Levenskwaliteit

‘Zou je ooit nog terugkeren naar België?’, wordt me wel eens gevraagd.  Als het aan mij ligt toch al zeker niet. En waarom dan niet? Wat is er dan in Spanje dat je in België niet vinden kan? Levenskwaliteit, meneer, levenskwaliteit. In België heb je levensniveau, in Spanje levenskwaliteit. Meiner Meinung nach, natuurlijk. Levensniveau betekent een mooi loon, een groot huis, grote wagen, twee keer per jaar op vakantie en overal en altijd toegang tot de nieuwste technologie, met of zonder, maar meestal mét overheidssubsidies. Een groot social vangnet, mogelijkheid ¾, 4/5, 2/8 of 6/7 te werken… het maakt allemaal deel uit van dat levensniveau waar we in België zo aan gewend en gehecht zijn. Komt dan de volgende vraag: zijn we daar dan gelukkiger? Niet echt, zo te horen. Burnouts, depressies, angstaanvallen en stress, vooral stress. Een beetje overgewerkt want morgen moet dat rapport toch écht wel binnen zijn, dan hollen om de kinderen op te halen aan school en te droppen voor hun wekelijkse voetbaltraining, zwemles, kunstacademie,… vlug vlug nog even langs de Delhaize om een snelle edoch gezonde maaltijd klaar te zetten voor we zelf naar de pilates-les moeten en dan om 10 uitgeput naar bed om de volgende dag om 7 uur weer beginnen te rennen. Oef, ik hoef het nog maar op te schrijven of ik word er al moe van!

Wordt er in Spanje dan nooit gestresst? Natuurlijk wel! Maar in mindere mate. De toewijding van de Spanjaard aan zijn werk grenst soms aan het lakse. Werken tot 19.00h? Jawel, maar dan ook geen minuut langer! De snelheid waarmee iedereen hier de deur uitrent veroorzaakt rukwinden die de schaal van Beaufort niet eens meten kan!

Wat niet wil zeggen dat ‘s morgens dezelfde puntigheid in acht wordt genomen: tegen 9u komt iedereen rustig aanslenteren, er worden koffietjes gedronken, mails gecheckt…. Tot aan het ontbijt rond een uur of 10, wanneer een halfuurtje wordt uitgetrokken voor een broodje, una madalena en nog maar eens een koffietje. Het kantoorleven komt maar pas goed op gang rond 11 uur.

Dit rustige ritme leidt wel eens tot stresspieken wanneer er tóch eens een deadline dient te worden gehaald, maar oye… liever een dag op de rand van een zenuwzinking dan alle dagen stressen…

Het mooie weer helpt natuurlijk ook wel. Wie vanuit zijn Belgische kantoorraam naar buiten kijkt ziet bijna altijd grijze lucht en regenwolken… een mens keert vanzelf de blik weer richting computerscherm om niet depressief te worden! Maar met een stralende zon, een wolkenloze hemel en bijna overal een strand bij de hand… waarom tijd cadeau doen aan de baas?

Ik geef toe, deze viva-la-vida-mentaliteit botst wel eens met mijn nuchtere Belgische ingesteldheid. Maar haalt tegelijkertijd de druk van de ketel.

En ja, de lonen liggen hier een stuk lager en mijn koopkracht is nihil in vergelijking met die van de gemiddelde Belg, mijn auto is kleiner en mijn hypotheek is groter…maar ik zit hier wel mooi in het zonnetje. Zowat 300 dagen per jaar, als het er niet meer zijn. En wat de vitamine D van het zonlicht voor je lijf en geest doet… dát is onbetaalbaar. Levenskwaliteit, meneer, levenskwaliteit.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog