Het einde van deel 1: Au revoir, Mozambique

  • Gepost op dinsdag 13 april 2010 om 23:12
  • door Luc Severi

Deel 1 van dit verhaal eindigt waar het niet zo lang geleden begon. 240 dagen geleden zette ik voor het eerst voet op Mozambicaanse grond, in Maputo airport, om vervolgens rechtstreeks naar mijn tijdelijk verblijf in de lokale backpackers te rijden met het openbaar vervoer. We zijn nu 8 maanden en een hoop avonturen verder, en terwijl ik dit schrijf bevind ik me opnieuw in dezelfde backpackers, volledig gepakt om terug naar België te vertrekken. Operatie Mozambique is voltooid, en na een weekje welverdiende rust op Belgisch grondgebied vertrek ik naar Senegal voor een volgende uitdaging.

De voorbije 8 maanden zijn werkelijk voorbij gevlogen, zowel dankzij de uitdagingen – onder andere Portugees onder de knie krijgen – als dankzij de interessante en toffe mensen die deze periode gekleurd hebben. Niet geheel toevallig speelt de backpackers hierin een centrale rol. Vermits mijn thuisbasis de voorbije maanden het kleine stadje Chimoio is geweest, 1200km ten noorden van Maputo, en ik bijna maandelijks naar de hoofdstad moest afreizen, was mijn verblijfplaats hier steeds dezelfde: de backpackers. Een leuke atmosfeer, interessante mensen, en bijzonder vreemde karakters. Reeds op de eerste dag hier, we spreken eind Juli, ontmoette ik een Deense studente op jaaruitwisseling aan de universiteit te Maputo, die nog op zoek was naar accommodatie en dus ook haar eerste maand de backpackers als tweede thuis mocht ervaren. Op dezelfde plek ontmoette ik vervolgens een Duitse reiziger die ik 3 maanden later voor werk opnieuw tegen kwam als stagiair bij een gerelateerde NGO. Ook enkele Belgen kruisten mijn pad. Deze, en meer, mensen maakten het keer op keer een waar plezier om terug te keren naar de hoofdstad van Mozambique.

8 maanden geleden kwam ik naar Mozambique, en binnen enkele uren stap ik op het vliegtuig, niet wetend wanneer ik ooit ga terugkeren. Ik kijk nog even om naar mijn bed in de ‘dormitory’, niet toevallig hetzelfde bed als ik die eerste dag toegewezen kreeg (ook het personeel van de backpackers kent me ondertussen enorm goed).

The more things change, the more they stay the same.

Luc 

p.s. ik post dit nu pas aangezien ik er niet eerder toe gekomen ben. Eergisteren ben ik reeds begonnen aan mijn nieuw avontuur, ditmaal in Dakar. Deel 2 begint hier...


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.


In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog