Weeshuis

Ik geef dit jaar ook les in een weeshuis op vijftien kilometer van Moshi, in het dorpje Newlands. Opmerkelijk hoe vijftien kilometer een wereld van verschil betekenen. In de omgeving van Moshi zijn  het gros van de huizen vervaardigd uit steen; in Newlands zie je vooral huisjes van gedroogde aarde. Aan de kleren van de inwoners zie je dat ze arm zijn: de vrouwen dragen kanga's, de typische gekleurde doeken die ze om hun middel en hoofd knopen. Ook de wezen lopen er veelal in lompen bij. Maar wat me het meest shoqueerde, was dat de jongste kinderen zonder gêne in het midden van de speelplaats plassen, terwijl de toiletten enkele meters verder verwijderd zijn.

De gebouwen van het weeshuis bestaan wel uit steen, maar dat was tot voor kort de enige luxe waarover het weeshuis beschikte. Daar komt nu gelukkig verandering in dankzij Sarah, een Ierse vriendin uit Moshi die het weeshuis tot haar persoonlijke project heeft gemaakt. Bij familie en vrienden zamelde ze geld in om toiletten, een eetzaal en een slaapzaal voor de jongens te bouwen. De toiletten staan er ondertussen, bij de slaapzaal ontbreken verf, deuren en elektriciteit en bij de eetzaal het dak. En vooralsnog ontbreekt het geld om verder te bouwen. Daarnaast trekt Sarah vrijwilligers uit Europa aan om in haar hostel te verblijven. Overdag schilderen zij het weeshuis of geven er les, naargelang hun talenten. Of met het geld dat ze in hun thuisland ingezameld hebben, kopen ze moskitonetten aan of vervangen de ondergepiste lakens en matrassen door nieuwe schone exemplaren.

Gisteren onderwees ik mijn eerste les aan een twintigtal zes- en zevenjarige weesjes. Een introductieles om elkaar te leren kennen. Aandoenlijk hoe de kinderen verlegen rechtstaan en hun naam zeggen. Hartverwarmend, de stralende gezichten tijdens een spelletje zakdoekje leggen. Grappig, de imitatie van wilde dieren door enkele durfals. Wat me opviel is dat de leerlingen een grote nood hebben aan lichamelijk contact, na de les nestelen ze zich spontaan in je schoot voor een knuffel; bij vreemden zoeken ze de liefde die ze in een rechtvaardige wereld van hun ouders hadden gekregen.


 

Nog eens over het milieu

Zoals u weet is een groot gedeelte van het nationale park van Parnitha (de dichtbeboste berg ten noordwesten van Athene) in de vlammen opgegaan in een brand begint juli. Het was slechts een voorbode voor de verwoestende branden later op de zomer.
Op Parnitha ligt het casino Mont Parnes, dat sinds kort in handen is van Regency Casino's. Het casino is ongeschonden gebleven tijdens de bosbrand, en voor velen is dat geen verrassing. Toen de Griekse Raad van State besliste om Parnitha te herbebossen, was het dan ook geen verrassing dat ze een uitzondering maakte voor de 1;6 hectare land die aan het casino toebehoren. Die moeten dus niet worden bebost. Nu heeft een inwoner van Athene deze beslissing aangevochten. Hij houdt het daar overigens niet bij. Hij vraagt ook om de beslissing als ongrondwettelijk te klasseren.
Verder vraagt hij ook aan de Raad van State waarom 280 hectare van het bedrijf "Grieks Toeristisch Vastgoed" niet wordt onteigend. Geef deze man een standbeeld! Grieken hebben de afgelopen zomer wel geprotesteerd, maar ondertussen hoor je nauwelijks nog wat over de milieuschade.
Ik ben benieuwd of de Raad van State oren gaat hebben naar de argumenten van onze Don Quichote. Bemoedigend is wel dat ze een aanvraag tot de bouw van een groot hotelcomplex in Psalidi in Kos heeft verworpen, omdat er zou worden gebouwd in een gebied dat daar niet voor bestemd is. Kleine beslissingen, maar ze geven toch wel wat hoop.


 

Geschiedenisboek wordt geschiedenis

Biblio Onderwijs in Griekenland wordt georganiseerd door de overheid. Het is ook de overheid die voor de schoolboeken zorgt. Die boeken worden geschreven door een groep van mensen en het resultaat moet dan worden goedgekeurd door de regering. Doorgaans is dat een eenvoudig proces, zonder al te veel problemen. Er was echter een probleem met het geschiedenisboek voor het zesde leerjaar, dat de geschiedenis beschrijft van 1453 tot nu. Dat daar gevoelige Griekse thema's in aan bod komen, spreekt voor zich. Tot voor kort werd de Griekse geschiedenis zeer nationalistisch beschreven. De Turken werden afgeschilderd als de grote vijand. Hoewel er natuurlijk de nodige spanning is, kan het niet de bedoeling zijn om extreme nationalisten te kweken. Dus besliste de regering 2 jaar geleden om een nieuw geschiedenisboek te schrijven. Zoals ik u een half jaar geleden al vertelde, was er veel tegenstand tegen de manier waarop de thema's aan bod kwamen in dat boek. Er zou niet genoeg zijn benadrukt hoe erg de Grieken hebben geleden toen ze Smirni/Izmir in 1922 moesten ontvluchten. Er zou niet genoeg aandacht zijn besteed aan de geheime, ondergrondse scholen, die de Grieks orthodoxe Kerk, orgniseerden tijdens de Turkse overheersing (wetenschappers beschouwen die hele geheime scholen-kwestie hoe langer hoe meer als een gefabriceerde mythe). Er gingen stemmen op om het boek niet langer te gebruiken in de les, maar toenmalig minister van Onderwijs Marietta Giannakou gaf niet toe. Ze zei wel dat bepaalde passages zouden worden herschreven.


 

Free speech ?

Zoals elk jaar rond deze tijd komt elk regeringshoofd naar New York voor de United Nations General Assembly.  Voor ons gewone mensen betekent dit NOG meer verkeer in de stad en NOG meer security mensen in het straatbeeld.  En er is geen hotelkamer te vinden in de stad want iedereen brengt zijn/haar uitgebreide entourage mee.  Ik vermijd New York's East Side als de pest deze week.

Er was de voorbije dagen heel wat commotie over het nakende bezoek van de President van Iran, Mahmoud Ahmadinejad.  Hij wou immers Ground Zero bezoeken en bovendien werd hij uitgenodigd voor een gesprek door Columbia University, een van de meest gerespecteerde academische instellingen in dit land.  Het bezoek aan Ground Zero werd hem verboden door de NYPD (politie).  Het security risico werd te groot geacht.  En waarom zou de man die "het terrorisme sponsort" nu net die plek willen bezoeken ?  Het gesprek aan Columbia ging wel door.  De universiteit vond dat Ahmadinejad het recht heeft om zijn mening te uiten.  Freedom of speech is heel belangrijk voor een amerikaan (het is een basisprincipe van de grondwet), maar blijkbaar werd er toch door heel wat van hen in vraag gesteld waarom Ahmadinejad een platform moet krijgen om zijn op zijn minst gezegd controversiele ideëen te spuien.  Hij trekt de Holocaust in twijfel, en dat ligt bijzonder gevoelig hier - er is een hele grote (en vocale) joodse gemeenschap in New York.  Hij vertelt dat homosexualiteit niet bestaat in Iran ("In Iran, we don't have homosexuals like in your country").  En dan zijn er natuurlijk Iran's nucleaire plannen. 


 

"Hello, Dear"

De campagne voor de presidentsverkiezingen van november 2008 is in volle schwung - en er zijn nog bijna 14 maanden te gaan.  Beeld je in dat de politieke partijen in België, wanneer de verkiezingen nog meer dan een jaar verwijderd zijn, zich nu al in die mate publiekelijk zouden profileren.

Het fascineert me mateloos om te zien hoe de kandidaten zich (her)positioneren en proberen hun verschillende target groups aan te spreken.  Nu wellicht meer dan ooit, want volgend jaar kies ik mee.  Sinds 12 juni dit jaar heb ik immers de dubbele nationaliteit: Belg / Amerikaan. 

Wat bij voorbeeld werkte bij de senaatverkiezingen in New York (Hillary Clinton) of de goeverneursverkiezingen in Massachussets (Mitt Romney) zal zeker niet werken in de MidWest of in de "Bible Belt".  Kandidaten hebben geen scrupules om hun posities wat betreft "touchy subjects" bijna 180 graden te veranderen: Irak, homohuwelijk, wapens, healthcare, onderwijs (privé of "public" en de "school vouchers"), ... noem maar op.  Ik vraag me af: is de demarcatielijn tussen Republikeinen en Democraten na 8 jaar polarizeren met Bush Junior meer of minder breed ?   Ik ben er in alle geval nog niet uit. 

Neem nu bij voorbeeld Rudy Guliani, de ex-burgemeester van New York, die nog steeds voorop ligt in de polls voor de Republikeinse kandidaat.  Ik ontmoette hem een paar keer in mijn 15 jaar in New York en de man heeft présence, zonder meer.  Als ik kijk hoe ver New York gekomen is in vergelijking met de eerste keer dat ik hier was in 1986, is het moeilijk niet toe te geven dat de stad een enorme stap voorwaarts heeft gemaakt sinds hij burgemeester werd in 1994.  Ook de manier waarop hij zich profileerde als "America's Mayor" onmiddellijk na het drama van 9/11 was bijzonder impressionant.

Maar nu wil hij dus president worden.


 

Belgium - R.I.P. or for sale ?

De regeringscrisis in België kreeg de voorbije dagen interessante aandacht in de amerikaanse pers, van serieus (?) naar grappig:
* International Herald Tribune (20 september)
* New York Times (21 september) 
* Associated Press (23 september)
Aangenaam lezen !


 

Zacharo

Burgemeester Chronopoulos van het dorpje Zacharo, in de Peloponnesos, zorgt al wel eens voor ophefmakend nieuws. 5 jaar geleden ging hij in Rusland op zoek naar bruiden voor de vele mannen die het dorp telde (ik heb er u 8 maanden geleden al iets over verteld) - een verhaal waarover een documentaire is gemaakt, genaamd Sugartown. Dit was nog wel grappig.
Maar de laatste beslissing die hij heeft genomen, doet wel meer stof opwaaien. Zacharo is een dorpje dat heel zwaar is getroffen door de bosbranden van vorige maand. Meer dan 20 inwoners zijn omgekomen, onder wie ook de onderburgemeester. Zacharo leefde vooral, om niet te zeggen uitsluitend, van de olijfteelt. Nu de bomen afgebrand zijn, zal het nog minstens 10 jaar duren om die teelt terug op poten te zetten. De economische toestand van het dorp is dus zwaar gehypothekeerd.
Dus tekende Chronopoulos op 12 september met vice-minister van Economische Zaken Petros Doukas (vice-minister van Buitenlandse Zaken ondertussen) een memorandum voor samenwerking tussen de gemeente en de vastgoedbedrijf van het ministerie van Economische Zaken. Dat memorandum zorgt er voor dat 16km kustlijn bij Zacharo kan worden geleasd door bedrijven om zo het toerisme in de streek aan te zwengelen.


 

Belg neergeschoten in Arusha

Een golf van geweld houdt momenteel veel expats in Arusha en omgeving in zijn greep. De Standaard bericht vandaag over de gewelddadige overval op onze landgenoot Jan Gevaert. Hij werd op 9 september in zijn huis in Arusha overvallen en in zijn keel geschoten. Piloten van Flying Medical Services vlogen hem over naar een ziekenhuis in de Keniaanse hoofdstad Nairobi, waar hij momenteel verzorgd wordt.

De aanslag op Jan Gevaert is geen unicum. Eerder berichtte ik al over de verkrachting van twee Britse en een Nederlands meisje. En vorige week vielen een handvol criminelen een van de sjiekste restaurants en sportcentra van Arusha binnen. Ze schoten de barman koelbloedig dood en verplichtten de overige aanwezigen hun waardevolle bezittingen af te geven. Ik kan nog wel even doorgaan met het beschrijven van recente overvallen. Maar over de oorzaak van deze golf van geweld tast iedereen in het duister; vooralsnog zijn geen van de daders gevat. Veel Tanzanianen beweren dat de gewelddaden gepleegd zijn door Kenianen, die maar al te graag de grens oversteken naar het relatief veilige Tanzania, waar de meeste blanken nog niet de omvangrijke veiligheidsmaatregels hebben getroffen die in het buurland wel al aan de orde van de dag zijn.

Veel expats zijn door de gebeurtenissen van de afgelopen weken in die mate ontredderd dat ze extra veiligheidsmaatregels nemen. Zo ook in het huis waar ik één keer per week overnacht. Zo werd er nieuwe buitenverlichting geïnstalleerd, die ook blijft branden als de elektriciteit uitvalt. En we krijgen twee nieuwe alarmknoppen; een druk op de knop volstaat om een legertje van zwaar bewapende bewakers op te roepen. Dergelijke schikkingen verhogen misschien de effectieve veiligheid; om het wankele veiligheidsgevoel om te keren is echter veel meer nodig. Allereerst moeten de daders gevat en veroordeeld worden, maar dat is in een land als Tanzania, waar corruptie schering en inslag weinig waarschijnlijk.


 

Koffie en milieu

Venizelos Alle gesprekken in Griekenland gaan over het feit dat PASOK-lid Evangelos Venizelos gisteren een kop koffie over zich uitgegoten kreeg toen hij het hoofdkwartier van zijn partij binnen wilde gaan. De zware politicus toonde zijn groot hart toen hij ziedend verklaarde: "Blijkbaar wil men de democratische waarden van dit land zien verdwijnen. Als toekomstig leider van de beweging (hij bedoelt zijn partij) vergeef ik deze mensen echter." De man steekt zijn bedoelingen niet onder stoelen of banken. De pers had een feestdag.
Maar eigenlijk is dit toch maar een onbenullig detail, zeker als je ziet dat er op dit moment een aantal grote milieuproblemen zijn in Griekenland, waar niemand zich iets van schijnt aan te trekken.


 

De hemel is een stuk koeler dan eerst gedacht

De temperaturen in de hel en de hemel zijn al een heel tijdje bekend. Het vervelende is dat de cijfers nogal onaangenaam zijn voor wie hoopt dat de hemel de "place to be is". Het gaat natuurlijk wel om gemiddelde cijfers. Een heus weerbericht is vooralsnog niet mogelijk. Maar hoe bepaal je de temperatuur in de hemel en in de hel? Moet je niet eerst doodgaan voor je er komt? De Bijbel is onze bron. Zoals steeds geeft het Heilige Boek antwoord op onze vertwijfelde vragen.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog