Beklimming van de Cotopaxi (actieve vulkaan van 5897m hoog!)

  • Gepost op zondag 24 januari 2010 om 16:38
  • door filip.debeuf@mail.com
Na een korte nachtrust, we hadden beide te veel zenuwen om goed te slapen, namen we 's morgens de taxi richting busterminal. Daar namen we de bus richting Machachi, daar zouden we onze gids ontmoeten.
We kwamen te vroeg aan en moesten lang wachten op onze gids die te laat was (ecuadoriaanse tijd!). Eerst moesten we zorgen voor ons materiaal en we pasten schoenen, broeken, truien,... het materiaal zag er wel een beetje oud uit. De gids bleek niet goed engels te spreken en we kregen niet zoveel uitleg. We wisten niet goed wat we er van moesten denken...
Al ons materiaal werd ingeladen en met een bang hartje vertrokken we richting Cotopaxi. We vreesden dat we de top niet zouden halen en vroegen ons af waar we in godsnaam aan begonnen waren.
Onderweg stopten we eerst in een dorpje om nog wat proviand in te slaan. Filip en ik moesten op de auto en het materiaal letten terwijl de gids ging winkelen. Daarna reden we weer verder richting nationaal park Cotopaxi. Daar aangekomen moesten we eerst nog inkom betalen en volgde nog een lange kronkelende weg richting de voet van de vulkaan.
De parking was op 4500 meter en daar startte onze eerste klim, al het materiaal moest mee naar de refugio die op 4800 meter lag. Het was een steil stuk in los zand, bij elke 2 stappen zakte je 1 terug en met al de bagage was het super zwaar.
We waren dan ook opgelucht toen we eindelijk, kledder nat badend in het zweet, in de refugio toekwamen. We kozen 2 stapelbedjes uit de enorme slaapruimte en kleedden ons om. Daarna gingen we naar beneden en zagen we dat onze gids voor warme drankjes, broodjes en popcorn had gezorgd, jammie! De hoeveelheid was enorm en dus deelden we onze popcorn met de mensen rond ons, waaronder een groep dove mensen. Ze waren ontzettend dankbaar en namen nog een foto met ons. Op zo'n moment wou je echt dat je gebarentaal kon zodat je teminste met hun kon praten...
Daarna gingen we tot 6 uur wat rusten. Toen we wakker werden stond het avondeten klaar en tijdens het eten gaf onze gids uitleg over de klim. Onze ongerustheid verdween al snel want we hadden een gids met veel ervaring. Hij bevestigde dat de klim aan ons tempo zou gedaan worden. We waren een team en goede communicatie (vermoeidheid, hoogteziekte,...) was het belangrijkste. Om 12 uur 's nachts werden we gewekt, het grote moment was aangebroken. Na het ontbijt (of ja nachtmaaltijd?) maakten we ons klaar en om 1 uur begonnen we aan onze klim. Met 3 maaltijden in 8 uur tijd zouden we zeker genoeg energie moeten hebben om de top te halen.
Eerst wandelden we 1 uur door het zand tot aan het begin van de gletsjer. Daar deden we de crampons aan onze schoenen, spanden we het touw tussen ons in en begonnen we aan de klim in de sneeuw. Het eerste uur viel goed mee: het was niet heel steil, we hadden geen last van de hoogte en onze gids gaf een goed tempo aan. Al snel haalden we de eerste groepen in. Er stond een strakke wind, bovenlip werd gevoelloos van de koude en we kregen een ongeloofelijke snotneus. We voelden ons echte klimmers (zie film The Vertical limit, maar dan zonder ongelukken! )
Daarna werd de klim steiler en werd het zwaarder voor onze benen. Af en toe moesten we dan ook stoppen, niet enkel om te rusten maar ook voor extra suikers (in de vorm van energierepen en chocolade). Naarmate we hoger kwamen haalden we nog meer klimmers in. De lucht werd ijler en het werd steeds kouder en de zwavelgeur werd sterker. Het sneeuwlandschap op de vulkaan was prachtig. We passeerden diepe kloven, ijspegels, grote sneeuwhopen,... wat heel indrukwekkend was. Na een tijdje klimmen kreeg ik al serieuze spierpijn in mijn benen en begon ik te twijfelen of ik het wel zou halen tot aan de top. Het eerste spannende moment was toen we over een smal brugje over een diepe kloof heen moesten. Lopen was de boodschap anders zouden we er wel eens doorheen kunnen zakken! Gelukkig geen Vertical limit toestanden . Volgens onze gids waren we op de helft, dit gaf mij een nieuwe boost. Maar de eerste symptomen van hoogteziekte kwamen te voorschijn, namelijk lichte hoofdpijn en voor Filip een beetje duizeligheid. Na een korte pauze, nog wat drinken en eten, waren de symptomen gelukkig terug verdwenen en begonnen we aan het laatste en zwaarste deel van de klim. De beklimming was veel steiler dan in het begin, dat vroeg veel kracht uit onze benen en soms moesten we zelfs onze handen gebruiken om naar boven te klimmen. We kwamen aan bij het moeilijkste en technische gedeelte: een 3 meter hoge ijsmuur. Onze gids ging eerst, deed voor hoe we moesten klimmen en bevestigde boven aan het touw. Daarna was het onze beurt, met behulp van een ijs-pikhouweel en onze crampons moesten we over de steile ijsmuur naar boven klimmen. Tijdens deze klim moesten we onze crampons en ijs-pikhouweel diep in het ijs hakken en ons omhoog trekken. Zeer vermoeiend en een beetje eng naast de diepe afgrond. Hier eenmaal voorbij begon het allerlaatste stuk. Zo'n 40 minuten steil omhoog. We moesten diep gaan en het vroeg al onze laatste energie. Het voelde als sterven, zeker de allerlaatste minuten. Maar de euforie dat we de top zouden halen gaf ons de laatste kracht die we nodig hadden.
We kwamen aan op de top en we bleken de eerste te zijn (terwijl we als laatste waren vertrokken!). De opluchting, blijdschap, vermoeidheid en het prachtige uitzicht deed ons huilen en lachen tegelijk. Wat een gevoel! We hadden de klim in 4 uur en 15 minuten afgelegd en waren juist voor zonsopgang aan de top toegekomen. De lucht kleurde helemaal rood en daarna kwam de zon te voorschijn. De top zelf was prachig, we hadden een goed uitzicht over de krater en daarrond waren verschillende pieken waar een beetje rook uit omhoog kwam. Na een half uur genieten van dit prachtspektakel kreeg Filip last van de hoogte (we zaten dan ook op 5897 meter!) en ook de gids gaf aan dat het tijd was om aan de afdaling te beginnen. Aan een hoog tempo renden we bijna de vulkaan af. Het uitzicht rond de vulkaan was prachtig, dit konden we tijdens de nacht niet zo goed opmerken. Op het einde begonnen we te struikelen van vermoeidheid en anderhalf uur later stonden we terug aan de refugio. Daar dronken we nog wat thee, maakte onze tas en daalden we terug af naar de parking. We reden met de jeep terug naar Machachi, zetten het materiaal daar af. We kregen er nog een tas thee en een stukje cake. Daarna wandelden we tot aan de hoofdbaan en hielden er een bus tegen om terug naar Quito te gaan.

We kwamen aan in de terminal en in een vlaag van vooruitziendheid kochten we al vast een ticket naar Lago Agrio voor onze jungle tour. We moesten deze nog boeken maar men had ons verzekerd dat er elke dag plaats was. Daarna gingen we onze jungle tour boeken. Maar toen bleek er voor woensdag geen plaats meer te zijn. Het busticket hebben we kunnen weggooien, dan zijn we eens voorbereid... We boekten de toer op donderdag, wat eigenlijk nog niet zo slecht was want dan hadden we meer tijd om weer eens te gaan shoppen. De rest van de dag hebben we voornamelijk uitgerust.
De volgende dag, 6 januari, waren we 3 jaar samen. Overdag zijn we gaan shoppen voor de jungle en 's avonds zijn we lekker gaan eten. Thx Filip! <3
Daarna moesten we de nachtbus richting Lago Agrio nemen.


Meer over onze jungle avonturen in de volgende blog!
 

Comments

The comments to this entry are closed.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs