een onafhankelijke pers?

Neutraal en onafhankelijk. 2 woorden die volgens mij centraal zouden moeten staan bij elke vorm van berichtgeving in de media. Bij de weergave van feiten, bij het geven van achtergrond en analyse zou men naar objectiviteit moeten streven.

Die 2 kernwoorden zijn vaak ver te zoeken als je hier "il telegiornale" bekijkt op de verschillende zenders. De openbare zenders Rai1, Rai2, Rai3 worden gecontroleerd door de overheid en Berlusconi en zijn partij laten hier hun stempel na. De voorbije jaren werden mannetjes van Berlusconi bewust op strategische plaatsen gepost. Een te negatief beeld ophangen van Berlusconi is dan ook uit den boze.

Die neutrale, onafhankelijke invalshoek bij ItaliaUno, Rete4, Canale5 (de kanalen van Mediaset, de mediagroep met zakenman Berlusconi als eigenaar) terugvinden, is nog iets moeilijker. De controle van Il Cavaliere is daar zo goed als absoluut.

De Agcom (het controleorgaan van de media) zou hier tegen moeten optreden, maar hun mogelijkheden zijn beperkt. Mannetjes van Berlusconi zijn hier naar mijn weten (nog) niet te vinden, maar de voorbije weken is hier gebleken dat Berlusconi in hoogst eigen persoon dreigtelefoontjes gebruikt om een voor hem negatief optreden van Agcom te vermijden. Toch heeft deze week dit controleorgaan zijn job gedaan en TG1 (het journaal van Rai1) en TG5 (het journaal van Canale5) veroordeeld vanwege een te vertekend beeld in de berichtgeving: de PDL (Il Popolo della Libertà, de partij van Berlusconi) zou onevenredig veel aandacht krijgen in vergelijking met de grootste oppositiepartij, die centrumlinkse PD (Partito Democratico). De kleinere partijtjes zouden al helemaal niet aan bod komen volgens de onderzoekers van Agcom.

De onafhankelijkheid en neutraliteit van de geschreven pers probeer ik even met een voorbeeld aan te duiden. De linkse krant La Repubblica schreef gisteren naar aanleiding van het resultaat van de regionale verkiezingen van vorige zondag en maandag het volgende: "Ondanks het non beleid van Berlusconi is hij er in geslaagd om de verkiezingen ook deze keer te winnen (vrij vertaald)." Het was maar het begin van een woordelijke aanval op de premier. En zulke aanvallen kan je vrijwel elke dag terugvinden op de voorpagina van deze krant.

Het (centrum-rechtse) Libero: "Goed gedaan Silvio, applaus voor onze goeie premier." Het vervolg van de lofzang kan je deze ochtend op de voorpagina van dit Italiaanse dagblad terugvinden.

Ook in de "Vlaamse gazet" geeft al eens een redacteur zijn mening weer over de politiek gaan van zaken. Maar naar mijn mening gebeurt dat in Vlaanderen met een grotere afstand, zonder dat hij zich daar overduidelijk gaat positioneren op de links-rechts schaal. En al weten we allemaal dat De Morgen een links socialistisch verleden heeft en De Standaard een katholiek, toch kan ik die 2 kernwoorden terugvinden in hun berichtgeving. Bovendien heeft men daar in de Vlaamse pers een luikje 'opiniebijdrage' voor. In de Italiaanse pers duikt die opinie al te vaak op in de artikels, de plaats waar ik een onafhankelijke, neutrale weergave van de feiten verwacht.


 

vrijheid van menigsuiting - libertà di parola

Dag mijnheer Van Roe. Yves Leterme hier, uw grote baas. Alles nog goed met de vrouw en de kinderen? ... ... Ja, ja, hier ook. Zeg hoor eens... De voorbije 2 weken in de Zevende Dag, dat kan niet hé. De oppositie is twee keer langs geweest en heeft kritiek op mij en mijn werk gegeven. Allez, Piet zeg nu zelf, wat moeten de mensen wel denken? Straks geloven ze mij niet meer! Kortom, doe daar eens iets aan. Haal dat programma gewoon een tijdje uit de eter, want straks zijn het regionale verkiezingen. En anders, tja, dan zou je je misschien wel eens opnieuw moeten inschrijven bij de VDAB.

Een telefoongesprekje tussen Piet Van Roe, de gedelegeerd bestuurder van de VRT en onze premier, Yves Leterme. Zo zou het Belgische equivalent kunnen gaan van wat er hier in Italië is gebeurt. Het Italiaans gerecht heeft 18 telefoongesprekken onderschept tussen Berlusconi, Augusto Minzolini, de directeur van il Telegiornale van RAI Uno en Gianocarlo Innocenzi, de commissaris van Agcom (de onafhankelijke (?) toezichthouder op de media).

Uit die telefoongesprekken zou blijken dat Berlusconi zware druk zou uitgeoefend hebben op zijn gesprekspartners. Het Agcom zou moeten ingrijpen want de voorbije weken zou in "Annozero" van Michele Santore (een populair politiek praatprogramma van de RAI) te vaak kritiek zijn geleverd op de premier. Uit de eter halen dus, want anders zou het voltalig personeel van Agcom wel eens op zoek moeten gaan naar een andere job, want 'che cazzo di organismo siete' (wat voor een kl*te organisatie zijn jullie anders).

Maar het gaat trouwens niet enkel om dat ene programma. Ook "Ballerò" van Giovanni Floris (een ander politiek praatprogramma van de RAI) zou hij liever 'mandare a quel paese' (opsturen naar een land ver weg hier vandaag).

Resultaat? De Italiaanse premier Berlusconi wordt dus (nog maar eens) vervolgd door de linkse, communistische magistratuur wegens misbruik van zijn machtspositie. Links, communistisch zijn dan natuurlijk de adjectieven die Berlusconi er maar al te graag aan toevoegt. Afwachten of het weer een onderzoek wordt dat snel in de ijskast beland of alvast pas op snelheid geraakt als de regionale verkiezingen van 28 en 29 maart alweer achter de rug zijn. 


 

politiek & sneeuw

Terwijl ik dit schrijf, ligt heel het noorden van Italië onder een vers pak sneeuw. Op een paar uur tijd lag hier gisteren in mijn thuisstad Vicenza (ergens midden tussen Verona en Venetië) alweer 10 cm sneeuw. Voor de 5de keer sinds december passeert een sneeuwfront het noorden van het land. Ongezien in deze contreien. Het klimaat ontregeld? Een gril van de natuur?

Wat stond er ondertussen deze week alweer op het Italiaanse menu? 8 maart: Internationale Vrouwendag. Bij ons in België wordt daar op 11 november aandacht aan besteed. Die dag valt dan samen met Wapenstilstand. Ik vind het persoonlijk een rare combinatie: de eerste wereldoorlog herdenken en onze vrouwtjes in de bloempjes zetten op één en dezelfde dag. In de bloempjes werden ze inderdaad gezet die Italiaanse vrouwen. "Auguri!" (Gefeliciteerd!) en de standaard twee kussen. De hele dag door waren de Italiaanse mannen hun vrouwen aan het bedanken, aan het feliciteren. Dat die vrouwen het verdienen daar wil ik niet aan twijfelen, maar toch wel een beetje een raar zicht voor de buitenlander die ik ben. Want die internationale vrouwendag is de voorbije jaren toch wel een beetje ongezien (shame on me!) aan mij voorbij gegaan

Op politiek vlak maken ze er hier ondertussen weer een knoeiboel van. 28 en 29 maart zijn het hier regionale verkiezingen. De lijsten van Il Popolo della Libertà (PDL, de centrumrechtse partij van Berlusconi) werden niet aanvaard in Lazio (de regio met Roma als hoofdstad) en Lombardia (de regio met Milano als capoluogo). Reden: te laat ingediend. Jammer, maar helaas. In een land als Italië stelt die PDL doodleuk een nooddecreet voor om toch de lijsten goedgekeurd te zien. De regels van het spel veranderen dus als je het spel al gestart bent. Moord en brand zou men schreeuwen mocht het gebeuren in België, maar ook het Vaticaan gooit zich dan even in de politieke wateren. Scheiding van Kerk en Staat. Tja, mooi in theorie, maar moeilijk in de praktijk als het Vaticaan op wandelafstand van het parlement ligt.

En vandaag dan weer heeft de Senaat een nieuwe immuniteitswet goedgekeurd op maat van Berlusconi volgens de oppositie. Voor een periode van 18 maand kan niemand van de regering voor de rechter gedaagd worden. Daar hebben we toch geen tijd voor, we moeten het land besturen (of redden van de ondergang). De vorige immuniteitswet werd door het Grondwettelijk hof eind vorig jaar weggestemd en dus moest er snel snel een nieuwe gemaakt worden.

Iedereen gelijk voor de wet. Maar in Italië is de éne (lees: Berlusconi & Co) precies al wat gelijker voor de wet dan de rest van het volk. En die processen tegen Berlusconi wegens corruptie en belastingsfraude? Kijk maar even in de Italiaanse koelkast.


 

punctualiteit

Daar stond ik dan: jas aan, sjaal omgesnoerd en mijn handen diep weggedoken in mijn handschoenen. Zo ver was de afstand wel niet, maar het is nog steeds winter, zelfs hier in Italië. Ik keek nog even op mijn uurwerk en zag de wijzers 5 voor 5 aanduiden. Tijd om te vertrekken, want die vergadering was immers voorzien om 5 uur én in een ander gebouw. Je wil immers toch niet te laat arriveren; wat voor indruk geeft dat nu? Hallo, westerse punctualiteit. Jou heb ik duidelijk meegenomen in mijn reiskoffer.

Mijn ene oog op het uurwerk gericht, mijn andere op mijn collega die rustig nog een koffietje drinkt en een telefoontje doet. Gelukkig is mijn andere collega al ter plaatse want die had  toch in hetzelfde lokaal een andere vergadering. Ter plaatse? Hij WAS inderdaad ter plaatse, maar komt om 5 na 5 doodleuk mijn collega vergezellen: gesprekje, koffietje, telefoontje, wc'tje.... Om kwart na vijf (ik reeds overladen van 'we komen te laat'-stress) zetten we aan om naar de vergadering te gaan. Met snelle tred stap ik het gebouw binnen, houd de deur open en .... en niemand volgt mij. Waar zijn die nu gebleven? Ach ja, achter de hoek voor een rookpauze. Eerst de pauze, dan de vergadering. De Italiaanse levensstijl, het blijft na 5 maand hier nog steeds wennen.


 

Bamboccioni

32 is ze ondertussen en nog steeds volop aan het studeren aan de universiteit. Filosofie. Wel reeds acht jaar als 'vrij student'. 3 jaar geleden is de vader (ondertussen gescheiden van de moeder van de studente en daardoor verplicht tot het betalen van alimentatie) het beu. De dochter trekt blijkbaar haar plan, want gedurende 3 jaar klaagt noch zaagt ze aan het oor van papa. Tot ze onlangs toch wel weer wat centjes nodig had (om verder te studeren?) en papa botweg 'Neen' zei. Dochterlief stapt naar mijnheer de rechter en.... krijgt gelijk. De vader moet verder alimentatie betalen tot het meisje op eigen benen kan staan. "La donna quindi può continuare a prendersela comoda." (vrij vertaald: de vrouw kan verder op haar gemak van het leven/het studeren genieten), was de reactie van een journalist.

Een rechterlijke uitspraak die ook wat polemiek in de Italiaanse politiek veroorzaakte. Minister Renato Brunetta gaf met schaamrood op de wangen toe dat het op z'n 30ste nog steeds z'n mama was die z'n bed moest opmaken, want zelf kon hij het niet. Hij was dus zelf ook een "bambocciono" (zo heeft hier iemand die iets te lang in het ouderlijke nest blijft plakken). Brunetta lanceerde daarom het voorstel om dan maar een wet te maken die voorziet dat kinderen vanaf 18 jaar het huis zouden MOETEN verlaten. Een voorstel dat wellicht even snel weer zal ingeslikt worden als het uitgespuwd werd. 

Een onderzoek wijst uit dat het vooral de mannen zijn die bij mama blijven plakken en dat ze dat warme nest enkel willen inruilen voor die andere zekerheid: het huwelijk en 'la moglie' (de echtgenote) die voortaan de was en de plas kan/wil doen.

"Ho provato a farmi il bucato da solo: disastro." (Ik heb geprobeerd om mijn was zelf te doen: een ramp!), zegt zo'n bamboccione van 31. "Sbagliando si impara" (door fouten te maken leer je wel hoe het moet), zegt men zo mooi in het Italiaans. Ook mijn eerste was, was een ramp, maar als je alles na een eerste maal opgeeft, zal je inderdaad nooit 'Hotel Mama' uit geraken.

Zelf ben ik blij dat ik op mijn 17de naar het 'verre' Gent ben vertrokken om te gaan studeren, leven, koken, slapen (en feesten). En - al vloekte ik de eerste maand - ben ik blij dat mijn moeder mijn was niet meer wilde doen na mijn studies (op mijn 22ste).

Kinderen verplichten om op 18 jaar het huis te verlaten, zou voor velen de garantie zijn op chaos, financiële, culinaire en gezondheidsproblemen. Maar een land vol met mannen die op hun 30 hun eigen bed niet kunnen opmaken, geen hemd kunnen wassen en strijken, geen ei kunnen bakken, en nauwelijks zelf kunnen plassen... dat is de garantie op een vastgeroest land. Als zoveel jongeren in dit land op privévlak niet vooruitgaan, geen initiatief nemen, op z'n minst op een bepaald deel zich niet persoonlijk ontwikkelen, niet zelfstandig worden, hoe wil je dan dat het in het land in z'n geheel vooruitgaat? Er zal wel geen lineair verband bestaan tussen individuele ontwikkeling en economische ontwikkeling van het land, maar een verband, een invloed zal er volgens mij wellicht wel zijn.


 

Apartheid in Rosarno

"L'unica città al mondo completamente bianca." De enige volledig blanke stad in de wereld. Zo werd Rosarno deze week omschreven door een mensenrechtenactivist. De stad in Calabrië (Zuid-Italië) werd immers schoongeveegd. Niet van het vuilnis, dat zoals u misschien wel weet wel eens langere tijd ligt te stinken in Zuid-Italië, maar van migranten. 

Rosarno is immers een stad met een groot aantal allochtonen, die er vaak als seizoensarbeiders aan de slag gaan in de fruitteelt. Werk dat voor de modale Italiaans, zelf al is hij werkloos, te vuil en onderbetaald is. 25 euro om je een dag in het zweet te werken.

Sinds midden vorige week elke dag de headliner van alle televisiejournaals: "La rivolta degli immigrati" (de opstand van de immigranten). Een aantal allochtonen werd aangevallen door onbekenden en dat was het startpunt van 3 dagen protest waarbij heel wat auto's in vlammen opgingen, ruiten sneuvelden en nog meer mensen gewond raakten.

De bevoegde minister (Binnenlandse Zaken) Maroni wijst met een beschuldigde vinger naar de lokale overheid. Die heeft immers nooit ingegrepen om iets aan het vreemdelingenprobleem in de stad te doen en daardoor is een concentratie van vreemdelingen ontstaan, is een "vreemdelingenbom" ontstaan. "We zijn te tolerant geweest tegenover hen."

Gevolg: alle allochtonen hebben ofwel vrijwillig de stad verlaten en zijn met de trein richting andere steden getrokken en zij die dat niet wilden zijn naar een opvangcentrum gebracht door de politie en wie illegaal in het land blijkt te zijn, die vliegt eruit.

Een kleine 1500 mensen zijn zo weg getrokken uit Rosarno. De barakken waar ze woonden worden ondertussen afgebroken. Een terugkeer zit er dus niet meer in.

"Si parla di Calabria terra di accoglienza : dove sta l'accoglienza? " 'Men zegt dat je in Calabrië met open armen wordt ontvangen: maar waar is die gastvrijheid dan wel', was de opmerking van een migrant toen hij de stad werd uitgeleid.

Niet iedereen in Rosarno is het eens met de aanpak van de overheid. Vandaag, maandag, wordt een betoging georganiseerd door een aantal burgers om het beeld dat in de media wordt weergegeven van de stad, een beeld van een racistische, xenofobe stad, tegen te gaan.

Maar de vraag blijft: wie zal dit jaar de sinaasappels plukken in Rosarno?


 

en dan nu het buitenlandse nieuws!

De aandacht voor buitenlands nieuws in Het Journaal en Het Nieuws is bedroevend. Een veel gehoorde klacht, die elk jaar wel eens opduikt in de Vlaamse geschreven pers. Het kan slechter. Om half negen deze avond zat ik weer paraat voor TG2. Il Telegiornale op Rai2, het tweede kanaal van de openbare omroep. Telkens weer blijf ik op mijn internationale honger zitten. Mijn kennis van de Italiaanse politiek daarentegen gaat er met rasse schreden op vooruit. Inclusief alle schandalen die daarmee gepaard gaan. En dat zijn er heel wat.

Berlusconi, de maffia, de economische crisis... en het journaal zit vol. Wat er in de rest van de wereld gebeurt? Ik zou het niet weten als ik enkel naar Il Telegiornale zou kijken. Ach ja, af en toe komt "die gebruinde kerel" ook eens op het scherm. U kent hem misschien beter als Obama, maar Papì (Berlusconi dus) had het enige tijd geleden over "die man die een beetje te veel in de zon heeft gelegen".

Ok, ik geef toe. Dit is een veel groter land dan België. Hier gebeurt dan ook veel meer dan in het kleine België, maar de aandacht voor buitenlands nieuws is bedroevend. Om toch mijn honger naar informatie over wat er buiten Italië gebeurt wat te stillen, doe ik hier beroep op de site van Euronews, die haar informatie in 6 talen aanbiedt, waaronder het Italiaans.

Maar het is toch niet hetzelfde als om 19u door Martine of Danny de avond in geloodst te worden...


 

Een duomo in je gezicht...

Quasi onmogelijk om nu niet over Berlusconi te schrijven. De man heeft dus zondagavond een miniatuurbeeldje van de Duomo van Milaan in zijn gezicht gekregen. Massimo Tartaglia heet de dader. Of held? Politiek bestrijdt je met woorden, met politieke daden en acties en niet met geweld en dus lijkt de term held me zeker misplaatst.

Niet iedereen is het daarmee eens hier in Italië. Ik had de "eer" om dit nieuws zondagavond aan Italiaanse vrienden te vertellen. Links vrienden en tegen Berlusconi dus. Een glimlach was hun spontane reactie. Ze zijn heus niet alleen in dit land. We leven in een tijdperk van social networking en dus levert een korte zoektocht op Facebook al gauw tientallen fanpagina's voor Massimo Tartaglia op. Beetje luguber. De voornaamste pagina had zondagavond al gauw 50.000 fans. Nog maar kort geleden was er trouwens een pagina waar werd opgeroepen om Silvio te vermoorden. 10.000 fans. Wie weet was Massimo daar ook fan van en heeft hij eigenlijk z'n woorden in de praktijk proberen omzetten?

Deze ochtend was er het gebruikelijk vragenuurtje in het Italiaanse parlement. Een heftig debat waar door de meerderheid voor censuur van zulke pagina's werd geijverd. Met een wildgroei aan pagina's op het internet lijkt me dat een op voorhand verloren zaak. En wat dan met de Freedom of Speech?

Massimo Tartaglia is niet de enige met fans in deze zaak. De facebookgroep "Sosteniamo Silvio Berlusconi contro i fan di Massimo Tartaglia" (Wij steunen Berlusconi tegen de fans van Massimo Tartaglia) had in enkele uren 380.000 fans. Die man kan echt wel op een grote aanhang rekenen denk je dan. Een beetje onderzoek leert echter dat die groep tot zondag "Aboliamo il Superenalotto e diamo i soldi ai terremotati dell'abruzzo" (Laat ons de Lotto afschaffen en het geld geven aan de slachtoffers van de aardbeving in Abruzzo in april 2009). Je kan dus lid zijn van een groep die plots zonder waarschuwing van naam verandert. Facebook kan dan nog zonet z'n privacyregels verstrengd hebben. Als zoiets mogelijk blijft, dan is er nog werk aan de winkel voor Facebook-oprichter Mark Zuckerberg . Internetgebruiker, oppassen blijft de boodschap.


 

Berlusconi in opspraak?

Berlusconi in opspraak (zonder vraagteken) was te lezen op het scherm tijden Het Journaal op één op vrijdag. Nu ja, als ik hier de verschillende telegiornali bekijk en de websites van de belangrijkste kranten raadpleeg, dan raad ik de eindredacteur van de VRT aan om toch een vraagteken te plaatsen.

Het heeft dus ook ons klein landje bereikt, maar toch nog even kort een antwoord op de volgende vraag: waarom in opspraak? Een spijtoptant (zo iemand die bereid is z'n geheimen prijs te geven om strafvermindering te bekomen) heeft tijdens een proces in beroep tegen een rechterhand van Berlusconi, diezelfde Berlusconi beschuldigt in de periode '93-'94 een tussenpersoon geweest te zijn voor de Cosa Nostra (de overkoepelende criminele organisatie van de verschillende Siciliaanse maffiafamilies). '93-'94 was een periode met heel wat aanslagen van de maffia in Italië én de periode vlak voor Berlusconi z'n opmars begon in de Italiaanse politiek met z'n partij Forza Italia! Berlusconi zou beloofd hebben om een aantal voor de maffia gunstige wetten te stemmen. De maffia zou in ruil geen aanslagen meer plegen. Berlusconi aan de macht dankzij de maffia?

Terecht, denk ik, kun je vragen stellen bij de waarde van die woorden, zeker omdat deze spijtoptant Berlusconi nooit heeft ontmoet, maar enkel z'n naam heeft gehoord. Maar toch... een spreekwoord in de Nederlandse taal zegt toch, waar rook is, is vuur. En het is niet de eerste keer dat er rook te zien is aan de hemel van Berlusconi. Op z'n minst zou de Italiaanse magistratuur moeten nagaan of er inderdaad geen vuur te vinden is.

Interessanter zijn wellicht de reacties op deze uitspraak. Berlusconi reageert zoals altijd: hij lacht de beschuldigingen letterlijk weg. Deze regering "ha fatto di più contro la mafia"; geen enkele regering heeft dus meer tegen de maffia gedaan. Logisch, toch? Dit is niet voor niets "de beste regering in 150 jaar" (de leeftijd van de Italiaanse staat), dixit Berlusconi. 8 maffialeden per dag gearresteerd vertellen de statistieken. Of dit effectief zo is.... moeilijk te achterhalen. Feit is dat ik inderdaad regelmatig zie op tv en lees in de kranten dat er weer eens een belangrijke maffiabaas is gearresteerd.

"Logico" zo'n uitspraak zegen zijn aanhangers. We hebben de maffia zodanig verzwakt dat ze de spijtoptant als wapen gebruiken; als wapen om een goed werkende regering ten val te brengen.

De oppositie... euhm... wacht even... ach ja, die heeft ook iets gezegd tijdens het journaal... of mogen zeggen. Het was me niet echt duidelijk of ze zich weer eens heel koest houdt of ze gewoon zoveel mogelijk van het scherm geweerd wordt. De Partito Democratico (de grootste oppositiepartij) reageerde met voorzichtigheid; met "cautelo" volgens de nieuwslezers van de RAI. "Tocca ai giudizi", het is aan de rechters om hier iets mee aan te vangen. Die zoektocht naar dat vuur dus.

Berlusconi in opspraak? (met vraagteken) Ach neen, ... dit is Italië. In de Belgische politiek zou het stormen, zou de regering misschien de handdoek in de ring gooien, zou op z'n minst de oppositie die handdoek eisen, maar hier zullen ze gewoon doorgaan.

Persoonlijk denk ik dat de magistratuur zeker wat vuile was kan vinden ten huize Berlusconi (er is een beetje te veel rook), maar hoe vuil die was wel is, moeilijk te zeggen en ik vrees er ook voor dat we dat pas zullen weten als Papì al een tijdje van het (politieke) toneel verdwenen zal zijn. Zo gaat het toch vaak, niet?



 

De Taliban zijn in Brussel!

Dat de scheiding tussen Kerk en Staat iets minder strikt wordt opgevat in Italië dan in België, dat wist u wellicht al. Een paar weken geleden veroordeelde het Hof voor de Rechten van de Mens de Italiaanse staat voor de aanwezigheid van kruisbeelden in klaslokalen. Het vloekt met het geven van een neutrale opvoeding aan onze kinderen. Moeilijke discussie. Of je nu gelovig bent of niet, het valt niet te ontkennen dat het katholicisme een aardige rol heeft gespeeld in onze westerse geschiedenis, maar om onze toekomst daar aan te herinneren, lijkt me een les geschiedenis nog iets meer aangewezen dan een kruisbeeld. Reactie in Italië: moord en brand natuurlijk. "Brussel (zo noemt men Europa hier) heeft zich daar niet mee te moeien; ze raken aan onze identiteit." Ik dacht dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg zitting hield, maar kom.

Berlusconi sprong wellicht een gat in de lucht bij het horen van dit nieuws. Want door zich op te stellen als verdediger van de kruisbeelden en dus van het Vaticaan, kan hij weer op een goed blaadje staan bij de Paus. Dat blaadje was immers wat rot geworden, sinds bekend werd dat hij wel eens een groen blaadje (mits betaling) en een lijntje (cocaïne) lust.

En de Italiaans scholen? Schoolvoorbeeld van een omgekeerd effect. Sommige scholen waar GEEN kruisbeeldjes aanwezig waren, hebben er nu wel één in elke klas. Eat this, Europe!

Deze morgen bij mijn eerste blik op de website van de "Corriere della Sera" staat een voorstel te lezen van een parlementslid van de Lega Nord (zo een beetje het Vlaamse Belang van Noord-Italië) om op de tricolore een kruisteken af te beelden. Is Benedictus ondertussen al over de kleur van het kruis aan het nadenken of denkt hij toch 'neen, liever niet'?

En waarom deze titel? De moet u gewoon even op de foto kijken. Die rechters van het Europees Hof uit Straatsburg zijn gewoon vermomde Taliban leden die zich schuilhouden in Brussel. U weze gewaarschuwd.

DSC03269


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog