Dimitri Antonissen schrijft verhalen. Korte verhalen. Exact 500 lettertekens. Op de kop. En over 'haar', de 'zij' in zijn leven. Bij elk verhaal telt hij hoe vaak 'zij' vernoemd wordt.
Hij publiceert ze ook. Zijn verhalen. Niet in literaire tijdschriften, want daar heeft hij zijn buik van vol. Wel op weblogs. Onder het pseudoniem hijx500 . En vandaag staat ie hieronder. Daarmee zijn wij ongeveer de tachtigste schakel in de virtuele verhalenketting die de man aan het weven is.
We zijn in goed gezelschap. Nummer 50 verscheen op Wim Debie's Bieslog. Ook de Volkskrant deed mee. Alle verhalen samen staan verzameld op zijn eigen boeklog. En een interview met Dimitri moet u - vanzelfsprekend - ook op een blog gaan zoeken.
Wij kregen meteen een politiek verhaal. De verkiezingen, weet u wel. Oké, hier gaat ie:
Politiek
Mijn vriendin wil in de politiek.
Ze vertelt het me in een zin die begint met “Na ernstige en diepgaande overpeinzingen”, en eindigt met “besloten heb om een politiek ambt te ambiëren.”
Ze heeft talent, dat merk je meteen.
De weken daarna laat ze buttons en folders maken. En sinds ze ook een mantelpakje heeft –grijs met roze ruitjes- proeft ze de overwinning al.
Maar bij de verkiezingen blijkt ze slechts twee stemmen achter haar naam te hebben. “Enkel jij en ik kozen voor mij”, zucht ze doodongelukkig.
Ik weet niet of het haar erg zou opbeuren wanneer ik beken dat die stem niet van mij kwam.
Woorden: 108/Tekens: 500/Zij: 7
geblogd door Lieve Van de Velde
De Standaard Weblog op 28 april 2004
om 18:12 | Link ![]()