om nog samen naar een discotheek in de buurt te gaan, waar ze volgens de uitbaatster veel elektronische muziek draaiden. Vol enthousiasme gingen we op weg naar de Zo, een club vlakbij (niet te verwarren met de zoo). Eenmaal binnen bleek de elektronische muziek ver te zoeken, de enige muziek die we te horen kregen was R&B, hip-hop en Spaanse brol. Maar toch hebben we er het beste van gemaakt en ons supergoed geamuseerd. We kwamen zelfs nog een Oostenrijks meisje tegen, die we in datzelfde hostel in Quito hadden leren kennen. Haar herkenden we gelukkig wel, enkel haar naam wou ons niet te binnen schieten. Rond drie uur besloten we naar een andere discotheek te gaan, maar deze bleek helaas gesloten te zijn. Toen keerden we maar terug naar het hostel, want de volgende dag moesten we vroeg uit de veren om een hele dag te gaan wandelen, joepie!


Een paar uur later, rond 7u, ging de wekker alweer en met kleine oogjes kleedden we ons aan, maakten we onze rugzak klaar en checkten uit. Om 8u stond het busje voor de deur (op tijd, wonderbaarlijk genoeg) om ons op te halen. Met een duffe kop en een rommelende maag zaten we in het busje, op weg naar Parque Nacional El Cajas. Het busje bracht ons eerst naar een refugio waar we een speciale vogel konden spotten, die enkel op deze plaats in het park (en nergens anders ter wereld) te vioden is. We hadden geluk en kregen het vogeltje een paar keer te zien. De naam ontgaat ons eventjes, maar het was een prachtige, blauwe vogel. Volgende stop: 'Tres Cruces', het hoogste punt van het park, op zo'n 4200m! Het was ijskoud en we waren helemaal niet voorzien op zo'n slecht weer: regen, wind en mist. Bibberend luisterden we naar de uitleg van de gids en we waren blij toen we 10 minuutjes later terug in het busje mochten gaan zitten. Vervolgens bracht het busje ons tot bij het vertrekpunt van de wandeling die we die dag zouden maken. Daar kochten we wat echt anti-kater voedsel: 2 zakjes Doritos-chips! Daarna voelden we ons al een stuk beter

De wandeling zelf was de moeite waard en de gids wist ons veel te vertellen over de verschillende planten, bloemen en het speciale ecosysteem van El Cajas. Meer dan 70% van het drinkbaar water in Cuenca en omgeving komt uit dit park. Bovendien heerst er een speciaal microklimaat, waardoor het vaak koud, nat en mistig is. Leuk voor het drinkwater, niet zo leuk voor ons. Ander interessant weetje: het park telt meer dan 250 lagunes, waarvan we er een paar te zien kregen, de ene al wat mooier dan de andere! Ook groeide er een speciale soort boom, de zogenaamde papierboom. Haar naam dankt ze aan het feit dat de schors afschilfert en deze schilfers aanvoelen als papier (ter info: er wordt GEEN papier gemaakt van deze boom).

De natuur was echt mooi, alleen spijtig dat de mist en de lage bewolking het zicht vaak beperkten. Toch genoten we van de wandeling en na 2,5 uur kwamen we aan bij het busje. Dan was het eindelijk tijd om te gaan eten, we hadden echt een REUZEHONGER! De lunch was lekker: een heerlijk aardappelsoepje en daarna een groentenomelet met rijst en gebakken patatjes.

Daarna maakten we nog een wandeling rond één van de grootste lagunes in het lagere gedeelte van El Cajas, voornamelijk om vogels te spotten. Deze wandeling was niet zo spectaculair, we zagen één tucan en een paar eenden en dat was het. Wel zagen we nog een kudde lama´s. Dat was alweer een tijdje geleden, dus maakten we er toch nog maar eens een fotootje van. Ik ga zelf een demonstratie van het herkauwen van de lama (zie video), maar werd hierbij door een kamikazevlieg geboycot (mijn imitatie van de lama was zo goed, dat zelfs die vlieg zich vergiste). Beste filmpje van de reis tot nu toe!


Daarna bracht het busje ons terug naar ons hostel. Een leuke dag, maar toch een beetje te duur... en vermoeiend!! Daarna gingen we nog op zoek naar een internetcafétje in een poging om alvast een nachtje te reserver in een hostel in Cali, helaas zonder succes! (telefoon bezet en email werkte niet). Snel nog een pizzaatje eten en dan naar de terminal van Embabara (of zoiets) voor de nachtbus naar Tulcan.


 

Comments

The comments to this entry are closed.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs