15 Minuten naar Pakistan

Om 7 uur 's ochtends met de fiets naar kantoor. Amper een levende ziel op straat, en nog minder verkeer. Islamabad is een aardig saaie stad. Dat komt gedeeltelijk door de veiligheidsperikelen (er moeten hier ongeveer evenveel veiligheidsmensen als inwoners zijn) maar ook omdat het een artificiële stad is, netjes opgedeeld in vierkantjes, voor het overgrote deel bevolkt met begoede Pakistanis en 'goras' ('witte' mensen) zoals mezelf.

Voor wie de drukte en atmosfeer van steden zoals Lahore en Karachi koestert, is Islamabad maar een dooie pier. Geen straatventers of -kraampjes, geen riksjas, kar en paard of chaotisch verkeer, en amper enig sociaal of cultureel leven. Ergst van al, geen mensen op straat (behalve dan bewakers, straatvegers en huispersoneel op weg naar of van het werk).

Geen wonder dus dat zelfs de lokale inwoners zeggen dat deze stad 15 minuten verwijderd is van Pakistan (waarmee ze doelen op de zusterstad Rawalpindi)

IMG_4241

(Rawalpindi, oude stad, straatkeuken in de voorbereidingen voor het breken van de vasten tijdens Ramadan)


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog