A room with a view.

A room with a viewJe leest dit nogal vaak in vakantiebrochures als ultieme verlokking om toch maar te boeken. Begin September zijn wij met Nederlandse vrienden naar de Donau delta gereden. De machtige Donau gooit zich door deltavertakking in Roemenie in de Zwarte Zee. Een pareltje van fauna en flora die nog voor massatoerisme te ontdekken is ! Je kan er lange wandelingen maken, specifieke vogelsoorten gaan spotten of met een boot de delta opvaren en genieten van het ongerepte landschap. Mooi dus !

Om onze talrijke kinderen (wij hadden er 7 voor 4 koppels) hun fantasie te stimuleren bezochten wij een kasteelruine. De ‘caretaker’ had voor zichzelf ook een ‘room with a view’ uitgekozen. Het primitieve toilet, een vervallen houten constructie zonder deur met dito gat eronder, geeft voor diegene die op het gemak zit een uniek uitzicht van de Zwarte Zee terwijl de natuur z’n beloop krijgt.

Een aanrader. (het totale paket dan J)


 

De omgekeerde wereld...

Sedert wij in Roemenie wonen, rijden wij ieder zomer naar Vlaanderen terug. Het is een rit van 2300 kilometer en enkel het stuk in Roemenie is een ware beproeving, bij gebrek aan behoorlijke wegeninfrastructuur.

Auto in de bergen

Wij rijden er 2 dagen over en door dat wij elkaar aan het stuur aflossen valt de rit nogal mee. De jongens op de achterbank verheugen zich ondertussen op die rit. Ze kunnen namelijk twee dagen niets 
anders doen dan DVD’s bekijken en zich verdiepen in de spelstructuren van hun Ninentendo DS. Zo ken ik ondertussen iedere Disney DVD uit het hoofd, althans het spraakgedeelte, de beelden zijn voor mijn fantasie bestemd.

 

Het viel mij keer op keer op dat bij het naderen van de Roemeense grens, op de terugweg, het aantal Spaanse, Italiaanse en Britse nummerplaten toeneemt. Ontluikend toerisme zou je denken. Niets is minder waar. Het toerisme heeft nog een hele weg af te leggen vooraleer men Italianen en Spanjaarden zal kunnen overhalen naar Roemenie te komen.

Naar schatting 2 miljoen Roemenen zijn hun land althans economisch ontvlucht. Het gros daarvan trok richting Latijnse cultuurverwantschap, met Italie als koploper. Daar genieten die Roemenen, een groot deel Roma zigeuners, niet een al te beste reputatatie. Soms is er een ware hetze tegen hen. Een kleine toplaag van die economisch emigrerende Roemenen is hoog geschoold en gaat op zoek naar grotere fortuinen. Maar de verpletterende meerderheid zit onderaan de economisch ladder. Dat belet niet om in de (late) zomer toch even te gaan uitpakken met de zuur verdiende tweede hands bolide bij de jaloerse achterblijvers in Roemenie. En zo gebeurt het dat bij de grensovergang de wereld op zijn kop staat. In de autos met westerse nummerplaten bevinden zich Roemenen, in de auto met Roemeense nummerplaat... Belgen. De omgekeerde wereld J


 

Budgetcontrole

Ook Roemenie zit met een groot aantal weinig productieve ambtenaren. Een te groot deel van de ‘actieve’ bevolking is in dienst van een weinig efficiente overheid. ‘What’s new ?’ hoor ik jullie denken, het Zuiden van ons dierbaar vaderland zit met een gelijkaardig fenomeen opgescheept. Toch, er zijn een paar significante verschillen. De Roemeense overheid zit nogal krap bij kas. Een eufimisme. Het IMF moest al bijspringen om de lopende kastekorten bij te passen. 

 

Aan creativiteit bij de hogere overheid is er geen nood. De laatste 3 weken van december werden de meeste ambenaren vriendelijk – maar dwingend – verzocht om verlof op te nemen. Leuk hoor ik je al denken, de bezorgdheid van de overheid voor z’n personeel in drukke kerstshopping periode is ongezien. Wel er is een klein detail. Het betreft onbetaald verlof, om zo de al het zeer bezwaard budgettekort niet verder te laten ontsporen.

 

“Allo, Michel Daerden ? Oui, on vient de me révéler une idée.... “


 

Piata Danny Huwé

Piata Danny Huwe

 

Wij waren er niet met Kerst & Nieuwjaar. Wij knepen er nog snel een mini strandvakantie uit met het gezin. Zo misten wij de media aandacht voor de revolutie van 20 jaar geleden. Wij hadden de indruk dat ook in Roemenie, weinig mensen echt bezig waren met het ophalen van herinneringen.

 

Nochthans is Roemenie het enige land die de ‘overgang’ van communisme naar democratie met bloed en geweld hebben bekomen. Latijnse furie, niet ? Nicolae Ceaucescu is de enige voormalige dictator die er het (de) loodje(s) bij legde. Geexcuteerd door zijn eigen troepen. Niet zomaar een vuurpeloton, nee, verschillende magazijnen van kalasjnikov’s werden door het lijf van Helena & Nicolae Ceaucescu heen leeggeschoten en dat van op korte afstand. ‘An overkill’ als geen ander. Vandaar dat ik van velen hoor en lees dat Roemenie geen revolutie kende maar een zuivere ‘coup d’état’ onderging. Het entourage van het glamour koppel zou de megalomanie al lang beu zijn geweest, althans...

Plots bleken er verschillende kampen te zijn. Dat die ook nogal flink bewapend waren geeft het vermoeden van zorgvuldige planning.

 

Boekarest heeft her en der nog littekens van die dramatische december omwenteling. Soms zie je nog de impact op flatgebouwen van geconcentreerd machinevuur. Dit was niet zomaar wild op massa’s schieten. Mijn CFO merkte ooit op dat vele van de nieuwe miljardairs nog veel hebben uit te leggen wat er tijdens en kort na December 1989 is gebeurd.

 

Als prille twintiger was ik ook geschrokken toen de pas naar VTM overgestapte journalist Danny Huwé zijn professionele drang met het leven bekocht ergens in de straten van Boekarest. Ik herinner mij dat de man vooral een warme radiostem had. Eén van de drukste pleinen van Boekarest is hernoemd naar de gevallen Vlaamse journalist.

De ‘Piata Danny Huwé’ werd opgefrist deze zomer ter wille van het staatsbezoek van Koning Albert. Men verzuimde echter op de nieuwe naamborden een korte uitleg te geven wie die nobele onbekende was. (dit in tegenstelling tot menig ‘oud’ naambord) Ik verwed dat zogoed of niemand van de Roemenen weet waarom dit drukke plein deze naam draagt. Behalve dan  mijn nabije medewerkers die het verhaal al verschillende keren moesten aanhoren.


 

Libération

Deze week moest ik voor de raad van bestuur naar ons hoofdkwartier in Gothenburg, Zweden, vliegen. De kleine nationale luchthaven ‘Otopeni’, is niet langer berekend op het groeiend aantal reizigers, maar die kleinschaligheid maakt die wel heel makkelijk voor de altijd gehaaste zakenman. In één van de weinige winkeltjes in de luchthaven is het mogelijk om enkele ‘internationale’ kranten te kopen, meestal Franse titels. Die donderdagmorgen viel m’n oog op  de ‘Libération’ van de dag ervoor. ‘Allez les Belges’ & ‘Made in Belgique’ waren de schreeuwige titels van de krant.


 

Een Latijns eiland

RomaniamapAls je een kaart van Centraal Europa goed bekijkt, valt de vorm van Roemenie op. Het is de vorm van een vis met de staart aan de Zwarte Zee.

Het land is een samenraapsel van stukken van oude grootmachten. Minder dan een eeuw terug waren grote delen van het land nog deel van het Hongaars-Oostenrijkse rijk. Die invloed is nog duidelijk te zien in het straatbeeld van steden als Sibiu, Brasov, ...

Maar de overgrote meerderheid van de Roemenen behoort tot een Latijnse cultuur. De Roemeense taal is nog het meest verwant met het Italiaans. Zo ook de emoties van de meeste Roemenen. Ook de etnische ‘look’ van de Roemenen doet eerder Mediteraans aan.

Nochthans is Roemenie omringd door voornamelijk Slavische(*) landen, met een totaal andere cultuurbeleving, hoewel de geschiedenis veel parallelen kent. Hoewel ik al enkele reisgidsen over mijn nieuw gastland heb gelezen &  al verschillende keren een gesprek aanging met mensen die een grote passie voor de Roemeense cultuur hebben, kon ik nog geen passende verklaring vinden voor dit eiland van Latijnse cultuur. Misschien kunnen jullie mij helpen ?

(*) Bulgarije, Servie & Oekraine, enkel Hongarije is de uitzondering, Moldavie is eerder een afvallige provincie van Roemenie toebedeeld aan de Soviet Unie na 1945 als straf voor het kiezen van de verkeerde kant. 


 

Imago oppoetsen

De jongens zijn altijd uitgelaten telkens als ik ze meeneem naar kantoor. Ze staan dan in de kijker en genieten bijzonder veel belangstelling van mijn medewerkers. Nu zijn twee blonde kopjes in Roemenie zowiezo al een attractie op zich. Vooral Simon schept er een genoegen in om achter papa’s bureau plaats te nemen.

Kinderen van 6 praten veel en spontaan. En daarbij komt soms ook de toekomstige beroepskeuze aan bod. Vroeger had Simon net zoals de meeste van z’n leeftijdsgenootjes de ambitie om politieman te worden of ook nog brandweerman, afhankelijk van de laatste schooluitstap. Een tijdje terug veranderde zijn mening hieromtrent nogal drastisch. Op een weekend middag vertrouwde hij me toe dat hij hetzelfde beroep wilde van zijn papa. Enigszins geflateerd door die uitspraak probeerde ik te begrijpen wat hem tot die keuze dreef. “Het lijkt me leuk om centjes te verdienen achter je bureau”, was het antwoord. “Hoezo ?”, was mijn directe vraag. Het antwoord was verrassend : “Jij hebt een grote computer om spelletjes te spelen en een telefoon waarmee je iedere dag naar Oma kan bellen ; dat wil ik later ook wel doen hoor”.

De waarheid komt uit de kindermond, nietwaar ?


 

Cola Light Lemon, noordzeegarnalen & Nederlands op restaurant

Er zijn van die kleine & minder kleine zaken die je mist in het buitenland.   Telkenmale je dan het thuisfront aandoet is het een ‘must’ om zo snel mogelijk aan dit gemis gevolg te geven.

Eerder een stom genot is de smaak van Cola Light Lemon. Cola beschouw ik normaal gezien als een ingredient om goedkope Whiskey op smaak te brengen bij het aperitief. Maar eenmaal terug in Vlaanderen schaf ik mij reeds in Zaventem al een blikje van dit brouwsel aan. De smaak van nepsuiker met citroen is alvast voor mij een heerlijk cocktail die je nergens vindt in Oost-Europa.

Maar een absolute must de eerste dag terug in Vlaanderen Vakantieland zijn noordzeegarnalen. De onovertroffen smaak van de vers gepelde garnalen laat een kleine ziltigheid proeven die je volledig eenmaakt met het beste van de zee. Niets gaat boven dit bovenaards genot dan garnalen, puur. Onze vakantiestek in Oostduinkerke is een uitgelezen plek om daar gedurende enkele weken met regelmaat van te proeven.

De vaste afspraak op dag 1 van ieder verblijf aan zee is een klein restaurant op de zeedijk. De gebakken zeetong, de steak tartaar of de garnalen smaken na maanden afwezigheid altijd als nooit voorheen. Mijn oudste zoon had in Juli wel een heel apart opmerkingsvermogen. Hij keek verbaasd op dat iedereen rondom ons Nederlands of een afkooksel hiervan sprak. Blijkbaar had ik hem nog niet duidelijk gemaakt dat dit geen prive-taaltje was die zich beperkte tot familie en Nederlandse vrienden. Een waarachtige openbaring voor een 5-jarige.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog