De integratieklas

Vrijdag 3 juli loopt Ralph en Madu’s eerste schooljaar in Zwitserland af. Onnodig te vertellen dat ze al verlangend uitkijken naar een welverdiende vakantie. Het schooljaar is immers zwaar geweest voor beide kinderen…

 

 

Omdat we in augustus 2008 halsoverkop verhuisden (in juni hoorden we van Roel’s nieuwe job, half augustus waren we al verhuisd!) was er geen plaats meer op de internationale school. We konden hen op een wachtlijst zetten, maar na een paar slapeloze nachten beslisten we om ze toch naar een lokale school te sturen. Vermits we van plan zijn om hier te blijven wonen (enfin, dat hopen we!), leek het ons een betere manier om te integreren. Het betekende wel dat ze een geheel nieuwe taal moesten leren…

 

 

Ze begonnen beiden in hetzelfde integratieklasje. Het klinkt allemaal mooi : men laat de kinderen langzaam groeien tot ze de taal onder de knie hebben, om ze daarna naar het gewone onderwijs te sturen… In de praktijk liep het echter vierkant : een tiental leerlingen van allemaal verschillende nationaliteiten, allemaal verschillende leeftijden (van 6 tot 12 jarigen), allemaal net verhuisd (en uit hun normale doen) in één klas! De kinderen konden niet met elkaar communiceren en moesten alles met gebaren (vuisten) duidelijk maken… Onze jongens voelden er zich helemaal niet goed.

 

 

Vooral de jongste (6) had het hard te verduren. In Amerika was hij altijd een primusje geweest, nu voelde hij zich ‘stupid’ (om het met zijn woorden te vertellen). De oudere kinderen plaagden hem om zijn hanepoten, lachten hem uit als hij antwoorden niet wist (hij was de jongste in de klas!) enz… Hij had geen vriendjes van zijn leeftijd en voelde zich heel alleen. Hij huilde veel, werd agressief… we kenden hem niet meer terug. Toen zijn we verschillende malen met de juf gaan praten en na lang (5 maand) aandringen, mocht hij overstappen naar een gewoon eerste leerjaar. Sindsdien heeft ons ventje zijn evenwicht terug gevonden. Hij heeft het schooljaar zonder verdere problemen afgewerkt.

 

 

Voor de oudste lag het anders. Hij had 3 jaar in te halen, dus kon hij niet zomaar in het gewone onderwijs binnenstappen, vertelde men ons. Hij moest en zou dit jaar in de integratieklas blijven. Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost… en vooral veel huiswerk! Bijna elke namiddag spendeerden we anderhalf tot twee uur om al het huiswerk af te krijgen. De kinderen krijgen er immers slechts halve dagen les, de andere helft wordt thuis al studerend doorgebracht… Verwondert het jullie dat Ralph echt snakt naar vakantie?

 

 

Het integratieklasje heeft natuurlijk ook positieve kanten : het heeft onze kinderen veel sterker gemaakt en wat een levenservaring kregen ze hier niet mee! Als we onder de Vlaamse kerktoren waren blijven wonen, konden ze nu geen 4 talen spreken (Nederlands, Engels, Duits en Zwitsers Duits… dat een hele andere taal is, maar daar kom ik later wel op terug). Wie doet hen dat na?

 

 


 

MINISTER BOS EN DE BANKENCRISIS

De bankencrisis in Nederland heeft nog maar eens mooi aangetoond dat het parlement weinig of geen macht heeft om het financiële systeem te controleren. De regering met minister Wouter Bos (Financiën) op kop heeft vanaf september vorig jaar grotendeels op eigen houtje gehandeld. Bos heeft daarbij verzuimd om het publiek en de parlementsleden voor te lichten over de ware toestand bij de banken en over hetgeen alles zal gaan kosten. Aan de belastingbetaler uiteraard. Nu ABN Amrobank onlangs weer 2,5 miljard aan staatssteun nodig had, klonken dan toch enige kritische stemmen op. Te meer daar nu niemand nog gelooft dat dit de laatste keer zal zijn dat er weer om staatssteun zal worden gebedeld.

De boel stond pas op stelten toen Bos ook nog eens de “durf” had om de pensioenfondsen, die toch al in zwaar weer verkeren en overwegen om te korten op de pensioenuitkeringen, te verzoeken om een “strategisch aandeel” in het kapitaal van de banken en de verzekeraars te nemen. Uiteraard met de waarschuwing dat anders buitenlandse vrije jongens wel eens hun slag zouden kunnen slaan. Kortom, de deelnemers aan de pensioenfondsen, en dat is in Nederland bijna iedereen, worden nu opgetrommeld om de volgende gaten te vullen. Kortom, als de pensioenfondsen ook nog eigenaars van banken en verzekeraars worden dan zal een moloch van ongekende omvang ontstaan die bij een mogelijke verdieping van de recessie zelf ten gronde gaat. Met gepensioneerden en al. Men vraagt zich dus daarom af of “Bosje nog wel goed bij zijn hoofd is”.

Het probleem van Bos ligt dieper. Hij heeft zijn vroegere liberale minister Gerrit Zalm, bij wie hij ooit staatssecretaris was, aan het hoofd van het inmiddels ook in staatshanden verkerende ING geplaatst. Dezelfde Zalm was als minister de hoofdverantwoordelijke voor de liberalisering van de financiële markten en het versoepelen van de bankregulering. Dezelfde Zalm heeft zich in zijn nieuwe functie bij ING tot verbazing van iedereen, maar niet van Bos, ontpopt tot een grote graaier. Maar een crisismanager als Zalm hoeft een dergelijke ondankbare klus uiteraard niet voor nop op te knappen, zei Bos. Een tweede probleem voor Bos is dat zijn eigen sociaal-democratische PvdA ooit eveneens zwaar heeft ingezet op de ontwikkeling van de financiële dienstverlening in en rond Amsterdam. Met als gevolg een vastgoedspeculatie van rampzalige omvang.

In het parlement zijn er weinigen die eigenlijk precies weten wat er sinds september 2008 allemaal achter de schermen is bedisseld en welke koers de regering vaart in deze bange dagen. Uiteindelijk, en dat is altijd erg laat, is er een parlementaire onderzoekscommissie ingesteld die op tafel moet krijgen hoe de vork nu precies aan de steel zit. Alweer een parlementaire onderzoekscommissie? Men kan er in Nederland niet meer zonder. Als het parlementaire systeem beter zou functioneren, dan hoefde al dat onderzoek achteraf uiteraard niet. Feit is nu dat in het parlement vooral over ideologische kwesties, die veelal gratuit zijn, wordt gebekvecht en soms gescholden, terwijl datzelfde parlement specialistische kennis ontbeert om daadkrachtig op te treden. Toen de financiële zeepbel alsmaar groter werd, wilde niemand hierover een debat. Men leefde nu eenmaal graag in de illusie dat Nederland het aardig deed, dat de op hol geslagen prijzen voor het onroerend goed de mensen een lekkere geldillusie gaven en dat de dienstensector die nu eenmaal de toekomst had, dus voor werk en inkomen zou zorgen. Waardoor de lasten voor de mensen automatisch zouden dalen en de regering gemakkelijk aan inkomsten kon geraken zonder de belastingen te moeten verhogen. Deze illusie ligt nu aan gruzelementen. En dat doet minister Bos duidelijk pijn. En wat nog erger is, er zal een moment komen dat zijn eigen PvdA hem letterlijk het bos zal insturen. Zo gaat dat immers in die partij van bestuurders.


 

Asterix en de Vrije Stranden

Athene is een zeldzaamheid in Europa: een hoofdstad aan de zee. En niet zomaar een beetje zee, tientallen kilometers kustlijn, van Pireus tot Vouliagmeni, en verder tot Sounion, en aan de andere kant de hele kust van Marathon (zo'n 42 km van Athene...), en in het westen helemaal tot in Korinthe.  In de hete zomerweekends trekken de 4 miljoen Atheners dan ook met z'n allen naar het strand.  Dat zorgt voor kleurrijke optochten langs de uitvalswegen, de geblindeerde Porsche Cayenne naast de aftandse Datsun met vader, moeder, drie kinderen, schoonmoeder, twee neefjes, een bootje, drie emmertjes en een frigobox op vakkundige wijze erin gepropt, en daartussenin een heel gezin op 1 mobilette, alles begeleid door uitbundig getoeter en ratelende bouzoukis.

Genoeg strand voor iedereen, zou je denken, maar daar wringt het schoentje: grote delen van de stranden rondom Athene zijn niet vrij toegankelijk: ofwel zijn ze werkelijk prive, voor een hotel of een blitse beachclub - dit is tegen de grondwet, maar de tarieven voor een grondwetsinbreuk zijn best betaalbaar -, enkele worden uitgebaat door de gemeentes, maar de meeste zijn door die gemeentes in concessie gegeven aan privebedrijven; die houden de stranden dan min of meer proper, installeren bars, ligzetels, wat boompjes, een douche, cabines, een winkeltje ... en natuurlijk vragen ze ook .......... inkomgeld....  En dat is vaak niet min: 6 EURO per persoon + 8 Euro voor twee ligzetels en een parasol komt al gauw op 32 EURO voor een gezin met twee kinderen voor een half dagje strand, en dan is er nog niet gegeten en gedronken... sommige 'topstranden' vragen zelfs 20 EURO in het weekend. 

En dat stuit natuurlijk op veel protest - voor veel Grieken is dat teveel geld, maar de plaatsen op de vrije en goedkopere stranden zijn beperkt, of  verder  weg van Athene.   De  bevolking vraagt dus massaal goedkopere stranden, maar de overheid reageert maar zuinigjes.  Naar het waarom moet je in Griekenland meestal niet lang zoeken: het volstaat je af te vragen wie er rijker van wordt, en dat zijn in dit geval natuurlijk de gemeentelijke overheden, en vooral hun mandatarissen en ambtenaren, die bij het toekennen van die concessies wellicht heel wat commissies opstrijken... zelf heb ik altijd een dubbele houding gehad: enerzijds is het natuurlijk normaal dat de burgers gratis op het openbaar domein kunnen, maar anderzijds herinner ik mij ook nog de tijd van voor de concessies, toen de gemeentes of de Griekse toerismeorganisatie de stranden 'uitbaatten': dat waren afvalhopen vol vuil, glas, peuken, hondendrollen, waar zelfs geen vuilbakken waren, de mensen alle viezigheid op het strand achterlieten, en hun autos parkeerden tot bijna in de zee.  Dan betaal ik liever een beetje voor een mooi wit strand met een leuke bar en zonder honden...

In de zomer van 2007 escaleerde het burgerprotest in de kustgemeente Elliniko, waar vroeger de luchthaven was.  Elliniko heeft een tiental kilometer kust, maar had geen enkel openbaar strand - alles was in concessie gegeven door allerlei overheden via ondoorzichtige juridische constructies.  In de zomer van 2007 pikten ze het niet langer: onder leiding van de volkse, goedlachse,  besnorde burgemeester Xristos Kortzidis besloten de inwoners van Elliniko het recht in eigen handen te nemen, de hekken af te breken en zich een doorgang te forceren tot aan het strand.  De Griekse oproerpolitie kwam erbij, maar zelfs zij begrepen dat het weinig zin had die tieners, oma's en opa's, kinderen en kleinkinderen de weg naar de zee te versperren.   Gisteren ben ik even een kijkje gaan nemen: op de foto's zie je een grote Asterix bij de ingangsweg naar het strand, met de vermelding 'Welkom in het Gallisch Dorp - Vrijheid voor het Openbaar Domein', ook op het strand zelf is er een opschrift met 'Dit strand werd met strijd gewonnen. Zorg ervoor als voor je ogen'.  Op de andere foto's kan je zien dat het effectief een mooi strand is, proper en verzorgd, zonder veel franjes weliswaar, en de ingang...is vrij!  Blijkbaar kan het dus toch.... 

Vorige week was er nog een fietstocht van Pireus naar Vouliagmeni voor Vrije Stranden.  Miscchien dat ik volgende keer ook maar eens mijn kuiten insmeer.   Petje op, allez Eddy!  En daarna een gratis duik.

DSCN10100001DSCN10110002DSCN10130004 DSCN10120003


 

Straatschuimers onder elkaar

Ik ben nogal een straatloper moet ik toegeven. Niet het type dat uit noodzaak en gebrek aan onderkomen geen andere uitweg heeft, eerder iemand die weet dat op straat ook inspiratie te rapen valt. Misschien compenseer ik voor de tijd voor ik in Wenen woonde, en me weinig of niet onderdompelde in het sociale leven wegens een ander soort werk en wonen buiten de stad.

Er moeten volgens mij een paar duizend trucs bestaan om van mensen geld te krijgen. Iedereen kent er zeker een paar en ik neem aan dat geografische ligging en cultuur voor nogal wat verschil kunnen zorgen. Ik heb het niet over het zuivere bedelen. Bedelen is van alle tijden en alle culturen en hoewel het einddoel hetzelfde is wil ik bedelen niet gelijkschakelen met het opgezette spel, de vernuftig doordachte truc waarover werd nagedacht, die werd uitgeprobeerd, bijgeschaafd en alsmaar werd verfijnd.

Cover255 Ik ken Iona, het Roma meisje in de wijk, dat dag in dag uit de daklozenkrant verkoopt tegen 2 Euro per stuk en waarvan ze de helft van het geld mag behouden. Ik kan aan Iona's vriendelijk gezicht niet weerstaan en dat weet ze. Als ze me ziet weet ze ook dat ik haar waardeloos krantje koop en dat de twee Euro gegarandeerd zijn.
"U gaat daar niet echt in lezen, of?" vraagt ze telkens weer.
"Nee."
"Mag ik het dan terug, dan kan ik het nog eens verkopen?" Twee Euro zuiver verdiend, met een onweerstaanbare glimlach.

Vandaag is me iets nieuws overkomen. Iets waarvan ik aanvankelijk absoluut geen vermoeden had dat het ook een truc kon zijn.

Ik had in de late namiddag nog wat levensmiddelen gekocht toen ik op mijn terugweg een vrouw - zo'n tien meter van me verwijderd - zag bukken om iets op te rapen.

Ik dacht eerst aan een verloren muntstuk en vond het normaal, dat doe ik namelijk ook. Je weet wel, wie het kleine niet begeert... Opvoeding schudt je niet zomaar van je schouders.

Images Tot mijn verbazing en schijnbaar tot die van haar, had ze een zware goudkleurige ring in de hand. Ze keek me even verrast aan als ik haar. Haar gezicht evolueerde van ongeloof over twijfel naar gelukzaligheid en terug naar twijfel.

"Gold?" vroeg ze toen ze me de ring toonde. Het kon een toeriste uit een van de buurlanden zijn, ik had geen vermoeden.

Ik zei dat ik daarvan niets ken en ze stond met die ring tussen twee vingers geknepen alsof ze niet wist wat ermee aan te vangen.

Ze probeerde de ring en stak hem uiteindelijk in mijn richting. Ik zou hem nemen, het was tenslotte en ring voor mannen.

"Keep it, or sell it," zei ik, "I dont want it!"

Ze trok haar schouders op en antwoordde me in gebroken Engels dat hij haar toch niet paste, dus dat ik hem maar moest aannemen. Toen ze de ring in mijn hand stopte en ik ernaar keek vroeg ze me binnen de seconde of ik haar misschien 20 Euro vindersloon zou kunnen geven. Ik nam haar hand, opende de handpalm en gaf de ring terug. Ik bedankte haar en ging verder. Ik zwaaide zelfs nog en wenste haar een goede geluksdag. Ik stapte de straat in waar ik woon, maar kon na enkele ogenblikken niet weerstaan toch nog eens om de hoek te kijken.

Ze stond met een man te praten die een briefje van 50 Euro in de hand had en de ring aannam.

Ik ben teruggegaan, heb haar aangesproken en gevraagd of ik haar op de hoek van de Naschmarkt een koffie mocht aanbieden. Dat mocht ik.

Sanda verdient gemiddeld 120 tot 180 Euro per dag met haar truc. En ik had een voorgevoel... haar dochter... Iona, moet voor een vergelijkbaar bedrag bijna zeventig mensen zoals mij vinden per dag.

De ring is fake. Kost 40 cent en ze heeft er zoveel dat ze nog wel een tijdje bezig is.

Ze vroeg me wat ik zoal deed en ik legde het haar uit. Ze drukte me op het hart haar echte naam niet te gebruiken, wat ik haar beloofde.


En ik vertel het ook aan niemand verder.

Roel Verschueren, Wenen 29 juni 2009


 

Vaderleed

Brazilië komt de jongste tijd niet alleen in het nieuws als een van de vier economisch sterkere Bric-landen, maar helaas ook als een land waar de justitie vierkantig draait, en vooral erg traag. De Amerikaan David Goldman kan er over meepraten. Zijn negenjarige zoon Sean werd vijf jaar geleden meegenomen naar Brazilië door de (Braziliaanse) moeder Bruna Bianchi die van daaruit doodleuk plots liet weten dat het huwelijk voorbij was. Zij begon een nieuwe relatie, werd zwanger maar overleed na de geboorte. De jongen verblijft sindsdien bij zijn stiefvader João Paulo Lins e Silva, afkomstig uit een rijke en invloedrijke Braziliaanse familie. Goldman is nu al vijf jaar in een gerechterlijke strijd gewikkeld om de jongen terug naar de States te kunnen halen, daar waar hij feitelijk thuishoort. Het hele verhaal kan u hier lezen, een website waar alles van naadje tot draadje wordt uitgelegd. Deze week besloot het Braziliaanse gerecht dat de jongen bij zijn stiefvader mag blijven tot dat de eindbeslissing valt in het proces. Deze beslissing annuleert de vorige die inhield dat Sean Goldman tijdens de weekdagen bij zijn natuurlijke vader mocht blijven (die hier in Brazilië is) en op zondag bij zijn stiefvader.

Deze week kwam een ander verhaal in de media, nog pijnlijker omdat er deze keer een dodelijk slachtoffer viel.


 

Terug van weggeweest...

Sinds augustus 2008 verhuisden we naar Zwitserland, één van de redenen waarom ik een tijdje gestopt was met bloggen op DS-Online. Het was een heel drukke periode en – ik moet het toegeven -  de zwaarste verhuis ooit. We zijn nochtans min of meer ervaren expats (leefden voordien 4j in Engeland en ook 4j in St.Louis), maar nooit had ik gedacht dat de aanpassing zo moeilijk zou verlopen…

 

 

Wat nu de echte reden hiervoor is, wie zal het zeggen? Is het omdat we in St.Louis zo’n druk sociaal leven hadden sinds het prille begin (onze ‘neighborhood’ was een grote vriendenkring waarin we onmiddellijk werden opgenomen) terwijl we hier langzaam aan een vriendenkring moeten bouwen? Is het omdat we een nieuwe taal moesten leren en de conversaties niet meer zo willen vlotten als voorheen? Is het omdat onze kinderen nu groter zijn (7 en 9) en ook meer aanpassingsmoeilijkheden vertonen? Is het omdat ze het eerste jaar naar een integratieklas werden gestuurd en we ons hierdoor zowat tweederangsburgers voelden? Of ligt het aan het feit dat we ons groot Amerikaans huis moesten ruilen voor een kleinere (maar charmantere) woning en we ons hieraan moesten aanpassen? Of omdat de Zwitserse cultuur zoooo verschilt van de Amerikaanse? Tja, het zal allemaal wel aan de basis gelegen hebben, zeker?…

 

 

We zijn nu ongeveer 11 maand verder en voelen ons hier stilaan thuiskomen. We hebben door de zure appel gebeten. Het is net of de lente een nieuw ‘thuis’gevoel bij ons ontluikte… We genieten nu volop van de schoonheid van dit prachtige land en ik hoop hier weer regelmatig een stukje over onze ervaringen te kunnen neerpennen. Ja, we zijn terug van weggeweest!


 

Het verdriet van de geëmancipeerde man

Ik heb nogal wat 'nieuwe' vrienden sinds ik vijf jaar geleden naar Wenen ben verhuisd. Heel wat mannen die nu veertig zijn en redelijk laat in hun leven aan een gezin zijn begonnen. Eerst gestudeerd en genoten, dan gewerkt en genoten ondertussen verliefd en genoten, dan weer single en opnieuw genoten, en dan de ware en pats... de kinderwens is daar en wordt vervuld met de vrouw van hun leven.

Ik moet dan altijd even slikken - ik ben zo'n vijftien jaar ouder - omdat ik weet wat hen te wachten staat als jonge vaders in de eerste decade van de eenentwintigste eeuw.

Images-1 Zoals Mark. Mark is een moderne man. Misschien behoort hij eerder tot de categorie "nieuwe man", ik kan het niet precies zeggen, hij weet het eigenlijk zelf ook niet zo goed meer. Want sommige van zijn vrienden bestempelen hem ook als een geëmancipeerde man, een zelfs "ge-evrouwcipeerde" man want die predikt dat het feit dat het woord "man" erin voorkomt als uiterst discriminerend moet worden beschouwd. En die preek duurt niet zo maar een paar minuten, die loopt als een oneindige tape en al zolang ik hem probeer te vermijden.

Mark heeft een voltijdse baan, staat meestal met de kinderen op, wast en kleedt hen en brengt ze elke morgen 20 kilometer van huis en werk naar de kindertuin. Een paar maal in de week kookt hij 's avonds, hij brengt het hele weekend in zijn gezin door, gaat elke woensdag kletteren met de oudste en als het werk en het weer meezit, haalt hij ze soms vroeger af en neemt ze mee naar de oude Donau om te zwemmen.


Hij ruimt regelmatig de keuken op, onderhoudt de tuin - samen met de kinderen - en hij houdt van zijn vrouw en Lucy houdt van hem.
Als hij met de kinderen speelt hangt hij niet aan de telefoon, doet hij niet gelijktijdig de was, of zit hij niet in een tuinstoel met een vriend te praten... nee, hij is er dan 200% met zijn gedachten bij.

Hij doet de huishoudelijke inkopen in de supermarkt in de helft van de tijd die anderen daarvoor nodig hebben, zeker in vergelijking met Lucy, want als die al een lijstje heeft gemaakt dan is dat steevast thuis vergeten, en zij neemt telefoontjes aan terwijl ze voor het diepvriesvak overlegt wat nog op het lijstje had kunnen staan.

Lucy kan als zelfstandige werken van zodra Mark met de kinderen de deur uit is tot zij ze gaat afhalen in de kindertuin om 4 uur. En ja, ze is een liefhebbende en perfecte moeder, en doet alles in het huishouden, maar toch...

Hoewel Lucy en Mark van elkaar houden, breekt om de zoveel tijd dezelfde heftige discussie los. Lucy vindt dat ze van Mark te weinig waardering krijgt voor haar rol in het huishouden, en Mark vindt dat hij meer dan zijn deel van het werk overneemt.

Wat Mark en Lucy nog moeten leren is ophouden te vergelijken.
Want wanneer doet een moderne, nieuwe en geëmancipeerde man genoeg? Als hij precies 50% overneemt van wat vroeger meestal alleen door de vrouw werd gedragen? (En dat is niet langer dan een halve generatie geleden).

Is dat het criterium? Gaat het alleen maar over de herverdeling van de huishoudelijke taken? Elk evenveel wasmachines vullen, vaatwasmachines ledigen, supermarkt rondjes maken, keuken opruimen, kamers opmaken, ritjes naar kletteren, kindertuin of ballet?

Of gaat het over iets anders?

Gaat het misschien niet eerder over de intensiteit waarmee elkeen de dingen doet, over kwaliteit, energie, frequentie, overgave, toewijding, praattijd, voorleestijd...?
Gaat het misschien niet over het herkennen en erkennen van de specifieke ouderlijke kwaliteiten die per definitie eerder complementair dan gelijk zouden moeten zijn?

Er liep eind de jaren negentig een campagne in Oostenrijk die als doel had ouders te stimuleren om meer kinderen te krijgen (kwestie van de pensioenen te kunnen betalen en het geld voor het kerklidmaatschap te kunnen blijven innen).

Images
Helga Konrad, toenmalige minister voor vrouwenaangelegenheden (een minister voor mannenaangelegenheden hebben we blijkbaar niet nodig), bedacht er de slogan voor:

            "Volwaardige mannen gaan voor 50/50"

De campagne was - net als haar carrière van minister trouwens - een kort leven beschoren.
Ze had niet begrepen dat partners zelf tot een aanvaardbare consensus moeten komen waarbij 50/50 het meest desastreuze dogma is dat - ook vandaag - een leefbare harmonie tussen die partners onmogelijk maakt.

Zo lang de discussie binnen een koppel zich toespitst op de kwantificering van het huishoudelijk werk dat elke partner per week voor zijn rekening neemt, zolang het gaat over wie het meest heeft gepresteerd, de meeste kilo's was heeft opgehangen of de meeste maaltijden heeft bereid, zullen zowel de vrouwen van de 'nieuwe mannen' als de 'nieuwe mannen' zelf onvoldaan, gefrustreerd en verslagen achterblijven.

Mark is een nieuwe man. Geen halve moeder maar een volle vader. Geen halve vrouw bij de haard maar een volwaardige partner in ALLES waar het in het gezin om draait.

Oude regels passen niet in nieuwe concepten. Het gaat niet over de herverdeling van de 'moedertaken', maar over de herverdeling van alle taken, ook deze die altijd al als typisch mannelijk werden beschouwd.
Als sommige geëmancipeerde vrouwen daar even bij stilstaan worden de terugkerende discussies vermeden en het algehele welbehagen van het gezin een eindje verder geholpen.

"Het wordt zeker beter, maar nooit meer zoals voorheen," is een uitspraak van Mark die ik graag zou counteren. Met de hulp van alle vrouwen ter wereld, ook die in Oostenrijk.


Roel Verschueren, Wenen 25 juni 2009




 

Tzatziki, tortilla, tiramisu en... pekesstoemp?

 

 

Niets is zo leuk als multicultureren. Eens per maand organiseren we op kantoor

een maaltijd, waarbij elke collega iets anders meebrengt. Aangezien hier verschillende nationaliteiten samenwerken en sommigen onder ons redelijk bereisd zijn, levert dat altijd een gevarieerde en vooral internationale menukaart op. Vandaag vertegenwoordigd: Spanje met croquetas de pollo caseras (zelfgemaakt kipkroketjes) en tortilla de patatas (dit behoeft toch zeker geen vertaling?),  Peru met pollo al ají (pikante kipschotel), Mexico met nachos en Griekenland met tzatziki. Dat laatste was mijn inbreng. Vorige keer bracht ik het Boliviaanse Causa Rellena con Salsa Criolla op tafel. Ik heb namelijk een probleem. Ik weet niet welk typische Belgisch / Vlaams gerecht ik mee naar dit bacchanaal zou moeten brengen. Het moet makelijk vervoerbaar zijn, opwarmbaar in de magnetron of koud, niet te consistent want de anderen brengen ook schotels mee en het is niet de bedoeling met een indigestie op de spoefafdeling van het dichtstbijzijnde ziekenhuis te belanden,....

Frikadellen met krieken??? Daarop heb ik tot noch toe steeds dezelfde reactie gekregen: frikadellen (of ‘gehaktballen’ voor de taalpuristen) alleen is lekker, kriekensaus alleen is lekker, maar sáaaaaaaaaamen???? Hoe haal ik het in godsnaam in mijn kop??? Zelfde verhaal met de kip met appelmoes. De aardappelkroketjes gaan er wel goed in, maar aangezien we hier op het werk niet over een friteuse beschikken en opwarmen in de magnetron het krokante eraf haalt, is die optie ook afgeschreven. Friet met biefstuk? Afgeschreven omwille van dezelfde praktische bezwaren. Gentse waterzooi? Rode kool met appeltjes? Wortelpuree (pekesstoemp voor de kenners)? Worstenbroodjes? Ik sta open voor uw suggesties...  Gelieve evenwel rekening te houden met de gevoelige paladar van de gemiddelde Spanjaard: ze zijn wel eens geneigd de neus op te halen voor alles wat ‘vreemd’ is. Als ze dan toch geproefd hebben – met het kleinste lepeltje of een vingerpuntje –wil het nogal meevallen: mijn kooksels en baksels zijn er tot noch toe vlot ingegaan. Ik wacht dus vol spanning jullie input af: het zou fijn zijn de Vlaamse keuken eervol te kunnen verdedigen. Tot zolang blijf ik noodgedwongen aanmodderen met Ecuadoriaanse cebiche, Italiaanse tiramisu en, zoals vandaag, Griekse tzatziki....


 

Hoofddoeken, hoofddoeken en nog eens hoofddoeken...en een goeie vriend.

De eedaflegging van een Brussels parlementslid met een hoofddoek, was ook in Frankrijk op de televisie belangrijk nieuws. Daar speelt het debat over het dragen van de boerka, nicaab en andere radicale sluiers op dit moment een belangrijke rol. Het dragen van te extreme lichaam-bedekkende kleding staat hier immers al lang ter discussie. In het openbare onderwijs is het dragen van een hoofddoek al geruime tijd verboden, en dit geldt in het openbaar onderwijs overigens voor alle uiterlijke religieuze tekenen. Op zich is deze keuze voor strikte neutraliteit erg begrijpelijk en rechtvaardig, en kadert deze in de opvattingen die men in Frankrijk over de lekenstaat heeft. Als alternatief is er het privéonderwijs, dat vaak Christelijke dan wel Katholieke kenmerken draagt, maar dat ook wel vrij duur is voor bijvoorbeeld Islamitische migranten uit meestal zeer bescheiden milieus.
Maar ik ben wel verplicht om ook na te denken over alternatieven. Is het een betere oplossing om Islamitische scholen op te richten, waar enkel nog gelijkgestemden les krijgen? Is dat niet wat men in bijvoorbeeld Nederland doet met scholen die opereren onder een streng gereformeerde onderwijskoepel? En wat is dan het verschil met een mogelijke Islamschool? En bestaat er in het Antwerpse geen school die opereert onder het Judaïsme? En waarom zijn die scholen dan wel of niet een goed idee? De idee dat iemand zijn godsdienst vrij moet kunnen beleven - of men van die godsdienst houdt of niet - is op zich, denk ik, een onaanvechtbaar principe. Maar waar liggen de grenzen van wat wij als samenleving nog kunnen absorberen, dan wel aanvaarden? Waar en wanneer wordt een godsdienst een onderdrukking en is er dan nog echt sprake van godsdienstvrijheid? En is het echt wel verstandig om ook voor deze godsdienst een onderwijsnetwerk op te richten dat de toch al moeilijke integratie nog meer zal belemmeren, en zelfs de meest bescheiden emancipatie van Islam-vrouwen allicht nog ingewikkelder zal maken?
Dat de druk vanuit het mannelijke deel van de Islamitische gemeenschap op de vrouwen groot is, is absoluut onaanvaardbaar en ook niet te ontkennen. Dat maatregelen moeten overwogen worden om deze chantage in te dijken, met de schamele middelen waarover de overheid op dat vlak beschikt, lijkt mij een rechtvaardige maar ook aartsmoeilijke opdracht. Het is echter mijn oprechte overtuiging dat het neutrale deel van onze samenleving de plicht heeft om bepaalde grenzen te stellen, en ook haar verantwoordelijkheid te nemen. Enkele honderden leerlingen hebben er onder aanvuring van een toch vrij radicale  imam in Antwerpen mee gedreigd om hun meisjes vanaf 1 september niet meer naar school te sturen. Dat is erg schokkend en absoluut niet aanvaardbaar. In dat geval is het aan de overheid om met een actief debat en daarna een vervolgingsbeleid deze kinderen terug naar school te dwingen. Als dit het enige ware gezicht van de Islam zou zijn, zou ik er weinig moeite mee hebben om deze godsdienst uit onze samenleving te verdringen met alle mogelijke wettelijke middelen. Ik geloof echter absoluut niet dat dit het enige ware gezicht van de Islam is. Ik ben er ook van overtuigd dat - na een initiële protest-golf - de gemoederen wel weer zullen bedaren. Er is immers buiten de schoolpoort niemand die deze meisjes het recht  ontzegt om zichzelf te zijn, ook als het over hun godsdienst gaat. En misschien moeten een aantal organisaties eens de hand in eigen boezem steken, en in plaats van met doorgedreven tolerantie, actiever durven door te redeneren over wat goed is voor mensen en wat onrechtvaardig. De gettovorming in bepaalde wijken is ook een sociaal onrecht, voor de onderdrukte vrouwen, maar ook voor de vele kansarme autochtonen die al zoveel moeilijkheden hebben om te overleven in een voor hen alsmaar ondoorzichtiger samenleving. In vele wijken in Frankrijk is de boerka een frequent deel van het dagelijkse leven, en ik kan best begrip opbrengen voor mensen die dat als bedreigend ervaren. Dat wij zullen moeten leren leven met de aanwezigheid van de Islam in onze samenleving lijkt me op zich normaal. Maar kan er bijvoorbeeld niet gewerkt worden aan een actiever spreidingsbeleid, en zou het voor de hele gemeenschap niet beter zijn om in het onderwijs een algemeen verbod op religieuze symbolen uit te vaardigen, zodat hierover geen discussie meer kan ontstaan? En zou het dan niet opbouwend en creatiever zijn om de mogelijkheid van Islamitische lessen in zowel openbaar als privéonderwijs te vergroten, en bijvoorbeeld tijdens Islamitische keuzelessen wél tijdelijk het dragen van hoofddoeken toe te staan? Ik zeg maar iets, het is maar een denkpiste.

Ik heb op deze pagina's wekenlang in de aanloop naar de verkiezingen de verdediging op me genomen van een beleid en discussie zonder haat en zonder de bittere anti-vreemdelingenpraatjes die je her en der de laatste tijd weer veelvuldig tegenkomt. Bij deze wil ik graag getuigen van het schrijnende conflict dat ik met één van mijn beste vrienden over dit onderwerp heb. Hij woont schuin tegenover het Atheneum in Antwerpen waar zich het huidige conflict afspeelt. We hebben allebei een groot gevoel van sympathie en solidariteit voor de zwakkere in de samenleving, we verschillen enkel in onze mening over de manier waarop en hoe we hun problemen zouden kunnen aanpakken. Ik ben oprecht van mening dat een hoofddoekenverbod een aanvaardbare en  terechte keuze kan zijn. Toen ik mijn keuze probeerde uit te leggen was hij geschokt en wilde de komende tijd niet meer met me spreken. Beste vriend, je reactie heeft me natuurlijk gekwetst (en zeer diep)en al zeker omdat mijn eigen opkomen voor naastenliefde en de zwakkere steeds ook mijn eerste prioriteit is geweest. Bovendien liet je me aanvoelen dat er naast jouw manier van denken geen andere weg meer bestaat, dat ik als het ware niet meer op mijn eigen manier opbouwend over deze problematiek mag nadenken. Je zweeg lange minuten aan de telefoon en hing toen op. Je hebt niet echt naar me geluisterd. Als we niet meer mogen denken en discussieren zonder taboe's is het fout, en zeker als ook ik vanuit de naastenliefde probeer te vertrekken. Ik heb er een halve nacht van wakker gelegen, wat wellicht  ook je bedoeling was. Maar ik hou nog steeds van je want je bent mijn dierbaarste vriend, en dat blijf je ook, want ik weet vanuit welke edele bedoelingen en groot hart je denkt, en daarom zie ik je ook graag. Maar ik zie al deze moslima's ook graag, beste vriend, en zelfs die vermaledijde moslimmannen met hun soms akelige mentaliteit. Het zijn ook voor mij mensen, en geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om het haatverhaal van de tweede wereldoorlog te herhalen. Of het nu in Frankrijk is of hier, laten we dat debat, in Godsnaam en in naam van de Medemenselijkheid, ten gronde en zonder taboes voeren. En mogen uitkomen waarvoor we staan.


 

Penishanddoeken

P1950942 - Penis towels en Irlo SteakWanneer je naar een ander land gaat, verwacht je je uiteraard altijd wel aan producten die je niet kent, dat is een van de redenen dat het zo leuk en interessant is.

Loblaws is een lokale supermarktketen. Wanneer ze aanbiedingen hebben, kondigen ze die vaak aan op grote borden buiten zodat je ze kunt zien wanneer je voorbijwandelt of voorbijrijdt.

Dit is alvast een aankondiging die me direct aantrok. Helaas heb ik geen idee van wat ik me bij deze producten moet voorstellen. Ze waren nog gesloten toen ik er passeerde en ik ben via een andere route teruggekeerd.

Het ene product zal iedereen wel opvallen, het tweede misschien niet. Irlo steaks zijn ook in Canada onbekend. Wij kennen wel sirloin steaks (sirloin = lendestuk). Het lijkt erop dat een nachtelijke creatieveling een beetje met de letters gespeeld heeft.

 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog