uiteindelijk toch

Ik hoorde het al van het begin af aan. Vanaf het moment dat ik mijn landenkeuze had bekend gemaakt, kwam er van alle kanten de reactie: " Latijns Amerika? Ben je zeker, want het is er wel gevaarlijk!". Toen ik Honduras als land kreeg, werd er nog meer van die commentaar naar mijn hoofd geslingerd. "Gevaarlijk, AIDS, tropische ziektes, overvallen, kidnappen" en nog van die woorden waar mensen zo graag mee gooien om iedereen angst aan te jagen.
Wel, op mij hadden ze geen effect. Ik reisde af met de gedachte: " het is overal gevaarlijk. Er is geen enkele plek meer veilig in de wereld. Veilig is een illusie. Zolang je het niet uitlokt…" En ik bewees al deze leuteraars ongelijk, toen ik gedurende mijn hele verblijfsperiode in "dit derde wereld land" niet een keer overvallen of ontvoerd werd, noch besmet raakte. Jammer genoeg moet ik toegeven, dat ze niet volkomen ongelijk hadden. Hun bewijs werd deze donderdag geleverd.


 

fijn wit bezoek

Aangezien mijn vader nogal bekend is met het fenomeen van businesstrips,was het niet echt groot nieuws toen hij mij toevertrouwde dat hij er binnenkort eentje ging maken. Wat wel een grote verrassing was, was dat er ditmaal een weekend in Honduras was voorzien. Dit betekende dus dat mijn vader en ik de kans zouden hebben om elkaar te zien! Het was nog groter nieuws toen ik vernam dat hij in San Pedro zou verblijven.


 

T.E.S

Trabajo social, of sociaal werk, is een verplichting voor de schoolgaande jeugd. Iedereen die secundair onderwijs doet ( om het zo te noemen) is verplicht een aantal uren sociaal werk op zijn naam te hebben staan. Met een aantal uren bedoel ik dan meer specifiek 145 uur op een jaar. Iedereen die er niet in slaagt dit aantal uren te werken, kan niet afstuderen, en komt het jaar daarop dus terug, enkel om zijn aantal uren in te halen.
 

vervolg op fastfood

Nadat ik me over de fastfoodketens in het warme Honduras had gebogen, besefte ik dat ik eigenlijk de helf van de belangrijke ketens vergeten was; in die zin dat de dessertketens hier een even belangrijke rol spelen. Ik zette me dus schrap voor een zoet reisje en schreef een verslagje over koffiehuizen en reposterias...


 

fastfood

Na ongeveer een jaar hier te wonen en te eten, besef ik dat ik het nog niet één keer over de fastfoodketens heb gehad. Laat ik dan nu woord bij daad voegen, en wat uitleg verschaffen bij de gekende en minder gekende junkfoodrestaurants.


 

waterloze drie-daagse

Over elekrticiteitspannes kan ik als een expert meespreken, en dat het water schaars is, zodat we enkel deze kostbare vloeistof ’s avonds uit onze kraan kunnen tappen, is voor mij geen nieuws meer. Maar dat we al drie dagen zonder enige watertoevoer zitten, is voor mij de eerste keer.


 

semana santa

Elk jaar  rond eind maart, begin april, slaagt de menigte los en zijn de hotels aan de kust steevast volgeboekt.  Er is geen slaapplaats meer te bespeuren: van de meest chique vier sterren hotels tot de goedkoopste achterkamertjes, alles is gereserveerd. Dit betekent dat de examens voor de deur staan, net als de warmste week van het jaar: Semana Santa…


 

Aventura

Het was overal te zien, te lezen en te horen in San Pedro Sula en omstreken: binnen twee weken zou er een gratis concert plaatsvinden van niemand minder dan de enorm populaire bachatta groep ‘Aventura’. Een boysband  van 5 jonge twintigers uit de Domunicaanse Republiek. Het enige dat je nodig had om binnen te geraken was een blauw coca-cola flesje. Ik kan je verzekeren dat de verkoop van deze frisdrank al zeer hoog ligt in Honduras, maar met deze stunt schoot de verkoop plots door het dak.


 

Utila

Eind januari kwamen we met alle Belgen van afs die zich in honduras bevinden samen, om vanuit de citymall in Ceiba met de boot te vertrekken richting Utila, waar we de volgende tien dagen onze vakantieperiode zouden doorbrengen. De stemming zat er in, en al lachend en grappend staken we op de Utila Princess de oceaan over tot op het eiland dat het dichtst bij de kust van Honduras ligt.


 

ditjes en ratjes

Dat er in  Honduras ongedierte zat, moest je me niet vertellen. Je hoort er voortdurend het gekraak van rode cucaracha’s ( kakkerlakken) die door de een of andere persoon tot moes worden gestampt. Of de hele kleine miertjes die je overal tegen komt en voortdurend over je armen voelt sprinten op zoek naar suiker of andere zoetigheid. Maar ik had niet gerekend op groter en vuiler ongedierte...


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog