regen, ajvar en koffie

Het regent in Skopje! Ik vind dat helemaal niet erg, want ik moet toegeven dat ik er zelfs naar gesnakt heb. Misschien denk ik daarom al de hele dag aan België. Als ik naar de lucht kijk en de horde paraplu's zie in het straatbeeld heb ik een déjà vu. Wat doet een mens hier als het regent? Op het programma stond ajvar maken met een vriend. Ajvar is een bijgerecht gemaakt van rode paprika's, die eerst geroosterd worden en daarna van pitten en schil ontdaan worden. Maar ajvar maken bij regenweer vond ik geen goed plan, naar de markt gaan en koffie drinken wel. Zo gezegd, zo gedaan. De omaatjes uit de buurt lieten het weer echter niet aan hart hun komen en roosterden dapper paprika's onder het terras!

Wat het eten betreft is het hier trouwens een waar paradijs! Gisteren was er bezoek van de moeder van mijn flatgenote. En bezoek van je mama gaat niet alleen gepaard met een grondige keuring van je flat, maar uiteraard ook met het vullen van de koelkast. Huisgemaakte ajvar, aardappelsla, bokalen vol met augurken, pruimen, goelash en ander lekkers werden uitvoerig tentoongespreid en uiteraard moest van alles geproefd worden. Op de vraag of wij in België ook zelf dingen maken, moest ik even nadenken. En dat zegt uiteraard genoeg. Het enige dat ik kon bedenken was confituur. Dan denk ik spontaan aan het beeld van mijn grootmoeder die enthousiast pruimen ontpit achter een reeks omgedraaide potten die op de keukentafel staan. Als kind was ik gefascineerd door zulke taferelen en om eerlijk te zijn ben ik dat nog steeds. Ik kan niet wachten om te leren hoe ik gevulde paprika's maak! Ondertussen maak ik mijn vrienden dan maar verslaafd aan mijn Belgische chocolademousse! Nu is het tijd voor nog een kopje Turkse koffie...



 

control freak

Ik ben nu bijna drie weken in Skopje en één ding is me vooral opgevallen: ik maak me te snel te veel zorgen. Niet in de zin dat ik begin te panikeren, eerder in de zin dat tijd hier relatief is. Als ik gevraagd word zo snel mogelijk langs te komen, dan gaat dat niet over die dag zelf, maar over binnen de week. Als er wordt aangekondigd dat het academiejaar op 15 september begint, dan kun je daar gerust een weekje bijtellen alvorens er echt wordt lesgegeven. Er moet vooral niet te veel gepland worden in dit land. Spontaniteit boven alles! Dat is best wel leuk, al snap ik niet hoe iemand zonder agenda leeft. En laat dat net het grappige zijn. Ik vond mezelf in België nooit supergeorganiseerd, eerder wat chaotisch. Een agenda is een must omdat ik niet alles kan onthouden en omdat wij, Belgen, wel degelijk dingen plannen.

Sinds vanmiddag heb ik me voorgenomen om wat minder te plannen en wat meer impulsief te werk te gaan. Wie moet nu weten wat hij de volgende dag gaat doen? De zon schijnt, de stad leeft, misschien heb ik morgen les, misschien ook niet... En ik vrees dat de slechte gewoonte die ik heb om altijd te laat komen niet snel zal veranderen, met dat verschil dat niemand zich daaraan stoort in Skopje!


 

Natuurmens

Zdravo! Zo begroet iedereen elkaar hier. En ik nu ook! Macedonisch spreken lukt al aardig, maar er is nog werk aan de winkel!

Sinds gisteren bevind ik mij in Skopje en dat is een groot contrast met Ohrid. De voorbije drie weken was ik in Ohrid voor het Seminarie over de Macedonishce taal en cultuur. Niet alleen taallessen, lezingen en vertaallessen stonden op het programma, maar ook uitstapjes, poëzieavonden en film. Ongeveer 90 studenten vanover de hele wereld namen deel en dat zorgde voor een mengelmoes van talen.

Laten we zeggen dat ik in die tijd mijn grenzen heb verlegd. Of toch één daarvan. Ik, stadsmens in hart en nieren, enkel te vinden voor de zee of spectaculaire natuurverschijnselen zoals vulkanen of woestijnen, ben een berg opgewandeld. En niet zomaar een berg, een berg van 1500 meter in het natuurpark Galichitsa, in het zuidwesten van Macedonië. Op de top hadden we een prachtig uitzicht over het meer van Ohrid en het meer van Prespa.Van daaruit kun je aan de ene kant Griekenland en aan de andere kant Albanië zien.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik onder de indruk was. Ik was niet alleen compleet uitgeteld na de klim van 2 uur, maar had ook een heel goed gevoel. Toen de Kroaten bij aanvang hoorden dat ik nog nooit een berg van dichtbij had gezien (tenzij je meetelt dat we door Zwitserland zijn gereden), hadden ze bezorgd een hand op mijn schouder gelegd en al lachend gezegd: "Je gaat afzien!". Maar ik werd nauwlettend in het oog gehouden en regelmatig gevraagd of het nog wel ging. Zo bereikte meteen glimlach de top van de berg en keek met verstomming naar het prachtig uitzicht.

Of ik nu van stadsmens naar natuurmens ben veranderd; dat weet ik nog zo niet. Maar een combinatie van beiden lijkt me alvast een goed begin!



 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog