Bella chao

Terug thuis.

Terug in die andere thuis, hier in België.

Terug van altijd thuis geweest, al was dat dan een thuis hier ver vandaan.

Terug thuis?


 

Het gat van de Chinezen

De Chinezen zijn berucht in Mérida.
Ze bezitten een heel netwerk van supermarkten, 'Nuevo Mundo' genaamd (te veel naar Radio 1 geluisterd, misschien?), en zijn de enthousiaste uitbaters van restaurants, hotels en meer van dat moois. Telkens werken er tientallen vriendelijk lachende Chinezen, die vaak ook dankzij hun schotelantennes naar onverstaanbare zenders kijken. Mij lijkt het eerder Chinees.


 

Taalprobleem

'Taal' is niet zomaar een menselijk fenomeen, het is bovenal een gevolg van de cultuur. Elke taal draagt in zich een eigen manier van denken, een welbepaalde wereldvisie en een eeuwenlange culturele traditie. Elke taal is een universum op zich.


 

L'Union fait la Force

De nationale Belgische wapenspreuk (die, om nationaal te kunnen zijn, al in minstens twee talen moet worden vermeld) 'Eendracht maakt macht' heeft de voorbije maanden haar anachronistisch karakter weer eens met verve getoond in het - ei zo na gebroken - hart van Europa.
Eenheid is dan ook een streven van de meeste politieke leiders, hoewel het regelrecht indruist tegen de beginselen van de democratie: variatie, plaats voor verschillen, veelkleurenpalet.
De Venezolaanse president, Hugo Chávez, gaat daar erg ver in.


 

Es 't eten nog nie gereed?

Mérida is een verre uithoek in het al grote land dat Venezuela heet.
Het zal dan ook niemand verwonderen dat de Belgen hier niet aan de bomen groeien. Gedurende mijn verblijf hier ben ik nog maar één Belgische dame tegengekomen, en die woont dan toch al een jaar of dertig aan deze kant van de wereld. Daarenboven gaat het om een Waalse (ze vertelde me zelfs een goede vriendin van Jacques Brel te zijn geweest!), Vlamingen zijn hier - afgezien van mij, dus - helemaal zoek.


 

En nu even ernstig

Venezuela is veranderd gedurende de korte tijdspanne die ik hier al achter de kiezen heb. En niet enkel positief. Het is moeilijk voor te stellen als je in een van de meest welvarende regio's ter wereld leeft, maar universele rechten als persvrijheid, recht op informatie en recht op veiligheid zijn niet overal even vanzelfsprekend als in België.
In 'mijn' Zuid-Amerikaanse land - dat overigens nog een van de voortrekkers van het continent is - is deze trieste waarheid voor de zoveelste maal op jammerlijke wijze bewezen.


 

Anti-cultuurcultuur

Er mag dan al een belangrijke Belgische politieke partij zijn die publiekelijk afgeeft op het stadstheater, er mag dan al een immens Vlaams geldtekort zijn voor culturele projecten, Vlaanderen is naast een sociaal ook nog altijd een cultureel paradijs in vergelijking met de meeste landen. In vergelijking met Venezuela, bijvorbeeld.


 

Stroompanne: ambiance!

Over stroompannes kan ook ík meespreken, enkele duizenden kilometers ten zuiden van Ann. Wekelijks krijgen we er minstens eentje te slikken, maar zelf heb ik daar niet zo'n problemen mee. Integendeel, de tientallen kaarsen (als de panne 's nachts voorvalt, wat overigens meestal zo is) verfraaien het huis vanzelf en roepen een heerlijke, intieme sfeer op die zo uit het romanticisme lijkt te komen.
Bovendien is 'lichtpollutie' een hier nog onbekende term (ook het Spaanse equivalent, ja): als dan ook nog eens de weinige straatlantaarns uitdoven, toont de ware duisternis in alle pracht en eenvoud haar gelaat, zonder angst om een verdwaalde Belg af te schrikken.


 

Er als de arequipe bij zijn!

Casting_019Afgezien van de heerlijke tropische vruchten bestaat er in Venezuela een zoet wonder dat arequipe heet (klemtoon op qui: 'arekípee'). Iedereen die er een likje van neemt, is meteen verloren - want gewonnen.
Het meest verbazingwekkende van het hele fenomeen is dat het in Europa, voor zover ik weet, nog volledig (of tamelijk?) onbekend is.
Zelfs de Collins Spanish Dictionary, volgens henzelf het best verkochte én meest complete woordenboek Spaans-Engels, biedt geen Engels alternatief voor arequipe - sterker nog: het woord is er niet in terug te vinden. Enkel het officiële woordenboek van de Spaanse taal, Diccionario de la Lengua Española, van de 'Real Academia Española' geeft een - zeer summiere - uitleg: dulce de leche, ofte: zoetigheid van melk.


 

Ta Bush!

De Venezolaanse media hebben hun (gebonden) handen weer meer dan vol met Chávez' briljante conspiratietheorieën. Het is een publiek geheim dat president Hugo Chávez zijn collega van de USA evenzeer haat als Prince Charles de sympathieke fotografen van de pers. Onzen Hugo eert ook met verve het credo 'de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden'. Daarom dat hij enthousiast in de handen klapt voor het nucleair programma van Iran, en naast Cuba ook Noord-Korea als bondgenoot noemt.


 

In samenwerking met





Zoeken op deze blog