Middellandse Zee-Spelen 2013

Volos2013Het is officieel sinds eergisteren: Griekenland mag in 2013 de 17de Middellandse Zee-Spelen organiseren. Als u niet meteen een sportliefhebber bent, is de kans klein dat u al ooit van deze spelen hebt gehoord. Het zijn eigenlijk Olympische Spelen voor landen die aan de Middellandse Zee liggen. De spelen kunnen al op een redelijke geschiedenis bogen: ze werden voor het eerst georganiseerd in 1951 en worden elk 4 jaar gehouden (telkens 1 jaar na de Olympische Spelen) onder de auspiciën van het Internationale Olympische Comité. In 2005 was Almeria in Spanje gaststad, in 2009 wordt dat Pescara in Italië en in 2013 is het de beurt aan Volos (weliswaar samen met Larissa - wellicht heeft de stad niet al de nodige infrastructuur). Al bij al is dit een vrij grote organisatie en dit wordt in Griekenland als een grote eer beschouwd.
Voor de organisatie is al een logo ontworpen (klik op de afbeelding voor een grotere weergave) en daar zit een hele filosofie en geschiedenis achter. Het logo symboliseert de zee (met het blauw) en het land (groen), 2 basiselementen van de natuur. Blauw is ook de kleur van Volos en groen die van Larissa (de hoofdstad van Thessalië, de graanschuur van Griekenland, zeg maar). Verder staat een oud Grieks schip afgebeeld, en de mythologie komt mee om het hoekje kijken: er wordt namelijk ook verwezen naar de Argo, het schip waarmee Jason en de Argonauten het Gulden Vlies gingen halen in Kolchis (een stad aan de Zwarte Zee). Jason vertrok vanuit Iolkos, en vermoed wordt dat dit Volos was. Een getrouwe kopie van het schip is trouwens te bezichtigen in Volos. Het groene blad in het logo is een olijfblad (daar hoef ik verder geen commentaar bij te geven, neem ik aan). In het blad is een oog geschilderd: dat zou ook op de Argo hebben geprijkt.
Volgens de organisatoren zou het logo ook een verwijzing naar het milieu bevatten, maar dat zie ik er niet in. Het is er wellicht bij gesleurd omdat men ondertussen in Griekenland begrepen heeft dat het milieu hier enorm wordt verwaarloosd. Een nobele gedachte om daar op te wijzen, maar het lijkt me ook niet meer dan dat.


 

Blootsvoetse bataljon

De voorbije posts gingen wel vaker over films of documentaires. Vandaag is het niet anders. Deze week is een juweeltje uit de Griekse cinema opnieuw uitgebracht: de film "Το ξυπόλυτο Τάγμα" of "Het Blootsvoetse Bataljon" uit 1953. De film werd geregisseerd door Gregg Tallas, een Hollywood regisseur die in Athene geboren is en vertelt het verhaal van de straatbende weeskinderen in Thessaloniki die zich in WOII tijdens de Duitse bezetting schuil hielden onder de ruïnes van het "kastro" op de heuvel van de stad. Ze stalen regelmatig olijfolie, brood en andere levensmiddelen van de Duitse overheerser en deelden dat dan uit aan de hongerende bevolking. Dit zijn de echte helden van een oorlog, en gelukkig is er een film over hen gemaakt, die weliswaar vaak sentimenteel en ronduit melodramatisch is, maar toch een neorealistisch portret schildert van de weeskinderen. Alweer een aanrader die -laten we het hopen- ooit wel de Belgische bioskoop zal halen.


 

Kenya

Na voor mijn vorige werkgever, IMC een tijd in Nairobi gewerkt te hebben voor een tijdelijke missie, werd ik gevraagd of ik voor CRS, zeg maar het Amerikaanse Caritas  wilde werken. De job is Technical Advisor voor hert "Emergency Response Team", gebaseerd in Nairobi.


 

California

En toen viel er op zaterdag (bij ons in Thousand Oaks) af en toe wat regen, een waar geschenk uit de hemel al was het een vuil. De druppels namen alle asdeeltjes op hun weg mee en daar kon je op het dak van donker gekleurde wagens niet naast kijken, maar niemand die erom zeurde, integendeel!
En toen rook de ochtendgloren op zondag weer zoals het hoort voor een maagdelijk vroeg uur, fris en zuiver, al snel zagen we ook weer die staalblauwe hemel verschijnen zoals we die gewoon zijn voor het immer zonnige Californie.
We lezen in de krant de vele verhalen over verlies en wat er nog te vinden is tussen de assen, meer dan 1900 huizen die door de brand zijn beschadigd of die er niet meer staan.
Maar binnen enkele weken zal dit oud nieuws zijn, hebben we misschien alweer ergens anders een bosbrand gehad, zijn er andere wereldschokkende dingen gebeurt terwijl Californiers heropbouwen en terwijl de natuur zich herpakt.

 

Het Ijzeren Paard, *zucht*

Eindelijk is het dan zover,mijn Ijzeren Paard is uit de klauwen van de mechanieker.  Hoe dat nu zo?
5 (vijf) weken kocht ik een moto van een Oostenrijker die terug naar Europa trok.  Ik huur een huisje  in Tambillo in de Altiplano (weerom een gans verhaal) en dus had ik nood aan goedkoop transport naar en van La Paz. Goed,de moto was erg goedkoop maar had nood aan onderhoud, lees de volledige motor moest herdaan.
De vorige eigenaar (die Oostenrijker) had de moto bij de mechanieker achtergelaten.  Fijn, zo moest ik zelf al geen mech zoeken.  De man bezwoer me dat de moto in een week klaar zou zijn.  Twee weken later wandel ik naar de garage om te kijken hoe ver we stonden... 


 

Graciela, La Paceña

Verklarend woordenlijstje:
Paceña: inwoner van La Paz
Cholita: Dame uitgedost in traditionele kledij, inclusief bolhoed en 7 (zeven!) lagen rokken, niet altijd duidelijk of "cholita" een beledigende danwel een neutrale term is.  Ik vergelijk het met een word dat de Afrikaanse Amerikanen voor elkaar gebruiken maar dat taboe is voor de blanke.  Meestal oudere dames die zich de traditionele kledij aantrekken.
Peña: Lokale,traditionele club.  Vaak met live muziek en dansers. Coca bladeren à volonté(let wel, alleen de bladeren, geen stofzuigerderij!!!),   zeer laag "gringo gehalte", aanrader "Ojo de Agua" in La Paz

Hier in La Paz stikt het van de Peñas, de ene al wat beter dan de andere.  Het is even wennen,maar eens in de sfeer is het een bijzonder aangename bezigheid.  Geen techno-toestanden, maar traditionele muziek en sfeer.  De Boliviaanse intolerantie en tegelijkertijd liefde voor alcohol is legendarisch, dus na enkele uurtjes hebben de tafels een dubbel tafelkleedje,een van stof,het tweede een Boliviaan die zich over de tafel gedrapeerd heeft als menselijke tafelbedekking.  Vergelijk ook Vlaamse fuiven...


 

Een lied voor Argyris

In mijn vorige bericht schreef ik dat de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog lelijk huis hebben gehouden. Een van de zwartste bladzijden werd geschreven in Distomo, een dorpje nabij Delphi: op 10 juni 1944 vermoordden de Nazi's er 218 inwoners (van zuigelingen tot hoogbejaarden) om "een voorbeeld te stellen". Een van de weinige overlevenden van de tragedie is Argyris Sfountouris, die 30 familieleden verloor in de slachting. Zijn geschiedenis van een weeskind uit Distomo tot een getalenteerd fysicus die nu in Zwitserland woont en medewerker is bij , vormt het onderwerp van een documentaire met de titel "Een lied voor Argyris". De documentaire is deze week in Griekenland in première gegaan en het is een enorm aangrijpend relaas.
De tragedie van Distomo heeft de voorbije jaren nog een staartje gekregen: tot in 1994 had de Duitse regering het gebeuren niet als afslachting beschouwd. De overlevenden hebben geen vergoeding gekregen en het ziet er niet uit dat ze die ooit zullen krijgen: alle Duitse oorlogsschade zou al lang zijn vereffend. De Distomo-overlevenden hebben er echter een gerechtszaak van gemaakt en een Griekse rechtbank heeft ooit bevolen dat het Duitse archologische instituut in Athene als compensatie aan hen moet worden gegeven. Dat is uiteraard niet gebeurd, en de zaak dreigde dood te bloeden. Ondertussen ligt de zaak bij het Internationale Hof voor de Mensenrechten in Straatsburg.
In 2004 is de Duitse ambassadeur naar de herdenkingsviering in Distomo gegaan en daar heeft hij namens het Duitse volk excuses aangeboden. Een sterke scene in deze documentaire, die een echte aanrader is.


 

Belg wint Aria

Ik zat hier zonet naar de Aria Awards te kijken, zeg maar de TMF Awards van OZ, en wie wint er zowaar de prijs voor de Best Male Singer of the Year? The Belgian born Gotye (spreek uit Gootjee)! Schitterend is dat! De man heet in het echte leven Wally Debacker en woont al jaren in Melbourne. Hij is een all-round kunstenaar die nu ook heel even de bekendste Belg in OZ is. Ik heb geen idee als België hem al kent, maar zoniet wordt het wel de hoogste tijd. Hieronder een voorsmaakje van zijn muziek en wie meer wil, kan hier klikken voor Gotye's myspace site...


 

Trektocht door onrecht

Img_42731_3  De afgelopen drie weken had ik twee vriendinnen uit België op bezoek. Vorige week hebben we samen rondgereisd in het zuiden van Tanzania. Drie dagen trokken we door de oeroude wouden van Udzungwa Mountains National Parc. Door tropisch regenwoud ging het naar Mwanahani peak, onder hoge schaduwrijke bomen, langs talrijke inheemse planten en dieren: kleurrijke vlinders en lenige apen, olifantenuitwerpselen, slangen en een familie bushpigs. Vanuit de hooglanden hadden we een prachtig uitzicht op de omringende heuvels en de suikerrietplantages in het dal. De laatste dag werden onze inspanningen beloond met een verfrissende duik onder de SaImg_42911_2nje watervallen. Minder leuk waren de drie reisdagen in volgestouwde lokale bussen, die de technische controle in België tien jaar geleden al zou hebben afgekeurd.

Reizen is heerlijk, maar tegelijk confronterend, omdat het je nog meer dan anders dwingt de feiten onder ogen te zien. Aan den lijve ervaren hoe arm de mensen hier zijn en hoe weinig er in hun macht ligt om zelf hun leven te verbeteren. Het is schrijnend en ik voel me er machteloos bij. Om een voorbeeld te geven: onze gids in de Udzungwa Mountains was een heel fijne, slimme jongen. Iemand die het verdient om een gelukkig leven te leiden. Hij vertelde dat hij en zijn vriend een eigen walking safari company willen oprichten, maar alleen de registratie ervan kost al 2000 dollar. Dat geld hebben ze lang niet, aangezien ze maar 2 dollar per dag verdienen. Schandalig is dat wij voor de gids aan het park officiëel 10 dollar per dag betalen; hun loon verdwijnt dus onmiskenbaar in de zakken van enkele corrupte parkwachters. En ookal zou onze gids het geld bij elkaar kunnen sprokkelen, dan nog ben ik helemaal niet zeker of hij erin slaagt om zijn eigen bedrijfje uit de grond te stampen. Hij mag dan een pientere jongen zijn, anders dan wij westerlingen heeft hij in zijn omgeving nauwelijks of nooit goede voorbeelden van goed ondernemerschap gezien en op school leren ze zo een dingen ook al niet. Hoe langer ik hier woon hoe meer ik doordrongen raak van het besef dat de wereld fundamenteel oneerlijk ineen zit en dat het aan de mensen zelf is om daar verandering in te brengen. En toch, het vrijwilligerswerk dat ik nu doe lijkt een druppel op een hete plaat...


 

Seizoengeluiden

Elk seizoen heeft zijn charmes. Zeker in Japan. Niet alleen zijn de  weersomstandigheden uitgesproken verschillend, maar ook wat aan tafel gegeten wordt is zeer sterk seizoensgebonden. Elk jaargetijde heeft ook zijn sfeergeluiden. In de hitte van de zomer horen we bijvoorbeeld het verfrissend geklingel van de furin (kleine belletjes in de wind – 245kb mp3) of het gesjirp van de semi (krekels – 87kb mp3). In het putje van de winter de brandbrigade klik-klak ( 147kb mp3).

Nu de koudere maanden er aankomen, beginnen we het melancholisch aandoende gezang van de yaki imo-man te horen: 'yaki imoooo, yaki imoooo'. De yaki imo-man is een ambulante verkoper die de ronde van de wijk doet en geroosterde zoete patatten (yaki=geroosterd,  imo=zoete patat) aan de verkleumde voorbijgangers probeert kwijt te geraken. Luister naar dit klankfragment:

  Yaki imo-gezang (344kb mp3 - 44 sec)


 

In samenwerking met





Zoeken op deze blog