Victorie! Halleluja! De verblijfsvergunning is klaar! En het heeft maar 7 maanden geduurd!
Ward Callens om 02:33 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Aruba is zo populair bij de Amerikaanse toeristen, dat de luchthaven hier zowaar een Amerikaanse immigratie- en douane-afhandeling heeft. Heel leuk, dat betekent dat je bij reizen naar de US al je vingerafdrukken mag laten bekijken voor je aankomt bij Uncle Sam. Daarmee vermijd je de toch wel serieuze immigration-wachttijden die je tegenwoordig op de meeste Amerikaanse luchthavens schering en inslag zijn.
Maar het betekent ook dat je al in Aruba onderworpen wordt aan de veiligheids-manie. Het begint met een "normale" metaaldetector. Broeksriemen moeten tegenwoordig uit, horloges ook, maar schoenen mogen meestal blijven. Daarna, wat verderop, volgt een tweede controle, en daar moeten de schoenen steevast wel uit. Zelfs als het slippers zijn. Amerikaanse regels, zo heet het dan...
Nu kom ik regelmatig op Amerikaanse luchthavens, en vreemd genoeg hoeft het schoenenritueel daar niet altijd. Als ik mijn vrijetijdsschoenen aanheb, mag ik altijd gewoon door het poortje.
Tot vandaag dus. Nietsvermoedend stapte ik zopas met mijn "veilige" reisschoenen op de security control af in San Juan, Puerto Rico, op mijn terugweg naar Aruba. Ho maar, schoenen uit! Ik reageerde verbaasd, merkte op dat het vorige week niet moest, met dezelfde schoenen! Wat blijkt, er is weer een "elevated terrorism risk" vandaag. En dan moeten alle types schoenen eraan geloven.
Hoe komen ze toch op dit soort regels? Enfin, zo duurt de angstpsychose voort...
Ward Callens om 16:41 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Dit is deel twee (nog steeds niet voor gevoelige lezers) van de verblijfsvergunningensaga. Het helpt wel als je eerst deel één leest.
Als herinnering: poging 1 om de aanvraag in te dienen mislukt wegens ongecertificeerde papieren, maar ik kan wel alvast gaan betalen voor het toekomstige hopelijke in-aanvraag-nemen, en eens informeren naar de procedure voor het verlengen van onze eigen vergunningen...
Ward Callens om 03:36 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack
Onze baby Robert wordt stilaan 9 maand oud en is al sinds zijn tweede maand een inwoner van Aruba, zij het dan een halve "sans-papiers". Binnenkort is het immers een half jaar geleden dat we voor zijn verblijfsvergunning hebben mogen betalen (en dat mag je alleen als het "vooronderzoek" gunstig afgerond is). Sindsdien is er blijkbaar niets gebeurd in "zijn dossier". Het waren nochtans verkiezingen in Aruba (gisteren), traditioneel een tijd waarin ministers vergunningsgewijs niet op een handtekening meer of minder kijken, maar alle telefoontjes en druk hebben niet mogen baten.
We hebben nu wel lang genoeg gewacht. Misschien helpt het wel als ik er op dit blog over schrijf! Vandaar, een reeks over de verblijfsvergunning. Niet voor gevoelige zielen!
Ward Callens om 00:10 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Het is een klein wonder als je er even bij stilstaat: de bevoorrading van een eiland als Aruba. De pakweg 100.000 inwoners en de jaarlijkse stroom van 1 miljoen toeristen zijn volledig aangewezen op de import van zowat alles wat je kan bedenken. Want behalve wat kleinschalige landbouw en industrie, wordt hier haast niets voor locale consumptie geproduceerd. En toch heb je hier een weelde aan totaal verschillende soorten supermarkten.
Uiteraard hebben ze allemaal een heel groot aanbod, maar ze leggen toch hun eigen accenten. Zo is er de specialist in Amerikaanse spullen: geliefd bij de toeristen omdat ze dan ook op vakantie hun assortiment van 20 verschillende merken ontbijtspek niet hoeven te missen. Er is uiteraard ook een supermarkt die zich op de Nederlanders toespitst: wie in Aruba karnemelk, bitterballen of Gouda wil, weet waar hij/zij heen moet. Ook de Colombianen en Venezolanen, Chinezen en Indiërs komen op vergelijkbare wijze aan hun trekken.
Het enige waar je toch aan merkt dat het "anders" loopt als, is het fenomeen van plotse schaarste. Als de container van importeur X vertraging heeft, vind je met andere woorden soms wekenlang niets van een bepaald merk: bijvoorbeeld helemaal geen Douwe Egberts meer, maar wel Cafe de Colombia; of geen verse melk meer, enkel lang houdbare.
En als we ons daar even druk over maken, beseffen we het volgende moment toch wat voor verwende consumenten we eigenlijk zijn. Het kan veel erger...
Ward Callens om 23:33 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Alweer een tegenvaller vandaag voor Aruba! Nadat eerder dit jaar een vandaal een van de meest fotogenieke en zeldzame watapana-bomen probeerde te vellen, en er we-weten-nog-steeds-niet-wat gebeurde met Natalee Holloway, is deze ochtend ook de Natural Bridge ingestort.
De brug, wellicht duizenden jaren geleden gevormd nadat een grot aan de noordkust instortte en er enkel een "brug" overbleef, was sinds jaar en dag hét visitekaartje van Aruba, en blijkbaar een van de grootste in zijn soort. Je leest er onder andere hier en hier meer over.
Er blijft nog heel wat te beleven op Aruba, maar dit is echt wel een trieste gebeurtenis!
Ward Callens om 21:11 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Nu gaan we alle jonge ouders in België eens jaloers maken. Vanmiddag zijn we langsgeweest in een kinderdagverblijf om onze bijna acht maanden oude baby in te schrijven. Volgende vrijdag mag ie al gaan. Geen wachtlijst van voor de zwangerschap begon dus. En het gaat ons maximaal, omgerekend, 150 Euro per maand kosten.
Het gaat er natuurlijk wel tropisch aan toe. Het dagverblijf is ondergebracht in een klein huisje met alle ramen en deuren open zodat de wind verkoeling kan brengen (in plaats van te dure airconditioning). Overigens is het opvallend hoeveel mensen hier in dit klimaat, met zijn constante temperatuur rond de 29 graden, zo zonder airco leven. De onthaalmoeder is een Surinaamse met Nederlands-, Spaans- en Papiamentstalige kinderen in allerlei kleurtjes onder haar hoede. En uiteraard wordt de plaatselijke keuken voorgeschoteld. Kortom, wij zullen hier wellicht nooit zo geïntegreed raken als onze spruit...
Ward Callens om 01:04 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Eind september worden de leden van de Staten van Aruba, zeg maar het parlement, verkozen. En dat zullen we hier geweten hebben! Wat verkiezingskoorts betreft zijn ze hier zeker Amerikaans, in plaats van Europees.
Ward Callens om 21:00 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Komkommertijd... En dus wordt zelfs in De Standaard aandacht besteed aan Natalee Holloway... Voor wie Natalee niet kent (en dat zou goed te begrijpen zijn): het gaat om een 18-jarig meisje uit Alabama, dat tijdens haar vakantie hier op Aruba verdween na het laatst met drie jongens in een nachtclub te zijn gezien.
Voor de absolute insider-blik achter de schermen hoeft u hieronder maar te klikken om door te lezen...
Ward Callens om 15:54 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
"En naar waar gaat u op vakantie"? Zo werd ik vanavond aangesproken in ons hotel nabij de luchthaven van Zaventem... Je ziet dan een enigszins jaloerse blik, als je antwoordt dat je "terug naar huis; naar Aruba" gaat. Na twee mooie zomerweken hier (toevallig hebben we zo zelfs orkaan Emily "gemist" die rakelings langs Aruba heentrok) beginnen we morgenochtend weer aan de lange reis.
Het is ons wel opgevallen dat Aruba intussen wel bekender is geworden alhier. Of het nu aan Frans Bauer ligt, of aan Natalee die intussen nog steeds niet teruggevonden is, weet ik niet. De trouwe webloglezers weten uiteraard beter... Aruba heeft meer in petto!
Binnenkort dus meer nieuws!
Ward Callens om 00:13 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Vorige week was het hier in Aruba 'Dera Gai'-feest, op de feestdag van Sint-Jan de Doper of San Juan. Naar aloude traditie (vreemd hoe ze ook in de Nieuwe Wereld zo een nood hebben aan folklore en tradities) worden dan onder meer overal vreugdevuren ontstoken om een goede oogst te bespoedigen. Het is allemaal gebaseerd op een indianenritueel dat in de christelijke traditie is ingepast.
Voor buitenstaanders is het een beetje grappig, vind ik. Veel landbouw heb je niet op dit met rotsblokken en cactussen bezaaide eiland, en in deze moderne tijden maken vele locals blijkbaar van de gelegenheid gebruik om op die dag gelegaliseerd hun huis- en tuinafval te verbranden. Het gevolg laat zich dan ook raden: de brandweer heeft de handen vol met uit de hand lopende brandjes, en het hele eiland stinkt een dag lang naar verbrand afval. Geef mij maar iets minder belastende folkloristische feesten...
Ward Callens om 22:45 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Niet alleen in Japan en Griekenland is er dezer dagen weer enige voetbalgekte te bespeuren. Zelfs op Aruba, waar de voetbalvelden er door de constante droogte nogal "bescheiden" bij liggen, en er van onafhankelijke WK-dromen weinig sprake is (Aruba staat 198ste op de FIFA-ranglijst), laten de kwalificatiewedstrijden weinigen onberoerd.
Als onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden is er namelijk steeds Oranje om voor te supporteren. Maar toen dat Oranje deze week sowieso al op de goede weg bleek te zijn, lag er hier niemand wakker van toen er tegen het onbekende Finland moest worden gespeeld. Op dezelfde avond was er immers Argentinië-Brazilië gepland. En als Brazilië speelt, dan is Aruba niet langer oranje, maar samba!
Ward Callens om 16:16 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Het is weer zover. Van 1 juni tot 30 november is het in deze contreien officieel orkaanseizoen. En hoewel Aruba buiten de zogenaamde Hurricane Belt ligt, kan je toch wel opmerken dat Het Seizoen begonnen is.
Ward Callens om 16:12 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Als er geen vrachtwagens kantelen of ringen heraangelegd worden, is pendelen in Vlaanderen weinig meer dan een routine die hooguit een half uur of een uur in beslag neemt, file inbegrepen. Zo gaat het hier bepaald niet.
In eerdere berichtjes vind je meer hierover, maar in elk geval, de afgelopen weken had ik weer een aantal keer het plezier de pendel naar de buren in Curaçao te mogen maken. Elke keer was er wel iets - een ondergelopen startbaan, een vliegtuig met motorpech, op de wachtlijst ondanks een bevestigde reservatie, een gigantische file voor immigratie- of veiligheidscontrole, ... Gevolg: voor een vergadering van een paar uur ben ik meestal een hele dag kwijt. Gelukkig kan je hier nog echt tax-free winkelen, zelfs op de kortste vluchten...
Mocht u zich dus afvragen waar het laatste nieuws uit Aruba op dit weblog blijft, dan is het misschien ergens aan het wachten op een vlucht...
Ward Callens om 05:30 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Je zou het misschien niet verwachten. Zelfs hier in Aruba, met zijn constante jaartemperatuur van 29 graden, gegarandeerde zonneschijn en verkoelend briesje, is het weer soms gespreksonderwerp van de dag. Het komt maar zelden voor en je hebt er minstens een langdurige stortbui, orkaan of tornado voor nodig, of zoals vorige week, saharazand.
Ward Callens om 02:56 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Je zou het misschien niet verwachten, maar Aruba en Curaçao raffineren Zwart Goud. Wie een tijdje als hotelgast op een wit zandstrand met palmbomen heeft doorgebracht, kan in Aruba voor de verandering ook eens gaan snorkelen onder de rook van een raffinaderij. Het is zelfs echt een aanrader!
Ward Callens om 03:42 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Ken je de divi-divi of de watapana? Wellicht niet, tenzij je ooit in Aruba, Bonaire of Curaçao was. Hier in Aruba is die boomsoort een nationaal symbool, niet in het minst omwille van dit fraaie exemplaar. Honderdduizenden mensen hebben zich wellicht laten fotograferen
bij deze vreemde boom, die door de wind gevormd is en met zijn kruin
boven de zee hangt, terwijl de wortels tot meters ver in het zandstrand
uitlopen. Een prachtexemplaar, althans tot...
Ward Callens om 01:20 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
De wereld is écht een dorp. Mede dankzij BVN televisie. Dat is een TV-kanaal op initiatief van de Vlaamse en Nederlandse openbare omroepen, dat onder meer hier in Aruba op de kabel zit.
Ward Callens om 18:03 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Soms lijkt Aruba echt op een pretpark. Zeker als er een of meer cruiseschepen aanmeren. Letterlijk duizenden toeristen komen dan tegelijk in Oranjestad voor een dagje aan wal. Je ziet dan al die mensen in shorts op stap, met de camera bungelend op hun buik, en hun pas gekochte "I Love Aruba"-petje op. Ik vraag me dan vaak af hoe ze eigenlijk over deze plek denken.
Ward Callens om 17:59 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Vorige week was ik voor een vergadering een dagje in Curaçao. Da's het honderd kilometer verderop gelegen buureiland van Aruba. Wat ver dus voor een veerdienst, daar zijn ze dan ook jaren geleden mee gestopt. Naar Curaçao vlieg je dus. Tenminste, als je een ticket kan bemachtigen. Er is na het faillissement van de Antilliaanse luchtvaartmaatschappij maar één airline meer die tussen de twee eilanden vliegt, en dat met een klein toestel.
Het gevolg is dat er maar een paar honderd mensen per dag heen en weer kunnen. Gelukkig zijn er veel andere bestemmingen waar je van hieruit naar toe kan, maar het geeft toch echt een eilandgevoel... Stel je voor dat er in België pakweg tussen Brugge en Brussel enkel kleinschalig luchtverkeer mogelijk zou zijn!
Ward Callens om 15:21 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Met zijn allen op het strand kamperen tijdens het paasweekend? Het is een nationale traditie in Aruba. Minstens voor een dag of drie (en velen doen er nog wat bij) verhuizen hele families met tenten, strandzetels, barbecuestellen en koelboxen naar een vooraf gereserveerd plekje onder de palmbomen op een van de vele publieke witte zandstranden. Reservatie en registratie is vereist, zodat eventuele sluikstorters achteraf kunnen worden opgespoord. En da's nodig, want met de toevloed toeristen die dit kleine eilandje te verwerken krijgt, zou het met de afvalberg al snel uit de hand lopen.
Het mag merkwaardig lijken dat Arubanen op vakantie "in eigen land" gaan. Naast kamperen gaan velen zelfs voor een aantal dagen op hotel (op hoogstens een paar kilometer van huis). Ik had van eilandbewoners verwacht dat ze zo vaak mogelijk elders naar toe zouden willen. Maar langs de andere kant: hoeveel Europeanen hebben er niet een dure lange vlucht voor over om op een tropisch strand aan een luxehotel van het zonnetje te gaan genieten? Voor de mensen hier ligt dat gewoon op wandelafstand. En daar maken ze dankbaar gebruik van!
Ward Callens om 13:48 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Wij Belgen zijn wel iets gewend wat meertaligheid betreft, maar in Aruba kunnen ze er ook wat van! De meeste mensen hier hebben de Nederlandse nationaliteit, maar ze spreken Papiamento. Dat is een mengeling van Spaans, Nederlands en Portugees, doorspekt met Engelse en Afrikaanse invloeden. Op straat is alles officieel Nederlands: zo hebben ze hier een verkeersbord met "stopverbod", een bordje voor "bebouwde kom", er is een "Wilhelminastraat" en een "Vondellaan". Maar omdat Aruba zo in trek is bij Amerikaanse toeristen - Aruba is voor Amerikanen wat de Spaanse Costa's zijn voor de Belgen - lijkt het op sommige plaatsen wel alsof je in Miami bent, met Amerikaanse hotel-, restaurant-, snack- en winkelketens en bijbehorende Engelstalige opschriften en wegwijzers. Om het plaatje compleet te maken merk je dat veel "locals" in feite uit het vlakbij gelegen Colombia en Venezuela komen, en dus Spaans spreken. En dan hebben we het nog niet over de Surinamers, Jamaicanen of Haïtianen gehad, elk met hun eigen taal, accent of patois...
Arubanen zijn bijzonder meertalig. Zelfs buiten de toeristische trekpleisters wordt er vaak moeiteloos Papiamento, Spaans, Engels en Nederlands (en in die volgorde) gesproken. Dat leidt soms tot bijzondere conversaties: nu we hier al een tijdje wonen, proberen we toch ook wat Papiamento te gebruiken. Daarbij wordt je uiteraard al gauw ontmaskerd, dat ligt voor de hand. Omwille van ons "Europees uitzicht" schakelen ze dan al eens op Nederlands over, maar ons Vlaamse accent vinden ze niet helemaal pluis. Ze schijnen dan vaak meer op hun gemak met Engels, en voor je het weet ben je in drie talen tegelijk aan het converseren. Voor je het goed en wel beseft, zeg je hier makkelijk "Okay, ja, bon, danki, hasta luego", en niemand die daar nog bij stilstaat!
Ward Callens om 18:54 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
