Ik herinner mij, van lang geleden, ik zat nog op de lagere school, de Japanse soapserie 'Oshin' op de BRT. Wat ik er mij vooral van herinner, zijn de vreemde klanken die de personages uitstootten, hoestten, proesten en blaften: "OSHIN, UDACH KASJON TAKAYA!" rochelde de vader dan naar het meisje Oshin, en eronder de vertaling van de BRT: "Oshin, knip je aub even een stukje van de bonzai"? Het was een merkwaardige taal, en een merkwaardige serie.
Eenzelfde gevoel van verveemding had ik ook toen ik voor het eerst een groep Grieken Grieks hoorde spreken, als student in Duitsland: het leek op niks dat ik kende. Niet noords, niet slavisch, niet romaans, zelfs niet mediterraan. Ze spraken luid, tegelijkertijd (maar toch gaven ze de indruk elkaar te verstaan) en het leek wel het geratel van een vreemd machinegeweer: tikitikitaketok... allemaal korte klanken, harde klinkers, harde medeklinkers, snel en droog uitgesproken zonder intonatie, behalve een lichte verhoging op het einde van de zin. Vreemde taal, vreemde mensen. Toen ik dan later Grieks ging leren aan het Centrum voor Levende Talen in Leuven, bleek het te kloppen: het Grieks heeft enkel korte klinkers: a, e, i, o, oe, uitgesproken op z'n Antwerps, met daartussen veel harde, snelle medeklinkers: p, t, k, f, r, ..., en veel i's: er zijn maar liefst 5 manieren om een i te schrijven: ι, η, υ, οι, ει.
Wanneer ik dan uiteindelijk in Griekenland kwam wonen, werd het me snel duidelijk dat behoorlijk Grieks spreken een noodzaak was voor integratie. Veel Grieken spreken wel wat Engels, maar al bij al toch eerder beperkt, en meestal ook niet voor heel lang. Dus om er niet altijd voor spek en bonen bij te zitten, moest ik aan mijn Grieks schaven, en een beetje is niet goed genoeg: waar een Amerikaan bijna alles zal verstaan wat een beetje naar het Engels neigt, moet het voor de Grieken bijna perfect zijn als je niet getracteerd wil worden op een luid "E?!", vaak met hoofd lichtjes vooruit en omhooggeschroefd in een halve draai, 1 oog (het hoogste) half dichtgeknepen, en soms ook met een geassorteerde schroefbeweging met de linkerhand, een voor ons vrij agressieve lichaamstaal.
Maar na 8 jaar heb ik het wel redelijk onder de knie, en hoor ik niet meer enkel geratel, maar ook woorden en zinnen. Maar de omgangsvormen zijn in Griekenland niet altijd wat we vanuit Belgie gewoon zijn, en dus soms, heel soms, maar toch soms, wilde ik dat ik geen woorden hoorde, en geen zinnen, maar enkel riketiketiketok...
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
Athene is een zeldzaamheid in Europa: een hoofdstad aan de zee. En niet zomaar een beetje zee, tientallen kilometers kustlijn, van Pireus tot Vouliagmeni, en verder tot Sounion, en aan de andere kant de hele kust van Marathon (zo'n 42 km van Athene...), en in het westen helemaal tot in Korinthe. In de hete zomerweekends trekken de 4 miljoen Atheners dan ook met z'n allen naar het strand. Dat zorgt voor kleurrijke optochten langs de uitvalswegen, de geblindeerde Porsche Cayenne naast de aftandse Datsun met vader, moeder, drie kinderen, schoonmoeder, twee neefjes, een bootje, drie emmertjes en een frigobox op vakkundige wijze erin gepropt, en daartussenin een heel gezin op 1 mobilette, alles begeleid door uitbundig getoeter en ratelende bouzoukis.
Genoeg strand voor iedereen, zou je denken, maar daar wringt het schoentje: grote delen van de stranden rondom Athene zijn niet vrij toegankelijk: ofwel zijn ze werkelijk prive, voor een hotel of een blitse beachclub - dit is tegen de grondwet, maar de tarieven voor een grondwetsinbreuk zijn best betaalbaar -, enkele worden uitgebaat door de gemeentes, maar de meeste zijn door die gemeentes in concessie gegeven aan privebedrijven; die houden de stranden dan min of meer proper, installeren bars, ligzetels, wat boompjes, een douche, cabines, een winkeltje ... en natuurlijk vragen ze ook .......... inkomgeld.... En dat is vaak niet min: 6 EURO per persoon + 8 Euro voor twee ligzetels en een parasol komt al gauw op 32 EURO voor een gezin met twee kinderen voor een half dagje strand, en dan is er nog niet gegeten en gedronken... sommige 'topstranden' vragen zelfs 20 EURO in het weekend.
En dat stuit natuurlijk op veel protest - voor veel Grieken is dat teveel geld, maar de plaatsen op de vrije en goedkopere stranden zijn beperkt, of verder weg van Athene. De bevolking vraagt dus massaal goedkopere stranden, maar de overheid reageert maar zuinigjes. Naar het waarom moet je in Griekenland meestal niet lang zoeken: het volstaat je af te vragen wie er rijker van wordt, en dat zijn in dit geval natuurlijk de gemeentelijke overheden, en vooral hun mandatarissen en ambtenaren, die bij het toekennen van die concessies wellicht heel wat commissies opstrijken... zelf heb ik altijd een dubbele houding gehad: enerzijds is het natuurlijk normaal dat de burgers gratis op het openbaar domein kunnen, maar anderzijds herinner ik mij ook nog de tijd van voor de concessies, toen de gemeentes of de Griekse toerismeorganisatie de stranden 'uitbaatten': dat waren afvalhopen vol vuil, glas, peuken, hondendrollen, waar zelfs geen vuilbakken waren, de mensen alle viezigheid op het strand achterlieten, en hun autos parkeerden tot bijna in de zee. Dan betaal ik liever een beetje voor een mooi wit strand met een leuke bar en zonder honden...
In de zomer van 2007 escaleerde het burgerprotest in de kustgemeente Elliniko, waar vroeger de luchthaven was. Elliniko heeft een tiental kilometer kust, maar had geen enkel openbaar strand - alles was in concessie gegeven door allerlei overheden via ondoorzichtige juridische constructies. In de zomer van 2007 pikten ze het niet langer: onder leiding van de volkse, goedlachse, besnorde burgemeester Xristos Kortzidis besloten de inwoners van Elliniko het recht in eigen handen te nemen, de hekken af te breken en zich een doorgang te forceren tot aan het strand. De Griekse oproerpolitie kwam erbij, maar zelfs zij begrepen dat het weinig zin had die tieners, oma's en opa's, kinderen en kleinkinderen de weg naar de zee te versperren. Gisteren ben ik even een kijkje gaan nemen: op de foto's zie je een grote Asterix bij de ingangsweg naar het strand, met de vermelding 'Welkom in het Gallisch Dorp - Vrijheid voor het Openbaar Domein', ook op het strand zelf is er een opschrift met 'Dit strand werd met strijd gewonnen. Zorg ervoor als voor je ogen'. Op de andere foto's kan je zien dat het effectief een mooi strand is, proper en verzorgd, zonder veel franjes weliswaar, en de ingang...is vrij! Blijkbaar kan het dus toch....
Vorige week was er nog een fietstocht van Pireus naar Vouliagmeni voor Vrije Stranden. Miscchien dat ik volgende keer ook maar eens mijn kuiten insmeer. Petje op, allez Eddy! En daarna een gratis duik.
Ik besef dat het sommigen tegen de borst stuit, maar ik moet het zeggen: die gestolen parthenonfriezen komen mijn strot uit. Waren ze niet al gestolen, ze konden mij gestolen worden! U weet wellicht wel waarover ik het heb: de zogenaamde 'Elgin marbles', merkwaardig genoeg genoemd naar hun dief: de Earl of Elgin die als Brits vertegenwoordiger bij het Ottomaanse Rijk (die waren hier toen de baas) heelder stukken van het Parthenon en de Akropolis naar Engeland verscheepte en ze daar verkocht aan het British Museum. Dat ze onrechtmatig verwijderd werden, staat wel vast na een reeks internationale studies: ofwel was er helemaal geen toelating van de bevoegde Sultan, ofwel heeft de Earl of Elgin de grenzen van de toelating ruim overschreden.
Het British Museum is dus in het bezit van gestolen marmer van het Parthenon, en dat zorgt in Griekenland met geregelde tussenpozen voor een nationale psychose van jewelste, die nu, bij de opening van het nieuwe Akropolismuseum, weer naar grote hoogtes piekt. Volledige nieuwsuitzendingen, voorpagina's van kranten, met hoodfletters en termen als 'Schande' en 'Onrecht' in vele synoniemen. Het zou inderdaad ongetwijfeld fijn zijn als de friezen zouden terugkeren naar Griekenland, en het is inderdaad helemaal niet lief van die stoute Engelsen dat ze dat niet toelaten, maar die volledige, georchestreerde obessie met die friezen, dat is werkelijk te gek: experts die elkaar overtroeven in het uitroepen van het Nationale Verdriet, cameraploegen die elke toevallig voorbijslenterende toerist aanklampen om het gelijk van de Grieken te bevestigen, Griekse huisvrouwen die tranen in hun ogen krijgen bij het zien van de lege plaatsen in het museum, ik heb soms plaatsvervangende schaamte... En dan natuurlijk de obligate politici die grootsprakerig claims komen maken (in Griekenland tegenover Grieken), terwijl ik mij toch niet kan herinneren dat deze regering ernstige pogingen heeft ondernomen om de friezen terug te krijgen, laat staan dat onze gezellige dikkerd (premier Karamanlis) eens in het Engelse parlement zijn eis zou formuleren, waar iedereen zo dicht in je nek staat te hijgen, en 'yeah' en 'boo' roept bij elke zin... . Maar het is een liedje dat snel en zonder uitzondering aanslaat bij de Grieken: ER IS ONS ONRECHT AANGEDAAN! NIEMAND ZIET ONS GRAAG! Het hakt in op de Griekse ziel en het is een knopje waarop wanhopige politici graag drukken. Je kan je afvragen: wie gunt de huidige regering eigenlijk zo'n succes? zouden ze het zelf wel willen, want als ze die friezen terugkrijgen, moeten ze andere truukjes zoeken? en wie zou er nu zo'n kostbare museumstukken aan Kostas Karamanlis geven - die man is een omgekeerde Midas: alles wat hij aanraakt, gaat kapot...? En heeft het echt zoveel belang - de Grieken gaan het Parthenon niet heropbouwen, ze gaan die stukken toch ook gewoon in een museum zetten...?
Uiteindelijk zullen de friezen wel terugkomen, en dat zou enkel rechtvaardig zijn, maar nu ik eraan denk: ze zijn gestolen toen de Ottomanen hier de baas waren, al vele honderden jaren lang. Zijn ze dan niet eigenlijk gestolen van de Ottomanen, eerder dan van de Grieken? Misschien moeten de Turken ook maar eens een claim formuleren, en dan de friezen inruilen voor een eilandje of twee? Tegen dan zal ik de vlaggen maar eens wassen, en het volkslied opnieuw oefenen.
Wie Griekenland een warm hart toedraagt of anderszins een beetje volgt, zal het niet ontgaan zijn:enkele decennia na de eerste voorzichtige plannen, is eergisteren dan uiteindelijk het nieuwe Akropolismuseum opengegaan. Gebouwd aan de voet van de Akropolis, werd het een monumentaal bouwwerk vol licht en moderne technologie, waar de historische collectie voluit tot haar recht zal komen. Op de Griekenlandblog van Bruno Tersago staan meer bijzonderheden. Vanbuiten ziet het er alvast prachtig uit, en ik sta al te popelen om het ook vanbinnen uitgebreid te bezoeken.
Er wordt verwacht dat het nieuwe museum ook een hoop citytrippers naar Athene zal brengen. We zouden het bijna vergeten met alle negatieve berichten over branden, binnenlands terrorisme, vervuiling, stakingen, relletjes, onmenselijke leefomstandigheden voor illegale immigranten en chemische moussaka, maar Athene is wel degelijk een fantastische bestemming voor een driedaage trip, of veel langer natuurlijk. De omgeving van het nieuwe museum is al enkele jaren opgeknapt, met een prachtige wandelweg achter de Akropolis door, tot in Thisseion, voor mooiere terrasjes zal je ver moeten reizen. Het voetgangersgedeelte loopt door via Monastiraki tot Plaka en het centrale Syntagmaplein, of je kan de andere kant op naar het 'Oostelijk' Athene van Omonia, Athinas, de Vleesmarkt en de gezellige chaos. De boetieks in Kolonaki moeten niet onderdoen voor om het even welke Europese grootstad, de metro is de mooiste waarin ik al ben geweest, en om te verkoelen kan je een treintje of taxi nemen tot in Pireus voor verse vis, Glyfada en Vouliagmeni voor de beste stranden en beach bars of de nieuwe Marina Flisvou in Paleo Faliro voor een hapje en drankje naast de nieuwste jachten. En 's avonds kan je uitgaan in Gazi en Rouf voor de trendy bars en tavernes, en overal met uitzicht op het verlichte paradepaardje Akropolis.
Uiteraard, when in Greece, do as the Greeks: doe je dingen in de voormiddag, neem uitgebreid de tijd om te lummelen en koffie te drinken, wind je niet op (zweet!), blijf 's middags binnen of ga naar het strand, maak nog een toertje in de vooravond en ga eten vanaf half tien. In de zomer overdag in Athene rondsjokken met een kaart is echt niet aan te raden - je blijft ze tegenkomen: roodaangelopen toeristen stijf van de stress en het ongemak (zweet, zweet, zweet, en een paar muggen, en smeltende voeten door de botinnen met kousen), op zoek naar verse moussaka in de plaka (wat vermoedelijk tot nieuwe ongemakken leidt). Een beetje alertheid is natuurlijk geboden. Je kan een geweldige citytrip maken in Athene, maar die man in de witte gilet die zo vriendelijk zegt dat de Akropolisverlichting er is 'especially for you and your beautiful lady', die man is vermoedelijk niet te vertrouwen! Doorlopen!
Ik ga ervan uit dat kinderen grootbrengen altijd zowat in het ijle gebeurt. Maar in een ander land is het echt wel een beetje dobberen op de oceaan, zonder herkenningspunten, zonder ankerplaatsen.
Zelf heb ik een jeugd gehad waarvan ik vermoed dat ze eerder typisch is: dorpsschool naast de kerk, fiets (met buis) voor de Eerste Communie, stereo ('radiocassetterecorder'!) voor de Plechtige Communie, zondagmiddag naar de scouts, 22 jaar lang, voetballen in het naburig dorp (vaal groen-wit), jongenscollege (roken in de toiletten), een kus tussen de rekken van de dorpsbibliotheek, een eerste fuif (volksdansfuif bij de chiro!), op kot, studeren, diploma, job. Zo ging dat ook bij mijn vrienden, zo ging dat ook bij mijn ouders, en zo lijkt het ook te gaan bij de nieuwe generaties. Ik vermoed dat vele ouders zelfs bewust die orde in stand houden, want het biedt een fantastische houvast: je kinderen aanbieden wat je zelf leuk vond, dat geeft zekerheid. Het is herkenbaar, het is 'zeker niet slecht'.
Maar dat hele referentiekader valt weg als je in het buitenland woont. Hier geen communies, geen colleges, weinig verenigingsleven, geen scouts, geen volksdansfuiven in de parochiezaal, zeker geen fietsen, weinig boeken, weinig bibliotheken... het is allemaal anders, en de totale vertwijfeling bij het opvoeden van mijn twee belgo-helleentjes slaat dan ook vaak toe. Maar soms, dan krijg ik ook hier een heldere flashback en word ik teruggeslingerd naar mijn kindertijd. En niet enkel bij het zien van de vele Datsuns en Nissan Sunny's die hier nog loodhoudend rondrijden. Het overkomt mij ook steeds bij de berichtgeving rond de Asopos-rivier. De Asopos is een rivier die vanuit Centraal-Griekenland de Attica-regio binnenkomt, en uiteindelijk nog maar voor een klein gedeelte uit water bestaat; al de rest is Chromium 6 en andere giftige rommel. Een honderdtal bedrijven uit de chemische en aluminiumindustrie loost er al jarenlang ongestoord hun afval recht in de rivier, die enkel nog een stinkende, zwart-purperen dikke brij is. De kankerpercentages in de regio swingen de pan uit, het 'drinkwater' is niet te drinken. Als u 'Asopos' googelt kan u alle details vinden. Erin Brockovich zelve (u wellicht bekend van de film met Julia Roberts) heeft er zich mee beziggehouden (link hier), net als het Europees Parlement.
Maar al die berichten slingeren mij dus terug in de tijd, naar onze jaarlijkse familievakanties in Oostduinkerke (was het toen echt altijd mooi weer? bestaan die windzeilen nog, die je met van die grote houten hamers in het strand moest rammen?). Tijdens die vakanties gingen we ook altijd op fietstocht in het achterland van de kust: tot in Diksmuide, Veurne (babelutten!) en het hele gebied rond de Ijzer, maar ook, en het waarom heb ik nog steeds niet kunnen achterhalen, langs de Wulpenvaart. Die Wulpenvaart loopt, als ik mij niet vergis, tussen Nieuwpoort en Veurne en loopt enkele kilometers achter Oostduinkerke door. En het was een echte smeerboel: het water was troebel, zwart, met blaasjes en brokken, en de vaart stonk tot honderden meters verder, een afgrijselijke, braakopwekkende stank - zelfs terwijl ik dit schrijf kan ik de Wulpenvaart nog ruiken. En daar fietsten wij dan langs.
Ik weet niet wat de Wulpenvaart zo vervuilde, maar een korte zoektocht op het internet leert me dat er nu vlottentochten en viswedstrijden georganiseerd worden (link hier en hier). Ik veronderstel dus dat de Wulpenvaart, net als zoveel andere waterlopen in Vlaanderen, nu veel properder is, dankzij de strengere milieuwetgeving en de betere controles. Er is dus misschien zelfs voor de Asopos nog hoop?
Maar laat ik daar eerst maar eens gaan fietsen met mijn kinderen. Met monddoekje. En dan babelutten, of een ijsje van Dodoni.
** Vrij naar "Fire Water Burn" - Bloodhound Gang, 1996
De Griekse zomer is nu officieel begonnen: de bossen branden!
Eigenlijk was ik niet van plan hier ooit een blog aan te wijden, omdat het een beetje een symbool is geworden van alles wat misloopt, het verenigt in zich het slechtste wat Griekenland en de Grieken te bieden hebben: onverschilligheid, hebzucht, onbekwaamheid, onwil. Het is een onderwerp met veel tristesse, en dat is niet leuk, noch om te schrijven, noch om te lezen, veronderstel ik. De branden worden aangestoken door grondspeculanten die geleerd hebben dat als ze de bomen verbranden, die gronden vroeg of laat, mits wat 'aanmoedigingspremies', door de overheid worden vrijgegeven als bouwgrond - het zijn dan ook vaak de 'filets' die worden afgebrand. De brand van gisteren was slechts enkele honderden meters van mijn appartement, op de heuvel waar mijn terras op uitkijkt (Ymittos). Geur en lawaai kunnen nog niet digitaal doorgegeven worden per foto, maar ik denk dat de foto's hieronder, genomen vanop mijn terras gisteren rond een uur of 5, voor zich spreken. Ook nu nog wordt er geblust.
Gisteren keek ik uit op een groene bergwand. Vanaf vandaag op een zwarte. En stinken doet het ook...
Ons zoontje heeft na 12 maanden eindelijk een naam. Een jaar lang was hij 'bebis', en nu is hij 'Alexander' (Alexandros, eigenlijk). Het is niet dat we niet konden beslissen over de naam, maar de jongen was nog niet gedoopt. En aangezien in Griekenland de Staat en de Kerk nog steeds een soort pre-Verlichtings Heilige Tweevuldigheid vormen, krijgt een kind pas zijn officiele naam wanneer hij onder die naam gedoopt wordt in de Orthodoxe kerk. Tot die dag, meestal een goed jaar na de geboorte, zijn er enkel 'bebis' en 'bebas'. De mogelijkheid om al eerder een naam aan te geven bij de gemeente bestaat wel, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die daarvan gebruikt maakt, veel Grieken weten niet eens dat het kan. Ik veronderstel dat het gedaan wordt voor kinderen waarvan moeder noch vader orthodox zijn, en zo zijn er hier niet veel (wanneer ik trouwde voor de Orthodoxe kerk, heb ik trouwens een getekende verklaring moeten afleggen dat onze kinderen orthodox gedoopt zouden worden).
Met die naam kan ik hem nu ook gaan aangeven bij de Belgische ambassade, zodat hij, met enige vertraging, ook zal bestaan voor de Belgische Staat - kleine Alexander heeft immers de dubbele nationaliteit. Tot nu heeft hij enkel een Grieks paspoort, om te kunnen reizen, op naam van 'Mannelijk Brems', net zoals zijn zusje vroeger een paspoort 'Vrouwelijk Brems' had.
Een naam kiezen is overigens geen sinecure in de Belgo-Griekse context. Een eerste struikelblok zijn de schoonouders. Een nog steeds heel stevig ingewortelde traditie wil dat de kinderen naar hun grootouders genoemd worden. Vandaar dat je op officiele documenten ook altijd de naam van je vader moet opgeven: neven en nichten hebben immers vaak dezelfde naam, net als nonkels, tantes en grootouders. Pas heel recent wordt van die gewoonte als eens afgeweken, vooral als de namen van de grootouders echt wel te gek zijn (hoewel vrienden van ons recent wel een kleine Thrasivoulos op de wereld hebben gebracht). Vaak wordt dan teruggegrepen naar oud-griekse namen. In de speeltuinen van Athene kan je nu dan ook dingen horen als 'Orpheas, eet je yoghurt op' of 'Persephone, niet van de hoge schuifaf!"... Een tweede hindernis is een naam te vinden die in beide landen aanvaardbaar is. Of wat gedacht van 'Despina Brems' of 'Aspacia Brems'? of van 'Spiros Brems', ' Apostolos Brems', 'Vassilis Brems'? Niet dus. Maar ook Vlaamse namen zijn vaak moeilijk: Wouter ('Gwoeter'), Koen ('koin') of Hans ('chans')...
Annemarie (Anna-Maria) en Alexander (Alexandros) dus. Nu ook op papier!
Vanaf nu gaat u regelmatiger nieuwe posts over Griekenland aantreffen op http://btersago.com/blog dan hier. Ik hoop u daar dan ook vaak te mogen begroeten.
Vandaag sluit de Kreta-beurs in Athene haar deuren. Waarom een beurs over Kreta in Athene? De bedoeling is om niet alleen het toerisme een duw in de rug te geven, maar ook om Kretenzische producten aan te prijzen. Het mag u misschien verbazen, maar het is niet eenvoudig om typische Kretenzische producten in de rekken van de supermarkten in de hoofdstad te vinden. We moeten naar speciaalzaken om Kretenzische olie of kaas te vinden. Kretenzische wijnen zijn ook erg moeilijk te verkrijgen. Verschillende Kretenzische producenten hebben zich daarom verenigd in de Exporters Association of Crete, met de bedoeling om hun producten de weg naar het Griekse vasteland te laten vinden, of ver daarbuiten.
Wat is ons bijgebleven van deze beurs? Het alternatieve toerisme, agrotoerisme en de Kretenzische wijnroutes (die van de prefectuur Heraklion vindt u hier terug). Wist u trouwens dat Kreta bepaalde druivensoorten heeft, die tot de Minoïsche tijd teruggaan, en waar nu nog steeds wijn van wordt gemaakt (die uiteraard enkel in Kreta terug te vinden is)? Voor de liefhebber som ik hier enkele op: kotsifali, mantilari, vilana, thrapsathiri en romeïko. We zagen ook zwarte tomaten, die verdomd lekker zijn.
We hebben in ieder geval genoeg informatie verzameld, waarmee we Kretenzische producten kunnen terugvinden hier in de Griekse hoofdstad.
Tussen haakjes: deze post is ook terug te vinden op http://btersago.com/blog
U herinnert zich wellicht nog wel het cruiseschip Sea Diamond dat in de caldera van Santorini gezonken is begin april 2007, waarbij 2 Franse toeristen vermist raakten (er is ondertussen nog steeds niets over hun lot geweten). De bewoners van Santorini zijn al jaren niet te spreken over het feit dat de kapitein destijds het schip naar diepere wateren had geleid en dat de maatschappij Louis Hellenic Cruises het schip liet zinken tot op een diepte van 130 meter. Weken nadien spoelde nog petroleum aan op de kusten van de caldera.
Vandaag beginnen de werkzaamheden waarbij alle schadelijke stoffen en de brandstof uit het wrak zal worden gepompt. Het werk zal moeten gebeuren met geleide robots, want het wrak ligt te diep voor duikers, en het zal ongeveer 3 weken duren voor het wrak leeggepompt is. Louis Hellenic Cruises neemt de kosten, die zouden oplopen tot 6 miljoen euro, op zich ondanks het feit dat het bedrijf niet vindt dat het verantwoordelijk is voor de scheepsramp. Met deze werkzaamheden zou het gevaar voor vervuiling van de kusten moeten wijken.
De inwoners van Santorini zijn niet onverdeeld gelukkig met de werkzaamheden. Liever zien zijn dat het wrak wordt opgetakeld en verwijderd, maar het is nog lang niet zeker of zoiets zou lukken. Hoe dan ook is het beter dat het schip leeggepompt is, voor men nog maar denkt aan optakelen.
In samenwerking met
Schrijf mee
Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.beBlogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Wie is wie?
Categorieën
