een onafhankelijke pers?

Neutraal en onafhankelijk. 2 woorden die volgens mij centraal zouden moeten staan bij elke vorm van berichtgeving in de media. Bij de weergave van feiten, bij het geven van achtergrond en analyse zou men naar objectiviteit moeten streven.

Die 2 kernwoorden zijn vaak ver te zoeken als je hier "il telegiornale" bekijkt op de verschillende zenders. De openbare zenders Rai1, Rai2, Rai3 worden gecontroleerd door de overheid en Berlusconi en zijn partij laten hier hun stempel na. De voorbije jaren werden mannetjes van Berlusconi bewust op strategische plaatsen gepost. Een te negatief beeld ophangen van Berlusconi is dan ook uit den boze.

Die neutrale, onafhankelijke invalshoek bij ItaliaUno, Rete4, Canale5 (de kanalen van Mediaset, de mediagroep met zakenman Berlusconi als eigenaar) terugvinden, is nog iets moeilijker. De controle van Il Cavaliere is daar zo goed als absoluut.

De Agcom (het controleorgaan van de media) zou hier tegen moeten optreden, maar hun mogelijkheden zijn beperkt. Mannetjes van Berlusconi zijn hier naar mijn weten (nog) niet te vinden, maar de voorbije weken is hier gebleken dat Berlusconi in hoogst eigen persoon dreigtelefoontjes gebruikt om een voor hem negatief optreden van Agcom te vermijden. Toch heeft deze week dit controleorgaan zijn job gedaan en TG1 (het journaal van Rai1) en TG5 (het journaal van Canale5) veroordeeld vanwege een te vertekend beeld in de berichtgeving: de PDL (Il Popolo della Libertà, de partij van Berlusconi) zou onevenredig veel aandacht krijgen in vergelijking met de grootste oppositiepartij, die centrumlinkse PD (Partito Democratico). De kleinere partijtjes zouden al helemaal niet aan bod komen volgens de onderzoekers van Agcom.

De onafhankelijkheid en neutraliteit van de geschreven pers probeer ik even met een voorbeeld aan te duiden. De linkse krant La Repubblica schreef gisteren naar aanleiding van het resultaat van de regionale verkiezingen van vorige zondag en maandag het volgende: "Ondanks het non beleid van Berlusconi is hij er in geslaagd om de verkiezingen ook deze keer te winnen (vrij vertaald)." Het was maar het begin van een woordelijke aanval op de premier. En zulke aanvallen kan je vrijwel elke dag terugvinden op de voorpagina van deze krant.

Het (centrum-rechtse) Libero: "Goed gedaan Silvio, applaus voor onze goeie premier." Het vervolg van de lofzang kan je deze ochtend op de voorpagina van dit Italiaanse dagblad terugvinden.

Ook in de "Vlaamse gazet" geeft al eens een redacteur zijn mening weer over de politiek gaan van zaken. Maar naar mijn mening gebeurt dat in Vlaanderen met een grotere afstand, zonder dat hij zich daar overduidelijk gaat positioneren op de links-rechts schaal. En al weten we allemaal dat De Morgen een links socialistisch verleden heeft en De Standaard een katholiek, toch kan ik die 2 kernwoorden terugvinden in hun berichtgeving. Bovendien heeft men daar in de Vlaamse pers een luikje 'opiniebijdrage' voor. In de Italiaanse pers duikt die opinie al te vaak op in de artikels, de plaats waar ik een onafhankelijke, neutrale weergave van de feiten verwacht.


 

Woningmarkt in Canada blijft sterker dan in andere ontwikkelde landen

De woningmarkt in Canada is heeft zich schijnbaar helemaal hersteld na de terugval van 2008. Scotiabank verwacht dat er ongeveer 510.000 woningen verkocht zullen worden dit jaar. Dat is maar liefst 10% meer dan in 2009. Het blijft wel nog een ietsje onder het cijfer van 2007, maar dat was dan ook een recordjaar.

Of dit een duurzame trend is, is nog maar de vraag. Er zijn wel tekenen dat de werkgelegenheid aan het stabiliseren is, maar het nationale "stimulusplan" van de regering Harper heeft het land een mooie schuldenberg opgeleverd. Om het nog erger te maken, heeft het Fraser Institute berekend dat het stimulusplan een pleister op een houten been is gebleken.

Daarbij komt nog dat de interesttarieven hier op een historisch dieptepunt zitten. Veel mensen haasten zich dan ook om een woning te kopen, en dat leidt vaak tot hilarische taferelen. Zo is de verkoop van appartementen in een nog te bouwen gebouw op de hoek van Bloor Street en Yonge Street begonnen in een complete chaos. Er stonden zoveel kooplustigen te wachten in de rij, dat er veiligheidsmensen aan te pas moesten komen om alles onder controle te houden.

Bij de verkoop van individuele huizen komt het vaak tot een "bidding war" waarbij potentiële kopers tegen elkaar opbieden en de verkoper uiteindelijk meer krijgt dan hij/zij eerst had gevraagd.

Het lijkt dus allemaal wel wat op een mini-uitvoering van de zeepbel die de recessie heeft veroorzaakt.

Er wordt voorspeld dat de interesttarieven in de tweede helft van het jaar weer gaan stijgen. Als dat gebeurt, dan kunnen we verwachten dat de woningmarkt weer gaat zakken.

Als en wanneer en als... het lijkt erop dat onze economisten bij Madame Soleil op school zijn geweest: ze lijken vooral goed in het voorspellen van het verleden.


 

Nieuw adres

Deze blog is verhuisd. Ontdek het nieuwe adres van deze weblog en de andere blogs van De Standaard Online op www.standaard.be/weblogs.
 

Guaranis in nood

Guaranis Het zit nog niet helemaal goed tussen de Brazilianen en de Indianen, eigenlijk de oorspronkelijke bevolking van dit immense land. Dat is nog zwakjes uitgedrukt als men het rapport erop naslaat, opgemaakt door de NGO Survival International. Het verslag (dat u hier kan downloaden) bevat 26 pagina's, werd naar de VN gestuurd net voor de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie (21 maart) en is niet erg lief voor de Braziliaanse autoriteiten. De Guarani-stam (Foto - Roosevelt Pinheiro/ABr) in de staat Mato Grosso do Sul is niet te benijden; hun situatie behoort tot de ergste van alle inheemse volkeren in beide Amerika's, aldus Survival International. De Guaranis lijden honger, worden onterecht opgesloten, beschoten door de "pistoleiros" van grootgrondbezitters, er heerst een hoge graad van alcoholisme en zelfmoord en ze worden van hun land verdreven. Dit laatste is volgens het rapport de voornaamste oorzaak van de pijnlijke situatie die explosief genoemd wordt. Er wordt ook gewaarschuwd dat de hogere vraag naar ethanol brandstof (voor voertuigen) nog meer land van de Guaranis zal opeisen, met alle gevolgen vandien. De staat Mato Grosso do Sul is nochtans welvarend met een sterk groeiende economie. Maar de inheemse bevolking leeft in grote armoede. Velen leven gewoon langs de rand van wegen, anderen in de overbevolkte reservaten waar ze afhankelijk zijn van wat de regering hen geeft. De feiten worden netjes opgesomd in het verslag. In 2008 werden er 42 Guaranis vermoord bij interne en externe conflicten. Meer dan 625 Guaranis pleegden zelfmoord sinds 1981 (bijna 1,5% van het totale aantal), in een bepaald geval ging het zelfs om een kind van negen jaar. Guarani arbeiders worden uitgebuit op de suikerrietplantages, de kindersterfte is erg hoog en de levensverwachting van dit volk ligt 20 jaar lager dan het nationaal Braziliaans gemiddelde. Erg veel valt er over dit alles niet te lezen in de Braziliaanse pers. Die hebben het te druk met de komende verkiezingen, corrupte politici en het aankomend proces tegen het koppel Nardoni dat ervan beschuldigd wordt hun eigen dochtertje Isabella (5) uit het raam van hun appartement te gooien, nu twee jaar geleden.


 

vrijheid van menigsuiting - libertà di parola

Dag mijnheer Van Roe. Yves Leterme hier, uw grote baas. Alles nog goed met de vrouw en de kinderen? ... ... Ja, ja, hier ook. Zeg hoor eens... De voorbije 2 weken in de Zevende Dag, dat kan niet hé. De oppositie is twee keer langs geweest en heeft kritiek op mij en mijn werk gegeven. Allez, Piet zeg nu zelf, wat moeten de mensen wel denken? Straks geloven ze mij niet meer! Kortom, doe daar eens iets aan. Haal dat programma gewoon een tijdje uit de eter, want straks zijn het regionale verkiezingen. En anders, tja, dan zou je je misschien wel eens opnieuw moeten inschrijven bij de VDAB.

Een telefoongesprekje tussen Piet Van Roe, de gedelegeerd bestuurder van de VRT en onze premier, Yves Leterme. Zo zou het Belgische equivalent kunnen gaan van wat er hier in Italië is gebeurt. Het Italiaans gerecht heeft 18 telefoongesprekken onderschept tussen Berlusconi, Augusto Minzolini, de directeur van il Telegiornale van RAI Uno en Gianocarlo Innocenzi, de commissaris van Agcom (de onafhankelijke (?) toezichthouder op de media).

Uit die telefoongesprekken zou blijken dat Berlusconi zware druk zou uitgeoefend hebben op zijn gesprekspartners. Het Agcom zou moeten ingrijpen want de voorbije weken zou in "Annozero" van Michele Santore (een populair politiek praatprogramma van de RAI) te vaak kritiek zijn geleverd op de premier. Uit de eter halen dus, want anders zou het voltalig personeel van Agcom wel eens op zoek moeten gaan naar een andere job, want 'che cazzo di organismo siete' (wat voor een kl*te organisatie zijn jullie anders).

Maar het gaat trouwens niet enkel om dat ene programma. Ook "Ballerò" van Giovanni Floris (een ander politiek praatprogramma van de RAI) zou hij liever 'mandare a quel paese' (opsturen naar een land ver weg hier vandaag).

Resultaat? De Italiaanse premier Berlusconi wordt dus (nog maar eens) vervolgd door de linkse, communistische magistratuur wegens misbruik van zijn machtspositie. Links, communistisch zijn dan natuurlijk de adjectieven die Berlusconi er maar al te graag aan toevoegt. Afwachten of het weer een onderzoek wordt dat snel in de ijskast beland of alvast pas op snelheid geraakt als de regionale verkiezingen van 28 en 29 maart alweer achter de rug zijn. 


 

Wir haben es nicht gewusst - collaboratie binnen de kerk anno 2010

Hij vond het nodig te zeggen dat hij nog altijd jezuïet was. Ik bouwde een korte pauze in, en dacht even na over hoe het kwam dat ik nooit de behoefte had om iemand te vertellen dat ik schrijver ben. Misschien is mijn beroep minder sacraal, hoewel we beiden roeping nodig hebben. Misschien liggen onze initiële verwachtingen te ver uit elkaar, hij wil immers zielen redden, ik wil het hart raken. Behoeftes kunnen wel degelijk verschillen.

Toen de pauze lang genoeg geduurd had, onderbrak ik de ijlheid, bracht het niets terug naar iets, en vroeg of hij daar een probleem mee had, met jezuïet zijn, had gelukkig ook hij meteen begrepen.

“Meer en meer”, zei hij bijna fluisterend, “eigenlijk meer en meer.” Ik was die nederigheid niet gewoon, wou hem dat ook duidelijk maken, ik verkies een gesprekspartner op ooghoogte, onderdanigheid past niet bij de kerk. Hij was tien jaar jonger dan ik, dus biechturen genoeg om te weten hoe het leven loopt, toevallig in de stad, toevallig op de plaats waar ik me bevond, hoewel toeval in deze situatie waarschijnlijk onwaarschijnlijk is. Waar ik op dit moment aan werkte, vroeg hij om een tweede stilte te vermijden. Onder andere aan jezuïeten, zei ik zonder schroom en liet zijn blik niet los. Hij bloosde als een dertienjarige.

Hij begreep meteen wat voor hem lag, dat iets bijzonders op de handgeschreven bladzijde stond, het ging uiteindelijk ook een beetje over hem. Hij keek naar het grote A4 schrift met blauwe lijnen, naar de ondersteboven zinnen. Zo zag ook hij eruit, wat ondersteboven, op zoek naar de vaste blauwe voorgedrukte leidraad waaraan mijn nog twijfelende zinnen zich vastgrepen omdat ze anders verloren zouden gaan. Klad, het onvermijdelijke voorspel. Woorden hebben context nodig, anders riskeren ze snel te verglijden naar een bijeen gevaagd hoopje niets, onderaan de bladzijde, tot iemand de moeizaam verzamelde stelling als kruimels van het blad wegvaagt en onder de bank verspreidt tot morgen de kuisvrouw komt.

            Hij had het moeilijk het gesprek te vinden dat hij in het gezelschap van een toevallige landgenoot aaneen wou rijgen tot iets wat zin geeft. Zingeving is voor een jezuïet van levensbelang, maar als ergens de moed ontbreekt, de passie gestorven is, het leven eerder als last dan als lust genuttigd wordt, dan komt een dialoog maar moeizaam op gang. We gaven elkaar nochtans alle kans, en ik bestelde zijn tweede koffie.

Ik besliste om dan maar met Rik Torfs te beginnen. Torfs opent goed, zelfs bij een jonge jezuïet, ook met zijn jongste boek dat ik nog de laatste achttien bladzijden schuldig ben. Ik probeerde een opening en sprak over de nieuwe collaboratie. Hoe interessant het was dat Torfs collaboratie herdefinieerde en probeerde een dimensie te geven waarover moest worden nagedacht. En hoe ik dacht dat mocht hij het boek vandaag herschrijven, hij collaboratie in verband zou brengen met al die kerkelijke gezaghebbers die stilzwijgend gevallen van misbruik verschoven van de ene parochie naar de andere, van het ene college in de stad naar een congregatie op de buiten. Omdat daardoor het probleem verschoven werd, en misschien alles weer goed zou worden, of het daardoor toch minstens stil zou blijven.

Waar ik eigenlijk op aanstuurde, vroeg hij onschuldiger dan hij leek. Ik probeerde de situatie te schetsen door middel van een lezersbrief die ik diezelfde dag in een krant had gevonden: een man verklaarde dat zijn geliefde hem altijd een sms stuurde voor ze met iemand anders seks had, ‘I love you’, stond er telkens weer. Hij was niet verondersteld te weten waar of met wie ze de avond doorbracht. Hij wist het gewoon. Ze zocht in haar korte boodschap vroegtijdige vergeving. Of priesters misschien een kruisteken maakten voor ze zich vergrepen? Een snel kruisteken, als verzoek voor een even vroegtijdige vergeving? De lezersbrief kwam niet goed aan, dus ik herpakte me. Dat in bijna elk interview met verantwoordelijken van de kerkelijke hiërarchie te lezen valt dat de geïnterviewde van het systematisch misbruik in zijn parochie, college, klooster, jeugdorganisatie of andere vorm van ‘pedagogisch samenzijn’ niet op de hoogte was. En dat niet alleen de herinnering aan de vergelijkbare ‘verontschuldiging’ door Oostenrijkse en Duitse militairen na de Tweede Wereldoorlog hernieuwde woede veroorzaakt, de verontwaardiging is des te groter omdat dit voortdurende en onbestrafte, verstopte en verloochende misbruik in vredestijd door priesters werd bedreven. Hier kwam geen bruin-dictatoriale opdracht tot genocide, hier gaat het over een nieuwe vorm van collaboratie, dit keer gebouwd op geheimhouding en leugenachtig zwijgen, wegkijken en de horde beschermen.

Toen hij bleef zwijgen nam ik Torfs’ boek bij de hand en las hem een passage voor:

“Het merkwaardige, en misschien ook wel verschrikkelijke, van collaboratie is dat je niets hoeft te doen om vreselijk in de fout te gaan. Gewoon meedoen, uitvoeren, gehoorzaam zijn tot in het kleinste detail, is voldoende. De collaborateur (…) glijdt geruisloos de criminaliteit binnen door niets te doen. (…) Wie niet wil collaboreren, en tegelijk de moed mist om zich te verzetten, kan natuurlijk naar vluchtwegen op zoek gaan. Maar dat is nu juist het probleem: vluchten, het opzoeken van de luwte, het kiezen voor strikte neutraliteit, het bewust niet willen weten, is een houding die mogelijk door de beugel kan in een democratische samenleving in vredestijd, maar niet op momenten van wreedheid en schending van alles wat menselijk is. (…) Vanaf wanneer wordt het niet weten schuldig, wordt het collaboratie?”

Hij nipte aan zijn cappuccino en liet mijn ogen niet los zolang ik zelf aan het blad gekluisterd was. Ik zag ook dat hij constant knikte, alsof een euro viel die te lang was blijven steken. Een schrijver ziet dat, die heeft een derde oog voor de lezer, die weet wanneer iemand aan zijn lippen hangt, ook als hij iemand anders’ verhaal vertelt. Ik had het gevoel dat hij wist waar ik op aanstuurde, hij had dezelfde tekst gelezen, hij kende Torfs, echter zonder tot mijn conclusie te komen. Een jezuïet laat zich niet sturen, dacht ik zo, dus dan vergaat de behoefte om dat te proberen even snel als de nood om met hem ergens over te discussiëren. Wat te nauw aan de huid komt wordt afgeschud. “IHS”. Een logo, ‘a brand’, een teken dat ergens voor staat, anders hadden ze het niet uitgevonden. Een teken ondertussen voor velen verworden tot een brandmerk, en het was precies de schroom om het met hem daarover te hebben die aan de basis van de stiltes lag. Maar ik had tijd, en hij had nood. Lotgenoten onder mekaar. En beiden met respect voor Torfs, hoewel de hoogleraar nooit kon vermoeden dat een frisse tekst uit 2009 zo toepasselijk voor de onfrisse kerk van 2010 kon zijn, zoals mijn toevallige gesprekspartner woord na woord ontdekte.

Ik zei hem dat iedereen deze dagen op zoek is naar het causaal verband tussen celibaat, gesloten gemeenschappen, de periode tussen de jaren zestig en tachtig van de vorige eeuw, patriarchale opvoedingssystemen en geestelijken, en alles wat sinds meer dan een paar maanden de kranten vult. Eerst in de US, dan in Ierland, vervolgens in Duitsland en nu in Oostenrijk. Er lijkt geen einde aan te komen, daar waren we het beiden over eens. Misbruik maakt ons onwennig, we hebben de houding nog niet gevonden die erbij past, eerst komt de verontwaardiging, dan het gevoel van onpasselijkheid, vervolgens woede, dan haat. Te veel houding zou wijzen op begrip, en dat is in deze fase van het verzamelen van feiten zo niet ongepast, dan zeker te vroeg. Processen hebben hun eigen verloop.

        53.216 personen verlieten in 2009 de kerk in Oostenrijk. Officieel uitgetreden. Dat is 43,5% meer dan in 2008 toen priester Gerhard Maria Wagner werd voorgedragen als bisschop voor Linz, niettegenstaande zijn uitspraken over homoseksualiteit die volgens hem “geneesbaar” zou zijn. Dat bisschop Elmar Fischer zich bij dit standpunt aansloot en homoseksualiteit met “andere psychische ziekten” zoals alcoholisme vergeleek heeft dit uittredingsproces zeker versneld. En dat in 2008! In 2009 en 2010 gaat het over Kloster Neustifte in Brixen, het internaat van de Zisterzienserstift Wilhering, het Bregenzer jongensinternaat, klooster Mehrerau, het Regensburger Domspatzen-internaat, het Haus der Salesianen Don Boscos in Wenen, de Erzabtie St. Peter in Salzburg, de Wiener Sängerknaben… de lijst is nog maar een begin, de klachten zijn nog maar begonnen. De tsunami is nog in wording.

Hij had geen antwoord op mijn vraag waarom in Vlaanderen de hel nog niet is losgebarsten. Waarom de kranten alleen over het buitenland berichten en niet op zoek gaan naar wat in eigen land zou kunnen gebeurd zijn. Of zijn we echt zo anders?

            Hij had geen standpunt toen ik nogal gemeen vroeg of de moedermelk in Vlaanderen wat zuiverder is? Of we onze kinderen anders opvoeden, of onze ouders alerter en wantrouwiger waren over wat achter de gesloten deuren van onze scholen gaande was en daardoor deze schande bij ons vermeden werd? Of zijn we beter in het verdringen? Zijn onze priesters beter opgeleid, vond hij zichzelf beter voorbereid op zijn taak, was hij meer in het reine met zijn eigen seksualiteit dan zijn buitenlandse broeders? Selecteert de kerk in Vlaanderen alleen bewezen niet-kandidaat kinderschenders, of zijn we zo opgevoed dat niemand van ons ooit daarover zal spreken? Omdat we het voorrecht hadden te mogen studeren, deel uit te maken van de katholieke elite waarvan elk jaar opnieuw bewezen werd dat ze aan de universiteit de hoogste kansen had? Willen we onze Vlaamse elite niet in opspraak brengen? De lange lijst oud-studenten die de uitzonderlijke opvoeding genoten en dankzij een of ander college vandaag schitteren als coniferen binnen onze samenleving?

We kunnen toch de pedagogische impact niet verloochenen die de Vlaamse colleges hadden op mensen zoals Emile Verhaeren, Maurice Maeterlinck, Joris van Severen, August de Schryver, Marcel Strome, Jacques Rogge, Gerard Mortier, Philippe Herreweghe, Bert de Graeve, Geert Hoste, Marc Coucke, Vincent van Quikenborne, Sven Ornelis en ga zo maar door. Allemaal door de handen van jezuïeten gegaan, hopelijk alleen figuurlijk.

Als in Oostenrijk alleen meer dan 56.000 mensen de kerk verlieten in 2009, dan betekent dat wat. Want ze moeten daarvoor een niet eenvoudige procedure doorlopen waardoor op alle officiële documenten het betalend lidmaatschap van de kerk wordt geschrapt, en daardoor ook de kerkbijdrage van gemiddeld 100 euro wordt geannuleerd. De kerk verloor 5.600.000 euro aan bijdragen het voorbije jaar. Gesponsord misbruik geannuleerd.

Mijn toevallige gesprekspartner vond het wel onrechtvaardig dat alle berichtgeving zuiver op de kerk was toegespitst. Dat buiten de organisatie van de kerk minstens evenveel – zo niet meer – kindermishandeling en seksueel misbruik van jongeren plaatsvond. Een techniek als een andere, zeggen dat de misdaad ook door anderen werd bedreven vermindert natuurlijk het gewicht van de misdaad niet, maar wat kan hij anders zeggen? Wie kan met de gegevens hoe dan ook rationeel om? De slachtofferrol van het niet-geïsoleerde geval waarin hij zich probeerde te wentelen, is typisch en helpt soms, maar in dit geval was het een lafbekkerige verdraaiing van de realiteit. “Anderen ook!”, “we zijn niet alleen”, ze staan inderdaad niet alleen met hun problemen daar. Toen ik hem dat met zoveel woorden zei, met een ongehoorde vriendelijkheid en openheid, en eraan toevoegde dat er spijts zijn argument toch nog een onderscheid was, liet hij zich hulpeloos zakken, en dronk zijn glas water.

Het onderscheid moet gezocht worden in de bijzondere rol die de dienaars van God – dus ook hij – zichzelf hadden toebedeeld. In het morele gezag, de heilige missie die de kerk zich sinds eeuwen toevertrouwt, het maatschappelijk statuut van priesters en opvoeders, de bijna genootschappelijke onschendbaarheid die ze in stand proberen te houden. De kerk is in deze niet alleen dader, maar wil ook zelf de enige rechter zijn. De kerk had een tot voor kort hermetisch gesloten eigen geweten, hoewel ze zich als instituut en instantie steeds met het geweten van haar gelovigen heeft bemoeid. Zwijgen is in dit geval mededaderschap, collaboratie in de ergste vorm.

Ondertussen is beschreven hoe paus Benedikt XVI in 1980, tijdens zijn ambt als aartsbisschop in München, zelf instemde met de overplaatsing van een priester van Essen naar München die een elfjarige jongen seksueel had misbruikt. Dezelfde priester werd later wegens herhaling van delicten veroordeeld. Nee, paus zou niemand willen zijn, en een collaborerende paus nog minder. Maar aan feiten is niet te ontkomen, ook als de herinnering vervaagt.

Als leiders wankelen, struikelt het volk,” schrijft Torfs. We mogen dat ondertussen met een korrel zout corrigeren als: “Als het volk spreekt, wankelen de leiders.” Het is alleen nog de vraag wanneer in Vlaanderen eindelijk iemand  begint te spreken.

“Een kwestie van tijd,” zegt mijn landgenoot, en blijft graag nog even zitten. Ik ook. Een jezuïet en een ignost, beladen met eenzelfde probleem, in het buitenland bekommerd om wat thuis nog niet is begonnen. Wachtend op de eerste. Want statistiek is wel te verloochenen, vermijden kan men niet.

Wie knielt, verheft zich om wie niet knielt te vernederen,” citeer ik Torfs.

We beslisten beiden om voor niemand nog te knielen.

Roel Verschueren, Wenen 16 maart 2010 - www.verschueren.at



 

Vrede in Costa Rica, maar oorlog op de weg

Als jullie denken dat de Italianen slecht rijden, maak dan maar eens een ritje in downtown San José! En als je dat zonder blutsen en bulten er vanaf brengt, kan je verder rijden richting de Caraïbische kust over de "Highway to Heaven" (een terechte naam!).

Om deze situatie enigszins te doen omslaan, keurde het parlement vorig jaar een nieuwe wetgeving goed. Deze zou strenge straffen en hoge boetes opleggen voor chauffeurs die niet rijden volgens de regels. "A hell of a job" voor de verkeerspolitie! Deze cultureel ingebakken "macho" rijstijl is immers moeilijk zo plots te veranderen. Daardoor werd de uitvoering ook een half jaar uitgesteld. Maar sinds maandag is de wet dan toch in werking getreden. Desondanks blijf ik heel wat auto's zien die het rode licht negeren, geen geldig rijbewijs hebben (dit wordt geschat op 400.000!) snel rijden, plots via de middenberm van de autostrade terugkeren, voetgangers bijna omver rijden, enz..

Natuurlijk zijn er ook heel wat mensen die hun beklag doen over de nieuwe wet, inclusief de parlementsleden die eerder hun goedkeuring gaven. Deze laatsten zijn nu in aller ijl (voor de machtsoverdracht in Mei) bezig de wet weer te hervormen en heel wat artikels te schrappen. Terug naar af... Maar in ieder geval zijn de files de laatste dagen ongewoon kort.
 

politiek & sneeuw

Terwijl ik dit schrijf, ligt heel het noorden van Italië onder een vers pak sneeuw. Op een paar uur tijd lag hier gisteren in mijn thuisstad Vicenza (ergens midden tussen Verona en Venetië) alweer 10 cm sneeuw. Voor de 5de keer sinds december passeert een sneeuwfront het noorden van het land. Ongezien in deze contreien. Het klimaat ontregeld? Een gril van de natuur?

Wat stond er ondertussen deze week alweer op het Italiaanse menu? 8 maart: Internationale Vrouwendag. Bij ons in België wordt daar op 11 november aandacht aan besteed. Die dag valt dan samen met Wapenstilstand. Ik vind het persoonlijk een rare combinatie: de eerste wereldoorlog herdenken en onze vrouwtjes in de bloempjes zetten op één en dezelfde dag. In de bloempjes werden ze inderdaad gezet die Italiaanse vrouwen. "Auguri!" (Gefeliciteerd!) en de standaard twee kussen. De hele dag door waren de Italiaanse mannen hun vrouwen aan het bedanken, aan het feliciteren. Dat die vrouwen het verdienen daar wil ik niet aan twijfelen, maar toch wel een beetje een raar zicht voor de buitenlander die ik ben. Want die internationale vrouwendag is de voorbije jaren toch wel een beetje ongezien (shame on me!) aan mij voorbij gegaan

Op politiek vlak maken ze er hier ondertussen weer een knoeiboel van. 28 en 29 maart zijn het hier regionale verkiezingen. De lijsten van Il Popolo della Libertà (PDL, de centrumrechtse partij van Berlusconi) werden niet aanvaard in Lazio (de regio met Roma als hoofdstad) en Lombardia (de regio met Milano als capoluogo). Reden: te laat ingediend. Jammer, maar helaas. In een land als Italië stelt die PDL doodleuk een nooddecreet voor om toch de lijsten goedgekeurd te zien. De regels van het spel veranderen dus als je het spel al gestart bent. Moord en brand zou men schreeuwen mocht het gebeuren in België, maar ook het Vaticaan gooit zich dan even in de politieke wateren. Scheiding van Kerk en Staat. Tja, mooi in theorie, maar moeilijk in de praktijk als het Vaticaan op wandelafstand van het parlement ligt.

En vandaag dan weer heeft de Senaat een nieuwe immuniteitswet goedgekeurd op maat van Berlusconi volgens de oppositie. Voor een periode van 18 maand kan niemand van de regering voor de rechter gedaagd worden. Daar hebben we toch geen tijd voor, we moeten het land besturen (of redden van de ondergang). De vorige immuniteitswet werd door het Grondwettelijk hof eind vorig jaar weggestemd en dus moest er snel snel een nieuwe gemaakt worden.

Iedereen gelijk voor de wet. Maar in Italië is de éne (lees: Berlusconi & Co) precies al wat gelijker voor de wet dan de rest van het volk. En die processen tegen Berlusconi wegens corruptie en belastingsfraude? Kijk maar even in de Italiaanse koelkast.


 

Historische sneeuwval

Historische sneeuwval. Zo werd de chaos die gisteren Cataluña overdekte vanmorgen op het journaal genoemd. Maandagmorgen werden we in Mas d’en Gall wakker onder een witte deken... Voor het eerst in tien jaar tijd, volgens de buren. Er dwarrelt wel eens een verloren vlokje neder, maar zo’n sneeuwtapijt... nee, dat was jaren geleden. De sneeuwpret was snel over toen bleek dat de politie de uitrit van onze urbanización had afgezet tot nader order. Niemand kwam er in en niemand mocht er uit. Te gevaarlijk. Tegen een uur of 11 werd er dan toch zout gestrooid en mochten de durvers richting werk vertrekken... Het bleef de hele dag onafgebroken sneeuwen. Al vlug werden de media overspoeld met berichten van kettingbotsingen, onderbroken trein- en buslijnen... chaos alom. Zelf in Barcelona-city bleef de sneeuw stilletjesaan liggen, teken dat het serieuze business was...Toen ik om half drie in de middag besloot huiswaarts te keren, om niet het risico te lopen halverwege op de autostrade te stranden, lag er zelfs in Barcelona-ciudad al een centimer of twee sneeuw...

Thuis in Mas d’en Gall besefte ik pas echt de omvang van de sneeuwval: straten spekglad en niet door te komen, ik gleed bijna het ravijn in toen ik voorzichtig mijn wagen onze straat in laveerde... Echtgenoot kwam een uur later ook thuis, met de boodschap dat de politie alleen nog wagens met sneeuwkettingen naar boven liet komen en dat hij twee vrienden uit de buurt, die aan de voet van onze berg gestrand waren, moest gaan ontzetten.

Vanmorgen begon de dooi in te zetten, maar de ravage was aanzienlijk: dikke plakken ijs maakten het onmogelijk de auto’s te starten en wie er dan toch in slaagde zijn vehikel op gang te krijgen kon maar beter over goed schaatstalent beschikken want er lag een centimeter of twee ijs onder het pak sneeuw. Mooie beelden dat wel. Montserrat onder de sneeuw... witte palmbomen... feeërieke ijspegels...

En voor wie er nog aan twijfelde dat Spanjaarden er steeds in slagen over het beste uit te halen: hierbij een foto uit het centrum van Barcelona... ziet u daar die eenzame skiër vrolijk rondschuifelen?? Nieve en barcelona


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog