Elk seizoen heeft zijn charmes. Zeker in Japan. Niet alleen zijn de weersomstandigheden uitgesproken verschillend, maar ook wat aan tafel gegeten wordt is zeer sterk seizoensgebonden. Elk jaargetijde heeft ook zijn sfeergeluiden. In de hitte van de zomer horen we bijvoorbeeld het verfrissend geklingel van de furin (kleine belletjes in de wind –
245kb mp3) of het gesjirp van de semi (krekels –
87kb mp3). In het putje van de winter de brandbrigade klik-klak (
147kb mp3).
Nu de koudere maanden er aankomen, beginnen we het melancholisch aandoende gezang van de yaki imo-man te horen: 'yaki imoooo, yaki imoooo'. De yaki imo-man is een ambulante verkoper die de ronde van de wijk doet en geroosterde zoete patatten (yaki=geroosterd, imo=zoete patat) aan de verkleumde voorbijgangers probeert kwijt te geraken. Luister naar dit klankfragment:
Yaki imo-gezang (344kb mp3 - 44 sec)
De moderne yaki imo-man duwt geen kar met houtkachel meer voort, maar rijdt rond in een bestelwagentje. Hij zingt hij niet meer live, maar zijn lokroep weergalmt door luidsprekers via een eindeloos draaiend bandje. Wat wel nog verrast in 2007 is dat de yaki imo-verkopers gewoon hun houtkachel op de laadbak van hun bestelwagen plaatsen: vuurtje stoken bovenop een benzinetank, veilig kan het niet zijn.
Volgens een autojournalist die zich onlangs over het fenomeen gebogen heeft, is Japan het enige land in de industriële wereld waar zoiets nog kan. De ambulante yaki imo-verkopers glippen tussen de mazen van de wet:
Zolang er geen ongeluk gebeurt, zal het zo blijven. Niemand heeft zin om de yaki imo-man uit het straatbeeld te zien verdwijnen.
Vincent Van den Storme op 26 oktober 2007 om 12:08 | Link
