Busje komt zo

Mas d’en Gall, Esparreguera , in de provincie Barcelona. Donderdagmorgen, marktdag, rond een
uur of half tien. Twee dames op leeftijd slaan een praatje aan de bushalte, terwijl ze met een half oog de straat afturen, kijkend of de bus al komt. De ene houdt een buitenmaatse plastic tas onder de arm geklemd, de andere leunt gemoedelijk op haar aftandse winkelkarretje. Onverwacht kokette handtasjes bungelen gemoedelijk van hun schouders.

Eindelijk komt de bus dan het heuveltje over getufd. Met een zucht glijden de deuren open en de dames stappen op. ‘¡Alfonso, ¿qué tal? ¿Qué frío que hace hoy, verdad?’, groeten ze luidruchtig de
buschauffeur alvorens verder door te schuiven, de bus in, waar nog meer bepakte en bezakte dames hen opwachten. ‘¡María,!,¡Josefina!... ah, mira usted, señora, también aquí otra vez?’ Dat laatste
tegen mijn moeder, die hier nog maar een paar maanden woont, nog niet de tijdheeft gehad om zich een auto aan te schaffen en dus wekelijks naar de markt trekt met de bus. Een rit of twee en ze werd al opgenomen in het clubje van de vaste klanten.

Mas d’en Gall is een klein gehucht dat deel uitmaakt van de gemeente Esparreguera. Aan de voet van de magische berg van Montserrat en op zo’n 50km van Barcelona City. Het werd zo’n 50 jaar geleden gebouwd als urbanización met kleine huisjes, meestal tweede woningen, voor de Barcelonezen die in de zomer de drukte en de hitte van de stad wilden ontvluchten, richting bossen envelden. Mettertijd werden ze verkocht en achtergelaten, vaak in lamentabele staat.

Sommige huisjes zijn opgeknapt door jonge gezinnen die groen verkiezen boven de gemakken van de stad. In anderen wonen mensen op leeftijd, bomen die te oud zijn om nog te verplanten, helemaal verworteld met de kleigrond van de streek. En dan zijn er nog de ‘probleemzones’, slecht onderhouden huisjes waar mensen wonen die al lang geleden van de sociale ladder zijn gevallen en er maar niet in slagen weer naar boven te klimmen. Jonge gezinnen, mensen op leeftijd en sociale randgevallen: Mas d’en Gall is geen luxewijk voor rijke mensen, laat dat duidelijk zijn.

Voor velen onder hen is de Bus Interurbà, die de wijk Mas d’en Gall op de heuvel verbindt met Esparreguera in het dal en dus met de buitenwereld, het enige middel van transport. En die bus wordt
per 1 januari afgeschaft. Besparingsmaatregelen. Crisis in Spanje, u hebt er vast wel van gehoord. Iedereen moet inleveren, u begrijpt het wel.

Eerlijk gezegd. We begrijpen het niet. Ja, er zijn ernstige problemen in Spanje. Ja, we moeten allemaal de broeksriem aanhalen en ons steentje bijdragen. Maar nee, we denken niet dat het isoleren van mensen op leeftijd en sociaal minder strijdbare personen op een heuveltop veel zoden aan de dijk zal zetten. Integendeel.
Natuurlijk is de lijn Mas d’en Gall-Esparreguera niet winstgevend. Maar daar gaat het toch niet om?
Voorzeker zijn er andere posten waarop bespaard kan worden zodat de bus Interurbà kan blijven rijden? Hang wat minder geraniums aan de straatpalen, geef wat mindern hondepoepzakjes gratis weg, organiseer wat minder braderijen in de hoofdstraat… ik zeg maar wat.

De afschaffing van de bus interurbà Mas d’en Gall-Esparreguera zal geen enkel nieuwsbericht halen. Geen hond die er om maalt, behalve dan misschien die dametjes, wachtend aan de bushalte, gepakt en gezakt, op een bus die niet langer komt.

• Permalink