De eerste schooldag

Vanmorgen was het zover : de eerste schooldag! Voor Ralph (9) was het een beetje spannend, hij ging voor het eerst naar het buurtschooltje (vorig jaar liep hij school in een integratieklasje aan de andere kant van de stad). Een nieuwe klas, nieuwe leerlingen en nieuwe leerkrachten… onze (anders zo luidruchtige) ‘spring-in’t-veld’ werd er heel stil van. Voor Madu (7) was het allemaal niet zo nieuw meer, vermits hij al sinds januari naar deze school kon overstappen. Voor hem was het dus een blij weerzien met zijn vriendjes, zijn mondje stond niet stil!

Om 5 vóór 8 zwaaiden de schooldeuren open. (Ik schrijf bewust ‘deuren’ omdat de Zwitserse scholen geen poorten of omheiningen kennen. De speelplaatsen liggen er trouwens heel open bij. Iedereen heeft toegang, er is zelfs nooit toezicht op de speelplaatsen. Heel anders dus dan in België.) De kinderen wandelden naar hun klaslokaal en voor ze die betraden, werden eerst de schoenen voor pantoffeltjes geruild… (ik had gelukkig nog op het laatste moment hun pantoffeltjes in hun boekentas gestoken). De kinderen begroetten elk met een uitgestoken hand de leerkracht ‘Grüezi, Frau Keller’ en als om 8u de bel ging, werden de klasdeuren gesloten.

Het onderwijs wordt hier gegeven in het ‘hochdeutsch’ (het Duits dat wij dus op de Vlaamse scholen leren). Voor en na de lessen wordt er ‘Mundart’ of Zwitsers Duits gesproken. Het was dus voor onze kinderen een hele aanpassing om beide talen te leren. Ik spreek ook hier weer bewust van 2 talen, omdat het Zwitsers Duits heel anders klinkt (klik hier om het te horen op onze eigen webstek).

Ik ben benieuwd hoe ze hun eerste schooldag ervaarden. En of Ralph zijn 2 nieuwe leerkrachten fijn vindt (is hier heel belangrijk omdat ze pas elke 2 jaar van leerkracht wisselen). En of ze al huiswerk hebben? Enfin, ik hoor het deze namiddag wel…


 

De integratieklas

Vrijdag 3 juli loopt Ralph en Madu’s eerste schooljaar in Zwitserland af. Onnodig te vertellen dat ze al verlangend uitkijken naar een welverdiende vakantie. Het schooljaar is immers zwaar geweest voor beide kinderen…

 

 

Omdat we in augustus 2008 halsoverkop verhuisden (in juni hoorden we van Roel’s nieuwe job, half augustus waren we al verhuisd!) was er geen plaats meer op de internationale school. We konden hen op een wachtlijst zetten, maar na een paar slapeloze nachten beslisten we om ze toch naar een lokale school te sturen. Vermits we van plan zijn om hier te blijven wonen (enfin, dat hopen we!), leek het ons een betere manier om te integreren. Het betekende wel dat ze een geheel nieuwe taal moesten leren…

 

 

Ze begonnen beiden in hetzelfde integratieklasje. Het klinkt allemaal mooi : men laat de kinderen langzaam groeien tot ze de taal onder de knie hebben, om ze daarna naar het gewone onderwijs te sturen… In de praktijk liep het echter vierkant : een tiental leerlingen van allemaal verschillende nationaliteiten, allemaal verschillende leeftijden (van 6 tot 12 jarigen), allemaal net verhuisd (en uit hun normale doen) in één klas! De kinderen konden niet met elkaar communiceren en moesten alles met gebaren (vuisten) duidelijk maken… Onze jongens voelden er zich helemaal niet goed.

 

 

Vooral de jongste (6) had het hard te verduren. In Amerika was hij altijd een primusje geweest, nu voelde hij zich ‘stupid’ (om het met zijn woorden te vertellen). De oudere kinderen plaagden hem om zijn hanepoten, lachten hem uit als hij antwoorden niet wist (hij was de jongste in de klas!) enz… Hij had geen vriendjes van zijn leeftijd en voelde zich heel alleen. Hij huilde veel, werd agressief… we kenden hem niet meer terug. Toen zijn we verschillende malen met de juf gaan praten en na lang (5 maand) aandringen, mocht hij overstappen naar een gewoon eerste leerjaar. Sindsdien heeft ons ventje zijn evenwicht terug gevonden. Hij heeft het schooljaar zonder verdere problemen afgewerkt.

 

 

Voor de oudste lag het anders. Hij had 3 jaar in te halen, dus kon hij niet zomaar in het gewone onderwijs binnenstappen, vertelde men ons. Hij moest en zou dit jaar in de integratieklas blijven. Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost… en vooral veel huiswerk! Bijna elke namiddag spendeerden we anderhalf tot twee uur om al het huiswerk af te krijgen. De kinderen krijgen er immers slechts halve dagen les, de andere helft wordt thuis al studerend doorgebracht… Verwondert het jullie dat Ralph echt snakt naar vakantie?

 

 

Het integratieklasje heeft natuurlijk ook positieve kanten : het heeft onze kinderen veel sterker gemaakt en wat een levenservaring kregen ze hier niet mee! Als we onder de Vlaamse kerktoren waren blijven wonen, konden ze nu geen 4 talen spreken (Nederlands, Engels, Duits en Zwitsers Duits… dat een hele andere taal is, maar daar kom ik later wel op terug). Wie doet hen dat na?

 

 


 

Terug van weggeweest...

Sinds augustus 2008 verhuisden we naar Zwitserland, één van de redenen waarom ik een tijdje gestopt was met bloggen op DS-Online. Het was een heel drukke periode en – ik moet het toegeven -  de zwaarste verhuis ooit. We zijn nochtans min of meer ervaren expats (leefden voordien 4j in Engeland en ook 4j in St.Louis), maar nooit had ik gedacht dat de aanpassing zo moeilijk zou verlopen…

 

 

Wat nu de echte reden hiervoor is, wie zal het zeggen? Is het omdat we in St.Louis zo’n druk sociaal leven hadden sinds het prille begin (onze ‘neighborhood’ was een grote vriendenkring waarin we onmiddellijk werden opgenomen) terwijl we hier langzaam aan een vriendenkring moeten bouwen? Is het omdat we een nieuwe taal moesten leren en de conversaties niet meer zo willen vlotten als voorheen? Is het omdat onze kinderen nu groter zijn (7 en 9) en ook meer aanpassingsmoeilijkheden vertonen? Is het omdat ze het eerste jaar naar een integratieklas werden gestuurd en we ons hierdoor zowat tweederangsburgers voelden? Of ligt het aan het feit dat we ons groot Amerikaans huis moesten ruilen voor een kleinere (maar charmantere) woning en we ons hieraan moesten aanpassen? Of omdat de Zwitserse cultuur zoooo verschilt van de Amerikaanse? Tja, het zal allemaal wel aan de basis gelegen hebben, zeker?…

 

 

We zijn nu ongeveer 11 maand verder en voelen ons hier stilaan thuiskomen. We hebben door de zure appel gebeten. Het is net of de lente een nieuw ‘thuis’gevoel bij ons ontluikte… We genieten nu volop van de schoonheid van dit prachtige land en ik hoop hier weer regelmatig een stukje over onze ervaringen te kunnen neerpennen. Ja, we zijn terug van weggeweest!


 

Sinterklaas, Santaclaus of Saint Nick?

Voor expattkinderen is het opgroeien in twee culturen verrijkend, maar soms ook verwarrend. Neem nu afgelopen weekend : het bezoek van ‘Santaclaus’. Of was het Sinterklaas of Saint Nick?


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog