Wintertaferelen

Wie aan Griekenland denkt, ziet wellicht beelden voor zich van een blauwe lucht, de zon en de zee, en misschien wel een tafeltje in een taverne net naast het water. Dat is natuurlijk het beeld dat je ziet in de zomer. In de winter ziet het er ietsje anders uit. In Athene is de winter best aangenaam. Er wordt flink uitgegaan (om 4u in de ochtend heb je nog files van feestbeesten die nog onderweg zijn!). Iedereen gaat naar de "kentra", de zalen waar zangers hun ding doen. Het is niet echt mijn ding, maar een bezoek aan een taverna is anders ook best leuk. De taverna is dit keer niet aan het water, maar in het centrum van de stad. Het menu is enigszins anders (het is dan ook winter, u moet beslist de lachanodolmades proberen in dit seizoen). En wat ik echt prettig vind, is het feit dat er overal muziek wordt gespeeld. Het betreft meestal 2 tot 4 muzikanten (zeker een met een bouzouki en een met een gitaar) die voornamelijk een rembetiko repertoire hebben. Er wordt gezongen, gelachen, gedronken en natuurlijk gedanst. En zo volgen de Grieken toch weer dat adagium van de antieke wereld: er is niets prettiger dan lekker eten met een fijne compagnie, met lekkere wijn en muziek. U begrijpt vanzelf dat het bezoek aan een taverna niet louter is om de maag te vullen: het gaat hier echt wel om een avondje uit. Vandaag is het vrijdag: ik denk dat we vanavond maar weer eens zullen afzakken naar het centrum voor een dergelijk bezoekje.


 

Emotie

Iedereen heeft zo zijn eigen manier om te reageren op de maatschappij waar hij deel van uit maakt. Zoals ik al vaker beschreven heb is Rio de Janeiro op zijn minst een emotionele samenleving. Dit ervaar je niet bij een verblijf van enkele dagen of een weekje, maar wel als je hier woont. Bij een kortstondig bezoek zal de emotie dan ook beperkt zijn tot de typische mix van een tropische jungle, met groen bedekte heuveltoppen, mooie stranden, het immer aanwezige gevoel van ontspanning, gastvrijheid en alle kenmerken van een miljoenenstad waar de rijkdom wel heel erg ongelijk verdeeld werd. Cariocas kennen dat ook allemaal, maar het voortdurende leven onder de spanning van mogelijk geweld is voor hen een bijkomende dagelijkse realiteit. Sommigen spreken niet over "gevaar", maar gebruiken het woord "emotie" als ze het over het leven in hun stad hebben. Anderen zoals Fábio Lopez gebruiken hun creativiteit om te reageren op hun leefwereld.


 

Terug naar Congo

Vanuit mijn vaste "nieuwe" standplaats, Nairobi, ben ik weer eens uitgestuurd op "emergency response", ditmaal naar Goma en de Noord Kivu provincie van de Democratische Republiek Congo. De recente gevechten daar hebben een vluchtelingenstroom van zo'n 400,000 mensen op gang gebracht en het zal nog erger worden voor het zal beteren.


 

Drijvende kerstboom

Vanavond zullen de testen uitgevoerd worden van het waterballet en de 2,8 miljoen lampjes van de drijvende kerstboom in de Lagoa Rodrigo de Freitas, Rio de Janeiro. Het is de twaalfde keer dat de reuze kerstboom te zien zal zijn, maar de eerste keer dat men vooraf gaat testen.


 

Koud

Voor de eerste keer voelt het een beetje winters aan (dat betekent dat de temperatuur hier rond de 10 graden hangt). En dat ruik je dus. Wat bedoel ik daarmee? De Grieken moeten dezer dagen de winterkledij uit de kast halen, voor het eerst sinds 9 tot 10 maanden. En die winterkledij heeft heel die tijd blijkbaar in de mottenballen gelegen. Zowel op de metro als op kantoor ruikt het overal naar naftaleen. Een zeer doordringende geur, waar ik snel misselijk van wordt.
Er zijn ondertussen wel andere producten op de markt: cederhout, lavendelpakjes, wat dan ook. Het hoeft niet per se chemisch te zijn. Alleszins iets wat minder fel ruikt dan mottenballen. Nu is het wel zo dat de jongere generatie minder naftaleengeur verspreidt dan de oudere.


 

Chinese hiërarchie

 Zoals in elke maatschappij bestaat ook in China een bepaalde hiërarchie, alleen wordt die beschreven aan de hand van de "kragen" van de mensen. De kleur van de kraag verraadt op die manier in welke sector je tewerkgesteld bent en indirect dus ook welke positie in de maatschappij je hebt verworven.

Vroeger werden enkele de termen "witte kraag" en "blauwe kraag" gebruikt, maar omdat de maatschappij steeds complexer en uitgebreider wordt, kregen de kragen langzaamaan steeds meer kleuren. Door de overvloed aan kleuren is echter ook het onderscheid soms een beetje gaan vervagen. Om duidelijk te maken wat ik met dit alles bedoel, hieronder enkele voorbeelden.


 

Missão Cumprida

Het heeft even geduurd maar gisteren heb ik eens wat tijd uitgetrokken om de veelbesproken film Tropa de Elite te bekijken. Een eerste vaststelling is dat de prent van José Padilha de waarheid geenszins geweld aan doet, niettegenstaande het fictieve verhaal over Capitão Nascimento. De complexe situatie van Rio de Janeiro wordt er voor iedereen opeens erg duidelijk door, ook als u hier niet woont. Nascimento wordt vertolkt door de acteur Wagner Moura die erg overtuigend overkomt. Hij is kapitein bij de BOPE (Batalhão de Operações Especiais), de gevreesde elite troepen van de Polícia Militar. Het is een soort SWAT team dat enkel uitgestuurd wordt als de gewone politie het niet meer kan oplossen. Hun job bestaat erin te "boel op te kuisen". Eigenlijk werken zij in de gebieden die buiten het bereik liggen van de staat die ze vertegenwoordigen, bijna zoals de US Marines. "Buiten het bereik" in Rio de Janeiro betekent de overbevolkte favela's en de drugsbendes.


 

Terug naar Congo

Vanuit mijn vaste "nieuwe" standplaats, Nairobi, ben ik weer eens uitgestuurd op "emergency response", ditmaal naar Goma en de provincie Noord Kivu van de Democratische republiek Congo. De recente gevechten daar hebben een vluchtelingenstroom van zo'n 400,000 mensen teweeg gebracht en het zal nog erger worden voor het zal beteren.


 

Hygiëne

Grieken zijn een zeer hygiënisch volk. Toegegeven, je zou dat niet verwachten wanneer je het straatbeeld ziet, zeker in Athene. Maar eens je de deur van een Griekse woning binnenstapt, krijg je wel een ander beeld. Hygiëne en gezondheid zijn hetzelfde woord in het Grieks: υγεία (hygiëne is hier trouwens van afgeleid), en Grieken hebben zo hun gewoontes als het op hygiëne aankomt. Ik geef een paar voorbeeldjes. Je zult hier zo goed als nooit iemand een katoenen zakdoek zien gebruiken. Iedereen gebruikt papieren zakdoekjes (daklozen verkopen die trouwens aan voorbijgangers om een beetje geld bij elkaar te sprokkelen). Katoenen zakdoeken worden als vies beschouwd, en zeker als ouderwets.
Iets wat me fel opvalt hier, is dat men zowat constant een soort van ontsmettingsalcohol gebruikt (οινόπνευμα): dit is 95% alcohol, is soms doorschijnend, maar kan ook lichtblauw zijn. Je handen met zeep wassen, is een goede gewoonte, maar voor vele Grieken volstaat dit niet. Ze gieten nog eens van die alcohol over hun handen, zodat alles goed proper en ontsmet is. De alcohol wordt ook gebruikt hier op kantoor om je bureau af en toe eens schoon te maken. Persoonlijk vind ik het toch wat overdreven: ons organisme heeft een perfect afweermechanisme tegen besmettingen, maar je moet je dat toch af en toe eens wat trainen ook. Maar goed, ik zie een dergelijk gedrag ook bij het gebruik van geneesmiddelen. Zelfs bij een verkoudheid wil een Griek zo snel mogelijk naar antibiotica grijpen. Het lijkt alsof dit voor hen het enige goede geneesmiddel is. Van de neveneffecten hebben ze nog niet gehoord, want er bestaat geen informatiecampagne.


 

Een kijkje bij de "elite"

Vorige zaterdag hadden we afgesproken om samen met de ouders van Bill (de tienjarige jongen die ik Engelse lessen geef) naar een club te gaan om eens een les te vervangen. De moeder vertelde dat het een gezellige club was waar je iets kon drinken, zingen, naar muziek luisteren en een beetje pingpongen. Bernd was ook uitgenodigd om mee te komen. Helaas liet ze tegen de middag weten dat ze zich onwel voelde en dat ons “uitje” moest uitgesteld worden.

Verder hadden ze niets meer laten weten en wij durfden ook niet direct zelf vragen wanneer die dan wel zou doorgaan. Naar typische Chinese gewoonte (alles op het allerlaatste moment laten weten)echter stuurde ze deze zaterdag rond halftwaalf een berichtje: We nodigen jou en je vriend uit om deze namiddag om twintig voor twee met ons en onze zoon mee naar de club te gaan. Bernd had echter ook een student om 13u, dus vertrok ik alleen richting club. Aan de metrohalte stonden Bill en zijn vader mij op te wachten. Ze hadden een hele dag gepland tot ’s avonds laat en vonden het dus heel spijtig dat Bernd er ook niet bij was. Onverwijld belde ik hem op en spraken we af dat hij na zijn les ook de metro richting club zou nemen.

Een klein halfuurtje autorijden later kwamen we aan bij de “club”, genaamd The Seine International Club. Een volledig bewaakte parking was enkel maar de voorhoede van een enorme en prachtige inkomhal versierd met marmer en goud en luxueuze sofa’s. Toegegeven, ik vond het nogal vreemd, maar ik wist niet wat ik moest verwachten. Blijkbaar dacht de man dat ik wel op de hoogte was van het systeem, want net voor hij naar links vertrok met zijn zoon zei hij nog snel: “Ik zie je straks op het tweede.”


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog