Verblijfsvergunning voor baby (deel 3)

Victorie! Halleluja! De verblijfsvergunning is klaar! En het heeft maar 7 maanden geduurd!


 

Veilig vliegen

Aruba is zo populair bij de Amerikaanse toeristen, dat de luchthaven hier zowaar een Amerikaanse immigratie- en douane-afhandeling heeft. Heel leuk, dat betekent dat je bij reizen naar de US al je vingerafdrukken mag laten bekijken voor je aankomt bij Uncle Sam. Daarmee vermijd je de toch wel serieuze immigration-wachttijden die je tegenwoordig op de meeste Amerikaanse luchthavens schering en inslag zijn.

Maar het betekent ook dat je al in Aruba onderworpen wordt aan de veiligheids-manie. Het begint met een "normale" metaaldetector. Broeksriemen moeten tegenwoordig uit, horloges ook, maar schoenen mogen meestal blijven. Daarna, wat verderop, volgt een tweede controle, en daar moeten de schoenen steevast wel uit. Zelfs als het slippers zijn. Amerikaanse regels, zo heet het dan...

Nu kom ik regelmatig op Amerikaanse luchthavens, en vreemd genoeg hoeft het schoenenritueel daar niet altijd. Als ik mijn vrijetijdsschoenen aanheb, mag ik altijd gewoon door het poortje.

Tot vandaag dus. Nietsvermoedend stapte ik zopas met mijn "veilige" reisschoenen op de security control af in San Juan, Puerto Rico, op mijn terugweg naar Aruba. Ho maar, schoenen uit! Ik reageerde verbaasd, merkte op dat het vorige week niet moest, met dezelfde schoenen! Wat blijkt, er is weer een "elevated terrorism risk" vandaag. En dan moeten alle types schoenen eraan geloven.

Hoe komen ze toch op dit soort regels? Enfin, zo duurt de angstpsychose voort...


 

Verblijfsvergunning voor baby (deel 2)

Dit is deel twee (nog steeds niet voor gevoelige lezers) van de verblijfsvergunningensaga. Het helpt wel als je eerst deel één leest.

Als herinnering: poging 1 om de aanvraag in te dienen mislukt wegens ongecertificeerde papieren, maar ik kan wel alvast gaan betalen voor het toekomstige hopelijke in-aanvraag-nemen, en eens informeren naar de procedure voor het verlengen van onze eigen vergunningen...


 

Verblijfsvergunning voor baby (deel 1)

Onze baby Robert wordt stilaan 9 maand oud en is al sinds zijn tweede maand een inwoner van Aruba, zij het dan een halve "sans-papiers". Binnenkort is het immers een half jaar geleden dat we voor zijn verblijfsvergunning hebben mogen betalen (en dat mag je alleen als het "vooronderzoek" gunstig afgerond is). Sindsdien is er blijkbaar niets gebeurd in "zijn dossier". Het waren nochtans verkiezingen in Aruba (gisteren), traditioneel een tijd waarin ministers vergunningsgewijs niet op een handtekening meer of minder kijken, maar alle telefoontjes en druk hebben niet mogen baten.

We hebben nu wel lang genoeg gewacht. Misschien helpt het wel als ik er op dit blog over schrijf! Vandaar, een reeks over de verblijfsvergunning. Niet voor gevoelige zielen!


 

De supermarkt

Het is een klein wonder als je er even bij stilstaat: de bevoorrading van een eiland als Aruba. De pakweg 100.000 inwoners en de jaarlijkse stroom van 1 miljoen toeristen zijn volledig aangewezen op de import van zowat alles wat je kan bedenken. Want behalve wat kleinschalige landbouw en industrie, wordt hier haast niets voor locale consumptie geproduceerd. En toch heb je hier een weelde aan totaal verschillende soorten supermarkten.

Uiteraard hebben ze allemaal een heel groot aanbod, maar ze leggen toch hun eigen accenten. Zo is er de specialist in Amerikaanse spullen: geliefd bij de toeristen omdat ze dan ook op vakantie hun assortiment van 20 verschillende merken ontbijtspek niet hoeven te missen. Er is uiteraard ook een supermarkt die zich op de Nederlanders toespitst: wie in Aruba karnemelk, bitterballen of Gouda wil, weet waar hij/zij heen moet. Ook de Colombianen en Venezolanen, Chinezen en Indiërs komen op vergelijkbare wijze aan hun trekken.

Het enige waar je toch aan merkt dat het "anders" loopt als, is het fenomeen van plotse schaarste. Als de container van importeur X vertraging heeft, vind je met andere woorden soms wekenlang niets van een bepaald merk: bijvoorbeeld helemaal geen Douwe Egberts meer, maar wel Cafe de Colombia; of geen verse melk meer, enkel lang houdbare.

En als we ons daar even druk over maken, beseffen we het volgende moment toch wat voor verwende consumenten we eigenlijk zijn. Het kan veel erger...


 

Natuurlijke Brug stort in...

Alweer een tegenvaller vandaag voor Aruba! Nadat eerder dit jaar een vandaal een van de meest fotogenieke en zeldzame watapana-bomen probeerde te vellen, en er we-weten-nog-steeds-niet-wat gebeurde met Natalee Holloway, is deze ochtend ook de Natural Bridge ingestort.

De brug, wellicht duizenden jaren geleden gevormd nadat een grot aan de noordkust instortte en er enkel een "brug" overbleef, was sinds jaar en dag hét visitekaartje van Aruba, en blijkbaar een van de grootste in zijn soort. Je leest er onder andere hier en hier meer over.

Er blijft nog heel wat te beleven op Aruba, maar dit is echt wel een trieste gebeurtenis!


 

Kinderopvang

Nu gaan we alle jonge ouders in België eens jaloers maken. Vanmiddag zijn we langsgeweest in een kinderdagverblijf om onze bijna acht maanden oude baby in te schrijven. Volgende vrijdag mag ie al gaan. Geen wachtlijst van voor de zwangerschap begon dus. En het gaat ons maximaal, omgerekend, 150 Euro per maand kosten.

Het gaat er natuurlijk wel tropisch aan toe. Het dagverblijf is ondergebracht in een klein huisje met alle ramen en deuren open zodat de wind verkoeling kan brengen (in plaats van te dure airconditioning). Overigens is het opvallend hoeveel mensen hier in dit klimaat, met zijn constante temperatuur rond de 29 graden, zo zonder airco leven. De onthaalmoeder is een Surinaamse met Nederlands-, Spaans- en Papiamentstalige kinderen in allerlei kleurtjes onder haar hoede. En uiteraard wordt de plaatselijke keuken voorgeschoteld. Kortom, wij zullen hier wellicht nooit zo geïntegreed raken als onze spruit...


 

Arubaans verkiezingscarnaval

Eind september worden de leden van de Staten van Aruba, zeg maar het parlement, verkozen. En dat zullen we hier geweten hebben! Wat verkiezingskoorts betreft zijn ze hier zeker Amerikaans, in plaats van Europees.


 

Natalee...

Komkommertijd... En dus wordt zelfs in De Standaard aandacht besteed aan Natalee Holloway... Voor wie Natalee niet kent (en dat zou goed te begrijpen zijn): het gaat om een 18-jarig meisje uit Alabama, dat tijdens haar vakantie hier op Aruba verdween na het laatst met drie jongens in een nachtclub te zijn gezien.

Voor de absolute insider-blik achter de schermen hoeft u hieronder maar te klikken om door te lezen...


 

Terug van vakantie

"En naar waar gaat u op vakantie"? Zo werd ik vanavond aangesproken in ons hotel nabij de luchthaven van Zaventem... Je ziet dan een enigszins jaloerse blik, als je antwoordt dat je "terug naar huis; naar Aruba" gaat. Na twee mooie zomerweken hier (toevallig hebben we zo zelfs orkaan Emily "gemist" die rakelings langs Aruba heentrok) beginnen we morgenochtend weer aan de lange reis.

Het is ons wel opgevallen dat Aruba intussen wel bekender is geworden alhier. Of het nu aan Frans Bauer ligt, of aan Natalee die intussen nog steeds niet teruggevonden is, weet ik niet. De trouwe webloglezers weten uiteraard beter... Aruba heeft meer in petto!

Binnenkort dus meer nieuws!


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog