Vrede in Costa Rica, maar oorlog op de weg

Als jullie denken dat de Italianen slecht rijden, maak dan maar eens een ritje in downtown San José! En als je dat zonder blutsen en bulten er vanaf brengt, kan je verder rijden richting de Caraïbische kust over de "Highway to Heaven" (een terechte naam!).

Om deze situatie enigszins te doen omslaan, keurde het parlement vorig jaar een nieuwe wetgeving goed. Deze zou strenge straffen en hoge boetes opleggen voor chauffeurs die niet rijden volgens de regels. "A hell of a job" voor de verkeerspolitie! Deze cultureel ingebakken "macho" rijstijl is immers moeilijk zo plots te veranderen. Daardoor werd de uitvoering ook een half jaar uitgesteld. Maar sinds maandag is de wet dan toch in werking getreden. Desondanks blijf ik heel wat auto's zien die het rode licht negeren, geen geldig rijbewijs hebben (dit wordt geschat op 400.000!) snel rijden, plots via de middenberm van de autostrade terugkeren, voetgangers bijna omver rijden, enz..

Natuurlijk zijn er ook heel wat mensen die hun beklag doen over de nieuwe wet, inclusief de parlementsleden die eerder hun goedkeuring gaven. Deze laatsten zijn nu in aller ijl (voor de machtsoverdracht in Mei) bezig de wet weer te hervormen en heel wat artikels te schrappen. Terug naar af... Maar in ieder geval zijn de files de laatste dagen ongewoon kort.
 

El menos malo

Zondag aanstaande zijn het hier presidentsverkiezingen in Costa Rica en dus begint de verkiezingskoorts intussen hoog op te lopen. Zeker nu in deze laatste weken werd en worden alle middelen ingezet. De strijd gaat voornamelijk tussen de kandidate van de regerende partij, Laura Chinchilla; de populistische en (extreem) rechtse Otto Guevarra; de centrum linkse Otton Solis en tenslotte Luis Fishman die last minute de plaats innam van de in een coruptiezaak een intussen veroordeelde ex-president.


Vooral deze laatste heeft wel een zeer unieke slogan! Hij is, zo luidt het, "el menos malo" of de minst slechte. Eigenaardig jezelf in een politieke strijd meteen tot de slechten te rekenen, zij het dan de beste of minst slechte! Volgens de laatste opiniepeilingen is dit echter niet wat de meeste Costaricanen denken. Maar we zullen moeten afwachten tot zondag om te weten welke "slechte" kandidaat de komende vier jaar het land zal leiden. 


 

Kerst in de tropen

ChristmaslightsVermits men in Latijns Amerika erg gelovig is, is Kerstmis ongetwijfeld een van de belangrijkste dagen van het jaar. Maar naast de religieuse betekenis is er natuurlijk vooral het samenzijn, de pakjes openen en het overvloedige eten. De kerstdecoratie is daar natuurlijk een onmisbaar gedeelte van dit alles. Elk jaar, al reeds in September, beginnen de buren hun huizen en voortuinen te versieren met een overdreven hoeveelheid lichtjes, levensgrote kerststallen en opblaasbare kerstmannen. Zelfs een plastieke sneeuwman met een bordje “let it snow” staat hier onder menige palmboom. Dit opschrift zal hier echter wel een onmogelijke droom blijven. Zelfs op de Chirripo, Costa Rica’s hoogste bergtop (3820 m.b.z.) sneeuwt het nooit. Op kerstavond gaat men hier dan ook niet gezellig samenzitten rond het haardvuur, maar in de tuin rond de Barbecue, terwijl de temperatuur ver de 30 graden overstijgt. Het is even wennen als je uit Vlaanderen hier komt wonen. Eens te meer als ik op kerstdag met de familie mee moet op de jaarlijkse uitstap naar het strand.  


 

De lichtman

De crisis in Honduras ligt elke Costa Ricaan nauw aan het hart. Niet enkel omdat de Hondurese militairen Manuel Zelaya hier in juli jongstleden kwamen droppen. Het is doet hen vooral terugdenken aan de burgeroorlogen van de jaren tachtig in de regio.  De kranten staan dan ook vol  met verslaggeving over de ontwikkelingen in Tegucigalpa.

 


P1020184 Gisteren was ik uitgenodigd in de Universidad de Costa Rica voor een debat over het thema. Onder de panelleden, de nobelprijswinnar van de Vrede Rigoberta Menchu en de Nicaraguaanse exguerillera Dora Telez. Conclusie was de de voorstellen die vandaag op tafel liggen alles behalve het probleem oplossen. Ten eerste worden oplossingen slechts onderhandeld tussen twee partijen en worden zo alle andere geïmpliceerden vergeten. Bovendien heeft Honduras, net zoals heel wat andere Centraal Amerikaanse landen structurele hervormingen nodig, die op dit moment helemaal niet worden vermeld. Zoals Rigoberta Menchu zei, Centraal Amerika is sinds de jaren tachtig vrij van dictatoriale regimes, maar de structuren zijn dezelfde gebleven. Van een echte democratie is hoegenaamd geen sprake. 

 

P1020163 Het was ongetwijfeld een interessant debat, maar wat nog interessanter was, was de man net voor het podium! De jonge kerel had de belangrijke taak een soort verkeerslicht te bedienen. Bedoeling hiervan was de gasten het zwijgen op te leggen. De eerste 15 minuten van elke speech stond het licht op groen, dan op oranje en even later verscheen het rode lichtje en werd de microfoon afgesloten. Interessant! Al leek dat ding voorhistorisch, ik kan me heel wat plekken voorstellen waar zoiets erg nuttig zou zijn! 


 

Ramptoerisme

P1010834 Na de aardbeving van afgelopen januari is het ecologische toerisme op de flanken van de Vulkaan Poas, vervangen door ramptoerisme.  Heel wat wegen zijn er onderbroken en dus komen de tourbussen er nog amper. De lokale bevolking probeert bijgevolg op allerlei manieren de Costaricanen aan te sporen de zone te bezoeken en zo de geteisterde plaatselijke economie een nieuwe impuls te geven.

 

Ook wij dachten zo afgelopen zondag ons steentje bij te dragen. Al op enkele kilometer van ons huisje in Heredia, begonnen de wegenwerken. Heel wat graafmachines waren druk in de weer de aardverschuivingen weg te ruimen, terrassen aan te leggen en de weg her aan te leggen en te stabiliseren. Een hele karwei die intussen al 8 maanden in beslag neemt, 7 dagen op 7. De klus is bovendien nog verre van geklaard  Hoe hoger in de bergen, hoe meer de huizen in ruines liggen. Hier en daar is er al wel een nieuw schooltje gebouwd of heeft men huizen terug opgebouwd, maar er is nog veel werk.

 

P1010841 Even voorbij Vara Blanca, maakten enkele grote rotsblokken op de weg duidelijk dat je niet verder kon. Wat verderop zag ik het souvenirwinkeltje van de Peace Waterfallgardens, waar we een jaar eerder nog geweest waren, helemaal in puin. En dan te bedenken dat Chinchona, het dorp aan de andere kant van de vallei er nog erger aan toe is. Je kan er van hieruit nog enkel te paard naartoe.  Intussen is de regering er bezig de ganse bevolking een nieuw onderkomen te geven enkele kilometer verderop.

 

Even verder, op de terugrit zat er een oude man aan de kant van de weg zijn restaurantje te promoten Met een knorrende maag konden we niet anders dan hier even te stoppen. Het was amper een schuurtje, maar het eten was best wel lekker. Met de opbrengst van hun voorlopig in elkaar getimmerd eethuisje, waren ze even verder het originele restaurant aan het herbouwen, zo vertelde de man ons later. Met een volle maag kropen we de auto weer in, klaar voor de afdaling. En zo keerden we weer huiswaarts.


 

Back on earth

P1010780 Het heeft even geduurd, maar met de nodige vertraging is de treinlijn vanuit Heredia naar de hoofdstad, San José, dan toch in gebruik genomen. Eind vorig jaar had de spoorwegmaatschappij tweedehandsvoertuigen gekocht in Spanje en ze aangepast zodat ze ook hier zonder problemen konden rijden. Een eerste officiële rit in december met de president aan boord was echter uitgedraaid op een fiasco. Na slechts enkele minuten ontspoorde de trein immers. Deze zaterdag was het tijd voor een tweede poging. En jawel, met President Arias als machinist kwam de trein zonder verdere problemen het station van Heredia binnengereden. 


Sinds maandag kan nu ook het gewone volk naar de hoofdstad sporen. Nu moet je weten, Costa Rica heeft al sinds meer dan twintig jaar zijn spoorwegen laten bekommeren. Vooral aardbevingen en de constante aardverschuivingen maakten het immers financieel onhoudbaar voor de toenmalige regering. De terugkeer van de trein is hier dan ook een hele gebeurtenis. Op de eerste dag overspoelden dan ook duizenden Costaricanen de weer in gebruik genomen stations. De 90 minuten wachttijd (drie maal langer als de rit zelf) kon hen niet veel schelen. 

Vandaag moest ik zelf ook naar San José en heb ik dus ook maar eens de trein genomen. Ook vandaag zaten de wagons propvol. Kinderen die nog nooit in hun leven een trein gezien hadden, radiojournalisten die live van op de trein in de ether waren en anderen die met hun gsm constant contact hielden met vrienden en familie "back on earth". Na een beetje geprutsel met de knopjes vond de machinist dan toch de luidspreker om het vertrek aan te kondigen. Onderweg stopten auto's en voetgangers om dat rare ding even te zien voorbij rijden, terwijl enkele stoere "machos" er een sport van maakten om nog net voor de trein de overweg over te rijden (daar komt ongetwijfeld nog een ongeval van). 30 minuten later kwamen we dan aan in het "estación al atlantico". Moest ik niet op het groene knopje hebben gedrukt om de deuren te openen (niemand wist dat dat zo moest natuurlijk) was iedereen mooi in de trein gebleven.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog