Verdwaalde heilige koeien

De auto is een statussymbool in Argentina.  Ook al is die heilige koe soms niet het laatste model. Liefhebbers van " The Dukes of Hazard zouden hier hun hart ophalen gezien het enorme aantal jaren '70 modellen...  Dikwijls hangen de vehikels letterlijk aan mekaar met ijzerdraad. 
In Argentina repareert men alles met een ijzerdraadje, er is zelfs een liedje over gemaakt.  En als de ijzerdraad dan breekt? Dan repareer je het ijzerdraadje met...  een ijzerdraadje!  en u leest het goed, repareer het ijzerdraadje, hetgeen niet hetzelfde is als "vervang het ijzerdraadje".
Maar ik dwaal af.  Hoedanook worden de heilige koeien goed verzorgd.  Of liever zo goed als de economische situatie van de bezitter het toelaat, verzorgt.

Al die oudere autos hebben natuurlijk onderdelen nodig, want onderdelen slijten nu eenmaal..  Maar nieuwe onderdelen zijn duur en de Peugeot 504 en Ford Falcon worden al lang niet meer gebouwd.  Dus is er een levendige markt voor tweedehands onderdelen.  En waar denkt u dat die vandaan komen?

Een achteloos geparkeerde wagen of een deur vergeten op slot te doen is een uitnodiging voor de onderdelenhandelaars. En wat doe je met het casco?  De fik erin... 
En zo zie je dus in de rand rond Buenos Aires uitgebrande karkassen van verdwaalde heilige koeien.

Maar er is nog een andere mogelijkheid.  Een tweede leven als Remis, een soort goedkope taxi.  Wees niet verbaasd als u in Buenos Aires een remis neemt en de chauffeur  de wagen start met twee draadjes.  (Wees ook niet al te verbaaasd als de wagen vloerventilatie heeft...  kwestie van het asfalt in de gaten te houden.  Soms lijkt het alsof ze een "asfaltraam" hebben in plaats van een zonnedak.)
Zolang de wagen het uithoudt, blijft hij in remis-dienst... eenmaal hij tekenen van moeheid begint te vertonen is het een onderdelendonor en weldra slachtoffer van weer maar eens een "parilla".  (parilla is zowat het argentijnse equivalent van Barbeque)


 

Martha 50 jaar Willem Tell

Er was eens...
Er was eens een klein dorpje net boven de Grote Stad en net onder die Andere Grote Stad.
In dat dorp was er een cafeetje waar de tijd bleef stilstaan en waar de waardin tijd maakte voor een praatje met de klanten.  En waar de koffiepot op de stoof stond, klaar om te schenken...
Als er met de kaarten werd gespeeld, en de waardin speelde een aardig spelletje mee, dan werd het doodstil.  Het enige geluid was het ruisen van de speelkaarten op de tafel en de "annonce"...  abbondance, miserie, schuppen troef...  "mijn bloed begint te koken als er achter de kaarten wordt gesproken" als lijfrede op een tegeltje aan de muur. 
En ook een stichtende waarschuwing die je aanmaande tot het achterwege laten van roddel en achterklap.  Roddel werd niet toegestaan, daar waakte de waardin over! 
De kat waakte over de rust in de luie zomernamiddagen en in de koude winters rolde ze zich dicht bij de stoof in een bolletje.

U weet wel waarover ik het heb.
En nu zegt U, dat bestaat niet meer in deze tijd...  en in gedachten pinkt u een nostalgisch traantje weg...

Maar het bestaat nog, ook in Vlaanderen!  Dit stukje gaat dan ook niet over Argentina, maar over een goede vriendin van me, Martha van Café Willem Tell in Elewijt.  Ook is ze enkele jaartjes ouder dan ik, Martha is iemand die je niet in de steek laat en tijd voor je maakt.  Iemand die in je hart een plaatsje verovert en die je nooit vergeet.   En dus gaat Martha mee waar ik ga...  Af en toe stuur ik haar nog eens wat nieuwtjes, via de email van een van de vrienden, en dan is ze naar verluid enorm opgetogen.  En ik ben dan blij dat haar dag weer goedgemaakt is.

Dit jaar is het vijftig (jawel 50!) jaar geleden dat Martha de deur van Willem Tell opende. En dat moet gevierd worden natuurlijk!  Via het wonder van Internet en email kwam ik dus te weten dat er volgende zaterdag een feest gepland is in Elewijt, in de Vekestraat, vanaf 16.00. 
Zelf kan ik er jammer genoeg niet bij zijn, er is een video boodschap gestuurd, maar het zou Martha (en ook mij, zei de zot) een enorm plezier doen als er "onbekenden" op komen dagen.  Martha is nog steeds graag onder de mensen. En zeg dan dat ge door "de Pitte, die met zijn lang haar dat in Argentina woont" bent gestuurd.  Dat is het mooiste kadoo dat U en ik Martha kunnen schenken.
Men zegge het voort, maar niet aan Martha zelve, ik denk dat het feest en verrassing moet zijn voor haar. En wees nu niet verlegen en spring er de volgende week ook eens binnen, bij Martha is het altijd feest voor wie van de kleine dingen weet te genieten.

 

 

River Plate-BocaJuniors: 1-1

Vandaag was het eindelijk zover: River Plate vs. Boca Juniors , de enige echte superklassieker, stond op het programma. Het stadion was gevuld met  met 60000 uitzinnige fans en gedurende 90 minuten viel er op straat geen kat meer te bespeuren. De Argentijnse eerste voetbalklasse bestaat voor meer dan de helft uit ploegen van  Buenos Aires. Elke week wordt er dus wel ergens een derby op leven en dood gespeeld maar River –Boca steekt er wat fanatisme betreft ver bovenuit.

De match is op 1-1 geeindigd. Vuurwerk na elk doelpunt. Tal van coryfeeën uit de jaren negentig stonden op het veld: Riquelme, Almeyda, Gallardo en Ortega. Die laatste speelt terug in River nadat hij vorig jaar uit de ontwenningskliniek is ontslagen. Blijkbaar heeft hij voor de match begon opnieuw naar de fles gegrepen want hij miste op onbegrijpelijke wijze een strafschop. Van uitbollen is voor die vedetten op retour evenwel geen sprake: de druk is enorm en iedereen moet elke week volop aan de bak.

Dit jaar worden alle voetbalwedstrijden op de openbare omroep uitgezonden. In tijden van crisis heeft de staat 600 miljoen pesos geïnvesteerd ( 100 miljoen euro) om alle wedstrijden live uit te zenden. Een manoeuvre van de Kirchners om hun tanende populariteit wat op te krikken na de verkiezingsnederlaag twee maanden geleden. De rust duurt nu 20 in plaats van de gebruikelijke 15 minuten. Die 5 minuten extra-time zitten vol met regeringspropaganda. Voetbal is nu wel voor iedereen, gezondheidszorg en onderwijs zijn dat nog altijd veel minder. Er is zelfs opnieuw sprake van hongersnood in noordelijke provincies zoals Chaco, Salta en Misiones maar geen haan die er naar kraait. Zolang de bal maar rolt.  


 

De Subte... Slisse en cesar onder de grond

Het ondergronds openbaar vervoer in Buenos Aires, de metro of zoals men hier zegt "Subte".
Ik heb het even voor u opgezocht en blijkbaar is die eerste lijn reeds in 1913 in gebruik genomen.  En dat zie je al aan de treinstellen.  Houten banken, Art-nouveau stijl versieringen aan de palen om je vast te houden, de leertjes aan de schuiframen hier en daar vervangen door rolluiklint...
Prachtig... als er niet teveel volk op zit.  Op piekuren zie je hier Japanse kogeltrein toestanden, als sardientjes opeengepakt, maar in de daluren waan je je zo op de set van Slisse en Cesar (de versie met Jan Reussen, niet het VTM wangedrocht van de jaren 90).  Ook de stations zijn prachtig, in hun oude glorie.
Oude, gerestaureerde glorie.  Want de metro is buitengewoon goed onderhouden. 
In Europa zou men die treinstellen al jaaaaren naar de sloperij gebracht hebben om zich dan later tegen de kop te stoten en er eentje te redden om met veel moeite te restaureren en te mummificeren in een doods museum.
Hier, in Latijns Amerika wordt er gerepareerd en hersteld en gerestaureerd en worden de glories van weleer gebruikt waarvoor ze dienen.  Prachtig.  Of hoe relatieve armoede een mens rijk maakt.


 

Het nut van een ambassade...

Buenos Aires, ambassade, defensa 113, 8e verdieping.
Intussen kennen ze me er wel.  De franstalige werknemers hebben blijkbaar een onvolledige cursus Nederlands gevolgd, want "alstubieft" zit niet in hun woordenschat.
"Goeiemorgen, ik heb een probleem met mijn geboorteakte" (jawel hoor, nog steeds problemen)
"Paspoort" (alstublieft of goedemiddag dus onbestaande)
Goed, ik overhandig mijn paspoort en Norbert de Norse Beer verdwijnt ermee in de coulissen.
Even later verschijnt de Nederlandstalige bediende.  Een vriendelijke juffrouw die me intussen al danig begint te haten. 
Hier wel een Goedemorgen...
-"Goeiemorgen, Bent u hier om die geboorteakte in te dienen zoals ik gevraagd heb?
-"Ik kom absoluut niks indienen juffrouw. Ik ben langs de dienst immigratie langsgegaan en daar hebben ze me verteld dat er een stempel ontbreekt, een apostil.  Kan er hier een mouw aan gepast worden?"
-"Neen, dat moet het ministerie van Buitenlandse Zaken doen."
-"Hoe?"
-"U moet uw documenten opsturen, per overschrijving betalen en dan uw adres bijvoegen zodat ze die kunnen terugsturen."
-"Wablieft?  Ik heb de diensten (ironische naamkeuze, dienst) in Mechelen een geboorteakte gevraagd en hen meegedeeld waar het moest voor dienen..."
-"Ik zit niet in Mechelen..."  Daar had ze gelijk in.  Moeder en Vader mogen trots zijn op hun ambtenarendochter.  Jaren universiteit, duizenden Euros aan lesgeld, maar iets heeft ze blijkbaar toch opgestoken in de les aardrijkskunde.  Buenos Aires is Mechelen niet...
-"juffrouw, ik ben hier echt niet om u het leven zuur te maken..."
-"Had u eerst langs de ambassade gepasseerd dan hadden we U kunnen zeggen welke stempels u nodig had" (ze vergat dat ik al enkele keren de scharnieren van de deur heb helpen verslijten...  waarschijnlijk niet genoeg RAM om te kunnen onthouden dat Buenos Aires Mechelen niet is én wie die ambetanterik is...  Temeer omdat ze me eerst vroeg of ik mijn geboorteakte bij haar kwam indienen "omdat ze me dat had gevraagd".  Dus ze wist wel degelijk dat het niet de eerte keer was dat ze mijn smikkel zag.)
-"Dus u kan er hier geen stempel op zetten?  Dan vraag ik me af welk nut een ambassade heeft, maar dat is een andere vraag..."
- (hier begon ze har tekstboekantwoord af te ratelen)  "De ambassade dient...."
-"...om de burger bij te staan.  Maar veel bijstand heb ik hier nog niet gekregen, integendeel!"
-" Ja meneer, ik heb zelf ook honderden Euros moeten uitgeven om al die papieren in orde te krijgen" wist het wicht me nog mee te delen.  Nu heb ik geen boodschap aan hoeveel Euros ze uitgegeven heeft.  Ik wil enkel die papierderij in orde krijgen...

Nu moet ik ook mijn strafregister van mijn tijd in Italia en Bolivia kunnen voorleggen.  Een email naar de Berlusconiaanse ambassade werd beantwoord dat de ambassade niet toegankelijk is voor het publiek (!)
en dat het consulaat zulke documenten niet kan uitreiken.  Ik werd doorverwezen naar het tribunaal van de stad waar ik laatst woonde.
Meteen erna nog een email, deze keer stuurde men me naar de Belgische ambassade in Roma.

Goed, terwijl ik dan toch op de achtste verdieping zat meteen dan maar gevraagd of dat via "inter ambassade" post kon.  kwestie van de zaak kort te sluiten.
Niks dus.  Het toontje dat het wicht hier aansloeg was hoegenaamd niet aangenaam. Volgens haar was het onmogelijk dat de Italiaanse diensten me die email hadden opgestuurd...  Nu had ik geen printje van die email bij me.  Waarschijnlijk zou ze toch te weinig RAM gehad hebben om ook nog Italiaans op te kunnen slaan naast het feit dat Buenos Aires Mechelen niet is. 
Blijkbaar dienen ambassades enkel om muren te huren in het buitenland om fotos van die bende paljassen in die overgroeide villa in Beddegoedstad in op te hangen.  En om af en toe een nutteloze nieuwsbrief rond te sturen waar geen hond iets aan heeft.  En daar betaalt U belasting voor! 

Het Boliviaanse Consulaat, dezelfde dag, aan station Once.  Ook hier weer een emailtje vooraf om info te bekomen.  Hier moest ik me persoonlijk aanbieden om die aanvraag voor mijn Boliviaans strafregister te doen. 
"Ja meneer, dat zijn dan 12 pesos en gaat u dan maar naar lokaal 105"

"Goed, Welk is uw naam en welk is uw voornaam?"  "Adres in Argentina?" "Waar is uw paspoort uitgereikt?"  "Volgende week kan u dat komen ophalen, gaat u maar ineens naar lokaal 109 en dan ligt dat klaar voor u."

En dan is Bolivia het "derde wereld land"...  Ook nog dit.  Openingsuren van de Belgische portrethouderij, 9-13, het Consulaat van Bolivia is open voor het publiek van 9.00 tot 17.00...  Het gebouw is niet zo mooi en de buurt niet zo duur, maar de efficientie is wel 100 x die van Fort Europa...

Zelf beschouw ik me allang geen Belg meer.  Weg met die nationaliteiten.  Ook al zadel ik mijn dochtertje en haar toekomstige broertje/zusje wel op met die Belgische nationaliteit.  Zo hebben ze ineens iets om zich tegen te verzetten.  Trouwens als rechtgeaarde Anarchist vind ik dat mijn kind(eren) later zelf hun keuzes moeten maken, kwestie van respect.  Iets wat de Belgische Royalistische Stempelridders blijkbaar niet kennen.


 

10 jaar groei

Het is vandaag, 1 oktober,dag op dag 10 jaar geleden dat ik de uitgang uit Belgie voorgoed genomen heb.  10 bewogen jaren, met fantastische en minder mooie momenten.
10 jaar die samen te vatten zijn in vrienden van weleer geen vrienden bleken te zijn, echte vrienden die vrienden blijven door dik en dun, "mooi weer" vrienden die je vriend zijn tot je ze nodig hebt , nieuwe vrienden, onverwachte vrienden, enkele hallos en een pijnlijk vaarwel, een schat van een dochter...
10 jaar van gestaag verminderend materieel bezit en gestaag vermeerderend bewustzijn.  10 jaar groei.
En ik ben nog lange niet "uitgegroeid".

En ja, intussen wel wat "rondgeschildpad".  Ik ben zo verwaand om "schildpadden" of "schildpadderen" uit te roepen tot werkwoord.  Want er is werk aan.  Schildpadde(re)n is verhuizen met je ganse inboedel in één keer.  Hetzij met een wagen, een vrachtwagen, een boot, tevoet...  als het maar in een keer gebeurt.  En nog liefst in één keer van land veranderen.  En daar heb ik me dus het afgelopen dubbel lustrum mee beziggehouden. 
Eerst Ierland, in de tijd van de intussen zieltogende Celtic Tiger.  Ierland was een jongensdroom en nog altijd het land waar een groot stuk van mijn zieltje is achtergebleven, dan naar  Italia, kwestie van de verkeerde vrouw op de juiste moment tegen het lijf te lopen in Ierland.  Het feit dat ik geen iota Italiaans sprak op het moment van de verhuis mocht de pret niet drukken trouwens...  Na een periode van 4 jaar, waarvan 1 overleven in een bouwwerf  de rugzak gepakt en de vlieger op naar Bolivia.  Ook hier weer absoluut niet gehinderd door enige kennis van het Spaans... 
En nu dus Argentina...

Vreemd hoe je de landen niet langer als geografisch gegeven gaat beschouwen, eerder als "periodes", alsof ze ophouden met de bestaan eens je vertrekt.  Wel, je omstandigheden veranderen, dus in die zin houden ze wel op te bestaan.  En tegelijkertijd bevriezen ze in je herinnering.  Zo stel ik me nogaltijd het Vlaanderen van 1999 voor.  Ook al ben ik enkele keren op bezoek geweest in mijn dorp van weleer.  Maar dat was het dan ook... het dorp van weleer. Niet langer je "thuis".  En tegelijkertijd is dat nieuwe land ook niet "thuis".  Thuis is een periode, een omstandigheid.  Zo was de winter op een bouwwerf van een aarden huis in Italia "thuis"... Het haardvuur, de middeleeuwse levensomstandigheden, het houthakken om te overleven... thuis, ook al was de rest van het land me vreemd en hoegenaamd niet "thuis".
In Bolivia  was de Altiplano "thuis".  Ook hier weer het afzien, de eenzaamheid, het zichzelf moeten confronteren, maar ook de romantiek en de plek waar het mooiste zieltje ter wereld in mijn leven is komen gekropen. 

En nu is de eigenares van dat zieltje, mijn dochterje Inti, mijn "thuis".  Haar glimlach met de twee tandjes, de stuntelige pogingen tot lopen, haar klaterende schaterlach, de hoop in die reebruine oogjes...  het koppige dat ze van pappa meegekregen heeft... 
Laat haar maar groeien die kleine schat, pappa moet ook nog groeien en veel.  Maar als we samen groeien kunnen we hem wel aan, die lelijke boze prachtige wondere Wereld.


 

kip met appelmoes

Jawel hoor, ik ben er nog.  Het is even stil geweest.  Niet dat er niks te schrijven viel, maar "de goesting" was er eventjes niet.
Vandaag kip met appelmoes en frietjes klaargemaakt.  Ik hoor u al denken " is dat nu een blog waard?"...
In Vlaanderen waarschijnlijk niet.  Het was intussen alweer bijna 10 jaar geleden dat ik nog kip met compote gegeten had, het zijn van die kleine dingen die je mist. 
Een dezer dagen staat er rode kool op het menu, tis te hopen dat die er beter ingaan bij mijn vriendin en mijn dochtertje als de spruitjes van enkele dagen geleden.  ttz, de kleine meid lustte de spruitjes wel, de grote daarentegen...
Het zijn van die dingen waar een inwoner van een land met de afmetingen van Argentina geen weet van heeft. De meesten weten zelfs niet waar die regio ter grootte van een speldekop die Vlaanderen heet zich bevindt.  En toch hebben we een verrassend rijke keuken.  Maar je moet vér van de Vlaamse keukentafel zitten om ze tenvolle te aprecieren.  Wat natuurlijk niet wil zeggen dat de Argentijnse keuken kommer en kwel is.  Veel Italiaanse invloeden, maar dan met vlees en absoluut géén pikant.  Armand Argentijn lust in tegenstelling tot Bert Boliviaan absoluut geen pikant...  Ach, je leert ermee leven.
Zelf groeide ik op in Elewijt, hartje van de witloofstreek, en maandelijks heb ik wel een visioen of twee van gestoofd witloof of  witloof in hesp met puree.  Afgezien van de schrikbarend hoge prijzen van het witte goud en de erbarmelijke kwaliteit (roze voet en groene tippen) is het ook bijna nergens te vinden.  Die roze voet wijst op hydrocultuur, iets waar deze kluppel nogal vies van is als het op witloof aankomt.  Grondloof moet het zijn (mocht ik nu aan zaaigoed komen, zou ik het zelf kweken.  Een mee-lezende witloofboer die me mischien een pakje kan opsturen?)
Kip met appelmoes, de gewoonste zaak van de wereld, niks om naar huis over te schrijven zou mijn grootmoeder gezegd hebben.  En toch...

Hier in Argentina zijn corruptie en politiegeweld, verdwenen kinderen, dengue, erbarmelijke woontoestanden in en rond Buenos Aires (en niet alleen daar, in Misiones en Jujuy is het huilen met de pet op om van de Chaco nog te zwijgen), gestolen en uitgebrandde autos, voddenboeren die de laatste pk uit hun  uitgemergelde paardje zien te halen, "cartoneros (letterlijk kartonophalers)",werkende kinderen, stelende kinderen, kinderen die nooit de binnenkant van een school zien, kinderen die op straat leven en nooit een bord kip met appelmoes zullen zien, de gewoonste zaak van de wereld.


En de media?  Wel, de ruzietjes van de "sterren" onder elkaar omdat X zei van Y dat haar jurk te kort/te lang/te bedekkend/te verhullend, vul zelf maar aan was.  Programmas die zich vullen met de nulliteiten van andere programmas die op hun beurt weer dienen om de zendtijd van andere programmas te vullen...  En de alomtegenwoordige "Zulma Lobato". Hier hebt u een voorbeeldje http://www.youtube.com/watch?v=8nmbq9nIFd4
Een travestiet, niks op tegen trouwens, die zelf rotsvast gelooft in haar eigen talent. Of ze speelt een rol, en dan is het een verbazend knappe actrice, of het mens gelooft er werkelijk in, en dan is het een kwestie van tijd voor de media haar uitspuugt.  Zendtijdvulling. Hersendodende spijs.  Kip met appelmoes...

Staat u ervan versteld dat ik steevast de TV uitschakel als we aan tafel zitten?













 

Mecheleugen... Geboorteakteblues

Blijkbaar moet daar een cursus "samenhangend de burger blaasjes wijsmaken" gegeven worden.
Wat is er nu weer voorgevallen?
Wel, Reeds 3 keer mijn geboorteakte aangevraagd (nodig voor werkvergunning in Argentina) via het e-loket.  Dan kreeg ik telkens weer een automatisch bericht dat de aanvraag in de molen zat om opgestuurd te worden.  Maar verder niks.
Tot vandaag, toen ik deze mail van ene meverouw Vervaeck in Mechelen kreeg.:

Van:
Infobalie
Verzonden: maandag 25 mei 2009 10:51
Aan: Burgerlijkestand
Onderwerp: FW: Mechelen.be - VRAGEN_FORMULIER_FAQ Stad Mechelen

Geachte Heer,
 
Wij hebben tot op heden nog geen aanvraag ontvangen.
De geboorteakte zal zo vlug mogelijk opgestuurd worden
 
Met vriendelijke groeten
Christiane Vervaeck


Best mogelijk natuurlijk, ware het niet dat ik vandaag ook deze mail toekreeg:






Geachte heer Peeters
 
Wij ontvingen inderdaad al drie maal een aanvraag tot het bekomen van uw geboorteakte.  Telkens werd dit document per post verzonden.  Bij deze meld ik u dat ik vandaag nogmaals een geboorteakte naar u opstuur.  Mocht deze niet aankomen gelieve dan een adres in Belgie door te geven, zodoende kunnen we de documenten daarheen zenden. 
 
 
Met vriendelijke groeten
 
Roel Comyn
Medewerker Burgerlijke Stand
Stad Mechelen
 

Nu vestig ik dus al mijn hoop op mijnheer Comyn, we hebben tenslotte dezelfde voornaam.  Mevrouw Vervaeck kreeg van mij het volgende antwoord:

Dan toch wel vreemd dat ik reeds drie maal bevestiging kreeg van "ontvangen bericht, aanvraag wordt verwerkt etc..." Zelfs van uw collega Mr comyn kreeg ik die bevestiging.
Blijkbaar moet er een cursus " effectief liegen tegen de burger" georganiseerd worden, want op deze manier maakt u zichzelf alleen maar belachelijk.
Mevrouw Vervaeck, ik laat het hier dan ook niet bij en zal me tot kranten en media wenden.  Dit kan gewoonweg niet!
De "vriendelijke groeten " zou hier misstaan, alsook "hoogachting" (Ik kan nu eenmaal incompetente leugenaars niet "vriendelijk groeten" of "hoogachten", dus ik neem aan dat u het me niet kwalijk zal nemen als ik helemaal niets schrijf
Mr. Roeland Peeters

Inderdaad, ik ben een beetje boos, een beetje moegetergd.  Mensen met een mentaliteit als die van  Mevrouw Vervaeckoverleven geen drie minuten in de privé en zeker niet in de "zachte" sector.  Ik vind dan ook dat ze zeker geen plaats hebben in een ambtenarenfunctie, waar hun loon, (waar ze duidelijk niet voor werken, en dus diefstal, aanrekenen van onverrichte arbeid IS een misdaad...) betaald wordt door de belastingbetalende burger! 
Mechelen, "Stad in volle Vaart", zoals er op je website staat, maak schoon schip, en laat die "vaart" niet afgeremd worden door de Vervaeck-en in uw loondienst!

 

een beetje boos...

Er zijn blijkbaar lezers die twijfelen aan wat ik hier neerpen.  Hun goed recht natuurlijk.  Maar als je dan uitgemaakt wordt voor leugenaar, dan wordt een mens een beetje boos...  Wat is er voorgevallen?
Ik kreeg een reactie op Verkiezingskoorts met Dengue-smaak.  Altijd fijn om een reactie te ontvangen natuurlijk.  Maar de toon van deze reactie was nogal, om het zacht uit te drukken, hautain...
Vandaar mijn uitval.  kritiek mag, nee, streker, moet er zijn. Maar er is een wereld van verscil tussen kritiek en iemand uitmaken voor leugenaar.
Ook de uitspraak "overdrijven als een Antwerpenaar" is nogal onfris. Zelf ben ik niet van Antwerpen.  Ik heb zelfs geen buitengewone sympathie voor de Stad aan de Stroom"  Maar ik kan me wel inbeelden dat een Antwerpenaar zich op de staart getrapt zou voelen door dergelijke uitspraak.  Ik ben er vrijwel zeker van dat niet ALLE Antwerpenaars overdrijven... },-)


 

Belgocratie...

En het was weer "ambassadetijd".

Inti was nog steeds niet ingeschreven in het Belgishe bevolkingsregister.  Er waren enkele problemen met enkele documenten, maar dat is nu tenminste van de baan.

Zelf ben ik hoegenaamd geen Belgicist, het tegenovergestelde is waar, maar de dochter moet niet opdraaien voor de zonden van de vader vind ik.  Het meiske heeft het recht om later zelf te beslissen of ze Belg wil blijven of niet, maar intussen heeft ze dus wel de keuze.

Nu heb ik een geboorteakte nodig.  En daar gaan we weer voor een volgend hoofdstuk belgocratie natuurlijk.  Een vriendelijke dame (eerlijkheidshalve moet ik hier vermelden dat de jongedame op de ambassade geduldig en vriendelijk was en bleef ondanks de anti-belgische tirade van ondergetekende) wist me te vertellen dat ik dus die akte via email kon aanvragen in de gemeente waar ik woonde toen ik uit Belgie vertrok, eind september ook al weer 10 jaar geleden.

En dus maar een emailtje gestuurd naar de gemeente Zemst.  Al de gegevens waren er, paspoortnummer, naam ouders, laatste adres etc etc.  Vandaag kreeg ik een emailtje terug dat ik die geboorte akte moet aanvragen in de stad waar ik geboren ben!  Aaaaaargh!  Is dit weer een staaltje van "burgerping-pong"?  Ik word er moedeloos van.  Ook al omdat ik met de gemeente Zemst indertijd nogal wat problemen had met de aanvraag van "Model 8", een formulier voor mensen die uit Belgie willen vertrekken.  Daar moet je een adres in het buitenland voor hebben vooraleer je vertrekt!  Op het gemeentehuis was dat al een heel circus, ook al omdat ze me uiteindelijk geen model 8 konden geven bij gebrek aan toekomstig buitenlands adres. Zucht

Enkele jaren later had ik dan een paspoort nodig en om dat aan te vragen in Ierland indertijd had ik dus Model 8 nodig.  Maar de "dame die de email en de fax bedient" op de gemeente Zemst was toevallig afwezif en de mevrouw die ik aan de telefoon had wist niet hoe ze een blad papier uit de fax moest halen. (dit is helaas geen grap).

En dus nu dit.  Weerom van het kastje naar de muur, van Pontius naar Pilatus...  Ik twijfel er sterk aan dat men in Zemst geen geboorteakte kan afgeven, gezien de laatste keer er ik eentje nodig had in 2000 dit wel in Zemst kon.  Waarschijnlijk is het personeel ginder niet bekwaam om een documentje via email door te sturen.

En dan las ik vandaag dat een oplichter zijn oude baan als BTW controleur terugkreeg.  Ik moet ermee lachen.  Nog een geluk dat ik geen landbouwer ben, anders was het lachen als een boer met kiespijn.  (Wordt er hier eigenlijk tandpijn bedoeld, of de pijn die de burger voelt als hij weer maar eens verplicht wordt om te gaan stemmen terwijl hij weet dat er in essentie nooit wat veranderd?)


























 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog