De Standaard Online

26-6-06

uiteindelijk toch

Ik hoorde het al van het begin af aan. Vanaf het moment dat ik mijn landenkeuze had bekend gemaakt, kwam er van alle kanten de reactie: " Latijns Amerika? Ben je zeker, want het is er wel gevaarlijk!". Toen ik Honduras als land kreeg, werd er nog meer van die commentaar naar mijn hoofd geslingerd. "Gevaarlijk, AIDS, tropische ziektes, overvallen, kidnappen" en nog van die woorden waar mensen zo graag mee gooien om iedereen angst aan te jagen.
Wel, op mij hadden ze geen effect. Ik reisde af met de gedachte: " het is overal gevaarlijk. Er is geen enkele plek meer veilig in de wereld. Veilig is een illusie. Zolang je het niet uitlokt…" En ik bewees al deze leuteraars ongelijk, toen ik gedurende mijn hele verblijfsperiode in "dit derde wereld land" niet een keer overvallen of ontvoerd werd, noch besmet raakte. Jammer genoeg moet ik toegeven, dat ze niet volkomen ongelijk hadden. Hun bewijs werd deze donderdag geleverd.

Lees verder

irisclaeys om 21:00 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

6-6-06

fijn wit bezoek

Aangezien mijn vader nogal bekend is met het fenomeen van businesstrips,was het niet echt groot nieuws toen hij mij toevertrouwde dat hij er binnenkort eentje ging maken. Wat wel een grote verrassing was, was dat er ditmaal een weekend in Honduras was voorzien. Dit betekende dus dat mijn vader en ik de kans zouden hebben om elkaar te zien! Het was nog groter nieuws toen ik vernam dat hij in San Pedro zou verblijven.

Lees verder

irisclaeys om 20:08 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

1-6-06

T.E.S

Trabajo social, of sociaal werk, is een verplichting voor de schoolgaande jeugd. Iedereen die secundair onderwijs doet ( om het zo te noemen) is verplicht een aantal uren sociaal werk op zijn naam te hebben staan. Met een aantal uren bedoel ik dan meer specifiek 145 uur op een jaar. Iedereen die er niet in slaagt dit aantal uren te werken, kan niet afstuderen, en komt het jaar daarop dus terug, enkel om zijn aantal uren in te halen.

Lees verder

irisclaeys om 00:12 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

9-5-06

vervolg op fastfood

Nadat ik me over de fastfoodketens in het warme Honduras had gebogen, besefte ik dat ik eigenlijk de helf van de belangrijke ketens vergeten was; in die zin dat de dessertketens hier een even belangrijke rol spelen. Ik zette me dus schrap voor een zoet reisje en schreef een verslagje over koffiehuizen en reposterias...

Lees verder

irisclaeys om 20:03 | Link | 6 Reacties | 0 TrackBack

1-5-06

fastfood

Na ongeveer een jaar hier te wonen en te eten, besef ik dat ik het nog niet één keer over de fastfoodketens heb gehad. Laat ik dan nu woord bij daad voegen, en wat uitleg verschaffen bij de gekende en minder gekende junkfoodrestaurants.

Lees verder

irisclaeys om 22:22 | Link | 14 Reacties | 0 TrackBack

18-4-06

waterloze drie-daagse

Over elekrticiteitspannes kan ik als een expert meespreken, en dat het water schaars is, zodat we enkel deze kostbare vloeistof ’s avonds uit onze kraan kunnen tappen, is voor mij geen nieuws meer. Maar dat we al drie dagen zonder enige watertoevoer zitten, is voor mij de eerste keer.

Lees verder

irisclaeys om 18:29 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

11-4-06

semana santa

Elk jaar  rond eind maart, begin april, slaagt de menigte los en zijn de hotels aan de kust steevast volgeboekt.  Er is geen slaapplaats meer te bespeuren: van de meest chique vier sterren hotels tot de goedkoopste achterkamertjes, alles is gereserveerd. Dit betekent dat de examens voor de deur staan, net als de warmste week van het jaar: Semana Santa…

Lees verder

irisclaeys om 21:07 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

6-4-06

Aventura

Het was overal te zien, te lezen en te horen in San Pedro Sula en omstreken: binnen twee weken zou er een gratis concert plaatsvinden van niemand minder dan de enorm populaire bachatta groep ‘Aventura’. Een boysband  van 5 jonge twintigers uit de Domunicaanse Republiek. Het enige dat je nodig had om binnen te geraken was een blauw coca-cola flesje. Ik kan je verzekeren dat de verkoop van deze frisdrank al zeer hoog ligt in Honduras, maar met deze stunt schoot de verkoop plots door het dak.

Lees verder

irisclaeys om 20:05 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

24-2-06

Utila

Eind januari kwamen we met alle Belgen van afs die zich in honduras bevinden samen, om vanuit de citymall in Ceiba met de boot te vertrekken richting Utila, waar we de volgende tien dagen onze vakantieperiode zouden doorbrengen. De stemming zat er in, en al lachend en grappend staken we op de Utila Princess de oceaan over tot op het eiland dat het dichtst bij de kust van Honduras ligt.

Lees verder

irisclaeys om 20:46 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

11-1-06

ditjes en ratjes

Dat er in  Honduras ongedierte zat, moest je me niet vertellen. Je hoort er voortdurend het gekraak van rode cucaracha’s ( kakkerlakken) die door de een of andere persoon tot moes worden gestampt. Of de hele kleine miertjes die je overal tegen komt en voortdurend over je armen voelt sprinten op zoek naar suiker of andere zoetigheid. Maar ik had niet gerekend op groter en vuiler ongedierte...

Lees verder

irisclaeys om 18:06 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

26-12-05

kerstsfeer in San Pedro

In Honduras weet je precies wanneer Kerst eraan komt. Eind oktober - begin november zal je de eerste kerstliedjes horen wanneer je een taxi richting San Pedro Sula neemt. Dit wordt gevolgd door de supermarkten, die de eerste week van november beginnen met de kerstverlichting op te hangen, de kerstetalages uit te stallen en de kerstmannen in te huren. Dan half november zie je kleine kerststalletjes opduiken over heel de stad, die kerstballen en zingende reuze sneeuwmannen te koop aanbieden. En pas eind november beginnen de gewone winkels met luide kerstmuziek op hun overdreven grote geluidsprekers te draaien en hun etalages aan te passen aan de tijd van het jaar. Deze worden net als in België versierd met slingers, valse sneeuw en plastieken kerstbomen die een redelijk kitscherige uitstraling hebben. Goud, glitters en engelenhaar in overvloed.

Lees verder

irisclaeys om 11:11 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

18-11-05

Ceiba

Na een week niets te hebben gedaan, aangezien mijn drie maanden vakantie hier van start zijn gegaan, besloot ik om mijn collega Belgische afs studente in Ceiba, aan de kust, te gaan opzoeken. Het was een pracht van een excuus om me even op het strand te gaan installeren, een nieuwe stad te ontdekken en een kleurtje op te doen. Want je zou denken dat ik na twee maanden toch al wel lekker bruin zou zijn. Vergeet het! De zon is zo gevaarlijk dat je meestal automatisch de schaduw opzoekt.

Lees verder

irisclaeys om 00:19 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

7-11-05

weekendje Copan

Na twee weken uitstel omwille van het slechte weer, vertrokken we dan toch op weekend naar Copan. Een weekend waar iedereen dag na dag , bijna uur na uur naar had uitgekeken. Een weekend waar we iedereen van AFS zouden weerzien.

Een verschrikkelijke busrit door de bergen, die twee volle uren duurde, bracht ons eindelijk in het dorpje dat de naam Copan draagt en dat tot  mijn grote verbazing, geplaveid was met kasseien : er was in de verste verte geen zandweggetje te bekennen!  Logisch als je denkt dat het DE toeristische trekpleister van het Hondurese binnenland is. Want op een steenworp van dit prachtige dorpje bevinden zich de Maya ruïnes, die ik met enkele woorden kan beschrijven: Groots, groen en buitengewoon prachtig.

Lees verder

irisclaeys om 20:00 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

24-10-05

Schoolstoet

Na weken voorbereiding was het dan eindelijk zover, de donderdag waar we zo lang naartoe gewerkt hadden was eindelijk aangebroken. Zoals gewoonlijk sleurde ik mijzelf om 6 uur mijn bed uit om om 7 aanwezig te zijn op school.

Met de Belgische vlag stevig in mijn hand en wakend dat ik ze op geen enkel moment zou loslaten, bekeek ik het hele circus rond me.

Mensen die haastig heen en weer liepen, leerkrachten die de uniformen van de leeringen nodeloos gladstreken, de band die nog snel de laatste noten herhaalde, de cheerleaders die elkaars make-up checkten,kortom een hectische gedoe.

Lees verder

irisclaeys om 19:37 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

25-9-05

afscheid

Toen ik deze ochtend mijn ogen open deed ,wist ik het meteen : het zou een bijzonder sombere en moeilijke dag worden. Alles wat ik deed ging moeizaam en traag. De douche leek kouder dan normaal, mijn toastjes waren droog, de melk was op, mijn lenzen zaten niet goed, mijn krullen bleven niet in mijn staart...

Op weg naar Eva´s huis probeerde ik me op te peppen met de gedachte dat ik vandaag ten minste niet, zoals al de anderen, naar school moest. Het lukte even, maar toen ik Eva's koffers gereed zag staan voor de deur van haar huis, zonk de moed me weer in de schoenen.

Binnen liep iedereen rond als een kip zonder kop."Dit nog..." en " eet nog iets..." en "vergeet je paspoort niet...".Ik stond er maar te staan, moedeloos en verloren. ´Ik sta op de rand van een ravijn te gillen, en er is niemand die me hoort of tegenhoudt´ zoiets voelde ik toen. In de verlamming van mijn hersenen bleef er maar één zin overeind: " ze vertrekt weer naar België, ze vertrekt weer naar België" Die woorden had ik de voorbije weken uit mijn gedachten proberen bannen. Angst om verlaten te worden in een land dat ik langs geen kanten ken. Angst die mijn maag deed samenknijpen en mijn ogen deed branden. Waarom zo snel?

De ochtend werd alsmaar moeilijker . Het sleuren met de koffers, het nemen van de taxi en het aankomen op de luchthaven. DE LUCHTHAVEN. Van alle plaatsen in Honduras stond ik nu op de enige plek die een poort naar huis was. Ik kan je verzekeren, het was een raar gevoel. Eerst was er het onweerstaanbare verlangen om een ticket richting Europa te kopen. Dan was er het gevoel van brandende nieuwsgierigheid naar de rest van het jaar in dit centraal -amerikaanse landje. Deze twee wisselden elkaar voortdurend af, maar naarmate Eva´s vertrek dichter kwam , nam het verlangen om op dezelfde vlucht te zitten, toe.

Dan brak het uur van de genadeslag aan:11.25 pm. Alle passagiers voor het vliegtuig richting Miami moesten inchecken .Langzaam kwam ik in beweging, niet wetend waar mijn voeten me heen brachten. Tot ik de koorden zag die mij en Eva zouden scheiden. een laatste knuffel, de tranen waren er weer, het vreselijke besef dat ik haar niet meer ging weerzien in Honduras, alles kwam neer op dit punt. Het punt van het afscheid.

Langzaam maar zeker zag ik haar verdwijnen achter het matte glas waar de passagiers werden gecontroleerd. Dit was het dan. Het einde van Eva in Honduras. Het einde van een Belgische zus. Het einde van Belgische hulp. Weer en stukje geschiedenis dat in me stierf. Weer een stukje Iris weg. Het voelde vreselijk. Wat is het begin van het leven als AFS- student toch vreselijk!

irisclaeys om 17:25 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

13-9-05

weekend in paradise

irisclaeys om 20:04 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

3-9-05

honduras

Na een week vol tranen, pijn en heimwee, begon voor mij het nieuwe
schooljaar : een nieuwe school, nieuwe mensen en een nieuw leven.
Hoewel de pijn nog steeds aanwezig was in het hart trad ik samen met
een begeleidster de school binnen.
Alof ik het nog niet moeilijk genoeg had, moest iedereen die er
aanwezig was, leerkrachten inclusief, me aanstaren.Een blank, Europees
meisje in onze school! Ik voelde me als een nieuwe atractie die,
onder groot mediavertoon, en met veel trots, werd geopend in sixflags.
Nadat ik door iedereen gekeurd was, keerden ze terug naar hun "
lessen". Later ontdekte ik dat de leseen niet veel voorstelden. 

Ik heb van 7 tot 11 op mijn achterste gezeten, en met de meisjes van mijn
klas geprobeerd te communiceren in Zuid-Amerikaans Spaans, wat tot mijn
verbazing behoorlijk lukte, zolang ze maar traag genoeg spraken.

Ik heb gedurende die hele schooldag slechts één leerkracht ontmoet, namelijk 'de juf van van Engels' die me kwam vertellen dat ze Engels sprak. Jeminee, ik moest wel 2 keer vragen of ze haar zin wilde herhalen, omdat het  zo´n gebrekkig Engels was dat ik er
geen jota van begreep.

De eerste schooldag liep ten einde om 11 uur,  een uur vroeger dan normaal, en ik kreeg op de koop toe te horen dat de dag nadien gewoon even een dag vrijaf zou zijn. Ik heb zo´n donkerbruin vermoeden, dat ik dit jaar niet veel leerstof ga zien !

irisclaeys om 16:33 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack