De minister voor wetenschappen maakt de wetenschappers bang

Gary Goodyear, de Canadese federale minister van wetenschap en technologie, heeft in een interview geweigerd te zeggen of hij "gelooft" in de evolutietheorie.

Het gebruik van het woord "geloven" is natuurlijk ongelukkig. We "geloven" niet in de evolutieleer, we concluderen dat deze correct is op basis van een massa tastbare aanwijzingen en omdat evolutie de basis vormt van de moderne biologie en geneeskunde.

Was de minister iemand anders geweest, dan was dit wellicht overgewaaid zonder veel erg, maar deze man heeft een bedenkelijke achtergrond. Hij heeft wat biomechanica en psychologie gestudeerd aan de universiteit van Waterloo zonder een graad te halen. Daar is op zich niets verkeerd mee, ware het niet dat hij nadien een graad heeft gehaald als chiropractor, een praktijk die, om het beleefd te zeggen, van bedenkelijke waarde is en al helemaal geen wetenschappelijke basis heeft.

Om het nog erger te maken, zijn er redenen om aan te nemen dat hij evangelisch Christen en jongeaardecreationist is. 

De wetenschappelijke wereld in Canada staat nu op haar kop omdat de regering Harper (ook een evangelisch Christen) investeringen in wetenschappelijk onderzoek teruggeschroefd heeft, en dat het gevaar niet denkbeeldig is dat onderzoek op basis van de evolutietheorie, zoals stamcelonderzoek, geen of veel minder aandacht zullen krijgen, wat uiteraard zou leiden tot vertraging of zelfs een stilstand, hoogstwaarschijnlijk met negatieve gevolgen voor veelbelovende therapieën in de geneeskunde, zoals op gebied van kanker en aids.

 

Uruguay...

Hoe? Wat?
Ik hoor het U al denken. Waar woont die knuppel nu? In Bolivia, Argentina of Uruguay?
Wel, nog steeds bij Inti, en nog steeds in Buenos Aires.  Maar de regen heeft deze keer  lelijk huisgehouden in de Argentijnse immigratie-bureacratie.  Het regende binnen bij de dienst immigratie en daarom konden ze mijn aanvraag tot verlenging van het visum niet voldoen (dit is jammer genoeg geen grap).
Maar dat 90 dagen visum was verlopen.
Wat nu?  Weer naar Bolivia? Welnee, even de grens overwippen (over varen in dit geval) tot Uruguay en de stempelridders zijn weer tevreden,
Ik ook trouwens want Colonia is best een bezoekje waard en 't was tof om zo met de familie een "minitrip" naar Uruguay te maken.  Inti was een engeltje (haar nieuwe ding zijn bomen, laat dat kind een boom zien en die is gelukkig.  Waarschijnlijk om dat papa ook een "boom van ne vent" is, Dat die "boom van ne vent" in plankjes gezaagd is, laten we even buiten beschouwing) en "w 'emmen 't goe gad" zoals dat dan in de volksmond heet.  Ik denk erover om dat binnen 90 dagen nog eens te doen.

Jawel, weer Desaguadero-en, maar deze keer op Argentijns formaat.  Een Argentina dat zich steeds meer laat verleiden tot achterdocht en racisme.  De media verkoopt "het onveiligheidsgevoel" en de mensen slikken het als koek en komen op straat voor "meer veiligheid", lees: "meer politie". 
En dit voor een land dat de dictatuur slechts 25 jaar achter zich heeft gelaten...  En wie is dan het zwarte schaap? Peruanen en Bolivianen.  Een bloemlezing; de krantenkop van vandaag: Ongeval met slachtoffers, 2 personen en een Boliviaan.  Bolivianen zijn dus geen personen.
Of in het nieuws, een gepermanenteerde oma die huilend voor de cameras getuigde dat ze de "onveiligheid" zo beu was.  Ze vreesde voor haar TV, haar auto... en stel U voor!  Er was een Peruaan zonder documenten gesignaleerd bij haar in de buurt!
Zelf zie ik niet goed waarom een Peruaan zonder papieren gevaarlijker zou zijn dan één met paspoort of een Vlaming met een verlopen virus of een Argentijns-Vlaamse schat van een baby-dochter... 

Wat me meteen bij mijn geliefd onderwerp brengt, Inti.  Bomen zijn dus haar nieuw ding.  De kolen in de buurt zijn al komen klagen omdat ze jaloers zijn op Inti's groei.  We gaan dat spreekwoord moeten veranderen denk ik...
Haar muzikale voorkeuren zijn ook onderhevig aan veranderingen en buien. Dublin in the Green moet stilletjes aan meer en meer plaats maken voor "Ene God alleen, Ene Zaligmaker en anders geen".  Waaarschijnlijk heeft ze al begrepen dat dat langer duurt en dat ze dus langer in de armen van papa mag wiegen, hetgeen hij absoluut niet erg vind.  Hoe zou u zelf zijn met zo'n dochter?
100_6928


 

Vendetta

Afgelopen weekend viel er in Kreta een slachtoffer van een heuse vendetta te betreuren. Vendetta's worden over het algemeen in verband gebracht met Sicilië, maar ook op Kreta is het een gekend fenomeen. De aanleiding was dit keer erg banaal. Leden van een familie stonden op een stuk land net buiten het dorpje Perivolakia takken te verbranden. Leden van een andere familie protesteerden tegen de rook die hierbij vrijkwam en al snel kwam het tot een woordenwisseling. De moeder van het dodelijke slachtoffer kreeg een steen tegen het hoofd, de gemoederen geraakten verhit en een 25-jarige jongeman werd vol in de borst getroffen door een kogel, vermoedelijk van een kalashnikov. Hij werd nog, samen met zijn familie, naar het ziekenhuis van Kissamos gebracht, maar alle hulp kwam te laat. Buiten aan het ziekenhuis werden zijn moeder en schoonbroer ook nog eens verwond door iemand van de rivaliserende familie.
De ruzie tussen beide families gaat echter al veel langer terug in de tijd. In 1987 vraagt het hoofd van de ene familie uitleg aan het hoofd van de andere familie waarom zijn schapen zwaar waren toegetakeld toen ze graasden op het veld van de laatste. Dit leidde tot een fikse ruzie waarbij één van de mannen werd doodgeschoten. De andere man werd gevangen genomen. Toen hij in 1993 weer vrijkwam, ging hij, uit angst voor represailles, in Chania wonen. Hij werd toch gevonden en werd doodgeschoten toen hij koffie zat te drinken op zijn veranda. De daders van die tweede moord zijn nooit gevonden, maar algemeen wordt aangenomen dat het leden van de voornoemde andere familie waren.
En deze vendetta heeft nu dus zijn 3de slachtoffer geëist.


 

Julius Malema, the man you love to hate

Sinds enige tijd kennen we in Zuid-Afrika een merkwaardig politiek verschijnsel: Julius Malema, leider van de ANC-jeugdliga (ANCYL). Malema een ongeleid projectiel noemen, is een eufemisme. Hij is gekend om zijn op zijn zachtst gezegd controversiële uitspraken over alles en iedereen die zijn partij of zijn grote voorbeeld Jacob Zuma durven te bekritiseren.


Een bloemlezing uit 's mans fijnste werken:

- hij beweerde de wapens te zullen opnemen als Jacob Zuma effectief wordt veroordeeld voor corruptie. Hij is bereid te "moorden" voor Zuma (juni 2008).

- hij omschrijft de leden van COPE (de recente afsplitsing van ANC) als "kakkerlakken, honden en slangen" die moeten "vernietigd" worden (december 2008). Later zegt hij dat dit maar "symbolisch" is bedoeld.

- hij stelt dat de vrouw die Zuma beschuldigde van verkrachting (waarvoor hij werd vrijgesproken) een "nice time" had gehad. Waarom zou ze anders blijven voor het ontbijt en geld voor een taxi vragen? (januari 2009).

- hij noemt Helen Zille, blanke leidster van de Democratic Alliance "racistisch, kolonialistisch en imperialistisch" (februari). Het was hem blijkbaar ontgaan dat Zille, gewaardeerd burgemeester van Kaapstad, jarenlang anti-apartheidsactiviste was en dat vele van haar partijleden kleurlingen en zwarten zijn. Zille riposteerde door Malema een "inkwenkwe" te noemen, een onbesneden en dus onvolwassen jongen. In de Pedi-cultuur een stevige belediging

- hij vindt de ANC-minister van onderwijs maar een snobistische madam met een fake Amerikaans accent (februari). Die woorden mocht hij meteen inslikken.


Het hoeft dus niet te verbazen dat Malema een fenomeen is. Geliefd als stormram-zonder-vrees bij jonge ANC-leden, en veracht en bespot door tegenstanders en politieke commentatoren. Zo zijn zijn schoolcijfers (gebuisd over de hele lijn in het middelbaar) een geliefkoosde verklaring voor zijn ondoordachte uitspraken. Onlangs werd aan luisteraars van 702 Talk Radio gevraagd om de betekenis van "een Malema" te bepalen. De resultaten waren niet mals. De ene vond dat Malema een synoniem moet worden voor een vuvusela ("een luide en vervelende voetbaltoeter"), de andere hield het droogweg op "a bag of dog vomit".


Hoe ernstig moet je zo iemand nu nemen? Moeilijk te zeggen. De ene neemt hem niet serieus en beschouwt hem als een gewiekste aandachttrekker. Anderen zien hem als hét symptoom van de verruwing der politieke zeden - vooral dan die van het ANC. De toekomst zal uitwijzen wie gelijk heeft.


Malema   


 

Onvermijdelijk en dus waar: het proces-Fritzl

Het is met een zekere schaamte en een gevoel van absolute afkeer, maar de media-aandacht maakt dat het niet anders kan: een stukje over het grootste incest-schandaal uit de Oostenrijkse geschiedenis:
Josef Fritzl staat vandaag voor de (vrouwelijke) rechter wegens incest met zijn dochter die hij 24 jaar lang in een kelder heeft opgesloten, er 8 kinderen mee verwekte, waarvan één baby niet overleefd heeft en door de dader in zijn CV ketel verbrand werd.
Tot zover de feiten.


Hoe reageert de gemiddelde Oostenrijker op de affaire? Intussen is het bekend worden ervan natuurlijk al een tijdje geleden en is het eerste schokeffekt voorbij, maar toch gaat het drama en het proces over de tongen.


De Fritzl-affaire komt bovenop dat andere spectaculaire ontvoeringsdrama, Natascha Kampusch. Dit verhaal is gelukkig voor het slachtoffer beter afgelopen: ze heeft zich na 8 jaar opsluiting zelfstandig kunnen bevrijden. De dader heeft zich dezelfde avond nog voor de trein gegooid en is daardoor nooit voor de rechter moeten verschijnen. Deze affaire werd, ook mede door de mediabereidheid (misschien zelfs -geilheid) van Kampusch duchtig door de pers uitgemolken, samenzweringstheorieen en (pedofilie)netwerken zijn ook hier de revue gepasseerd, net zoals in Belgie met de Dutroux-affaire.


Sinds de ontdekking van het Fritzl-drama zijn de Oostenrijkers opvallend genuanceerder geworden t.o.v. gelijkaardige drama's in het buitenland, ook de Dutroux-affaire, die hier trouwens algemeen bekend is. Nu leeft eerder een houding "het kan ook hier gebeuren", temeer daar Fritzl een welisaar wat aparte maar toch alom gerespecteerde en gewaardeerde dorpsbewoner was, die graag van het leven genoot en die nooit in negatieve zin opgevallen was, laat staan iemand voor het hoofd gestoten had.


Aan de andere kant is het toch vreemd dat niemand ooit iets gemerkt heeft van het schuilhol waarin Fritzl 24 (!) jaar lang een heel gezin gevangen hield. Het kan bijna niet anders dat er wel een bepaald vermoeden leefde, maar niemand durfde opstaan en ermee naar de politie gestapt is. Dit past in de toch wel aanwezige onverschilligheid in de Oostenrijkse maatschappij, waar ieder zijn wereldje heeft en leeft en zich vooral niet bemoeit met andermans zaken. In het begin toen ik hier kwam wonen, was dat het eerste dat mij opviel, de soms stuitende desinteresse voor de medemens en de geringe bereidheid ervaringen of kennis uit te wisselen. Het ligt misschien ook wel aan de hoofdstad, waar de mensen sowieso wat geslotener zijn dan op het platteland, maar mij lijkt het toch wel een verschil met Belgie.


Terug naar Fritzl: het proces zou einde van deze week al moeten rond zijn, de strafmaat zal naar alle waarschijnlijkheid rond de 20 jaar liggen en daarna nog een hele poos een "terbeschikkingstelling" van de regering. Wetende dat de incestueuze vader 72 jaar oud is, zal hij bijna zeker nooit meer vrij komen. Hopelijk kunnen de slachtoffers na het proces onder een nieuwe identiteit een nieuw leven beginnen en respecteren de media ook hun privacy. De Oostenrijkse overheid spaart overigens kosten noch moeite om te voorkomen dat de slachtoffers (die trouwens niet op het proces aanwezig zullen zijn - hun getuigenissen werden op video vastgelegd) gefotografeerd worden. Ze zijn nog steeds in psychiatrische behandeling en vooral voor de moeder (Fritzls dochter) ziet er niet meteen naar uit dat ze ooit nog de oude zal worden. Bepaalde media (vnl. uit de Britse boulevard-hoek) bieden ongehoorde bedragen voor "de foto" van de slachtoffers, waardoor reeds paparazzi-helikopters tot landen gedwongen werden en de gekste verkleed- en undercoveroperaties van de boulevard-pers verijdeld werden. Hopelijk beseffen deze gieren dat ze de mensen, wier leven al bijna compleet verwoest is, de kans ontnemen om van wat overblijft nog iets te maken.


 

St. Patrick’s Day Parade in Toronto

Gisteren was het een prachtige dag in Toronto, met temperaturen tot 9,6C. Een ideale dag voor de jaarlijkse onofficiële start van de lente met de traditionele St. Patrick's Day Parade. Groen was in gisteren, en ook iets dat niet zo groen is.


IMGP2047 - St. Patrick's Day Parade De jaarlijkse St. Patrick's Day Parade is een heuse traditie in Toronto. Dit jaar was het de 22ste. De parade startte op het kruispunt van St. George Street, bij de universiteit van Toronto, en Bloor Street. Er werd gestapt tot aan Yonge Street. Daar ging het zuidwaarts voorbij College Park en het Eaton Centre, het bekende winkelparadijs van Toronto, om dan westwaarts te gaan op Queen Street West en te eindigen op University Avenue. De parade duurde ongeveer anderhalf uur.

 
IMGP2053 - St. Patrick's Day Parade St. Patrick's Day wordt jaarlijks gevierd op 17 maart. St. Patrick is de patroonheilige van Ierland. Deze dag is daar een officiële vakantiedag. Dat is niet zo in Canada, maar de folklore leeft hier duidelijk ook sterk.
 
De parade die altijd op een zondag wordt gehouden, wordt gewoonlijk samengesteld rond een thema, en dit jaar was dit de razend populaire Amerikaanse president Obama, zoals te zien in de video. Hoeveel mensen de parade hebben gezien, is moeilijk te zeggen omdat het parcours zo lang is en er overal mensen staan, maar gewoonlijk zijn er verschillende duizenden kijklustigen. Dit jaar was het waarschijnlijk veel meer, gezien het uitzonderlijk warme weer.
 
St. Patrick's Day valt een week voor het officiële begin van de lente en bovendien valt het ook tijdens Spring Break, een vakantieperiode van een week voor schoolkinderen.
 


 

De redder van het vaderland?

Dat het niet goed gaat in Griekenland, had ik gisteren al geschreven. Economisch gezien kunnen we ons enkel aan doemscenario's verwachten. Voor de jongeren schijnt dit land weinig perspectieven te bieden. Je kunt wel studeren, maar er liggen geen jobs in het verschiet. De overheid slaagt er ook niet in om dit land aantrekkelijk te maken voor buitenlandse investeerders (de gruwelijke bureaucratie is een zware hinderpaal, maar elke regering blijft maar mensen aannemen om op die manier stemmen te garanderen).
Wat blijft er dan over om de problemen te vergeten? Brood en Spelen. In Griekenland is voetbal het spel bij uitstek, maar ook daar zijn veel problemen. Elke week zijn er gewelddadige rellen tussen supporters van verschillende ploegen.
Gelukkig is er nog het jaarlijkse spel Eurovision. Om de een of andere reden heeft dit evenement de voorbije jaren ongelofelijk aan belangrijkheid gewonnen in Griekenland. De overheidszender ERT neemt al jaren de verantwoordelijkheid op zich om de Griekse inzending te kiezen. Dat gebeurt soms op een bedenkelijke manier die de belastingbetaler overigens veel geld kost. Dit jaar is het niet anders. Men is van oordeel dat er weer moet worden gewonnen en dus wordt de Griekse troefkaart Sakis Rouvas nog maar eens bovengehaald. Als die Russische zanger bij zijn tweede deelname aan Eurovision het festival kan winnen, dan moet Sakis dat ook kunnen, lijkt de redenering. Er is ondertussen al een promotionele videoclip opgenomen en Sakis wordt een ambassadeur voor Griekenland. Hij zal in zijn eentje mensen moeten overtuigen om toch naar hier op vakantie te komen. Men hoopt dat hij het negatieve beeld van Griekenland in de buitenlandse media kan ombuigen (politici lukken daar toch niet in, dus moet het maar een zanger zijn).


 

Onveiligheidsgevoel

Dat het de laatste tijd rommelt in Griekenland, is een understatement. De voorbije weken worden er om de haverklap banken en winkels overvallen en de overvallers aarzelen daarbij niet om vuurwapens te gebruiken. Daarbij valt al wel eens een dode. Ook de "Revolutionaire Strijd" doet zijn duit in het zakje: er worden allerlei kleine en grotere bommen geplaats en bijna altijd vormen banken het doelwit.
In het centrum van Athene, in de kleine straatjes links en rechts van Athinas straat, zie je drugsverslaafden hun dosis nemen, en zie je drugshandelaren openlijk hun waar verkopen. Politie lijkt er bijna niet te zijn.
Gisteren nog, stormden ongeveer 50 gemaskerde jongeren de rijke (ik zou zelfs zeggen snobistische) wijk Kolonaki in Athene binnen en sloegen daarbij de ramen van dure auto's en winkels in. Er werden strooibiljetten achtergelaten waarin stond dat dit een vergeldingsactie was voor de opsluiting van een anarchist die betrokken was bij een bankoverval van een aantal weken geleden. Ook in het centrum van Thessaloniki kwamen op hetzelfde ogenblik gemaskerden de straat op om banken kort en klein te slaan. 10 minuten na dat de gemaskerden zich hadden teruggetrokken, kwam de politie opdagen.
Deze laatste uitbraak van geweld heeft het Amerikaanse State Department er toe aangezet om een waarschuwing op hun website te publiceren, dat het best is om de volgende buurten te vermijden: Polytechnio Universiteit, Exarchia, Omonia, en Syntagma in Athene, en het Aristotelis plein in Thessaloniki.
De Grieken zelf beginnen hoe langer hoe meer een gevoel van onveiligheid te krijgen. Bankovervallen en inbraken worden alsmaar frequenter. Vandalisme van "anarchistische" groeperingen blijven niet langer beperkt tot bvb. Exarcheia in Athene. En het wort duidelijk dat de politie niet tegen haar taak opgewassen blijkt. De reden? Er wordt blijkbaar nauwelijks geïnvesteerd in een goede opleiding en de manschappen zijn onderbetaald. Je kunt het een politieman niet kwalijk nemen dat hij zijn hachje niet riskeert voor 700 euro netto per maand, als hij niet eens een kogelvrij vest mee krijgt voor patrouilles in risico-buurten.
De bevolking zelf legt de uiteindelijke schuld bij de regering, die niet bij machte lijkt om de vele problemen van Griekenland op te lossen. Tegelijkertijd groeit er een ondergronds protest tegen de rijke bevolkingsgroepen die niet altijd op legitieme manieren hun weelde hebben vergaard.
Kortom, er broeit wat in Griekenland.


 

Pains of Autumn

6 september 1955 - in de Istamboel worden vrachtwagens vol demonstranten aangevoerd, die massaal Griekse eigendommen kort en klein beginnen slaan. Aanleiding was een bericht in de Turkse media dat het Grieken een bom hadden geplaatst in het geboortehuis van Mustafa Kemal (beter gekend als Ataturk) in Thessaloniki. Het bericht was niet waar, maar het werd wel als voorwendsel gebruikt om de Griekse minderheid in Istamboel een zware slag toe te brengen. De aanvallen beperken zich trouwens niet tot Griekse doelwitten: ook Armeense en Joodse handelaars zien hun inboedel aan diggelen gaan.
Deze Turkse "Kristallnacht" vormt nu de achtergrond van een Turkse film: Güz Sancısı ("Pains of Autumn" in het Engels). De film beschrijft de fictieve liefdesgeschiedenis tussen de Turk Behcet en de Griekse Elena. De film wordt blijkbaar goed onthaald in Turkije en dat mag toch wel een wonder heten, want tot voor kort was het zo goed als verboden om over de "Septemvriana" (zoals de gebeurtenissen in het Griekse worden genoemd) te spreken in Turkije. Een aantal jaren geleden werd een tentoonstelling over de rellen kort en klein geslagen.
Dat deze voor de Grieken pijnlijke geschiedenis nu bespreekbaar is geworden in Turkije, kan wijzen op een grotere vrijheid.


 

Olympic

De kogel lijkt eindelijk door de kerk: gisteren is besloten dat Marfin Investement Group (MIG) de nieuwe eigenaar wordt van Olympic Airlines. Daarmee komt een eind aan een soap die jaren heeft geduurd. De regering Karamanlis probeerde het noodlijdende bedrijf al langer te slijten, maar procedurele hindernissen (al dan niet door de regering zelf in het leven geroepen om vaak onduidelijke redenen) zorgden steeds voor vertragingen. MIG wordt echter niet de eigenaar van alle operaties van Olympic. De luchtvaartmaatschappij is eigenlijk in 3 delen te koop gezet: de vliegtuigen, met personeel en landing slots, het technische team en het grondpersoneel. MIG koopt enkel het "vliegende deel" en het technische team, voor een prijs van 177,2 miljoen. Het is nu nog wachten op het akkoord van de Europese Commissie, die de verkoop moet goedkeuren. De hele zaak heeft politiek flink wat stof doen opwaaien: er is heel wat tegenstand tegen privatisering en Olympic werd altijd als een paradepaardje bekeken.
Marfin Investment Group is een investeringsmaatschappij uit Dubai die blijkbaar langzaamaan heel Griekenland aan het opkopen is. Ze is aandeelhouder in Vivartia (voedselketen), in Hygeia (gezondheidszorg en privé hospitaal), in jet IT bedrijf Singular Logic, in Attica Holdings (de eigenaar van de nieuwe shopping malls die overal oprijzen in Griekenland) en is verder ook nog eens eigenaar van Panathinaikos (niet enkel het voetbalteam, maar ook de basketbalploeg).


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog