Cuenca - Parque Nacional El Cajas

Cuenca, onze laatste halte in Ecuador. Na aankomst in Cuenca bracht een taxi ons tot bij hotel Pichincha. Nadat we onze rugzakken op de kamer hadden gedropt, gingen we op zoek naar een restaurantje. We hadden helaas geen Lonely Planet meer, want Sangita had deze laten liggen op de bus van Lago Agrio. Ik had een aantal adresjes van restaurantjes op een briefje geschreven, maar spijtig genoeg was ik vergeten om het adres van het enige vegetarische restaurantje in de buurt op te schrijven. Jullie merken het al, de vemoeidheid brengt zware schade toe aan onze geestelijke gezondheid :p

We besloten om gewoon kriskras door de straten van Cuenca te lopen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om iets te vinden? Of toch wel? Drie kwartier later kwamen we bij toeval langs El Cafecito, een leuk café/hostal/restaurant (handig, nietwaar?), een adresje dat ook in de Lonely Planet werd aangeraden. Sangita at er een hartige pannenkoek (helaas niet zo fantastisch) en ik een chili-schotel met rijst (wel heel lekker). Daarna gingen we nog naar Cacao&Canela voor een lekkere, warme chocomelk met amandellikeur... lekker! Dan werd het hoog tijd om terug naar het hostel te gaan en ons bedje in te kruipen *kruip kruip*.


De volgende ochtend gingen we eerst op zoek naar een reisagentschap. Om tijd te sparen wouden we met een georganiseerde excursie zowel de stad als Parque Nacional El Cajas bezoeken. De meeste agentschappen waren helaas gesloten of waren onvindbaar. Uiteindelijk vonden we dan toch een reisbureau waar we al de volgende dag een uitstap naar El Cajas konden boeken. Deze uitstap was echt wel duur, maar de prijs bleek bij een ander agentschap exact dezelfde te zijn. Bovendien wouden ze geen studentenkorting geven, schandalig! We hebben dan toch maar gereserveerd en besloten op eigen houtje de stad te verkennen. Gelukkig kregen we wel een gratis plattegrond van de stad, hoe vrijgevig!

Maar voordat we aan onze verkenningstocht door de stad begonnen, besloten we alvast een plaatsje te boeken op de bus richting de grens met Colombia. We gingen naar een busmaatschappij (de naam ontsnapt ons eventjes, iets à la Embambara ofzo), ons aangeraden door het reisagentschap. Daar aangekomen bleek dat we zij een directe busverbinding hadden met Tulcan, aan de grens met Colombia. Dit bleek een stuk gemakkelijker te zijn dan ons oorspronkelijk plan, namelijk overstappen op een bus in Quito. We reserveerden twee plaatsjes voor de nachtbus van zondag.


Ondertussen werden we nog met een ander probleem geconfronteerd: als sinds Puerto Lopez zat er een zwarte vlek op het schermpje van onze camera. Een foto-winkel wist ons te vertellen dat het ging om een probleem met de chip van het schermpje. Hij verwees ons door naar een officieel Sony-herstelpunt, maar dat bleek gesloten te zijn! Gelukkig bleken de foto's zelf wel nog in orde, probleem is wel dat het vlekje steeds groter wordt (en ondertussen al de helft van het scherm in beslag neemt). We besloten om ons geen bal van de vlek aan te trekken en gewoon foto's te nemen op goed geluk.


Daarna begonnen we aan onze wandeling door het historisch centrum van Cuanca. Eerste stop: een panama-hoed museum. We konden echter pas anderhalf uur later een rondleiding krijgen, dus gingen we eerst de belangrijkste bezienswaardigheden bekijken: de kathedraal, verschillende mooie pleintjes, enkele andere kerkjes en een paar straten met mooie gebouwen in koloniale EN Franse stijl. Daarna keerden we terug naar het museum waar we aan sneltreinvaart door het museum gejaagd werden. Gelukkig kwamen we wel een en ander te weten over de beroemde panama-hoed. Het zijn hoeden die van speciale palmvezels gemaakt worden, een echte specialiteit van Cuenca en omgeving. De hoeden worden met de hand gevlochten en al naargelang de dikte van de vezels variëren de kwaliteit en dus ook de prijs (van 15$ tot 3500$!!). We pasten een aantal hoedjes en Sangita maakte er een echte modeshow van. De foto's zullen later te bewonderen zijn in Cosmopolitan, Flair en Vogue-magazine. Maar toegeven, het zijn echt wel leuke hoedjes.

Daarna keerden we terug naar de plaza, waar een aantal breakdancers een kleine demonstratie aan het geven waren. Daana gingen we nog een ijsje eten: Tiramisu-ijs en bananen-ijs voor Sangita, brownie met vanille-ijs voor mij, mjamjamjam!! Cuenca is een echte ijsjes-stad! Op elke straathoek kun je er wel ijs kopen, maar in de rest van Zuid-Amerika is dit niet veel anders.

's Avonds gingen we ons nog gauw opfrissen in het hotel en daarna opnieuw op zoek naar een restaurantje. Gelukkig wisten we nu wel waar we moesten zoeken en we hadden al gauw een leuk Indisch restaurantje gevonden met heel wat vegetarische schotels. We konden niet kiezen en besloten daarom de 'specialiteit van de chef' te nemen. Een goede keuze, want we kregen een heleboel lekkere gerechtjes voorgeschoteld. Doe daarbij nog een paar Samosas en Pakoras, zalig! Daarna gingen we naar een Belgisch cafétje in de buurt, dat ons 's middags al was opgevallen. De inrichting was wel leuk: elk tafeltje was gewijd aan een beroemde Belg en aan de muren hingen grote afbeeldingen van o.a. Gent, Leuven en Antwerpen. Ook was er één muur waarop Manneken Pis werd voorgesteld en kregen we naast de menukaart nog een aparte kaart waarop de eigenaar (van Leuven!!) uitlegde waarom hij dit restaurantje had geopend. Op de menukaart stonden allerlei Belgische gerechtjes zoals FRIETJES (met ANDALOUSE en TARTAAR), Belgische WAFELS en CHOCOLADEMOUSSE! Spijtig genoeg hadden we al zoveel gegeten dat er echt niets meer bijkon. Toch konden we ons maar met moeite bedwingen en hadden we bijna een portie frieten besteld. Ach ja, dat zal moeten wachten tot we weer terug zijn, AAAHHHHHHH!

Spijtig genoeg was er GEEN Belgisch bier, AAAAHHHHH! Ze hadden wel mazout enzo op de kaart staan, maar wel met lokale bieren, EEEIIIKKEEESSS! We bestelden dan maar 2 vodka sunrises, want dan kregen we derde gratis, ZATLAPPUHHHH!!

Na deze toch wel leuke ervaring gingen we op zoek naar een leuke bar om de avond mee te beginnen, of ja, echt te beginnen. We vonden een leuke cocktailbar en bestelden er een KAN Long Island Ice Tea (bier en cocktails worden hier vaak in kannen besteld). Kort daarop werden we aangesproken door 2 Nederlandse meisjes, die ons herkenden van het hostel in Quito. Spijtig genoeg herkenden wij hun niet (gebeurt wel vaker), maar we deden alsof we hen ook herkenden en gingen samen aan een tafeltje zitten. Ook zij bestelden twee cocktails en we babbelden over vanalles en nog wat.

Daarna besloten we (rond één uur) om nog samen naar een discotheek in de buurt te gaan, waar ze volgens de uitbaatster veel elektronische muziek draaiden. Vol enthousiasme gingen we op weg naar de Zo, een club vlakbij (niet te verwarren met de zoo). Eenmaal binnen bleek de elektronische muziek ver te zoeken, de enige muziek die we te horen kregen was R&B, hip-hop en Spaanse brol. Maar toch hebben we er het beste van gemaakt en ons supergoed geamuseerd. We kwamen zelfs nog een Oostenrijks meisje tegen, die we in datzelfde hostel in Quito hadden leren kennen. Haar herkenden we gelukkig wel, enkel haar naam wou ons niet te binnen schieten. Rond drie uur besloten we naar een andere discotheek te gaan, maar deze bleek helaas gesloten te zijn. Toen keerden we maar terug naar het hostel, want de volgende dag moesten we vroeg uit de veren om een hele dag te gaan wandelen, joepie!


Een paar uur later, rond 7u, ging de wekker alweer en met kleine oogjes kleedden we ons aan, maakten we onze rugzak klaar en checkten uit. Om 8u stond het busje voor de deur (op tijd, wonderbaarlijk genoeg) om ons op te halen. Met een duffe kop en een rommelende maag zaten we in het busje, op weg naar Parque Nacional El Cajas. Het busje bracht ons eerst naar een refugio waar we een speciale vogel konden spotten, die enkel op deze plaats in het park (en nergens anders ter wereld) te vioden is. We hadden geluk en kregen het vogeltje een paar keer te zien. De naam ontgaat ons eventjes, maar het was een prachtige, blauwe vogel. Volgende stop: 'Tres Cruces', het hoogste punt van het park, op zo'n 4200m! Het was ijskoud en we waren helemaal niet voorzien op zo'n slecht weer: regen, wind en mist. Bibberend luisterden we naar de uitleg van de gids en we waren blij toen we 10 minuutjes later terug in het busje mochten gaan zitten. Vervolgens bracht het busje ons tot bij het vertrekpunt van de wandeling die we die dag zouden maken. Daar kochten we wat echt anti-kater voedsel: 2 zakjes Doritos-chips! Daarna voelden we ons al een stuk beter

De wandeling zelf was de moeite waard en de gids wist ons veel te vertellen over de verschillende planten, bloemen en het speciale ecosysteem van El Cajas. Meer dan 70% van het drinkbaar water in Cuenca en omgeving komt uit dit park. Bovendien heerst er een speciaal microklimaat, waardoor het vaak koud, nat en mistig is. Leuk voor het drinkwater, niet zo leuk voor ons. Ander interessant weetje: het park telt meer dan 250 lagunes, waarvan we er een paar te zien kregen, de ene al wat mooier dan de andere! Ook groeide er een speciale soort boom, de zogenaamde papierboom. Haar naam dankt ze aan het feit dat de schors afschilfert en deze schilfers aanvoelen als papier (ter info: er wordt GEEN papier gemaakt van deze boom).

De natuur was echt mooi, alleen spijtig dat de mist en de lage bewolking het zicht vaak beperkten. Toch genoten we van de wandeling en na 2,5 uur kwamen we aan bij het busje. Dan was het eindelijk tijd om te gaan eten, we hadden echt een REUZEHONGER! De lunch was lekker: een heerlijk aardappelsoepje en daarna een groentenomelet met rijst en gebakken patatjes.

Daarna maakten we nog een wandeling rond één van de grootste lagunes in het lagere gedeelte van El Cajas, voornamelijk om vogels te spotten. Deze wandeling was niet zo spectaculair, we zagen één tucan en een paar eenden en dat was het. Wel zagen we nog een kudde lama´s. Dat was alweer een tijdje geleden, dus maakten we er toch nog maar eens een fotootje van. Ik ga zelf een demonstratie van het herkauwen van de lama (zie video), maar werd hierbij door een kamikazevlieg geboycot (mijn imitatie van de lama was zo goed, dat zelfs die vlieg zich vergiste). Beste filmpje van de reis tot nu toe!


Daarna bracht het busje ons terug naar ons hostel. Een leuke dag, maar toch een beetje te duur... en vermoeiend!! Daarna gingen we nog op zoek naar een internetcafétje in een poging om alvast een nachtje te reserver in een hostel in Cali, helaas zonder succes! (telefoon bezet en email werkte niet). Snel nog een pizzaatje eten en dan naar de terminal van Embabara (of zoiets) voor de nachtbus naar Tulcan.


 

Goodbye Quito - Chillen in Puerto Lopez - Isla de la Plata

Toen we 's morgens met de nachtbus vanuit Lago Agrio in Quito aankwamen zijn we eerst naar een andere terminal gegaan om ons ticket naar Peurto Lopez te kopen, weer een nachtbus! Daarna zijn we terug naar ons hostel gegaan. Daar hebben we ontbeten, ons wat opgefrist en de vuile was afgegeven. Tegen de middag hebben we een taxi naar new town genomen en hebben er lekker gegeten in een indisch restaurantje. In de namiddag gingen we normaal old-town, het historisch centrum, bezoeken. Dat was er ondanks al onze bezoekjes aan Quito nog niet van gekomen. Maar we waren dood op van de nachtbus (hier zijn er enkel gewone bussen en geen luxueze cama bussen zoals in Argentinië, veel slapen lukt dan niet). Ik heb in de namiddag nog wat in de zetel van ons hostel geslapen en Filip heeft veel gelezen.
's Avonds hebben we definitief vaarwel gezegd aan ons hostel in Quito en zijn we met de bus naar Puerto Lopez vertrokken.

's Ochtends, na weer bijna niet geslapen te hebben, kwamen we rond half 6 aan in Puerto Lopez. Bij het uitstappen van de bus stonden er al 2 motortaxi's klaar (exact dezelfde als de motorriksja's in India) en na een hobbelige rit van zo'n 5-10 min kwamen we aan in hosteria Mandala. Mijn cadeautje voor Filip omdat we 6 januari 3 jaar samen waren. De nachtwaker deed de deur open en vertelde ons dat de receptie pas open ging om 7 uur.
We zijn op het terras gaan zitten en hebben daar nog wat gelezen. Om 7 uur ging de deur open maar konden we nog niet in onze kamer. We hadden nochtans gereserveerd en verwittigd dat we vroeg kwamen. Gelukkig was er wel een badkamer die we konden gebruiken. Na een broodnodige douche en een lekker ontbijt (voor mij een enorme kom met fruitsalade, muesli en yoghurt, mmmmm) konden we dan toch in onze kamer. Dit was een eigen hutje met een hangmatje buiten, groot bed met een groot muggennet (waar we deze keer niet onder verstikten) en een badkamer. We waren uitgeput en kropen onmiddellijk het bed in, ik heb geslapen tot 's middags terwijl Filip lag te lezen.
's Middags hebben we een motortaxi richting Los Frailes genomen. Terplaatse wachtte de chauffeur 2,5 uur om ons daarna weer mee terug te nemen, handig! Los Frailes maakt deel uit van een nationaal park en is een prachtig strand gelegen tussen 2 kliffen. We deden onze sandaaltjes uit, toverden onze broeken om in shorten (afritsbroeken zijn dan misschien niet zo elegant maar wel handig!) en liepen door de zee het strand af terwijl de enorme golven ons kleddernat maakten. Toen we 1 van de kliffen naderden zagen we plots een heleboel krabben op het strand, snel die sandaaltjes maar terug aan! Met ons fototoestel gingen we achter de kleine, razendsnelle krabjes aan. Daarna hebben we een heuveltje beklommen van waar we een mooi uitzicht hadden en waar veel pelikanen voorbij vlogen.
Daarna gingen we terug naar beneden naar de klif waar we nog veel grotere krabben zagen. Op onze sandaaltjes gingen we de grote krabben achterna voor foto's. Gelukkig hebben we nog al onze tenen.
We wandelden ook nog naar de andere klif, waar we een zeeschildpad zagen. Spijtig genoeg wel een dode, deze was voer geworden voor de krabben.
Op de terugweg speelde onze chauffeur van de motortaxi nog voor gids en wist ons nog vanalles te vertellen over de omgeving en maakte zelfs een foto-stop. Super sympathiek!
De rest van de namiddag hebben we in een hangmat op het prive-strand van ons hostel gelegen, zaaalig! 's Avonds hebben we in het restaurant van het hostel gegeten en zijn daarna nog even naar een internetcafe gegaan. De kakkerlakken vlogen er naar binnen en ook tijdens het terugwandelen vlogen de kakkerlakken rond ons oren. Bah!

De volgende dag zijn we met een bootje naar Isla de la Plata (ook wel Poor-men's galapagos genoemd) gegaan. Daar maakten we een wandeling op het eiland. We zagen er eerst de Bleu-Footed Boobie, grappige vogels met blauwe pootjes. De ene vogel was zijn ei(eren) (maximum 3) aan het uitbroeden, een andere had 2 jongen die zich onder de vleugels van mama of papa schuil hielden en nog een andere had 1 groot jong. Het mannetje en het vrouwtje wissellen elkaar af in het broeden of verzorgen van hun jong en vangen van vis. Deze vogels waren de aanwezigheid van mensen duidelijk al gewoon, waardoor je ze tot op 1 meter afstand kon naderen. Daarna zagen we nog Fregatvogel, het jong is hermafrodiet en wordt pas op volwassen leeftijd een mannetje of een vrouwtje en steelt vis van andere vogels. Als laatste zagen we nog de Red-Footed Boobie. Deze had, zoals jullie al wel zouden denken, rode pootjes. Ze waren in aantal veel kleiner dan de Bleu-Footed Boobie omdat ze maar 1 ei leggen. Walvissen hebben we niet gezien omdat het niet het juiste seizoen is, maar we hebben er veel gezien in Peurto Madryn, Argentinië dus erg vonden we dat niet.
Na de wandeling gingen we terug naar de boot, wat niet zo gemakkelijk was zonder haven en met grote golven. Op de boot kregen we lunch, namelijk verse witte ananas (zoeter dan de gele), watermeloen en broodjes. Mmmmmmm, de vruchten hier zijn super zoet en hebben veel meer smaak dan in België! We voeren over de wilde zee weg van het eiland en stopten langs enkele rotsen waar we gingen snorkelen. Niet met een wetsuit maar gewoon in bikini/zwembroek en met een duikbril en snorkel. Het water was niet zo helder en er waren niet veel vissen maar toch hebben we er enkele kunnen zien: Ook werden we volledig omringd door een grote school kleine visjes. Het was een ontzettend warme dag en het frisse water deed ontzettend veel deugd. Na een goed uur snorkelen en zwemmen in de zee vertrok onze boot terug richting Puerto Lopez. Het was een wilde rit terug omdat er grote golven waren. Filip werd voor het eerst in zijn leven zeeziek maar kon gelukkig nog alles binnen houden.
's Avonds zijn we lekker gaan eten (wok voor mij, pizza voor Filip). We zaten buiten op het terras en weer vlogen de kakkerlakken rond ons, gelukkig zijn ze niet in ons eten beland.
We wandelden nog langs enkele kraampjes terug naar ons hostel en deze keer waren de kakkerlakken al iets agressiever, ze vlogen enkele keren tegen mij aan. Leuk zo'n vliegende- kakkerlakkenplaag (of waren het nu sprinkhanen?)!

De volgende dag namen we 's ochtends de motortaxi naar de busterminal waar de bus richting Guayaquil vertrok. In Guayaquil moesten we overstappen en namen we de bus naar Cuenca waar we 's avonds toekwamen.
 

Rumble in the Jungle - Cuyabeno reservaat!

Onze jungletocht begon in Lago Agrio. Daar zouden we om 10u 's ochtends door de gids opgehaald worden in Hotel Continental. Met een nachtbus vanuit Quito kwamen we rond 7.30u aan in Lago Agrio. Dankzij de aanwijzingen van enkele locals vonden we zonder problemen het hotel in kwestie. We aten er nog een stevig ontbijt en maakten alvast kennis met een paar andere mensen, die samen met ons hun survival-skills in de jungle wouden testen . Tot onze verbazing kwamen we tot de ontdekking dat er zelfs een koppel Belgen in onze groep zat! Tot nog toe zijn we nog maar bitter weinig Belgen tegengekomen (we kunnen ze op een hand tellen) en we zijn altijd blij als we eens gewoon Nederlands kunnen praten (een taal die we al bijna verleerd zijn :p).
Rond 10.15 (naar Ecuadoriaanse normen op tijd) kwam onze gids aan in het hotel. Onze eerste indruk was niet echt fantastisch, want hij stelde zich nauwelijks voor en kon ons ook niet vertellen hoe de dag er verder zou uitzien. Een half uur later (ons geduld werd al danig op de proef gesteld) kwam dan eindelijk ook de bus aan die ons naar de rivier zou brengen. Het ding zag er nogal gammel uit en de deur kon enkel met veel geduw (en een blokje hout :p) gesloten worden. Ach ja, een beetje extra verkoeling tegen de vochtige hitte was geen overbodige luxe. Na een rit van drie uur, waarbij de chauffeur meer met zijn gsm brzig was dan met de weg, kwamen we aan bij de brug vanwaar enkele kano's ons tot aan de lodge zouden brengen. We kregen er nog de tijd om te lunchen en daarna begonnen we aan onze eerste kennismaking met de jungle: een boottocht van drie uur naar de lodge.
We waren nog geen kwartier onderweg of we zagen al de eerste aapjes van boom tot boom slingeren. Een heel speciale ervaring om deze beestjes eindelijk eens in het wild te kunnen bewonderen. Voor ons kon de dag alvast niet meer stuk. Daarna voerde de kano ons steeds dieper de jungle in en de rivier stroomde door een allegaartje van bomen, planten en lianen. Naast apen kregen we ook al behoorlijk wat vogels te zien: enkele tucans (vogels met een enorme bek) en verschillende soorten papegaaien. Het varen zelf was geen gemakkelijke opgave: de stuurman moest op zijn hoede zijn voor bomen en takken die zich onder het wateroppervlak bevonden en die de schroef konden beschadigen.

Na een zalige tocht van zo'n drie uur kwamen we aan bij onze lodge. We kregen de 'Cayman Hut' toegewezen en mochten nog eventjes bekomen van de toch wel vermoeiende reis (ja, zitten kan ENORM vermoeiend zijn!). Vervolgens brachten twee kano's de groep (in totaal zo'n 16 mensen) naar de lagune, op ongeveer 20 minuutjes varen van de lodge. Toch raar, zo'n enorm meer in het midden van de jungle. Onze gids wist ons nog te vertellen dat we hier met een beetje geluk dolfijnen konden spotten, maar spijtig genoeg lieten die beestjes zich niet zien. Wel zagen we opnieuw een heleboel vogels, waarvan de namen mij op dit moment niet willen te binnen schieten (23.30u, te laat op de avond om nog te kunnen nadenken). Daarna mochten we een frisse duik nemen in het water bij zonsondergang, een heel aparte ervaring. De ondergaande zon zette het water en de lucht als het ware in brand en iedereen genoot van het spektakel. Onze gids probeerde ons nog wat schrik aan te jagen door ons te waarschuwen voor de Umbrella-fish (voor meer details -> google it!) en slaagde daar nog bijna in ook! Het water zelf was verrassend warm en zalig om in te zwemmen. Na een uurtje zat iedereen terug in de kano en gingen (of beter gezegd 'voeren') we terug naar de lodge en werd het avondeten geserveerd. Daarna nog even ontspannen in de hangmat, gaan kijken naar een slang die het zich gemakkelijk had gemaakt op een houten leuning en dan snel (onder het muskietennet) ons bed in voor een welverdiende nachtrust. En het moet gezegd worden, het is een heel speciale ervaring om door de geluiden van de jungle (krekels, nachtvogels,...) in slaap te vallen!

De volgende ochtend, na een stevig ontbijt, was het tijd voor een stevige wandeling door de jungle. Eerst werd onze groep in twee kleinere groepjes opgesplitst: een Engelstalige (waar ik en Sangita deel van uitmaakten) en een Spaanstalige. Daarna kregen we een nieuwe gids toegewezen, Nacer, een echte jungle freak. De kano bracht ons naar het begin van de wandeling. Gewapend met ponchos en regenbottenen beschermd door een dikke laag anti-muggenspray en zonnecreme (gezellig, zo'n junglewandeling) begonnen we aan onze ontdekkingstocht door het regenwoud. Nacer wist over bijna elke plant en boom wel iets interessants te vertellen en had blijkbaar een zesde zintuig voor het spotten van allerlei vogels, apen en insekten. We zagen reuzekrekels, een supergiftige kikker (waarvan het gif zo'n 20 mensen kan doden), een rood-bruine specht, een stuk of wat papegaaien en heel wat geneeskrachtige planten. Ook kregen we nog enkele apen te zien en ook een kolonie kogelmieren, een enorme mier (zo'n 2,5 cm) die blijkbaar zeer pijnlijk kan bijten. We konden helaas geen vrijwilliger vinden die zich wou opofferen voor een kleine test!  Het meest hilarische moment van de wandeling was het oversteken van een moddervlakte. We zonken tot aan onze knieen weg in de modder en slechts met veel moeite konden we onze botten lostrekken. Gelukkig hebben we niemand in die moddervlakte moeten achterlaten :p
Na een wandeling van 2,5 uur kwamen we terug aan bij de kano en was het hoog tijd voor de lunch, honger dat een mens kan krijgen in de jungle, ongelooflijk!
Na het middageten was het tijd voor... piranha-vissen! Gewapend met houten hengels en stukken bloederig vlees als aas voeren we met de kano tot een bocht in de rivier waar we ons geluk mochten beproeven. Wie weet zouden we die avond dan wel vers gebakken piranha kunnen eten! Ik kreeg al meteen een vis aan de haak, maar helaas geen piranha, typisch! Tien minuten later had Sangita haar eerste piranha te pakken, een vervaarlijk uitziende vis met een rode kop en een serieuze set tanden. Helaas niet groot genoeg om op te eten en dus mocht het visje terug het water in (waar Sangita eigenlijk wel blij om was). Na eerst nog eens een niet-piranha-vis aan de haak geslagen te hebben, kreeg ik dan uiteindelijk toch ook mijn eerste piranha te pakken, spannend! Helaas weer niet groot genoeg voor de koekepan, maar we amuseerden ons wel te pletter. En piranhas zijn slimme vissen, verschillende keren slaagden ze erin om het aas van de haak te kunnen eten zonder dat we ze te pakken konden krijgen. Op een bepaald moment waren we eigenlijk gewoon piranhas aan het voederen in plaats van ze te vangen. Na anderhalf uur visplezier mochten we enkele uren ontspannen in de lodge.
Rond een uur of vijf mochten we dan nog eens gaan zwemmen in de lagune. Onderweg zagen we ook nog een.... rivierdolfijn!! Zeer zeldzaam rond deze tijd van het jaar vanwege het lagewaterniveau. We bleven zo'n tien minuten ter plaatse ronddobberen en zagen de dolfijn verschillende keren bovenkomen. Het moet gezegd worden: het is echt een lelijk beest, helemaal niet de dolfijn zoals je ze in gedachten hebt: geen rugvin, een vaalwitte/roze kleur, rare vorm... maar wel indrukwekkend. Daarna was het tijd voor een nachtwandeling door de jungle. Deze wandeling was helemaal anders dan de tocht die we die ochtend gemaakt hadden. Eerst en vooral waren de geluiden in de jungle totaal verschillend en kregen we ook heel wat andere dieren (vooral insekten) te zien: nachtvlinders, een tarantula (aahhhh), boomkikkers, een vleermuisspin... en een heleboel muggen! Gelukkig hadden we nog een extra laag muggenspray aangebracht, maar toch waren er enkele killer-muggen die een plaatsje vonden om ons te steken. Het meest indrukwekkende moment van de wandeling was de vijf minuten stilte, waarbij we pas echt konden genieten van het concert van geluiden van allerlei beestjes (waaronder nachtuilen, krekels, kevers,...). Daarna wandelden we terug naar de kano. Op de terugweg naar de lodge kregen we ook onze eerste kaaiman te zien, fantastisch. Het was maar een klein beestje, maar dat gaf ons wel de mogelijkheid om hem ook echt in de hand vast te houden. Zo'n kaaiman voelt toch maar een beetje glibberig aan en ik had toch schrik dat hij (of was het nu een zij?) een uitval naar mijn hand (of erger!) zou doen. Maar gelukkig hield hij/zij zich heel stil en kwam iedereen er zonder kleerscheuren vanaf. Daarna was het tijd voor het avondeten in de lodge en een avondje gitaarmuziek (special thanks to Mo), supergezellig!

De derde dag vertrokken we na het ontbijt met de kano naar een kleine Indianengemeenschap, zo'n twee uur stroomopwaarts van de lodge. Eigenlijk waren die boottochtjes (vond ik toch) een van de leukste activiteiten van deze jungletocht. Je ziet allerlei planten, dieren, ... genieten dus! We zagen weer een stuk of wat verschillende apen, waaronder ook het kleinste aapje uit de jungle, zo'n 10cm groot! Hoe onze gids deze aap en ook allerlei andere vogels en dieren kon spotten, begrijp ik nog steeds niet. Achteraf wist hij ons te vertellen dat hij het aapje gehoord had, maar dan moet je dat beest ook nog ZIEN natuurlijk. We waren in ieder geval onder de indruk! Ook allerlei vogelsoorten kon hij al van ver probleemloos onderscheiden. Wat ons ook opviel, was dat het niveau van de rivier al een behoorlijk stuk gezakt was in vergelijking met de eerste dag van onze jungletocht. We spraken de gids hierover aan en blijkbaar valt er in de maanden januari-februari zeer weinig regen, waardoor het waterniveau op warme dagen soms een halve meter kan dalen, indrukwekkend!
Eenmaal aangekomen bij de kleine indianengemeenschap. Als eerste mochten we wat rondkijken en kennismaken met enkele typische vruchten die in dit dorpje groeien, zoals wilde druiven (lekker), Curabaya (of zoiets, vreemde struktuur, beetje wol-achtig, maar heel lekker), bananen, suikerriet (niet om op te eten, maar om leeg te zuigen, zalig!) en yucca, een soort wortel. Die mochten ik en Connor zelf uittrekken en daarna met behulp van de rest van de groep pellen. Van deze wortels zouden enkele vrouwen later yucca-brood maken. We konden nog kennis maken met de oudste man van het dorp. Hij zou zo'n 94 jaar oud zijn, maar blijkbaar wil zijn leeftijd van de ene dag op de andere met een aantal jaren vermeerderen of verminderen. Wij denken dat niemand echt weet hoe oud hij echt is. Ondanks zijn leeftijd liep deze nog kwiek met een enorme boomstam op zijn schouder richting dorp, pet af! Blijkbaar was hij vroeger ook sjamaan geweest, maar had hij die functie nu vanwege zijn leeftijd opgegeven. Een andere man was nu de sjamaan van dienst, maar die was die dag helaas niet aanwezig. We zouden dus geen demonstratie krijgen van een genezing/reiniging, spijtig! Daarna was het tijd voor het maken van het yucca brood. Eerst werden de wortels gewassen en dan fijngeraspt. Daarna werd de pulp uitgewrongen (letterlijk!) in een rieten werktuig en vervolgens nog eens gezeefd. Ondertussen lag er al een hete plaat op een houtvuur en daarop werd het yucca-meel uitgespreid, platgedrukt en vervolgens gebakken. Het resultaat was een zeer smakelijke grote tortilla en iedereen smulde van het yucca-brood. De lunchpakketjes bleven daardoor bijna onaangeroerd en dus besloten we om deze te delen met enkele bewoners van het dorpje.
Aangezien we geen sjamaan-sessie zouden bijwonen, keerden we daarna terug richting lodge om op zoek te gaan naar... ANACONDA's. Met de kano voeren we naar enkele ondiepe aftakkingen van de rivier om daar in uitgeholde bomen, ondergrondse nesten,... op zoek te gaan naar deze vervaarlijke slangen die zo'n 9m lang kunnen worden! Hun kaken kunnen zo groot worden dat ze zelfs een mens kunnen verslinden, dat beloofde dus een spannende zoektocht te worden. Maar na twee uur ploeteren door modder, kruipen door struiken en takken en heel wat muggebeten later hadden we nog steeds geen anaconda gevonden. Daarom besloten we om nog eens kaaimannen te gaan spotten... en nu stond het geluk wel aan onze kant, want we zagen een kaaiman van wel bijna 4 meter lang. De kaaiman lag langs de oever van de rivier te wachten op zijn prooi, de ideale gelegenheid voor ons om het beest van dichtbij te kunnen bewonderen. Zelfs het vele flitsen van onze camera's bleken hem niet te deren, totdat hij plotseling een korte uitval maakte richting onze boot. Blijkbaar had hij toch genoeg van al die papparazzi's en dat liet hij merken ook. Hoog tijd om deze reus weer zijn rust te gunnen en we keerden gauw terug waar ons avondeten al stond te wachten (geen gebakken kaaiman, gewoon lekker vegetarisch eten :p).

De vierde dag zou een deel van de groep rond een uur of tien al terugkeren naar Lago Agrio. Zij hadden een 4-daagse jungletrip geboekt. Slechts vier mensen, waaronder ik en Sangita, hadden voor de 5-daagse optie gekozen. We stonden die ochtend dan ook al om 6u op om bij zonsopgang nog een kanotocht te maken op de rivier en de lagune, op zoek naar nog meer jungle-wildlife. Het water stond die dag nog lager en de lagune was ondertussen al veranderd in een klein meer met een heleboel eilandjes. Blijkbaar verdampte het water door de hitte aan een hoog tempo, het was bijna griezelig! De gids stelde ons gerust en wist ons te vertellen dat dit natuurfenomeen voor een keer niet te wijten is aan global warming, maar gewoon een natuurlijk verschijnsel is. Maar zelfs hij, na meer dan 10 jaar in de jungle, stond nog steeds versteld van hoe snel het water op enkele dagen tijd kon zakken. Tijdens de tocht zagen we weer een aantal aapjes (onder andere de kapucijnaap) en vogels bij de vleet (waarbij ook enkele zeldzame Macao's). Rond 8u waren we terug bij de lodge voor het ontbijt en was het tijd om afscheid te nemen van het grootste deel van de groep. De vier overgebleven jungle-liefhebbers (ik, Sangita, Mo en Natasha) gingen diezelfde ochtend met een kano al peddelend nog eens op zoek naar Anaconda's. Al peddelend krijg je een heel ander beeld van de rivier en de jungle. Tot dan waren we altijd met motor-kano's onderweg geweest en dat jaagt natuurlijk een aantal dieren weg. We voeren langs enkele ondiepe aftakkingen van de rivier dieper de jungle in, in de hoop toch nog een anaconda te ontdekken. Ook onze gids was er echt op gebrand om zo'n slang te vinden, maar opnieuw liet het geluk ons in de steek... Of toch niet, want plotseling wees de gids ons een slang aan in het water. Het bleek een koraalslang te zijn, een van de giftigste slangs ter wereld! Natasha was niet zo blij met deze ontdekking want zij liep vijf minuten voordien nog op blote voeten door het water. Ze besloot wijselijk om gauw haar botten weer aan te trekken . En alsof dat nog niet genoeg was, zagen we vlak daarna ook nog een elektrische aal, heel zeldzaam! En niet te vergeten, dodelijk, want het kan stroomstoten tot 1000 Volt afgeven. We zagen ook nog een heleboel vissen en het kon ons eigenlijk al niet meer zo veel schelen dat we geen anaconda's hadden gevonden! Of ja, misschien toch een beetje :p
Daarna peddelden we terug naar de lodge voor de lunch. In de namiddag mochten we nog een uurtje ontspannen en gingen ook nog eens piranha-vissen. Aansluitend besloot onze gids om nog een gemengde wandeling te maken door de jungle, namelijk een middag-valavond-nachtwandeling. Opnieuw konden we genieten van allerlei vogels, insekten, kikkers,... Je zou denken dat je dat na vier dagen kotsbeu zou worden, maar het tegendeel is waar. Wij werden juist steeds meer verliefd op de jungle en zouden met veel plezier nog een paar dagen langer gebleven zijn.
Na de wandeling bracht de kano ons terug naar de lodge en die avond was een van de gezelligste avonden van heel onze reis. Niet alleen was Mo weer prachtig gitaar aan het spelen, er waren die ook nog een paar Argentijnen toegekomen en een van hen had ook nog een gitaar bij. Uiteindelijk zaten we allemaal rond Mo en de Argentijn (zijn naam ontsnapt mij even) en genoten van de liedjes die ze samen speelden en zongen! Af en toe zongen ik en Sangita zelfs eventjes mee en het was echt genieten van begin tot einde. De tijd vloog voorbij en het was veel te snel tijd om te gaan slapen. En zo eindigde onze laatste avond in de jungle.

De volgende ochtend kregen we nog een stevig ontbijt en daarna begon de lange weg terug naar Lago Agrio. Eerst weer drie uur kano, waarbij het laaste half uur echt spannend was. Het water was ondertussen al zo sterk gedaald dat de kano op sommige plaatsen bijna over de rivierbodem schuurde. Onvoorstelbaar! Vier dagen geleden stond het water nog zo'n drie meter hoger! Het laatste stuk moesten onze gids en de stuurman de boot zelf voortduwen omdat de rivier te ondiep was geworden. Gelukkig geraakten we uiteindelijk toch tot bij het punt waar de bus ons zou oppikken voor de rit naar Lago Agrio. Eerst nog een snelle lunch en daarna was het, voor de verandering, nog maar eens wachten op de bus! Na drie uur stonden we een beetje verdwaasd in Lago Agrio, het contrast tussen de groene jungle en het grijze, drukke Lago Agrio was enorm! Aangezien we pas om 23.00 een bus hadden richting Quito (nog maar eens een nachtbus) besloten we om samen met Mo nog iets te gaan eten in't stad en brachten de rest van de avond al kaartspelend door (poker, shitface,...).
Na een vermoeiende rit kwamen we de volgende ochtend rond 7u aan in Qiuto.


Meer over onze laatste dag in Quito en ons verblijf in Puerto Lopez in onze volgende blog!
 

Beklimming van de Cotopaxi (actieve vulkaan van 5897m hoog!)

Na een korte nachtrust, we hadden beide te veel zenuwen om goed te slapen, namen we 's morgens de taxi richting busterminal. Daar namen we de bus richting Machachi, daar zouden we onze gids ontmoeten.
We kwamen te vroeg aan en moesten lang wachten op onze gids die te laat was (ecuadoriaanse tijd!). Eerst moesten we zorgen voor ons materiaal en we pasten schoenen, broeken, truien,... het materiaal zag er wel een beetje oud uit. De gids bleek niet goed engels te spreken en we kregen niet zoveel uitleg. We wisten niet goed wat we er van moesten denken...
Al ons materiaal werd ingeladen en met een bang hartje vertrokken we richting Cotopaxi. We vreesden dat we de top niet zouden halen en vroegen ons af waar we in godsnaam aan begonnen waren.
Onderweg stopten we eerst in een dorpje om nog wat proviand in te slaan. Filip en ik moesten op de auto en het materiaal letten terwijl de gids ging winkelen. Daarna reden we weer verder richting nationaal park Cotopaxi. Daar aangekomen moesten we eerst nog inkom betalen en volgde nog een lange kronkelende weg richting de voet van de vulkaan.
De parking was op 4500 meter en daar startte onze eerste klim, al het materiaal moest mee naar de refugio die op 4800 meter lag. Het was een steil stuk in los zand, bij elke 2 stappen zakte je 1 terug en met al de bagage was het super zwaar.
We waren dan ook opgelucht toen we eindelijk, kledder nat badend in het zweet, in de refugio toekwamen. We kozen 2 stapelbedjes uit de enorme slaapruimte en kleedden ons om. Daarna gingen we naar beneden en zagen we dat onze gids voor warme drankjes, broodjes en popcorn had gezorgd, jammie! De hoeveelheid was enorm en dus deelden we onze popcorn met de mensen rond ons, waaronder een groep dove mensen. Ze waren ontzettend dankbaar en namen nog een foto met ons. Op zo'n moment wou je echt dat je gebarentaal kon zodat je teminste met hun kon praten...
Daarna gingen we tot 6 uur wat rusten. Toen we wakker werden stond het avondeten klaar en tijdens het eten gaf onze gids uitleg over de klim. Onze ongerustheid verdween al snel want we hadden een gids met veel ervaring. Hij bevestigde dat de klim aan ons tempo zou gedaan worden. We waren een team en goede communicatie (vermoeidheid, hoogteziekte,...) was het belangrijkste. Om 12 uur 's nachts werden we gewekt, het grote moment was aangebroken. Na het ontbijt (of ja nachtmaaltijd?) maakten we ons klaar en om 1 uur begonnen we aan onze klim. Met 3 maaltijden in 8 uur tijd zouden we zeker genoeg energie moeten hebben om de top te halen.
Eerst wandelden we 1 uur door het zand tot aan het begin van de gletsjer. Daar deden we de crampons aan onze schoenen, spanden we het touw tussen ons in en begonnen we aan de klim in de sneeuw. Het eerste uur viel goed mee: het was niet heel steil, we hadden geen last van de hoogte en onze gids gaf een goed tempo aan. Al snel haalden we de eerste groepen in. Er stond een strakke wind, bovenlip werd gevoelloos van de koude en we kregen een ongeloofelijke snotneus. We voelden ons echte klimmers (zie film The Vertical limit, maar dan zonder ongelukken! )
Daarna werd de klim steiler en werd het zwaarder voor onze benen. Af en toe moesten we dan ook stoppen, niet enkel om te rusten maar ook voor extra suikers (in de vorm van energierepen en chocolade). Naarmate we hoger kwamen haalden we nog meer klimmers in. De lucht werd ijler en het werd steeds kouder en de zwavelgeur werd sterker. Het sneeuwlandschap op de vulkaan was prachtig. We passeerden diepe kloven, ijspegels, grote sneeuwhopen,... wat heel indrukwekkend was. Na een tijdje klimmen kreeg ik al serieuze spierpijn in mijn benen en begon ik te twijfelen of ik het wel zou halen tot aan de top. Het eerste spannende moment was toen we over een smal brugje over een diepe kloof heen moesten. Lopen was de boodschap anders zouden we er wel eens doorheen kunnen zakken! Gelukkig geen Vertical limit toestanden . Volgens onze gids waren we op de helft, dit gaf mij een nieuwe boost. Maar de eerste symptomen van hoogteziekte kwamen te voorschijn, namelijk lichte hoofdpijn en voor Filip een beetje duizeligheid. Na een korte pauze, nog wat drinken en eten, waren de symptomen gelukkig terug verdwenen en begonnen we aan het laatste en zwaarste deel van de klim. De beklimming was veel steiler dan in het begin, dat vroeg veel kracht uit onze benen en soms moesten we zelfs onze handen gebruiken om naar boven te klimmen. We kwamen aan bij het moeilijkste en technische gedeelte: een 3 meter hoge ijsmuur. Onze gids ging eerst, deed voor hoe we moesten klimmen en bevestigde boven aan het touw. Daarna was het onze beurt, met behulp van een ijs-pikhouweel en onze crampons moesten we over de steile ijsmuur naar boven klimmen. Tijdens deze klim moesten we onze crampons en ijs-pikhouweel diep in het ijs hakken en ons omhoog trekken. Zeer vermoeiend en een beetje eng naast de diepe afgrond. Hier eenmaal voorbij begon het allerlaatste stuk. Zo'n 40 minuten steil omhoog. We moesten diep gaan en het vroeg al onze laatste energie. Het voelde als sterven, zeker de allerlaatste minuten. Maar de euforie dat we de top zouden halen gaf ons de laatste kracht die we nodig hadden.
We kwamen aan op de top en we bleken de eerste te zijn (terwijl we als laatste waren vertrokken!). De opluchting, blijdschap, vermoeidheid en het prachtige uitzicht deed ons huilen en lachen tegelijk. Wat een gevoel! We hadden de klim in 4 uur en 15 minuten afgelegd en waren juist voor zonsopgang aan de top toegekomen. De lucht kleurde helemaal rood en daarna kwam de zon te voorschijn. De top zelf was prachig, we hadden een goed uitzicht over de krater en daarrond waren verschillende pieken waar een beetje rook uit omhoog kwam. Na een half uur genieten van dit prachtspektakel kreeg Filip last van de hoogte (we zaten dan ook op 5897 meter!) en ook de gids gaf aan dat het tijd was om aan de afdaling te beginnen. Aan een hoog tempo renden we bijna de vulkaan af. Het uitzicht rond de vulkaan was prachtig, dit konden we tijdens de nacht niet zo goed opmerken. Op het einde begonnen we te struikelen van vermoeidheid en anderhalf uur later stonden we terug aan de refugio. Daar dronken we nog wat thee, maakte onze tas en daalden we terug af naar de parking. We reden met de jeep terug naar Machachi, zetten het materiaal daar af. We kregen er nog een tas thee en een stukje cake. Daarna wandelden we tot aan de hoofdbaan en hielden er een bus tegen om terug naar Quito te gaan.

We kwamen aan in de terminal en in een vlaag van vooruitziendheid kochten we al vast een ticket naar Lago Agrio voor onze jungle tour. We moesten deze nog boeken maar men had ons verzekerd dat er elke dag plaats was. Daarna gingen we onze jungle tour boeken. Maar toen bleek er voor woensdag geen plaats meer te zijn. Het busticket hebben we kunnen weggooien, dan zijn we eens voorbereid... We boekten de toer op donderdag, wat eigenlijk nog niet zo slecht was want dan hadden we meer tijd om weer eens te gaan shoppen. De rest van de dag hebben we voornamelijk uitgerust.
De volgende dag, 6 januari, waren we 3 jaar samen. Overdag zijn we gaan shoppen voor de jungle en 's avonds zijn we lekker gaan eten. Thx Filip! <3
Daarna moesten we de nachtbus richting Lago Agrio nemen.


Meer over onze jungle avonturen in de volgende blog!
 

Shopping in Quito - Oudejaarsavond - El Teleferiqo

We waren blij toen we na de lange reis naar Quito eindelijk toekwamen in ons hostel. 's Avonds hebben we nog een lekkere lasagne gegeten in het restaurant van het hostel, handig! En dan zijn we vroeg ons bedje in gekropen.

De volgende middag zijn we na de chek-out te voet vertrokken naar een ander hostel. Ondanks dat de prive-kamers allemaal volzet waren sprak dit hostel ons meer aan. We wouden zeker in een leuk hostel zijn voor oudejaarsavond en daar hadden we een dorm wel voor over.
Daar eenmaal aangekomen duurde het eventjes voor dat we een kamer hadden (iemand had niet uitgecheckt, waardoor wij naar een andere kamer moesten verhuizen enzo...). We hebben onze bagage afgezet en zijn daarna gaan shoppen.
Na 4 maanden travel-kledij (afritsbroeken, lelijke fleeces, trekkerschoenen, enzo...) had ik (Sangita) zin om leuke kleren te kopen voor oudjaarsavond.
We gingen eerst onze laatste peruviaanse soles wisselen en gingen dan richting shoppingcentrum El Jardin. In het begin verliep het shoppen niet zo vlot, ik was op zoek naar een kleedje en het enigste dat ik kon vinden was lelijke rommel. Na al een hele tijd in het shoppingcentrum rond te hebben gelopen had ik dan eindelijk een leuk kleedje gevonden. Nog even de prijs checken en dan richting kassa. Of ja dat dacht ik toch, maar toen bleek het kleedje 400 dolar te kosten! Oeps, een beetje boven budget... typisch!
Filip is nog naar de kapper geweest maar kleren hebben we die namiddag niet gevonden.
's Avonds zijn we nog eens Mexicaans gaan eten, mmmmmmm :p En de rest van de avond hebben we doorgebracht rond het vuurtje op het dakterras van ons hostel. Super gezellig.

De volgende dag was het weer tijd voor shoppen! We gingen nog eens terug naar shoppingcentrum El Jardin en waagde ook ik mij aan de equadoraanse kapper. Spannend, als dat maar goed komt! Ik had er in het begin niet veel vertrouwen in maar al bij al ben ik best blij met het resultaat. De dag voordien hadden we heel het shoppingcentrum al gezien en dus besloten we om naar een andere te gaan, namelijk El Bosque.
Daar vond ik al snel een kleedje maar de meeste winkels spraken ons niet echt aan. Dan nog maar eens met de taxi terug naar El Jardin (de taxichaufeurs hebben die dag goed aan ons verdiend!). Na nog een volledige dag shoppen hadden we dan eindelijk beide een feest-outfit.
Voor Filip een nieuwe broek, een hemd en nieuwe schoenen en voor mij een kleedje, kort truitje, sjaal, schoenen en panty's. Laat oudjaar nu maar komen! Zeker nog het vermelden waard was onze pannenkoek die we 's middags hebben gegeten, voor Filip een pannenkoek met spinazie, tomaat en kaasen voor mij een pannenkoek met vanille ijs, banaan, chocolade, nootjes en slagroom! Af en toe mag je je wel eens laten gaan he. Het was heerlijk!
's Avonds organiseerde ons hostel een grote bbq op het dakterras. Tijdens het eten leerden we onder andere een Deens koppel (Ia, Eszban) en een Amerikaans koppel (Shelly en Travis) kennen. We dronken een wijntje of pintje (of misschien ook wel meer dan 1...) en het was super gezellig aan tafel. Om 12 uur staken we wat vuurwerk af en was het tijd voor een echte Ecuadoriaanse traditie, namelijk de popverbranding. Dit is een traditie waarbij een levensgrote stoffen pop wordt verbrand waarop men schrijft wat men niet wilt meenemen naar het nieuwe jaar. Deze zaken worden dan samen met de pop verbrand en achter gelaten in het oude jaar. Na deze popverbranding en wat vuurwerk was het tijd om het nachtleven in te duiken. Ons hostel had een busje voorzien en we vertrokken met zo'n 20-25 mensen richting Mariscal, de uitgaansbuurt in Quito. We kwamen terecht in danscafe Tequila Sunrise. Het was er vooral heel gezellig omdat we er met een hele bende waren. Na 2 uurtjes waren we de R&B en de zatte dansende vrouwen op de toog (het was een beetje marginaal..) beu en besloten om samen met Jenna naar discotheek Bleus te gaan. Dit was ons aangeraden door een verkoopster uit het shoppingcentrum, ze zouden er elektronische muziek draaien. Joepie!
Daar eenmaal aangekomen met de taxi moesten we wel even aanschuiven en de inkom bleek niet zo goedkoop maar eenmaal binnen was het dik feest!
Het was een grote discotheek met heel veel mensen en met goede elektronische muziek. We kwamen onmiddelijk in de sfeer en waanden ons in de Noxx in Antwerpen. We dansten er tot in de vroege uurtjes en om half 6 lagen we dan moe maar zeer tevreden en een beetje zatjes in ons bed.

De volgende dag hebben we (vooral ik) de hele dag in ons bed gelegen. De combinatie alcohol en hoogte gaan blijkbaar niet zo goed samen... In de late middag was het tijd voor kater voedsel: chips en fruit. 's Avonds zijn we nog iets gaan eten en daarna vroeg gaan slapen.

De volgende dag zijn we met de taxi naar new-town gereden om te informeren voor excursies naar de vulkaan Cotopaxi en naar het amazonewoud.
We boekten bij reisagentschap Gulliver een 2 daagse trekking die ons (hopelijk!) tot aan de top van de 5897 meter hoge actieve vulkaan zou brengen. Spannend!
Om ons voor te bereiden gingen we 's middags naar de teleferiqo. We aten er eerst een broodje en na lang aanschuiven bracht deze teleferiqo ons op een hoogte van 4100. Eenmaal aangekomen wandelden we richting de top van de daar achterliggende berg van zo'n 4700 meter. Het was mooi weer en we hadden er een prachtig uitzicht over de vallei en de stad, de bergen en de vulkanen. Het was een behoorlijke klim met enkele steile stukken en na zo'n 2 uur stappen besloten we bij gebrek aan gepaste schoenen (sandalen) niet tot helemaal aan de top te klimmen (nog zo'n 100 meter verder). We daalden terug af en namen de teleferiqo terug naar beneden. Daar namen we de taxi richting El Jardin om nog maar eens te gaan shoppen. We hadden nog handschoenen, sjaals en zonnebril nodig. Als afsluiter aten we op het bovenste verdieping van het shoppingcentrum een heerlijke gourmet. Echt lekker.
Toen we klaar waren met eten bleek het shoppingcentrum al gesloten en was het een ware doolhof door de parkeergarage om de uitgang te vinden.
We zijn terug naar het hostel gegaan en hebben daar eerst onze rugzakken voor de beklimming van de Cotopaxi gemaakt en zijn dan gaan slapen.
 

Chiclayo - El Señor de Sipan - the road to Quito!

Rond een uur of zeven 's avonds kwamen we aan in Chiclayo. Voor één keer hadden we onze kamer op voorhand geboekt via ons hostel in Trujillo, omdat we dan een korting kregen op de prijs van de kamer. Ook kregen we een speciaal prijsje voor de excursie die we daar ter plaatse wouden boeken (af en toe mogen we wel eens gemakzuchtig zijn!). Er was ons beloofd dat iemand ons aan de terminal in Chiclayo zou komen ophalen en dat bleek nog waar te zijn ook, over service gesproken! Het enige minpunt was dat we eigenlijk geen idee hadden in wat voor hostel/kamer we terecht zouden komen, maar dat bleek uiteindelijk goed mee te vallen. De kamer was behoorlijk, alleen de lakens roken nogal muf, bah!
's Avonds gingen we nog op zoek naar een vegetarisch restaurantje, maar uiteindelijk kwamen we (alweer) terecht bij een pizzeria. Peru (vooral in het noorden) is nog niet echt veggie-minded, daar moet dringend verandering in komen! We hadden eigenlijk niet zoveel zin in pizza (vanwege een aantal recente, slechte ervaringen), maar wonder boven wonder was de pizza echt overheerlijk! Daarna hadden we zin om nog iets te gaan drinken (en als het even kon onze salsa-skills nog wat te oefenen) en dus gingen we op zoek naar een leuke bar/peña. We kwamen terecht in de 'Premium', een beetje zoals de peña in Trujillo maar veel stijlvoller. Geen live-muziek dit keer, maar wel een heleboel salsa- en cumbia-beats (het is moeilijk om het verschil tussen de twee uit te leggen, ´t klinkt allemaal een beetje hetzelfde :p). Na een cocktailtje hadden we genoeg moed verzameld om een dansje te wagen in onze eigen salsa-stijl! We waren alletwee behoorlijk moe, dus hebben we het die avond niet te laat gemaakt. Rond middernacht waren we terug in het hotel en doken ons bedje in!

De volgende ochtend werden we rond 10uur opgehaald aan het hotel voor onze excursie. De eerste stop was de Casa de la Luna, het archeologisch museum van Sicán. Het museum schetst een beeld van de Lambayeque beschaving en toont ook een replica van de vindplaats van de 'heer van Sicán' (een belangrijke koning uit deze periode, 600-1100 n.Chr.). Eerst kregen we wat uitleg over de leefgewoontes van de Lambayeque en het natuurfenomeen die een grote invloed had op hun cultuur: El Niño. Het museum toonde ook hoe de 'Heer van Sicán' en zijn opvolger teruggevonden werden tijdens archeologische opgravingen in de streek. Je kon er zien hoe ze begraven werden (de ene ondersteboven en onthoofd, de andere zittend en omringd door talrijke graven met vrouwen) en de voorwerpen die mee in het graf geplaatst werden om mee te kunnen nemen naar hun volgend leven. Ook kregen we wat uitleg over hoe ze potten bakten en metaal bewerkten, iets waar de Lambayeque zeer bedreven in waren. Het meest indrukwekkende deel van de rondleiding was een bezoek aan de 'goudkamer' met allerlei gouden en/of vergulde sierraden, maskers en andere rituele voorwerpen. Ongelooflijk hoe deze voorwerpen met zeer fijne details afgewerkt werden!
Op het einde van de rondleiding wachtte ons nog een verrassing: een man in de traditionele klederdracht van de koning van de Lambayeque sprak ons toe in de oude taal van deze beschaving.

Daarna gingen we op weg naar de piramides van Tucume. Onderweg reden we langs suikerriet- en rijstvelden en zagen we de lokale bevolking zwemmen in de kanalen die zorgen voor de irrigatie van deze velden. Zonder deze kanalen (waarlangs het water uit de bergen naar de lagere, drogere gebieden wordt gevoerd) zou landbouw onmogelijk zijn in deze woestijnachtige streek.
Aangekomen bij de vindplaats van Tucume wandelden we eerst naar een uitkijkpunt vanwaar je een goed beeld krijgt van de verschillende piramides, waaronder de 'Huaca Larga', een bouwwerk van meer dan 700m lang! Dit complex is een overblijfsel uit de Chimu-beschaving. Veel piramides zijn door erosie en regen niet meer dan vage bergen en onze gids wist ons te vertellen dat er nog maar een heel klein deel van deze site blootgelegd is. Vanop de top van een kleine berg kon je in de verte, midden tussen de bomen, nog een aantal andere Chimu-tempels zien liggen. In totaal zijn er in de omgeving zo'n 26 piramides teruggevonden. Men vermoedt dat dit een zeer heilige plaats moet zijn geweest. Zelfs nu komen er nog sjamanen (medicijnmannen) op deze plaats zuiveringsrituelen uitvoeren!
Het aanpalende museum gaf nog wat meer uitleg over de Chimu-beschaving en hun gewoontes. Daarnaast kregen we er een overzicht van de verschillende beschavingen uit de streek en hoe de ene de andere opvolgde.

Laatste stopplaats voor die dag was het museum van de 'Heer van Sipan' (niet te verwarren met Sicán!) over één van de belangrijkste archeologische vindplaatsen in Peru van de laatste 50 jaar. In Sipán, zo'n 30km van Chiclayo, werden bij een grote tempel verschillende begraafplaatsen teruggevonden. Twee van deze graven behoorden toe aan koningen van deze beschaving. Uit DNA-onderzoek blijkt dat ze tot dezelfde familie behoorden, vermoedelijk overgrootvader en achterkleinzoon... of zoiets :p Deze zijn in dit museum gereconstrueerd, samen met het graf van een hogepriester die na de koning de meest invloedrijke persoon was.
Het museum bestaat uit drie verdiepingen, waarbij elke verdieping in teken staat van één van deze graven. Niet alleen kon je er een replica van de begraafplaats bekijken, maar ook de juwelen, de kledij en wapens waarmee deze personen begraven werden. In deze graven vond men ook overblijfselen van andere personen, waaronder een lijfwacht (die het graf moest bewaken), enkele vrouwen (concubines) en ook een hond en een lama. Deze moesten de persoon in kwestie begeleiden in het leven na de dood.
De belangrijkste voorwerpen werden teruggevonden in het graf van de 'heer van Sipán' - senior, het oudste graf van de drie. Het gaat om originele stukken die perfect gerestaureerd zijn. Gouden juwelen met zeer gedetailleerde tekeningen, scepters in goud en zilver (als teken van maan en zon), beschermende borstplaten gemaakt van minuscule schelpjes (sommigen zo klein dat je enkel met een vergrootglas het gaatje kon zien waar de touwtjes doorheen liepen), enorme neusplaten in de vorm van de maan, gouden sandalen,... te veel om op te noemen. Zeer indrukwekkend en heel interessant en het oog voor detail is buitengewoon. Ook al gaat het om een museum en niet de originele vindplaats, toch schetsen de foto's (zowel van de opgravingen als van de restauratie), de originele stukken (waaronder de echte skeletten van beide koningen') en de reconstructies van de grafkamers een heel goed beeld van deze ontdekking.

Na het bezoek keerden we met het busje terug naar Chiclayo. We lieten de bus nog even stoppen aan de busterminal van 'Chiclayo Express' om te informeren naar bussen richting Piura, waar we diezelfde avond nog naartoe wouden reizen. Er bleek nog plaats te zijn op de laatste bus dus lieten we ons bij het hotel afzetten, maakten snel onze rugzakken klaar en checkten diezelfde avond nog uit. Met een taxi reden we dan terug naar de terminal. Daar aangekomen bleek echter dat er geen plaats meer was op de bus! Na enkele vruchteloze pogingen om naar andere busmaatschappijen te bellen, lieten we ons door nog een andere taxi naar de terminal van Linea brengen. Maar ook daar waren alle plaatsjes op de bus naar Piura al verkocht, grommel! We kochten dan maar onze bustickets voor de volgende dag en gingen met onze rugzakken terug naar het hotel... om daar opnieuw in te checken :p
Die avond aten we nog iets in een Chifa (chinees restaurant) en gingen daarna terug naar het hostel.

De volgende ochtend terug naar de terminal van Linea en om 10u konden we dan eindelijk vertrekken naar Piura, vanwaar we een poging wilden wagen om naar Ecuador te reizen. Rond 13h kwamen we aan in Piura en kochten daar ons ticket richting Guayaquil. De bus vertrok pas rond 18h30, dus hadden we nog even tijd om iets te gaan eten. Helaas was ik (filip) nog ziek (de Chifa was blijkbaar niet zo goed bevallen!) en kon enkel Sangita genieten van het lunchmenu in een vegetarisch restaurantje aan de Plaza de Armas. Daarna nog wat boodschappen doen, nog eventjes op internet gegaan om nog een stukje blog te schrijven en dan terug naar het busstation van CIFA voor de bus naar Guayaquil.
De bus was minder luxueus dan verwacht en de airconditioning lekte, dat beloofde een leuke rit te worden! Rond middernacht kwamen we aan bij de grens en na een heleboel formaliteiten (stempels hier, bagagecontrole daar, nog meer stempels) waren we dan eindelijk in Ecuador!
Rond 6u 's ochtends kwamen we aan in Guayaquil en gelukkig konden we een uurtje later al vertrekken richting Quito, waar we nieuwjaar wouden vieren. Na nog eens 8-9 uur bus langs heel veel bananenplantages (waarbij we zelfs plantages van Chiquita zagen!), huizen op palen, valleien, bossen, rare palmbomen en nog veel meer prachtige landschappen kwamen we dan aan in Quito!

Meer over onze avonturen in Quito in onze volgende blog!
 

Kerstmis in Trujillo - Chan Chan - Huaca de la Luna

Eenmaal aangekomen in Trujillo namen we een taxi naar het centrum op zoek naar een hostel. De eerste die we bezochten was heel vuil, geen optie dus. En de tweede boven onze prijsklasse. Gelukkig waren ze wel bereid wat van de prijs af te doen. Het voordeel van het laagseizoen. Eerst met een bang hartje mijn rugzak open doen op zoek naar onze camera. Gelukkig konden we opgelucht ademhalen. Hij zat nog in een andere tas in de rugzak. Oef!! 2 keer een gestolen camera is al meer dan genoeg! Ik ben daarna in bed gaan liggen en heb geslapen tot 's middags terwijl Filip zijn boek uit las.

In de namiddag zijn we naar de ruines van Chan chan gegaan. Deze ruines stammen af van de Chimu beschaving die tussen 800 en 1300 na christus leefden.

Eerst bezochten we de regenboog tempel, een adobe pyramide met mooie tekeningen op de muren. Wel grotendeels gerestaureerd. Deze tempel werd gebruikt voor rituelen en offers.

Daarna bezochten we een museum over Chan chan en de Chimu beschaving. Na een interessante rondleiding reden we met het minibusje naar de ruines, die zich over een enorm terrein uitstrekken. Chan chan was de hoofstad van deze beschaving die volgde op de Mochica beschaving. Het is een geheel van stadsmuren, tempels en een heleboel koninklijke paleizen (voor elke koning werd een nieuw paleis gebouwd). Van de meeste ruines blijft door erosie en onder andere een El Niñio (1998) niet veel meer over maar 1 paleis is wel grotendeels gerestaureerd, namelijk de Tschudicitadel. De omvang er van was indrukwekkend. We kregen uitleg over de functie van het paleis en de gewoonten van deze stam en kregen een goed beeld over het leven in die tijd.

Na het bezoek stopten we nog in een klein kuststadje vlakbij Trujillo. Daarna keerden we terug naar het hotel en besloten we op zoek te gaan naar een leuk restaurantje om kerst avond door te brengen. Dit was echter geen succes en na lang zoeken namen we genoegen met een simpele bistro. Waar we al bij al toch redelijk lekker gegeten hebben. Het was toch nog een gezellige avond en de ober deed goed zijn best om alles naar onze zin te maken. Daarna zijn we terug naar ons hostel gegaan, hebben we er nog een film gekeken en zijn dan gaan slapen.


Op kerstdag hebben we uitgeslapen (wat we goed konden gebruiken!) en zijn we daarna lekker gaan ontbijten (in dezelfde bistro als de avond voordien).

Het was prachtig weer (25 graden!) en we besloten om een wandelingetje door de stad te maken. We wouden de Plaza de Torros (arena voor stierengevechten) bezoeken dat zich buiten het historisch centrum bevindt. Blijkbaar niet zo'n veilige buurt wat al snel werden we gevolgd door een politie op de motor die niet van onze zijde week tot we weer veilig terug in het centrum waren. Het centrum van de stad is niet zo groot dus waren we snel rond. We zijn dan nog eventjes op een bankje gaan zitten op de Plaza de Armas. Grappig om te zien hoe de Peruvianen hier met het hele gezin naar toe komen om een fotootje te nemen bij de (Afschuwelijke!) kerststal en de vele andere versieringen op het plein. En voor ons blijft kerst in de zomer toch een rare belevenis.

De rest van de dag hebben we nuttig gebruik gemaakt om onze blog bij te werken. 's avonds na alweer een onsuccesvolle zoektocht naar een restaurant kwamen we opnieuw terecht bij onze vertroude bistro! Zielig he... We gingen beide voor een pasta maar die waren spijtig genoeg echt niet lekker. We wouden in een ander restaurantje een dessert eten maar deze was volzet. Dan maar 2 stukjes taart om mee te nemen naar ons hotel! Dat heeft nog wel heel goed gesmaakt. Maar zoet!! Ze maken de taarten hier echt mierzoet (en niet alleen taart). Echte sugar-addicts hier in Peru!

Na een film op onze hotel kamer besloten we kerstdag in stijl te eindigen. We gingen eerst iets drinken in het Cafe de Museo dat volledig in het teken van Parijs staat (en door een franse kunstenaar ingericht). De inrichting was knap, vooral de grote apotheek-kast, de oude toog en de antieke kassa. Jaja 3 maal aan de hendel draaien en hij gaat open! Ook hingen er veel affices en schilderijen. De sfeer ging echter wel wat verloren door het ontbreken van muziek, spijtig. Na een cocktailt besloten de avond ergens anders voort te zetten. We kwamen terecht in een Peña, een ware salsa-theek waar een live bandje aan het optreden was.

Uitgaan in Peru is toch heel iets anders dan bij ons. Er is 1 grote dansvloer omringd door een heleboel taffeltjes, waar iedereen zit. En afhankelijk of het liedje populair is of niet staat iedereen op om te dansen of blijft men zitten. Na afloop van dat liedje gaat men terug op zijn plaatsje zitten. En zo gaat dat de hele avond door.

Zelf hebben ons ook aan enkele dansjes gewaagd maar we zullen nog wat salsa lessen nodig hebben om minder uit de toom te vallen!

Het was een heel gezellige avond en rond een uur of 2 zijn we dan terug naar ons hostel gegaan.

Om kwart voor 11 werden we opgehaald om naar en Huaca de la Luna te gaan. In de bus kwamen we er achter dat we de enige 2 waren voor de engelstalige gids. Een prive gids is altijd leuk! De Huaca de la Luna was een belangrijk ceremonieel centrum voor de Mochica-beschaving en is eigenlijk een complex van verschillende verdiepingen. Elke verdieping is eigenlijk een nieuwe tempel, waarbij het oude gedeelte met zand werd gevuld en als basis diende voor het nieuwe gedeelte. In totaal telt deze tempel vermoedelijk vijf of zes verdiepingen. Op dit moment zijn er nog altijd opgravingen aan de gang dus wie weet wat er nog allemaal ontdekt wordt! Wat op ons veel indruk maakte, waren de goed bewaard gebleven reliëf-tekeningen op de muren. Zo waren er een heleboel afbeeldingen van de berggod, de belangrijkste godheid tijdens de Mochica-beschaving, ook wel 'De Moordenaar' genoemd.  Andere afbeeldingen tonen geometrische figuren en verschillende diersoorten (elk met hun eigen betekenis voor de Mochica), maar de meest indrukwekkende was toch wel de afbeelding over het ontstaan van de wereld/universum volgens deze beschaving. Onze gids zelf wist ons nog een heleboel andere details te vertellen over deze tempel en haar enthousiasme werkte echt aanstekelijk! Ook wist ze ons te vertellen op welke manieren de archeologen proberen om de site zo goed mogelijk te bewaren (gebruik van speciale chemicaliën voor het beschermen van de kleuren van de tekeningen, verzamelen van informatie over de invloed van het klimaat op de ruïnes en zelfs de invloed van het bezoek van toeristen aan deze site).

Ook zagen we vanuit de Huaca de la Luna de piramide van de Huaca del Sol liggen, het hoogste bouwwerk van Peru (40m hoog). De piramide zelf konden we niet bezoeken maar hoogstwaarschijnlijk gaat het om een tempel met ongeveer dezelfde bouwstijl en functie als de Huaca de la Luna. Er zullen nog veel opgravingen nodig zijn om de geheimen van deze tempel te onthullen (als we onze gids mogen geloven).

Als kers op de taart wist ze ons nog te vertellen dat vlakbij de berg waartegen de Huaca de la Luna werd gebouwd (als eerbetoon aan de berggod), een afbeelding zou teruggevonden zijn die gelijkenissen vertoont met de Nasca-lijnen. Het zou gaan om een spin van bijna 500m! 

Na het bezoek keerden we terug naar ons hotel, pikten daar onze rugzakken op en vertrokken naar de busterminal voor de reis naar Chiclayo, een rit van ongeveer drie-vier uur. Dit zou onze laatste stopplaats worden in Peru, waarover meer in onze volgende blog!


 

Huaraz - Chavin de Huantar en Wilcahuain

's Ochtends kwamen we rond 6:30 aan in Huaraz. Toen we na het verlaten van de busterminal eindelijk al de taxichaufeurs van ons af hadden kunnen schudden waren we te voet op weg naar onze hostel. In het begin was het eventjes zoeken want niet al de straatnamen stonden op het kaartje van ons boek (handig!) en daarbij waren er geen straatbordjes. Met een beetje hulp van de plaatselijke bevolking vonden we ons hostel toch vrij snel. We hebben ons eerst eventjes opgefrist en zijn dan onmiddelijk op zoek gegaan naar een bus richting Chavin de Huantar. Ons oorspronkelijk plan was om met een colectivo te gaan maar we werden door een eigenaar van een reisagenschap aangesproken om met hun bus te gaan. De prijs was hetzelfde en de bus zag er veel beter uit. Bij vertrek werd wel duidelijk dat we niet de bus zouden nemen die ze ons hadden laten zien maar wel een minibusje. En bovendien vertrokken we pas een uur later dan gepland. Op dat moment waren we behoorlijk slecht gezind maar achteraf gezien kregen we er nog een gids en de ingang van het museum gratis bij. Dus al bij al een goede deal

De weg was in een vreselijke staat en daardoor duurde de rit 3,5 uur! Bij het naderen van een brugje moesten we allemaal uitstappen. Wij moesten er eerst te voet over en daarna volgde het lege busje. Het werd al snel duidelijk waarom, de brug stond namelijk op instorten! De vrachtwagens mochten er niet meer op en moesten door de rivier (met veel water en behoorlijke stroming) rijden!

Ook stopten we nog eventjes bij een lagune, deze was niet zo bijzonder. Toch nog enkele fotootjes nemen en dan waren we terug op weg.

Eenmaal aangekomen in Chavin begon het te gieten! Gelukkig hadden we onze poncho's mee. Onze gids gaf ons heel veel informatie over deze stam. Spijtig genoeg sprak hij heel snel spaans en was het voor Filip moeilijk om alles te verstaan (en voor mij al helemaal onmogelijk!). Toch kwamen we veel te weten over hun rituelen en gewoonten.

De goden die ze aanbaden waren de arend, de jaguar en de slang. Meer dan 3000 jaar geleden zagen zij de vormen van deze dieren in de omringende bergen. We moesten onze fantasie heel erg gebruiken om deze te herkennen. Volgens mij hadden ze een beetje te veel cactus-sap op. Dit gebruikten ze als hallucinerend middel om met de goden te kunnen communiceren. Deze ruines werden gebruikt voor religieuze rituelen en werd gezien als het religieus middelpunt van de wereld. Verder kregen we nog wat uitleg over de bouw ervan en hoe deze op verschillende manieren tegen aardbevingen bescherming bood. Het is indrukwekkend hoe goed deze ruines bewaard zijn gebleven. Spijtig genoeg is meer dan de helft van deze ruines nog niet uitgegraven, dit door een tekort aan financiele middelen. Volgens onze gids hecht de regering enkel belang aan Cusco en de heilig vallei (o.a. Machu Picchu dat enkel zo'n 500 jaar oud is). Wat volgens ons onterecht is!

Daarna gingen we nog naar een museum waar een heleboel overblijfselen van deze stam te bezichtigen zijn. We zagen daar o.a. aardewerken, werktuigen, beelden van beschermgoden,... Ze waren heel erg bedreven en werkten heel gedetailleerd, indrukwekkend!

De lunch die daar op volgde sloegen we over want er was niet 1 vegetarische optie. Gelukkig hadden we nog een paar broodjes mee. Daarna was het tijd voor de terugweg.

We waren dood op toen we eindelijk toekwamen in Huaraz, toch hebben we nog wat gekookt (eindelijk weer een hostel met keuken!) en zijn we daarna gaan slapen.


De volgende dag hadden we nog een tour geboekt bij hetzelfde reisagentschap. Bij aankomst bleek niemand op de hoogte. Wel kregen ze het voor elkaar om een half uur later een gids te laten komen die ons vergezelde richting de ruines van Wilcahuain. Na een ritje met een kleine colectivo kwamen we aan bij deze ruines die een overblijfsel zijn van de Wari cultuur. De ruines bestonden uit 2 delen, een grotere en een kleinere site. Het waren pyramide vormige oude begraafplaatsen voor de adel. De bovenste verdieping werd gebruikt voor religieuze ceremonien. Het gewone volk werd in kleine chupas rond deze pyramide begraven. De ruines zijn zo'n 1000 jaar oud, niet zo groot maar wel goed bewaard gebleven. Er was ook een kleine museum. Waar we gelukkig wat meer uitleg konden vinden dan het kleine beetje dat onze gids ons kon vertellen (en daarbij had hij zich van jaartallen vergist, een paar eeuwen maar...!). Daarna wandelden we ongeveer een uurtje door het peruviaanse platteland om dan een busje te nemen naar het warm water bad in Monterey. We passeerden nog een weeshuis (dat enkel op vrijwilligers draait, halleloeja Belgie en ons sociaal systeem!), kleine huisjes, een paar koeien en wat schapen. Daar namen we afscheid van onze gids en kwamen we voor de onaangename verrassing te staan dat we de terugreis zelf moesten betalen (ons anders beloofd!). Het was maar 1 sol maar toch... Het zwembad was aangenaam maar spijtig genoeg was een groot deel gesloten. Na een tijdje weken moesten we er door een zware onweersbui uit.

De vermoeidheid begon door te wegen en ik heb in de namiddag nog een dutje gedaan terwijl Filip onze blog bijgeschreven heeft.

' s Avonds zijn we in een zogenaamde vegetarische pizzeria gaan eten. In werkelijkheid een gewone pizzeria met enkele vegetarische gerechtjes. Het eten was niet zo goed en over de bediening zullen we maar zwijgen... Daarna gingen we naar de terminal om er een nachtbus richting Trujillo te nemen.

Dit werd een van onze ergste busreizen tot nu toe. Er was geen plaats meer in de cama bus en dus moesten we reizen met een economico. We hadden heeeel weinig beenruimte. Zelf ik met mijn korte beentjes had niet voldoende ruimte (en Filip moest bij gevolg met zijn benen achter zijn oren zitten) en de zetels gingen amper naar achter. Daarbij was het nog eens super warm in de bus en tot overmaat van ramp dachten we dat we onze camera weer (!) verloren hadden. Tijdens deze rit werd ik ook wagenziek en moest ik overgeven. Geslapen hebben we amper gedaan.


 

Arequipa - Nasca - Lima

Na een nachtje trippen met de bus kwamen we 's ochtend rond 7.30u aan in Arequipa. Deze stad heeft als bijnaam de 'Witte Stad', vanwege de vele witte gebouwen. We willen echter toch even melden dat dit zwaar overdreven is. De gebouwen zijn niet eens echt wit, eerder grijzig. Bovendien zijn er nog veel huizen met andere kleuren. Afin, we willen niet muggeziften, maar het moest ons toch even van het hart!

De taxi bracht ons tot bij een hostel, maar aangezien we toch niet helemaal tevreden waren, gingen we nog gauw twee andere hostels checken (deze keer moesten we gelukkig niet de halve stad doorkruisen). We kwamen uiteindelijk terecht in Hostal Santa Catarina, op een boogscheut van de Plaza de Armas. Na het inchecken was het hoog tijd voor een lekker ontbijt. We kozen voor een vegetarisch restaurantje, Lakshmivan, en genoten er van een stevig ontbijt. Daarna was het tijd om op zoek te gaan naar een nieuw fototoestel. De eigenaar van het hostel had ons doorverwezen naar een soort elektronica-markt en daar vonden we voor een behoorlijke prijs een leuk fototoestel (niet van een brolmerk dit keer) en alle toebehoren. Dan snel terug naar het hostel (batterij opladen en camera in veiligheid brengen) en dan naar de plaatselijke ambachtsmarkt voor een rondje souvenirs jagen en onderhandelen! Na veel twijfelen, discussiëren over de prijs en allerlei schijnbewegingen kwamen we met een hele hoop spulletjes terug in ons hotelletje aan. Daarna wouden we gaan eten, maar in een laatste vlaag van koopwoede kocht Sangita nog snel twee souvenirtjes waar ze voordien nog over twijfelde.

's Avonds aten we nog eens in hetzelfde veggie-restaurant (lekker!!) en dronken nog een cocktailtje in een gezellige bar (met live muziek). De rest van de avond hebben we nog eens goed gefeest op een reggae-avondje in een club vlakbij het hostel. Superleuke avond (alweer met live muziek) en we kwamen zelfs 2 Vlamingen tegen! Moe maar tevreden kropen we rond een uur of twee ons bed in.


De volgende dag hebben we toch een beetje uitgeslapen en zijn daarna naar de post gegaan om alle souvenirs en andere spulletjes naar België te sturen. Dure grap! Maar bon, het is voor een goed doel. Dan was het hoog tijd voor een ontdekkingstocht door de stad, want diezelfde avond vertrokken we met alweer een nachtbus naar Nasca. We bezochten eerst een archeologisch musuem met een zeer goed bewaarde mummie ('Juanita'), geofferd door de Inca's op de top van een vulkaan. Interessant musuem met een grote collectie artefacten en een zeer indrukwekkende mummie met perfect bewaarde huid en haren, tanden,... alsof je naar een pas gestorven Inca-meisje keek. De gids gaf ons nog een interessante uitleg over de Incas en de oorsprong van 'Juanita'.

Daarna liepen we kris kras door de stad, op zoek naar mooie gebouwen, leuke plazas en andere foto-waardige plaatsjes. Wat vooral mooi was waren de besneeuwde bergtoppen rond Arequipa. Toen we die avond bij een Italiaan een lekkere tomatensoep en pasta bestelden, hadden we vanop het dakterras een prachtig uitzicht over de stad en de bergen. Het hoogtepunt van de dag! Dan terug naar het hostel, rugzakken ophalen en met de taxi naar de terminal.


Na een vermoeiend rit kwamen we rond een uur of zes aan in Nasca. We werden meteen bestormd door een tiental taxi-chauffeurs en proppers die ons allemaal naar de luchthaven van Nasca wouden brengen voor een vlucht over de Nasca-lijnen. Een beetje overdonderd door al dat geroep en getier besloten we om onze toevlucht te zoeken bij het dichtsbijzijnde politiekantoor om daar wat te bekomen. De politie-agenten ontvingen ons heel vriendelijk en raadden ons aan om pas over een uurtje met de taxi naar de luchthaven te gaan (aangezien deze op dat moment nog gesloten was). We maakten een praatje met één van de agenten die erg geïnteresseerd was in onze reis, België,... alles gewoon! Daarna hield hij nog een taxi voor ons tegen en uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren aan op de luchthaven. We konden onmiddellijk een vlucht boeken en zaten een kwartiertje later al in een vliegtuigje, samen met drie tsjechen. De vlucht zelf was indrukwekkend: de Nasca-lijnen zijn wel net iets minder goed te zien dan op de meeste foto's (photoshop?), maar het mysterie heeft wel een grote aantrekkingskracht. Ook de tekeningen zelf zijn zo gedetailleerd dat je je afvraagt (samen met miljoenen anderen) hoe ze zo precies gemaakt konden worden... en vooral waarom! Foto's nemen was helaas niet zo gemakkelijk omdat het vliegtuigje voortdurend allerlei gekke bochten maakte. Met behulp van enkele aanwijzingen van de piloot kregen we (met enige moeite) alle Nasca-afbeeldingen te zien: spin, kolibrie, papegaai, aap,.... te veel om op te noemen. Ook onze magen werden serieus op de proef gesteld! Gelukkig hadden we die ochtend niet ontbeten, anders was de vlucht een stuk minder aangenaam geweest .

Na een geslaagde landing kregen we nog een film te zien over de oorsprong van de Nasca-lijnen, of ja, één van de vele theorieën rond deze lijnen. Het zou gaan om tekeningen om met de goden te communiceren, meer specifiek om te vragen naar water. Blijkbaar zou er in die periode een grote droogte geweest zijn, waardoor de Nasca-stam steeds grotere afbeeldingen en tekens gingen maken (de lijnen zouden het resultaat zijn van honderden processies volgens exacte patronen, dieren die een grote rol speelden in de cultus van de Nasca-stam). Andere theorieën hebben het dan over aliens of een soort kosmische kalender. Wij geloven in de theorie die ook in de film als meest plausibel naar voren werd geschoven (communicatie met de goden -> de smeekbede om water).


Een paar uur later zaten we alweer in een taxi richting centrum, waar we op zoek gingen naar een bus die ons nog dezelfde dag naar Lima kon brengen. Dit verliep vlotter dan verwacht en rond een uur of 19h kwamen we vermoeid in Lima aan. We kwamen er terecht in een zeer gezellig en huiselijk hostelletje... echt bij de mensen thuis! De avond van onze aankomst was de hele familie bezig cadeautjes te maken voor de kindjes van een weeshuis in Lima, ontroerend! We besloten meteen om zelf ook een kleine schenking te doen aan het fonds voor deze weeskinderen. Daarna wouden we nog 'eventjes' naar het centrum van Miraflores wandelen (de wijk in Lima waar we logeerden), omdat daar volgens onze twee reisgidsen een heleboel vegetarische restaurantjes waren... of misschien ook niet, want na meer dan een uur wandelen hadden we nog geen enkel van deze restaurantjes gevonden. Uiteindelijk kwamen we terecht in een biowinkeltje met cafetaria waar ze heerlijke quiches verkochten. Na het dessert (kastanjetaart) gingen we tevreden terug naar het hostel. Hoog tijd voor een welverdiende nachtrust!! Of toch niet, want eerst raakten we nog aan de praat met een koppel Amerikanen en een Nederlander en uiteindelijk lagen we pas rond 1u in ons bed! (het leven van een reiziger is toch wel vermoeiend zenne)

We besloten om de volgende ochtend lekker lang uit te slapen en tegen de middag zaten we uitgerust aan de ontbijttafel. We gingen opnieuw richting Miraflores, om deze wijk wat beter te leren kennen. Als eerst bezochten we de Huaca Pucllana, een ruïne van een religieus centrum ten tijde van de Lima-beschaving (200 - 700 n. Chr.). Een enorme pyramide van adobe-blokken (met de hand gemaakte bouwstenen van modder en stro) in het midden van de stad, echt indrukwekkend! Spijtig genoeg was onze gids minder indrukwekkend en moesten we de informatie bijna uit haar mond sleuren, anders waren we helemaal niets te weten gekomen. Maar kom, het bezoek zelf was wel interessant en vooal de afmetingen van de ruïnes (vroeger 20 hectare, nu nog 2 hectare) spraken tot de verbeelding. Miraflores zelf vonden we niet zo bijzonder, maar wel heel gezellig.

Daarna wandelden we te voet van Miraflores naar Barranco, een ander deel van Lima, gelegen aan het water. Deze wandeling hadden we een beetje onderschat (ver!), maar het loonde wel de moeite want we kregen een prachtig stukje lima te zien. Mooie pleinen en parken, een prachtig uitzicht over het water en alsof dat nog niet genoeg was, werden we ook nog eens getrakteerd op een romantische zonsondergang. Kortrom, een mooie afsluiter van de dag. Daarna begon een tweede zoektocht naar een restaurantje voor die avond, maar die liep alweer op een sisser af en dus werd het (voor de verandering) pizza in DE pizzastraat van Lima. De ene pizzatent na de andere en je wordt er constant door obers lastig gevallen die je op allerlei manieren in hun restaurant proberen te lokken. Ach ja, het was wel een speciale ervaring en de pizza was best nog wel lekker.

Een leuk weetje: sommige backpackers kom je constant opnieuw tegen, zoals bijvoorbeeld een Duits koppel dat ons al 'achtervolgt' sinds het bezoek aan Machu Picchu (en die we die avond opnieuw tegenkwamen in Lima)! We vinden het wel een eer dat we twee fans hebben Andere mensen DENKEN dan weer dat ze je al vijf keer tegengekomen zijn, maar eigenlijk zie je ze pas voor de eerste keer (zoals bijvoorbeeld een Fransman in Nasca). Nog andere mensen spreken je aan omdat ze je herkennen, maar helaas weet je zelf niet meer wie die mensen nu precies zijn (één of andere kerel in Machu Picchu, waarvan we nog steeds niet met zekerheid weten waar we hem zijn tegengekomen en wie hij eigenlijk is!!)... al deze situaties zorgen vaak voor hilarische situaties! Het backpackers-wereldje is in ieder geval veel te klein :p


De volgende dag bezochten we het echte centrum van Lima. In tegenstelling tot wat heel wat backpackers beweren, vonden wij Lima best wel een mooie stad. Ok, het is er verschrikkelijk druk en sommige gebouwen zijn echt gedrochten, maar de stad is zeker een bezoek waard. We zagen een heleboel prachtige koloniale en neo-koloniale gebouwen, mooie plazas, leuke winkelstraten en zelfs een echte Chinese wijk! (Chinatown) In diezelfde wijk zag je ook overal kleine winkeltjes waar ze maskers, kostuums, hoedjes,... verkochten voor oudjaar, supergezellig! We kregen er zelfs al een beetje een carnaval-gevoel bij :p We kochten er ook nog een paar souvenirs, maar dit keer voor onszelf, nah! Sangita kreeg er ook haar kerstcadeautje: een zilveren ketting met Nasca-symbool (en ik denk dat ze er blij mee is :p). Rond een uur of zes keerden we terug naar ons hostel, maakten er nog een lekker slaatje als avondeten en namen dan de taxi naar de busterminal van Cruz del Sur voor onze bus naar Huaraz (alweer een nachtbus, joepie!). Trouwens, voor de mensen die zich misschien afvragen waar wij al dat geld vandaan halen voor die taxi's: ze zijn hier spotgoedkoop! Bovendien zijn de terminals altijd ver van het centrum en is een taxi de meest praktische en ook veiligste optie als vervoersmiddel.

De busmaatschappij was misschien nogal duur, maar het was zijn geld meer dan waard. Eindelijk nog eens een fatsoenlijke cama-bus (slaapbus)!


Meer over Huaraz en Trujillo in onze volgende blog


 

De Salkantay-trek naar Machu Picchu...

Na een wel heel korte nachtrust werden we om 4h gewekt door het lieflijke geluid van mijn GSM-wekker :p Nog snel de laatste spulletjes in onze nieuwe rugzakken proppen en dan gauw naar beneden waar het busje al op ons aan het wachten was. Eerst nog een paar andere mensen oppikken bij hun hostels en daarna nog een dik half uur wachten op een pleintje op de laatste deelnemer aan de trek... die was een beetje te laat vertrokken uit de discotheek waar hij nog aan het feesten was! (goed bezig!)

Bij het vertrek moesten we al vaststellen dat we met meer dan 12 personen aan de tocht zouden deelnemen, in tegenstelling tot wat ons agentschap beweerd had. Eenmaal aangekomen in Mollapata, vanwaar de trekking zou beginnen (en waar bleek dat onze groep uit 18 personen bestond!!), kregen we nog een ontbijt voorgeschoteld, niet ingebegrepen in de prijs (gelukkig wisten we dit WEL op voorhand). Na wat problemen met het wisselgeld (beter gezegd: er was geen wisselgeld en de eigenares kon niet tellen) konden we eindelijk aan de eerste wandeltocht beginnen. Tenminste, dat dachten we, want onze gidsen probeerden ons ervan te overtuigen om het eerste stuk in een busje af te leggen, omdat de weg zogezegd te modderig zou zijn. Eerst was iedereen daarmee akkoord, totdat bleek dat dit NIET ingebrepen was in de prijs, waarna iedereen al snel van mening veranderde! Uiteindelijk bleek de weg perfect begaanbaar. Waarschijnlijk hadden onze gidsen zelf niet zoveel zin om vuil te worden (of om zich moe te maken).

Tijdens het wandelen leerden we de mensen uit de groep al wat beter kennen en eigenlijk was iedereen heel sympathiek, zelfs het fuifbeest die te laat was voor het vertrek. Dat was dan toch al iets positiefs! De wandeling zelf was ook prachtig en gelukkig nog niet al te vermoeiend, op een paar venijnige klimmetjes na. We kwamen toe op het punt waar de lunch zou geserveerd worden en daar werd al meteen duidelijk dat zo'n grote groep zijn nadelen heeft: lang wachten op het eten (meer dan een uur) en niet genoeg eten voor iedereen, leuk! Wat we toen nog niet wisten, was dat dit de voorbode was voor de rest van de tocht. Toegeven, het eten was wel lekker en ook voor de vegetariërs deden de koks hun best.

Het tweede deel van de wandeling voerde ons langs mooie landschappen en na een wandeling van in totaal 7-8 uur kwamen we aan op de plaats waar we de nacht zouden doorbrengen. De dragers, of beter gezegd de paardenbegeleiders, hadden de tenten al opgesteld, handig! We kregen ook nog een 4-uurtje (of beter gezegd 6-uurtje) in afwachting van het eten: popcorn en crackers, lekker!! Om de tijd tot aan het avondeten te doden (alweer lang wachten) speelde de hele groep kaartspelletjes, wat toch een leuk sfeertje creëerde. Het eten zelf was lekker, maar alweer niet genoeg. Blijkbaar was dit meer een soort fat-camp in plaats van een trektocht! Na het avondeten werd er nog druk gekaart bij kaarslicht, waarbij een hele kolonie insekten zelfmoord pleegde door in de vlammen en het kaarsvet te vliegen: now that's what I call entertainment!


De tweede dag werden we door onze koks met een tas verse coca-thee gewekt, terwijl onze gidsen lagen nog te snurken in hun tent. Na een stevig, maar karig ontbijt vertrokken we anderhalf uur later dan gepland richting Salkantay-pas voor het zwaarste stuk van deze tocht. Deze begon op een hoogte van 3800m en na een zware klim stonden we dan op het hoogste punt van deze wandeling: 4650m, omringd door besneeuwde bergtoppen! Wonder boven wonder behoorden ik en Sangita bij de fitste leden van de groep en stonden we als eerste (samen met Stan en Isabel) uit te puffen en te genieten van het landschap. Beetje bij beetje kwamen ook de andere leden van de groep aan. Daarna was het tijd voor een leuke groepsfoto! We kregen nog een beetje uitleg van de gidsen over de betekenis van de Salkantay voor de inca's (we vroegen ons al af waaom de gidsen mee waren gekomen op deze tocht) en daarna begon de afdaling richting plaats van de lunch. Na alweeeeer lang wachten viel iedereen op de maaltijd aan... en bleef iedereen weer een beetje op zijn honger zitten. De eerste tekenen van revolutie begonnen langzaam naar boven te komen bij de groep, maar gelukkig kon iedereen steun vinden bij elkaar. Ook dit moet gezegd worden: we hadden ECHT een leuke groep! Nadien volgde nog een drie uur durende afdaling door de regen langs een kolkende rivier, dwars door de jungle. We kwamen rond een uur of vijf aan bij de camping, zeer idyllisch gelegen tussen de bergen. Na een vier-uurtje met popcorn EN bier (jawel, er was zelfs een bar!!) was het etenstijd en daarna werd de avond alweer kaartend doorgebracht (who needs television??), supergezellig!


De derde dag was nogal chaotisch. De gidsen vertelden ons dat we vandaag maar een uur of drie zouden wandelen en dat we daarna de rest van de weg in een busje zouden afleggen, omdat de afstand te ver was om te stappen. Ons was echter verteld dat we het hele stuk konden wandelen en dat er, optioneel, een busje ter beschikking was voor die leden van de groep die het rustig aan wouden doen. Het grootste deel van de groep voelde niets voor een bustocht, maar de gidsen lieten ons geen andere keus. Volgens hen was het stuk dat we moesten wandelen ongeveer 45km, wat achteraf een leugen bleek te zijn. De groep vermoedde dat het vooral de gidsen waren die geen zin hadden in een lange wandeling, maar stond helaas machteloos. Na een wandeling van nauwelijks twee uur kwamen we aan op de plaats waar de busjes ons zouden oppikken. Daar namen we ook afscheid van de paarden en hun begeleiders. De bagage moesten we de rest van de tocht zelf dragen. Een uur later kwamen de busjes eindelijk aan en brachten ons naar de camping in Santa Teresa. Ondertussen waren we afgedaald tot op 1700m en dat was eraan te merken, want het was heet in Santa Teresa! Deze keer moesten we zelf de tenten opstellen, maar gelukkig kwamen de koks ons te hulp. Zij moesten eigenlijk het eten (de lunch) klaarmaken, maar aangezien de gidsen zelf niets deden, moesten zij ons wel te hulp schieten. Na de lunch was het de bedoeling om naar de warmwaterbronnen te gaan, voor een middagje ontspanning. Alweer wou een groot deel van de groep de afstand al wandelend afleggen, aangezien de bronnen vlakbij de camping gelegen waren. De gidsen hadden echter geen zin om te wandelen, omdat deze activiteit OPTIONEEL was (en zij zogezegd niet betaald werden om met ons mee te wandelen). We besloten dan maar om zelf naar de bronnen te wandelen en vroegen dan maar aan de lokale bevolking hoe we er moesten geraken. Gelukkig bleek dit supereenvoudig en na een wandelingetje van een drie kwartier stonden we al aan de ingang van de thermen. De rest van de middag brachten we al wekend door in het warme water, zalig! Een nadeel: kleine vliegjes (zandvliegen genoemd blijkbaar) aten ons levend op als we maar een beetje uit het water durfden te komen. Resultaat: een heleboel beten, die bovendien ook nog eens verschrikkelijk jeukten! Ach ja, dat hoort erbij zeker

Nadien dronken we nog iets op een terrasje, waar ik voor het eerst Inka Cola dronk, DE nationale drank van Peru... limonade met een kauwgom-smaakje. De eerste slokken zijn niet lekker, maar daarna is het best te drinken! (niet volgens Sangita, zij vond het walgelijk :p). Vervolgens wandelden we terug naar de camping, mooi op tijd voor het avondeten. Daarna besloot de groep om er een gezellige avond van te maken en werd er allerlei soorten alcohol gekocht voor een nachtje drank-spelletjes. De gidsen vonden het niet nodig om 's avonds met ons te socializen en waren al naar het dorp vertrokken om zich daar te bezatten. Het werd de leukste avond van heel de tocht met veel drank, plezier en leuke spelletjes! Een paar mensen gingen nadien nog een stapje zetten in het dorp (waar ze onze gidsen ladderzat tegenkwamen), maar ik en Sangita besloten wijselijk om te gaan slapen.


De volgende ochtend begon met een zeer onprettige ontdekking: na het ontbijt konden we onze camera niet meer terugvinden. Na het bezoek aan de warmwaterbonnen hebben we onze camera in de rugzak gestoken en deze dan in tent gelegd. Daarna hadden we ze niet meer gebruikt. We zochten overal, maar zonder succes. De enige mogelijkheid was dat er iemand de avond voordien, toen wij met de groep op het campingterrein drankspelletjes aan het spelen waren, in onze tent was geslopen en de camera uit onze rugzak had gestolen. We hadden die nacht ook al gemerkt dat het voorstuk van onze tent een beetje los was gekomen, maar hadden daar toen geen aandacht aan besteed. We vroegen aan onze gidsen of zij bij de eigenaars konden informeren of zij iets verdachts hadden opgemerkt of misschien zelf de camera hadden genomen. Het was nameijk bijna onmogelijk dat iemand anders het terrein was opgekomen om onze camera te stelen, zonder dat de groep het zou opgemerkt hebben. Sangita was erg van streek, niet echt om de camera zelf, maar wel om de 2 gigabyte foto's die verloren waren gegaan!

De gidsen waren niet echt hulpvaardig en uiteindelijk besloten we om naar de politie te stappen om aangifte te doen.

De politie zelf was heel vriendelijk en maakte direct een verslag van de diefstal. Ondertussen vernamen we van één van de agenten dat dit niet de eerste keer was dat er op die plaats diefstallen hadden plaatsgevonden en bij één van de onderzoeken hadden ze bij de eigenaars zelf allerlei gestolen spullen teruggevonden. Ze beloofden ons om nog dezelfde dag op onderzoek te gaan en ons te bellen van zodra ze meer informatie hadden. We hebben achteraf niets meer van hen gehoord, maar we hadden ook geen hoge verwachtingen over de resultaten van onze aangifte. De gidsen ontkenden elke verantwoordelijkheid, maar gelukkig kregen we wel veel steun van de groep.

Ondertussen was een deel van de groep al te voet vertrokken en samen met de rest van de groep reden we in een busje naar de watervallen, vanwaar de hele groep dan weer samen zou verderwandelen. Door de diefstal was ons enthousiasme tot onder het nulpunt gezakt. Enkele groepsleden waren gelukkig zo sympathiek om af en toe een fotootje van ons te trekken.

Na de lunch ging het dan te voet over de treinsporen naar Agua Calientes, waar we de nacht in een hostel zouden doorbrengen. De volgende ochtend zouden we dan aan de klim naar Machu Picchu beginnen. Daar aangekomen bleek dat voor ons en paar anderen de hotelkamers niet bevestigd waren. Gelukkig was er in het hotel nog plaats genoeg en kon iedereen uiteindelijk toch over zijn eigen kamer beschikken. Na een zalige douche liepen we nog even door de stad voor dat we ons naar het restaurant begaven waar we die avond zouden eten. Daar bleek dat de gidsen niet hadden doogegeven dat er twee vegetariërs in de groep zaten, waardoor er voor ons geen eten was voorzien (behalve dan een ei met rijst). We hadden er genoeg van en besloten om zelf iets lekker te gaan eten in één van de restaurantjes in het stadje. We hebben heeeel lekker gegeten en als extra traktatie aten we als dessert nog een enorme pannekoek met banaan en chocoladesaus, zalig! Op de terugweg kwamen we nog wat mensen van onze groep tegen die ons de uitleg gaven voor de volgende dag en ons ook de toegangstickets voor Machu Picchu overhandigden. Dan was het hoog tijd om te gaan slapen, want de volgende dag moesten we er vroeg uit om op tijd aan de beklimming van de trappen naar Machu Picchu te kunnen beginnen.


De laatste ochtend stonden we al om 4u 's ochtends klaar, zaklamp in de hand, om alleen aan de beklimming te beginnen. Na een uur en een kwart trappen beklimmen (met enorme treden!!) kwamen we eindelijk aan bij eindpunt van de Salkantay-trek: MACHU PICCHU! We waren bij de eerste tien mensen die boven aangekomen waren en waren daarom zeker van een plaatsje om de Wayna Picchu te beklimmen. Vanop deze bergtop heb je een prachtig uitzicht op de ruïnes en er worden dagelijks maar 400 mensen op toegelaten. Natuurlijk stonden we nu wel voor een groot probleem: we hadden geen camera om foto's te trekken van deze prachtige ruïnes. Gelukkig bood Roel, een sympathieke Nedelander uit onze groep, aan om ook van ons foto's te nemen en die dan bij terugkeer in Cusco aan ons door te geven. DANKUWEL ROEL, ONZE REDDER IN NOOD!!

Het bezoek aan de ruïnes was zeer interessant, alhoewel de vermoeidheid van de trek en het slaapgebrek zwaar begonnen door te wegen. Onze gids gaf ons niet echt veel informatie (er stond meer info in ons boek!), maar we genoten toch van het bezoek. Daarna beklommen we nog de Wayna Picchu (de laatste stuiptrekking van zowel Sangita als ikzelf) en genoten van het prachtige uitzicht over Machu Picchu. Daarna probeerden we nog tot aan de Poort van de Zon te wandelen, maar halverwege besloten we rechtsomkeer te maken en met de bus terug te keren naar Agua Calientes, want we waren KAPOT!

Daar hebben we nog een lekkere pizza gegeten en vervolgens gewacht op onze trein.

Na een chaotische overstap van de trein naar een busje (of beter gezegd: een hele vloot busjes, want we zaten niet samen in één bus), kwamen we vermoeid toe in Cusco. Tot overmaat van ramp waren we in de chaos Roel kwijtgespeeld en hadden we geen tijdstip kunnen afspreken om foto's uit te wisselen. We stuurden die avond nog een mailtje naar Roel met de vraag om de volgende dag om 16h naar de kathedraal te komen, in de hoop dat hij die avond of de volgende ochtend zijn mail zou lezen.

Gelukkig kwam alles nog in orde en konden we de volgende middag samen met Roel naar een internetcafé gaan om de oh zo belangrijke foto's van de Salkantay-trek, Machu Picchu en zelfsa Cusco - Heilige Vallei op onze memory stick up te loaden. OEF! We trakteerden hem nog op een biertje als teken van onze dankbaarheid


Die ochtend zijn we ook nog teruggegaan naar het agentschap waar we onze trekking geboekt hadden om te klagen over de gidsen, de organisatie, het gebek aan eten en de foute informatie die we voor vertrek gekregen hadden. Zelfs de gidsen werden erbij geroepen om zich te verantwoorden! Na wat discussie hebben we een kleine bedrag teruggekregen, maar dat was voor ons niet het belangrijkste. We wouden vooral ons ongenoegen laten blijken en zijn er trots op dat we dat ook gedaan hebben!


's Avonds gingen ik en Sangita nog een hapje eten voor we naar de busterminal vertrokken voor onze bus richting Arequipa!


 

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs