Ik moet hier een nieuw woord uitvinden voor de campagne die het Griekse Ministerie van Financiën heeft gelanceerd. Zoals algemeen geweten, zijn de Grieken kampioenen in het ontduiken van belastingen. De staat loopt hier jaarlijks miljoenen euro's mis en is zich daar maar al te goed van bewust. Regelmatig worden er acties aangekondigd, maar die leiden meestal tot niets. Er zijn veel te weinig controleurs (en de staat heeft te weinig geld om er nog meer aan te werven), en diegenen die controleren, worden vaak omgekocht. Daarom loopt er nu een campagne die de Grieken moet bewust maken dat hun verantwoordelijkheid tegenover de maatschappij is om hun belastingen netjes aan te geven, net zoals het bvb. hun verantwoordelijkheid is om de stranden netjes te houden. Er wordt dus beroep gedaan op een sociaal bewustzijn, een trek waarin Grieken niet al te best scoren.
Ik kan me vergissen, maar ik denk dat deze campagne een slag in het water zal zijn.
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
Het is hier al een keer vermeld in de blog: tijdens WOII hebben de nazi's lelijk huis gehouden in Griekenland. De mannelijke bevolking van verschillende dorpen werd koelbloedig uitgemoord. Na de oorlog heeft Duitsland schadevergoeding betaald. Voor de slachting in 1 dorp is er echter nooit een schadevergoeding betaald: het dorpje Distomo, in Beotië, niet ver van Delfi (het Osios Loukas klooster ligt er vlak bij). De bewoners van Distomo hebben allerlei rechtbanken afgeschuimd om hun gelijk te halen. De hele kwestie heeft zelfs voor diplomatieke strubbelingen gezorgd, toen een Griekse rechtbank had bevolen dat het Duits Instituut van Athene als pasmunt zou worden gebruikt. Uiteindelijk is de kwestie een beetje in de vergetelheid geraakt, maar uiteindelijk heeft het Hof van Beroep van Firenze de klacht van Distomo ontvankelijk verklaard. Het klinkt misschien allemaal een beetje vreemd, dat de Griekse slachtoffers hun gelijk proberen te halen in Italië, maar hier in Griekenland lukte het hen niet. Bovendien is er in Italië een besluit van het Grondwettelijk Hof uit 1992 dat zegt dat rechtszaken die verband houden met nazistische moordpartijen en massale executies, in Italië kunnen worden behandeld, zelfs al zijn ze in een ander land gebeurt.
Wie in Berlijn een taxi neemt, riskeert bijna de helft van de keren ongewenst een stukje sightseeing en een te hoge rekening. Uit een test van de Duitse tegenhanger van de VAB, de ADAC, blijkt dat 45 procent van de Berliner taxichauffeurs graag een stukje omrijdt, of gewoon de weg niet goed weet en zelf moet zoeken. Mijn eigen ervaring leert ook dat ze vaak niet weten hoe ze hun gps moeten gebruiken. Daardoor gaat de kilometerteller snel omhoog en wordt de rekening ook navenant. Volgens de ADAC-test koop je daarvoor dan wel de properste taxi's in Duitsland en een bovengemiddelde vriendelijkheid. Dat heb ik dan weer nog niet mogen ervaren... Ik zweer in ieder geval bij het openbaar vervoer. Een systeem waar elke Belgische stad een flinke punt aan kan zuigen.
Vorige week las ik hier in een gratis-krant dat er een wettelijke regeling in de maak is voor... Punsch-standjes!
Ter verduidelijking: Punsch is een typisch Kerstmisdrankje, hier in Oostenrijk tamelijk populair, dat uit (fruit)thee, alcohol (schnaps of rum) en wat fruit (meestal een aantal soorten bessen) bestaat. Ik ben er persoonlijk niet zo een fan van, een beetje té zoet naar mijn smaak, maar liefhebbers van glühwein zullen dit bijvoorbeeld ook wel kunnen smaken.
Waarvoor die wettelijke regeling? Dat zit zo: de Bezirksvorsteherin (een soort mini-burgemeester voor een bepaald district, Bezirk) van het eerste district was opgevallen dat de punsch in de verschillende standjes ook verschillende smaken had... Niks abnormaals zou je denken en leve de vrije markt en de concurrentie, maar mevrouw de Bezirksvorsteherin tilt er zó zwaar aan, dat ze nu in de gemeenteraad van de Stad Wenen een voorstel gaat indienen om normen en een vast recept op te leggen aan de punschbrouwers... Als je het mij vraagt, een stap in de valse richting, richting eenheidsworst, maar de lieve vrouw vindt het blijkbaar belangrijk genoeg om er een deel van haar kostbare tijd, die zo tussen het shoppen in de dure merkenwinkels overblijft, aan te besteden.
Wat ik me eigenlijk écht afvraag in dit verhaal: als Oostenrijk en meer bepaald Wenen geen dringendere problemen heeft dan de eenheidssmaak van de punsch, dan moeten wij toch in een ongeloofelijk luxe-land of luxe-stad leven??? Helaas bewijst de realiteit dit niet elke dag...
Om over na te denken, zeker in deze Kersttijd.
Nog 1 post en dan sluit ik het hoofdstuk over gezondheidszorg in Griekenland hier af. Gisteren heeft Minister van Volksgezondheid Dimitris Avramopoulos gereageerd op vragen van journalisten en ik wil u zijn antwoorden niet onthouden, want ze geven een goed idee hoe de man de realiteit benadert.
Avramopoulos vond de uitlatingen van de Amerikaanse ambassadeur (waarover ik gisteren berichtte) doelloos en vooral heel onfortuinlijk. Doelloos, want de procedures om de schuld af te betalen aan de Amerikaanse leveranciers zijn reeds gestart (dat zullen we dan maar geloven). Onfortuinlijk, want de Griekse regering is zich maar al te goed bewust van de situatie en regelt de zaken op de best mogelijke manier. Bovendien aanvaardt ze geen richtlijnen van anderen.
Wat betreft de betalingen aan het ziekenfonds: Avramopoulos spreekt van een samenloop van omstandigheden. De Nationale Gezondheidszorg betaalt tenminste al de laatste 10 jaar de ziekenfondsen uit per 3 jaar. Die periode van uitbetalingen begint nu (dat zullen we dan ook maar geloven).
Ook heeft de minister overlegd met het ministerie van Financiën en zullen de dokters en apothekers weldra worden uitbetaald.
Zoals ik vorige vrijdag al aangaf, gaat het niet goed met de gezondheidszorg in Griekenland. Vandaag staan alle kranten vol van de crisis in de sector, en het ziet er nog slechter uit dan oorspronkelijk gedacht. Het is zelfs zo erg dat de ambassadeur van de Verenigde Staten, Daniel Speckhard, er een opmerking over maakte. Niet dat de man zich zorgen maakt over de gezondheid van de Grieken, maar wel over het feit dat de Griekse hospitalen voor 4 miljard dollar in schulden staat bij Amerikaanse bedrijven die medisch materiaal en geneesmiddelen leveren. Indien deze schulden niet worden afgelost tegen het eind van het jaar, zal het probleem erg voelbaar worden voor de modale Griek.
Het is schrijnend: vele hospitalen in Athene hebben de nieuwste toestellen, in luxekamers, maar er is geen personeel om die dingen te bedienen (de overheid is nooit tot aanwerving overgegaan). Dat materiaal is in 2004 aangekocht net voor de Olympische Spelen, misschien wel om indruk te maken. Maar sindsdien staat het te bestoffen of te verroesten.
De situatie is momenteel als volgt:
Het is een speciale dag voor de katholieke gelovigen in Japan. Vandaag heeft de rooms-katholieke kerk 188 Japanse martelaren zalig verklaard. Behalve vier priesters gaat het om gewone Japanners, waaronder vrouwen en kinderen, die tussen 1603 en 1639 terechtgesteld werden om hun geloof.
De christelijke gemeenschap is klein in Japan. Op een bevolking van 127 miljoen is nauwelijks 1 percent christen, waarvan 500.000 katholieken.
België mag zich beroepen op een erg goed ziekteverzekeringssysteem. Het zal u wellicht niet verwonderen dat het ziekteverzekeringssysteem in Griekenland heel wat minder is. Tot voor kort had zo wat elke beroepscategorie hier zijn eigen kas en ziekteverzekering. Dit leidde tot een wildgroei van wel meer dan 170 dergelijke kassen. Onlangs zijn die samengesmolten en blijven er nu nog ruwweg 5 kassen over.
Hoe werkt het ziekteverzekeringssysteem nu eigenlijk? Als je verzekerd bent bij een kas, ga je naar een dokter die een contract heeft afgesloten met je ziekenkas. In dat geval betaal je niets en zal je ziekenkas de dokter betalen. Als je medicijnen wil kopen, betaal je in de apotheek de minimum prijs en de ziekenkas past het verschil bij. Je moet hier echter geen stickertjes op de voorschriften van de dokter plakken (geldt dat systeem trouwens nog in België?).
Grieken kijken enorm veel televisie, ondanks het feit dat er op de Griekse zenders helemaal niets te zien is. Het recept van de meeste privé-zenders bestaat uit roddelshows 's ochtends, roddelshows 's middags en politieke talkshows zonder veel nieuwswaarde 's avonds. De hele dag door wordt er nieuws getoond van hoe miserabel het leven in Griekenland toch wel is. Buitenlands nieuws komt op deze zenders nauwelijks aan bod. Ook kinderen kijken erg veel televisie: tot 20 uur per week.
Naar aanleiding van dit gegeven werd in Noord-Griekenland een onderzoek gehouden bij kinderen uit de lagere scholen in Serres, Thessaloniki, Chalkidiki, Drama en Rodopi. De kinderen kregen beelden te zien van bekende Grieken, en moesten dan zeggen om wie het ging. Het gemakkelijkst werden de volgende personen herkend: Aliki Vouyouklaki (overleden actrice, van wie wekelijks nog flauwe films worden getoond), Nikos Karvelas (vogelverschrikker die flauwe popnummertjes schrijft), Zeta Makrypoulia (actrice), Roula Vrochopoulou (oudere vrouw die heeft meegedaan aan een reality show, veel geld heeft verdiend, getrouwd is met een jonge knappe Albanees die haar vervolgens heeft laten zitten, waardoor ze sindsdien dagelijks huilend voor de camera smeekbedes de wereld instuurt om haar vent terug te krijgen), terwijl Kostas Tsoklis (schilder), Manos Chatzidakis (componist), Irini Papas (actrice), Elly Lambeti (overleden actrice van hoog niveau) en Odysseas Elytis (dichter en nobelprijswinnaar) zo goed als niet worden herkend.
De beeldcultuur in al zijn glorie, dus. 1 uitzondering: bijna alle kinderen herkenden een afbeelding van Theodoros Kolokotronis.
In samenwerking met
Schrijf mee
Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.beWie is wie?
Laatste berichten
Zoeken op deze blog
Categorieën
Blogs De Standaard
