Op zoek naar de middenklasse

  • Gepost op woensdag 10 februari 2010 om 16:18
  • door Luc Severi

Dag allemaal, 

Mijn bijdrage voor deze week is gebaseerd op een conclusie/observatie die ik gehaald heb uit een gesprek dat ik hier met een vriend voerde enkele dagen terug.

De observatie is de volgende: “In een maatschappij zoals die van Mozambique hebben zowel de goedkoopste als de duurste producten zo goed als geen nood aan steun, terwijl de verkoop van goederen die vaak als ‘voor de middenklasse’ bestempeld worden bijzonder veel problemen ondervindt.

De echt dure producten en de hele goedkope producten hebben geen hulp nodig om verkocht te raken: grote waterpompen, flat screen TVs en laptops worden hier probleemloos verkocht aan wie het wilt kopen en kan betalen. Aan de andere kant vinden we de hele goedkope producten, waar we hetzelfde patroon terugvinden: mensen hebben voldoende geld om tomaten, zeep, lampen, of kleine auto-onderdelen te kopen, en deze producten verkopen bijwijze van spreke zichzelf – marketing is absoluut niet nodig. Winkeltjes en kraampjes die dit type product aanbieden vind je dan ook echt overal, en deze winkels hebben effectief een indrukwekkende turn-over.

Tussen deze twee groepen van producten in, vinden we dus producten die meestal met de middenklasse geassocieerd worden. Voor deze producten (ik denk bijvoorbeeld aan kleine black/white tvs en gewone desktop computers) blijkt het dus vrij moeilijk te zijn om een werkende product-markt combinatie te vinden.

Wanneer ik vergelijk met de types producten waarmee ik dagelijks betrokken ben, bevestigt dit bovenstaande observatie. De goedkoopste producten – zonnelantaarns en kleine ‘phone chargers’ – hebben amper promotie of marketing steun nodig. Mensen weten wat een lantaarn kan en niet kan, plus ze kunnen zich het product veroorloven. Aan de andere kant van de schaal vinden we ‘solar water pumps’ en grote systemen voor ziekenhuizen en scholen; ook hier is amper marketing nodig, vermits de kopende instantie meestal over voldoende middelen beschikt, en ook weet waar deze materialen te vinden zijn (vermits er in elke stad normaal gezien nooit meer dan één shop zal zijn die deze materialen in stock heeft).

Echter, de producten die hier tussen vallen – de kleinere systemen voor huishoudens voor verlichting en/of radio en tv – hebben echt die push nodig, want voorlopig is er echt nog geen sprake van een vlotte verkoop van deze type producten. Bij het gebrek aan een echte middenklasse met beperkte maar voldoende koopkracht, wordt de doelgroep voor deze producten verschoven naar die klanten die lantaarns en dergelijke kopen. Deze groep moet echter eerst overtuigd worden dat dit duurdere product effectief het product is dat aan hun noden voldoet en hun wensen vervult, waarna een nog grotere hindernis volgt in het vinden van effectieve en efficiënte manieren om het product te kunnen financieren. (Zie hiervoor mijn post van vorige week over financiële problemen in ontwikkelingslanden)

Tot zover mijn bijdrage van deze week. Ik hoop dat dit uitdagingen van werken met de private sector in veel ontwikkelingslanden (en zeker Mozambique) wat verduidelijkt.

Maar wie houdt er nu niet van een goede uitdaging?

Groeten vanuit Chimoio, Mozambique 

Luc


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.


In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog