Non-verbale verwarring

Enige tijd geleden moest ik me voor de xste maal - ik ben ergens halverwege de tel kwijtgeraakt - aanmelden op het politiebureau. Niet dat ik hier (reeds) tot de onderwereld behoor, maar zoals ik al vermeld heb, is de weg naar een legaal leven in Bulgarije niet geheel gevrijwaard van hindernissen. De reden van mijn bezoek aan de politionele dienst vreemdelingenzaken, is hier in de volksmond beter bekend onder de naam lichna karta. Dit ogenschijnlijk plastieken kleinood, dat ik sedert ettelijke maanden in mijn bezit tracht te krijgen, brengt bij de meeste ex-pats, koude rillingen, frustraties, ergernis, ongeloof en af en toe ook (in mijn ogen terechte) woede teweeg.


 

Cyrillische spraakverwarring

Mits een minimum aan hersenactiviteit is men vrij snel in staat Bulgaars te lezen. Helaas is dit geen garantie dat men ook ten gronde beseft wat men in feite voor ogen heeft. De eeuwenlange confrontatie met andere volken en culturen heeft er echter voor gezorgd dat ook het Bulgaars over een rist van leenwoorden beschikt. Met een beetje achtergrondkennis van talen is het dus wel mogelijk om doorheen het bos van cyrillische schrijfverwarring enkele bomen te ontwaren. 


 

Cyrillische schrijfverwarring

De weg naar (legaal) leven in het in menig opzichten paradijselijke Bulgarije is niet bepaald gevrijwaard van hindernissen. De twee paradoxale aspecten uit vorige zinsnede, zijnde “hindernissen”ende “paradijs”, zullen in een in later stadium van deze organisch groeiende blog verder uitgediept worden. Ik beperk me hic et nunc moedwillig tot één van de eerste, tevens gemakkelijkste, obstakels die overwonnen moet worden door een niet-Slavisch geschoolde: het Cyrillische geschrift. Dit, voor een Westerling in aanvang cryptisch aandoend geheel van symbolen, is genoemd naar - u raadt het nooit, dus typ ik het hier maar zelf - de Heilige Cyril. Doorheen de eeuwen heeft het cyrillische alfabet ettelijke veranderingen ondergaan en momenteel beschikt het Bulgaars over 30 letters.  


 

Welgeteld twee voetnoten

Op de bus naar mijn weekendbestemming viel mijn oog op een artikel in de Sofia Echo: “Rows over Operation Pothole”. Ik wil het niet oeverloos hebben over dit euvel, maar wou bij wijze van voetnoot bij mijn vorige “bijdrage tot lering en vermaak der Standaard- lezer” toch even blijven stilstaan bij de alreeds te berde gebrachte potentiële nekbrekers.


 

Vluchten in de tijd

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er morgen een belangrijke voetbalmatch gespeeld wordt in Sofia. Het feit dat ik geen details geef over welke onverlaten op de grasmat het leder zullen nahossen ter vermaak van het publiek én ter streling van hun eigen ego, zal de opmerkzame lezer wel doen vermoeden dat ik een fanatieke tegenstander ben van het eeuwenoude “Brood & Spelen”. Aangezien het sportstadion zich op een goede (in mijn geval: slechte) 500 meter van mijn appartement bevindt, heb ik dus een uitstekende reden om morgen de stad de rug toe te keren.

Mijn eindbestemming van het weekenduitstapje ligt in de buurt van Plovdiv. Van de schaarse uitstapjes die ik tot op heden in Bulgarije gemaakt heb, heb ik vooral onthouden dat rondtrekken hier te lande synoniem staat met een hindernissenparcours afleggen in de tijd. De ruimtelijke hindernissen bestaan voornamelijk uit vervaarlijke putten in de wegen. Het teletijdmachine-effect wordt opgeroepen door anderssoortige obstakels op het traject: ezel/paard met kar en menner. De combinatie van een valkuil met een rondrijdend anachronisme lijkt me dodelijk.

Mocht ik na het weekend niet meer verschijnen op deze webstek, is de kans dus vrij groot dat een Bokrijkattractie mijn levenspad op de verkeerde plek - dat nota bene binnenkort tot het EU-grondgebied zal behoren – gekruist heeft. Een mens moet er iets voor over hebben om het gejuich van een hysterische massa te ontvluchten. 


 

Gezondheid in het kwadraat

Sinds mijn aankomst in Sofia, 6 maanden geleden, heb ik me schandalig weinig Bulgaars eigen gemaakt. Ondanks een onderdompeling van 4 weken in een Slavisch taalbad in het Universitaire Talen Centrum, dat verdacht veel reminiscenties aan “Escape from Alcatraz” oproept, heb ik tot op heden noch de tijd, noch de energie gevonden om mijn toen verworven kennis te onderhouden, laat staan exponentieel uit te breiden. Ik geef toe: “Les excuses sont fait pour s’en servir”. Maar toch…

Eén expressie is me echter van meet af aan wél bijgebleven: “Na zdrave!”. Laat je niets wijsmaken; in tegenstelling tot wat je in elke toeristengids of Assimil-boekje zal aantreffen, zijn deze magische woorden niet zomaar de Bulgaarse pendant van het Nederlandse “Schol!”, dat in België in het begin van een drankgelag wel eens schoorvoetend uit de mond van de glazenheffers komt.

Nee, de reikwijdte van “Na zdrave!” gaat veel verder. Eens je je met rasechte Bulgaren aan huisbereide rakia begeeft, galmt “Na zdrave!” immers de rest van de avond als een echo na in de steeds vager wordende omgeving. Het obligate klinken der glazen met alle disgenoten én het daarbij gepaard gaande ritueel van doordringend in elkaars ogen kijken, neem je er na het derde glas voor lief bij. Dit laatste heb ik natuurlijk enkel van horen zeggen.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog