Busje komt zo

Mas d’en Gall, Esparreguera , in de provincie Barcelona. Donderdagmorgen, marktdag, rond een
uur of half tien. Twee dames op leeftijd slaan een praatje aan de bushalte, terwijl ze met een half oog de straat afturen, kijkend of de bus al komt. De ene houdt een buitenmaatse plastic tas onder de arm geklemd, de andere leunt gemoedelijk op haar aftandse winkelkarretje. Onverwacht kokette handtasjes bungelen gemoedelijk van hun schouders.

Eindelijk komt de bus dan het heuveltje over getufd. Met een zucht glijden de deuren open en de dames stappen op. ‘¡Alfonso, ¿qué tal? ¿Qué frío que hace hoy, verdad?’, groeten ze luidruchtig de
buschauffeur alvorens verder door te schuiven, de bus in, waar nog meer bepakte en bezakte dames hen opwachten. ‘¡María,!,¡Josefina!... ah, mira usted, señora, también aquí otra vez?’ Dat laatste
tegen mijn moeder, die hier nog maar een paar maanden woont, nog niet de tijdheeft gehad om zich een auto aan te schaffen en dus wekelijks naar de markt trekt met de bus. Een rit of twee en ze werd al opgenomen in het clubje van de vaste klanten.

Mas d’en Gall is een klein gehucht dat deel uitmaakt van de gemeente Esparreguera. Aan de voet van de magische berg van Montserrat en op zo’n 50km van Barcelona City. Het werd zo’n 50 jaar geleden gebouwd als urbanización met kleine huisjes, meestal tweede woningen, voor de Barcelonezen die in de zomer de drukte en de hitte van de stad wilden ontvluchten, richting bossen envelden. Mettertijd werden ze verkocht en achtergelaten, vaak in lamentabele staat.

Sommige huisjes zijn opgeknapt door jonge gezinnen die groen verkiezen boven de gemakken van de stad. In anderen wonen mensen op leeftijd, bomen die te oud zijn om nog te verplanten, helemaal verworteld met de kleigrond van de streek. En dan zijn er nog de ‘probleemzones’, slecht onderhouden huisjes waar mensen wonen die al lang geleden van de sociale ladder zijn gevallen en er maar niet in slagen weer naar boven te klimmen. Jonge gezinnen, mensen op leeftijd en sociale randgevallen: Mas d’en Gall is geen luxewijk voor rijke mensen, laat dat duidelijk zijn.

Voor velen onder hen is de Bus Interurbà, die de wijk Mas d’en Gall op de heuvel verbindt met Esparreguera in het dal en dus met de buitenwereld, het enige middel van transport. En die bus wordt
per 1 januari afgeschaft. Besparingsmaatregelen. Crisis in Spanje, u hebt er vast wel van gehoord. Iedereen moet inleveren, u begrijpt het wel.

Eerlijk gezegd. We begrijpen het niet. Ja, er zijn ernstige problemen in Spanje. Ja, we moeten allemaal de broeksriem aanhalen en ons steentje bijdragen. Maar nee, we denken niet dat het isoleren van mensen op leeftijd en sociaal minder strijdbare personen op een heuveltop veel zoden aan de dijk zal zetten. Integendeel.
Natuurlijk is de lijn Mas d’en Gall-Esparreguera niet winstgevend. Maar daar gaat het toch niet om?
Voorzeker zijn er andere posten waarop bespaard kan worden zodat de bus Interurbà kan blijven rijden? Hang wat minder geraniums aan de straatpalen, geef wat mindern hondepoepzakjes gratis weg, organiseer wat minder braderijen in de hoofdstraat… ik zeg maar wat.

De afschaffing van de bus interurbà Mas d’en Gall-Esparreguera zal geen enkel nieuwsbericht halen. Geen hond die er om maalt, behalve dan misschien die dametjes, wachtend aan de bushalte, gepakt en gezakt, op een bus die niet langer komt.


 

Verontwaardigd

Wat begon als een protestbeweging aan de vooravond van de verkiezingen in Spanje, een nee-stem, een ‘ik-doe-niet-meer-mee-aan-deze-zakkenvullerij’ begint stilaan te vervallen in opstootjes en relletjes van een zootje ongeregeld dat  zich verschuilt achter de M-15 beweging om overal het land doelloos op stelten te zetten.

M-15 beweging? Jawel, u herrinert het zich nog wel, al die Spanjaarden die vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen van 15 mei massaal op straat kwamen en op de belangrijkste pleinen van de grootste steden gingen bivakkeren, met de handen omhoog geheven als symbool van hun machteloosheid. De overgrote meerderheid jongeren, niet toevallig de bevolkingsgroep die het gros uitmaakt van de meer dan  20% werklozen in dit vakantieland.

La generación 1000-eurista (de 1000-euro-generatie in verwijzing naar het loon van de gemiddelde Spanjaard tussen 25-35 jaar oud), la generación ni-ni (ni estudia – ni trabaja: studeert noch werkt) die opriep niet te gaan stemmen omdat een stem voor de twee grootste partijen zowiezo een verloren stem is.

Ze konden rekenen op de sympathie en steun van de omwonenden. Huisvrouwen brachten hen plastic doosjes met lekkere hapjes, gepensioneerden brachten boeken en gezelschapsspelletjes om de lange nachten op de stadspleinen korter te maken. De M-15 beweging werd gehoord en gerespecteerd.

Goed drie weken na de verkiezingen begint de reputatie van de ‘indignados’, de verontwaardigden zoals ze zichzelf noemen, af te kalven. Teveel krakers en daklozen voegden zich bij de beweging om comfortabel te bivakkeren in het stadscentrum van Madrid, Valencia of Barcelona. De M-15 beweging was goed georganiseerd en had op de pleinen kookstellen, chemische toiletten en andere faciliteiten georganiseerd en dat inspireerde minder politiek actieve personen tot gratis kamperen. De kampementen veroorzaakten overlast, want verhinderden de toegang tot hotels, winkels en omliggende etablissement. Toeristen bleven weg van de protestpleinen. De plaatselijke economie begon te leiden onder de beweging. (De Madrileense zelfstandigen schatten de verliezen op 30 miljoen euro.)

De leiders van de M-15 beweging besloten dan ook dat het tijd werd om op te krassen. De verkiezingen waren voorbij en het werd tijd om op andere wijze actie te ondernemen en het land te veranderen. Er werd een dag geprikt in Madrid om de Plaza del Sol te ontruimen. In Barcelona klonken gelijkaardige stemmen.

Een aantal ‘indignados’ bleek het hier evenwel niet mee eens te zijn. Vreemd genoeg vooral squatters, daklozen, anders-globalisten en anarchisten.  Typische look: hoofd half-kaal en half-dreadlocks met verkleurde beads en bolletjes, uit de kluiten gewassen vlooierige hond en panfluit  of jongleerkegels in de hand. Draagt muffig luchtje met zich mee dat men bekomt na een aantal dagen ongewassen door stad en land te struinen, geparfumeerd met de geur van zelfgerollen joints.

Ze weigerden niet alleen de pleinen te ontruimen, maar meenden zelfs een aantal ‘ludieke protestacties’ te moeten ondernemen. Het bekogelen van parlementsleden met verf. Het omverduwen van een blind parlementslid en het stelen van diens blindegeleide-hond. Agressie en geweld onder het lema ‘wij zijn verontwaardigd’.

Wij zijn verontwaardigd, inderdaad. Verontwaardig omdat de handelszaken die nog niet door de crisis overkop zijn gegaan nu gefnuikd worden in hun pogingen het hoofd boven water te houden omdat een bende neo-hippies het nodig vindt op hun stoep te bivakkeren.

Verontwaardigd omdat een van de pot gerukte eikel meent Spanje een gunst te bewijzen door een blind parlementslid tegen de grond te kegelen en diens geleidehond te stelen. Waar blijft de MENSELIJKHEID?

Verontwaardig omdat sommige mensen zich schuilen achter de M-15 beweging om straffeloos de vandaal en de hooligan uit te hangen.

Verontwaardigd omdat we er weer maar eens in geslaagd zijn een prachtig initiatief van al zijn kracht te ontdoen. Wat een nieuwe mei ’68 had moeten worden, dreigt de geschiedenis in te gaan als een stuiptrekking van een zootje ongeregeld.

Estoy indignada.

 


 

Zwijnerij

PIGS: Portugal, Italia (mag tegenwoordig ook vervangen worden door Ireland), Greece and Spain. Een bende zwijnen! ‘Viva la vida’-volkjes die liever niet al te hard werken maar wel graag geld door deuren en ramen naar buiten gooien en er dus een slabakkend economie op nahouden. Dat is alleszins de mening van verscheidene Angelsaksische economisten die de term reeds lang geleden uitvonden om de economieën van de meest zuidelijke lidstaten van de EU in een kwaad daglicht te stellen…. En misschien de aandacht af te leiden van hun eigen financiële perikelen?

 Nu ook Ierland Europese hulp aanvaard heeft om de economische crisis het hoofd te bieden en het land voor bankroet te behoeden, rijst weer de vraag hoelang het nog zal duren voor ook het Spaanse zwijn ter slachtbank wordt gevoerd. De Spaanse minister van Economie Elena Salgado houdt het been stijf en ontkent hartnekkig de mogelijkheid van dergelijk scenario voor Spanje. De strikte regels die de Banco Español oplegt aan financiële entiteiten verzekeren volgens haar de absolute gezondheid van het Spaanse bankensysteem.

 Waar of niet waar is moeilijk te doorgronden voor Jan met de Pet / Juanito con su Gorrito. Juanito begrijpt evenwel dat een werkloosheidscijfer van 19.8% bijzonder zorgwekkend is. Juanito ziet ook dat terwijl andere landen van de Eurozone uit de put van de crisis beginnen te kruipen, de economie in zijn dierbare vaderland maar niet aanzwengelen wil. Dat Zuid-Amerikaanse immigranten massaal hun boeltje beginnen te pakken en terugkeren naar Ecuador, Bolivia of Peru is ook veelzeggend. Het vet is duidelijk van de soep af... of van de cocido, zo u wil.          

 En zelfs al zwengelt de economie uiteindelijk terug aan, wie gaat dan al die duizenden werklozen weer van een baan willen voorzien? Veel werkgevers hebben gemerkt dat ze met de helft van het personeel, en dus de helft aan salariskosten, evenveel werk verzet krijgen. Waarom dan meer mensen aannemen?En wat moet er dan gebeuren met die duizenden werklozen die geen nieuwe baan vinden en na verloop van tijd het recht op dopgeld verliezen?           

 Een Spaans spreekwoord stelt: A cada cerdo llega su San Martín (voor elk varken komt de slachttijd). Ook voor dit PIG-landje?


 

Een week na de staking...

Het is alweer bijna een week geleden dat de vakbonden probeerden heel Spanje stil te leggen met een algemene staking. Het antwoord op de vraag of ze in hun opzet slaagden moet ik u evenwel schuldig blijven. Enerzijds omdat ik net die dag de Deutsche Heimat tegemoet vloog en anderzijds omdat het antwoord varieert al naargelang het aanspreekpunt. De vakbonden vinden uiteraard dat ze in hun opzet geslaagd zijn en de regering vindt dat het allemaal wel redelijk meeviel, want de warenhuizen van de Corte Inglés bleven gewoon de hele dag open, in Madrid reed de metro zoals altijd en een groot aantal werknemers ging gewoon aan de slag zoals andere dagen. De grootste respons kwam uiteraard uit sectoren waar vakbonden traditioneel sterk vertegenwoordigd zijn, zoals de transportsector en zware industrie.

De staking was bedoeld als duidelijk teken van protest tegenover de laastste hervormingen in de arbeidswet, waardoor het ondermeer mogelijk is het ontslag nóg goedkoper te maken (20 dagen per gewerkt jaar i.p.v. 45) en als algemeen protest tegenover de aanhoudende crisis, die Spanje zwaarder geraakt heeft dan enig ander land, met uitzondering misschien van Griekenland, en waarvoor de regering Zapatero verantwoordelijk wordt gesteld.

Hoewel de manifestaties in verschillende delen van het land vrij vreedzaam verliepen, kwam het op 29 september in het stadscentrum van Barcelona wél tot geweld. Vuilniscontainers werden in brand gestoken, winkels geplunderd en zelfs een politiewagen moest eraan geloven. Gedurende 9 uur leek het even oorlog in de Cuidad Condal. Bijna een week na de feiten blijkt dat van de 43 arrestanten er slechts 9 voor de rechter zullen moeten verschijnen, op beschuldiging van verstoring van de openbare orde, het gebruik van geweld tegenover agenten en het toebrengen van schade en verwondingen. Voor de overige arrestanten blijft de strafmaat waarschijnlijk beperkt tot het betalen van een boete. Wat best vreemd is gezien het feit dat 40% van de arrestanten over antecedenten beschikt. Het lijkt zowaar beter Attilla-gewijs door Barcelona te trekken en voor 262.000€ schade aan te richten, dan pakweg  dronken achter het stuur te kruipen. Een evenzeer laakbare daad, natuurlijk, die echter wél kan uitmonden in een bezoekje aan de gevangenis.  Twee keer raden, trouwens, uit welke zakken het geld voor alle reparaties zal mogen komen…

Volgens politiebronnen zullen de meeste arrestanten hun straf ontlopen omdat het gaat om buitenlanders die in de stad verblijven in het kader van een Erasmus -uitwisseling, bijna allemaal tussen de 18 en 25 jaar oud. Een gegeven waar ik toch even van opkijk. Toen ik 10 jaar geleden met Erasmus was in Barcelona brachten we alleen schade toe aan eigen lijf en lede, middels nachtelijke slemp- en braspartijen…. Moet ik hier nu uit afleiden dat ik écht niet meer met de tijd mee ben? Of zijn het de anderen die het noorden even kwijt zijn?


 

Levenskwaliteit

‘Zou je ooit nog terugkeren naar België?’, wordt me wel eens gevraagd.  Als het aan mij ligt toch al zeker niet. En waarom dan niet? Wat is er dan in Spanje dat je in België niet vinden kan? Levenskwaliteit, meneer, levenskwaliteit. In België heb je levensniveau, in Spanje levenskwaliteit. Meiner Meinung nach, natuurlijk. Levensniveau betekent een mooi loon, een groot huis, grote wagen, twee keer per jaar op vakantie en overal en altijd toegang tot de nieuwste technologie, met of zonder, maar meestal mét overheidssubsidies. Een groot social vangnet, mogelijkheid ¾, 4/5, 2/8 of 6/7 te werken… het maakt allemaal deel uit van dat levensniveau waar we in België zo aan gewend en gehecht zijn. Komt dan de volgende vraag: zijn we daar dan gelukkiger? Niet echt, zo te horen. Burnouts, depressies, angstaanvallen en stress, vooral stress. Een beetje overgewerkt want morgen moet dat rapport toch écht wel binnen zijn, dan hollen om de kinderen op te halen aan school en te droppen voor hun wekelijkse voetbaltraining, zwemles, kunstacademie,… vlug vlug nog even langs de Delhaize om een snelle edoch gezonde maaltijd klaar te zetten voor we zelf naar de pilates-les moeten en dan om 10 uitgeput naar bed om de volgende dag om 7 uur weer beginnen te rennen. Oef, ik hoef het nog maar op te schrijven of ik word er al moe van!

Wordt er in Spanje dan nooit gestresst? Natuurlijk wel! Maar in mindere mate. De toewijding van de Spanjaard aan zijn werk grenst soms aan het lakse. Werken tot 19.00h? Jawel, maar dan ook geen minuut langer! De snelheid waarmee iedereen hier de deur uitrent veroorzaakt rukwinden die de schaal van Beaufort niet eens meten kan!

Wat niet wil zeggen dat ‘s morgens dezelfde puntigheid in acht wordt genomen: tegen 9u komt iedereen rustig aanslenteren, er worden koffietjes gedronken, mails gecheckt…. Tot aan het ontbijt rond een uur of 10, wanneer een halfuurtje wordt uitgetrokken voor een broodje, una madalena en nog maar eens een koffietje. Het kantoorleven komt maar pas goed op gang rond 11 uur.

Dit rustige ritme leidt wel eens tot stresspieken wanneer er tóch eens een deadline dient te worden gehaald, maar oye… liever een dag op de rand van een zenuwzinking dan alle dagen stressen…

Het mooie weer helpt natuurlijk ook wel. Wie vanuit zijn Belgische kantoorraam naar buiten kijkt ziet bijna altijd grijze lucht en regenwolken… een mens keert vanzelf de blik weer richting computerscherm om niet depressief te worden! Maar met een stralende zon, een wolkenloze hemel en bijna overal een strand bij de hand… waarom tijd cadeau doen aan de baas?

Ik geef toe, deze viva-la-vida-mentaliteit botst wel eens met mijn nuchtere Belgische ingesteldheid. Maar haalt tegelijkertijd de druk van de ketel.

En ja, de lonen liggen hier een stuk lager en mijn koopkracht is nihil in vergelijking met die van de gemiddelde Belg, mijn auto is kleiner en mijn hypotheek is groter…maar ik zit hier wel mooi in het zonnetje. Zowat 300 dagen per jaar, als het er niet meer zijn. En wat de vitamine D van het zonlicht voor je lijf en geest doet… dát is onbetaalbaar. Levenskwaliteit, meneer, levenskwaliteit.


 

Ay, torito bravo... ay, torito guapo...

Een heugelijke dag vandaag voor dierenrechtenorganistaties en dierenliefhebbers in Catalonië en daarbuiten. Het Catalaans Parlement keurde vandaag een wetsvoorstel goed dat zal leiden tot een absoluut verbod op stierengevechten op Catalaanse bodem met ingang van 1 januari 2012. Hiermee komt een einde aan reeds lang aanslepende discussies tussen voor- en tegenstanders van de corridas. Voorstanders hebben het over een eeuwenlange Spaanse traditie, over cultuur en over sport. Tegenstanders beschouwen het als wreed en onnodig geweld tegen hulpeloze beesten die, hoe dapper ook, ten dode opgeschreven zijn zodra ze een poot in de arena zetten.

Natuurlijk kreeg het thema ook nog een dieper politiek tintje: de partijen die tegen de afschaffing stemden menen dat de ware reden van deze deze ‘actitud antitaurina’ schuilt in het feit dat het in werkelijkheid gaat om een ‘Spaanse’traditie waar de Catalaanse voorstemmers wat graag afstand van willen doen, in hun onafhoudelijke pogingen afbreuk te doen aan de Spaanse identiteit van Catalonië. Vamos, de afschaffing van stierengevechten is welzeker de zoveelste verdoken stap in de richting van onafhankelijkheid! Feit is dat stierengevechten oorspronkelijk niet bestonden in deze streek en dat ze vooral tijdens het Franco-regime sterk gepromoot werden als uiting van nationale identiteit en om buitenlandse toeristen te lokken.

Dit soort discours is evenwel allesbehalve verbazingwekkend. Catalonië is nog niet bekomen van de hevige discussies die voortvloeiden uit de overwinning van het Spaanse nationale team tijdens de wereldbeker. Plots bleek zowat heel Barcelona nationalistisch gezind en Chinese handelaars deden gouden zaken met de verkoop van Spaanse vlaggen, t-shirts en andere rood-gele bagatellen.. Carlos Pujol, die toch Spanje mee aan de overwinning hielp, kreeg de wind van voren omdat hij na de bekerfinale trots met de Catalaanse vlag rondparadeerde. Ook de Asturiaanse vlag was op het veld te bespeuren, maar daar tilde blijkbaar verder niemand aan. Nog weken daarna werden op FB en internetfora hevige discussies gevoerd over nationaal en regional sentiment, over provocatie, rechten en plichten.

Wat er ook van zij, en met welke bedoelingen ook het wetsvoorstel vandaag werd goedgekeurd, ik vind het alvast prachtig dat met ingang van  2012 de stieren in Catalonië niet langer hoeven te sterven ter meerdere eer en glorie van een in mijn ogen helemaal niet zo dappere torero in een glitterpakje.

 


 

België in de Spaanse pers

Na lange afwezigheid (sorry, topperiode voor de zonnebanksector) en een mislukte poging een blog te uploaden tijdens de historische sneeuwval van een paar maanden geleden, zijn we hier weer met de beste bedoelingen Vlaanderenland op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in Spanje.

De verkiezingen in België zijn hier niet onopgemerkt voorbijgegaan, toch wel opmerkelijk voor een land dat meestal vooral genegeerd wordt door de internationale pers. We zijn blijkbaar alleen de moeite van het becommentariëren waard als de regering valt of er ergens een dolle schutter gesignaleerd wordt. Ditmaal dus weer omwille van regeringsperikelen. Het is maar dat u het weet, maar België is volgens de nieuwsberichten op dit ogenblik het meest onstabiele land van Europa. Jawel. Vergeet de Balkan, vergeet Griekenland, vergeet alle troubles in de voormalige Oostbloklanden: België is het hete hangijzer! Alle Vlamingen zijn onbarmhartige voorstanders van de onafhankelijkheid, ten koste van de arme Walen die als enigen het vaderland een warm hart toedragen en o zo graag vriendjes zouden willen zijn met hun landgenoten uit het noorden.

Yeah right. Mijn echtgenoot kijkt er al lang niet meer van op wanneer ik tijdens de berichtgeving over België de commentaren van persoonlijke voetnoten voorzie en uiteindelijk de wanhoop nabij maar van kanaal verander omdat ik het niet langer kan aanhoren. Worden journalisten niet geacht hun berichten te ondersteunen met de nodige background research en dienen ze niet onpartijdig te zijn? Het zullen de gedeelde Romaanse roots wel zijn die hier de balans steeds richting Wallonië doen doorslaan of de vrees dat wat zich nu afspeelt in België wel eens tot inspiratie zou kunnen dienen van andere 'onbarmhartige' lieden in Catalaanse en Baskische gelederen.

Ik doe alvast mijn best het één en ander recht te zetten, aan de ontbijttafel op werk of tijdens de lunchpauze. Que no, que no vamos a independizarnos. En op mijn google chat prijkt sinds vandaag een fiere Vlaamse leeuw. Dat mijn collegaatje vroeg van welk automerk dat het logo was moeten we er dan maar bijnemen


 

Historische sneeuwval

Historische sneeuwval. Zo werd de chaos die gisteren Cataluña overdekte vanmorgen op het journaal genoemd. Maandagmorgen werden we in Mas d’en Gall wakker onder een witte deken... Voor het eerst in tien jaar tijd, volgens de buren. Er dwarrelt wel eens een verloren vlokje neder, maar zo’n sneeuwtapijt... nee, dat was jaren geleden. De sneeuwpret was snel over toen bleek dat de politie de uitrit van onze urbanización had afgezet tot nader order. Niemand kwam er in en niemand mocht er uit. Te gevaarlijk. Tegen een uur of 11 werd er dan toch zout gestrooid en mochten de durvers richting werk vertrekken... Het bleef de hele dag onafgebroken sneeuwen. Al vlug werden de media overspoeld met berichten van kettingbotsingen, onderbroken trein- en buslijnen... chaos alom. Zelf in Barcelona-city bleef de sneeuw stilletjesaan liggen, teken dat het serieuze business was...Toen ik om half drie in de middag besloot huiswaarts te keren, om niet het risico te lopen halverwege op de autostrade te stranden, lag er zelfs in Barcelona-ciudad al een centimer of twee sneeuw...

Thuis in Mas d’en Gall besefte ik pas echt de omvang van de sneeuwval: straten spekglad en niet door te komen, ik gleed bijna het ravijn in toen ik voorzichtig mijn wagen onze straat in laveerde... Echtgenoot kwam een uur later ook thuis, met de boodschap dat de politie alleen nog wagens met sneeuwkettingen naar boven liet komen en dat hij twee vrienden uit de buurt, die aan de voet van onze berg gestrand waren, moest gaan ontzetten.

Vanmorgen begon de dooi in te zetten, maar de ravage was aanzienlijk: dikke plakken ijs maakten het onmogelijk de auto’s te starten en wie er dan toch in slaagde zijn vehikel op gang te krijgen kon maar beter over goed schaatstalent beschikken want er lag een centimeter of twee ijs onder het pak sneeuw. Mooie beelden dat wel. Montserrat onder de sneeuw... witte palmbomen... feeërieke ijspegels...

En voor wie er nog aan twijfelde dat Spanjaarden er steeds in slagen over het beste uit te halen: hierbij een foto uit het centrum van Barcelona... ziet u daar die eenzame skiër vrolijk rondschuifelen?? Nieve en barcelona


 

El tió de Nadal of Cagatió

 
Even een kleine uitleg bij nog een typisch Catalaanse traditie die in gebruik genomen wordt op kerstavond en voor de ongeduldigen op 8 december (dag van de Onbevlekte Ontvangenis en vrije dag trouwens): el tió de Nadal oftewel de kerststronk. Het is een boomstronk op 2 of 4 pootjes waarop een grappig gezichtje staat afgebeeld en daarover hangt een doek, zodat je er niet onder kan kijken, maar volgens het verhaal omdat de tió geen kou zou lijden ‘s nachts. De kinderen moeten dan zingen en met stokken op de tió slaan opdat deze cadeau’tjes zou, sorry maar in het Catalaans wordt het nu eenmaal zo gezegd, “schijten”. Het doek wordt weggeschoven en de kinderen kunnen kleine cadeau’tjes grabbelen zoals snoep, een kleurboekje, etc. Vroeger werd de boomstronk op kerstmis verbrand zodat men ook kon profiteren van de warmte, maar dat wordt nu niet meer zoveel gedaan.

Cagatio

Het is echt leuk om in een Catalaans dorp te wonen: toen ik nog in Barcelona woonde, had ik geen flauw benul van al deze tradities. En bovendien worden er veel activiteiten georganiseerd voor klein en groot. Helemaal niet saai dus in ons dorpje!


 

Pietje Precies vs De Spanjaard

Er zijn zo van die dagen dat je beter niet uit bed komt. Vandaag is er zo eentje. Ik denk niet dat er iets frusterenders is dan proberen een evenement of een cursus te organiseren met Spanjaarden... Organiseren betekent voor een Spanjaard zoveel als: ik zeg even hoe ik het graag zou hebben en dat zal dat op wonderbaarlijke wijze wel voor elkaar komen ook. Communicatie 0. Planning 0. Stress 100. Gelukkig loopt er altijd wel ergens een Noord-Europese Pietje-Precies rond die op een gegeven ogenblik niet langer kan aanzien hoe alles in het honderd loopt, besluit de teugels over te nemen en het project op het nippertje alsnog in goede banen leidt. Niet dat de Spanjaard dat opmerkt,  laat staan daarvoor enige dankbaarheid betuigt. Au contraire, mon cher, wat er ook mis gaat tijdens het evenement, het zal allemaal de schuld zijn van Pietje Precies ‘die dat toch had moeten voorzien’. Spanjaarden houden urenlange palavers over hoe het zou kunnen zijn, wat er zou moeten gebeuren maar vergeten aan het einde van de brainstormsessie te vermelden wie wat zou moeten realizeren. En aangezien elke Spanjaard steeds vindt dat alles hem aanbelangt maar dat het werk een ander toekomt (eso no me corresponde is het stopwoord van elke zichzelf respecterende Spaanse medewerker), blijven projecten bij een hoop gebakken lucht. Tot twee dagen voor de deadline iemand opmerkt dat er niks gebeurd of gedaan is, de verwijten over en weer vliegen, de temperatuur op kantoor plots een graad of tien stijgt en iedereen in de stress schiet. Wat meestal het moment is waarbij aan het Noord-Europese Pietje-Precies gevraagd wordt of hij/zij niet misschien iets klaar had liggen, wat natuurlijk meestal ook effectief het geval is. Want we kunnen het niet laten, dat op proactieve wijze klaarstomen van rampenplannen, het zit ons in het bloed. Pietje-Precies begint als een gek te printen, te telefoneren en te mailen, redt de boel en krijgt achteraf te horen wat hij daarbij allemaal verkeerd heeft gedaan. Terwijl de rest van het team zich op de schouder klopt en zegt: ‘Fwwwwww... dat was op het nippertje... dat hebben we toch maar weer mooi voor elkaar gekregen, niet?’

Werken in Spanje is werken met een vaag takenpakket, flexibele uurroosters (van de baas naar jou toe, niet vice versa evenwel) en steeds met een petardo en el culo, excuus voor de uitdrukking. Hoe proactief je ook bent, hoe goed je ook denkt alles voorbereid te hebben, niets kan je voorbereiden op de plotse humeurswisselingen of aanvallen van creativiteit van je overste en niet voorziene nalatigheid van je collega’s. Bij voorkeur een dag voor het geplande event, dat maakt het leven spannender. De Vlaming plant zijn week van dag tot dag en uur tot uur, de Spanjaard drinkt zijn koffie en zal er straks nog eens over nadenken.

Dat ik een beetje verbitterd klink, zegt u?  Welnee, Pietje-Precies heeft allang leren omgaan met chaos en is een kei geworden in improvisatie en last-minute ideeën. Vandaag heeft ze alleen een beetje een slecht dagje. Vandaag voelt ze zich een beetje Vlaamser dan anders...Niets dat een boke mè sop en soaker straks niet verhelpen kan.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog