Webblogs: ter discussie

Bart B. Van Bockstaele zei op 22 juli 2006 om 23:30

Ik ben het met je eens, Frederik. Een krant of een ander "officieel" nieuwsmedium kun je niet vergelijken met een blog. Officiële media moeten rekening houden met andere elementen dan een privé-blogger. En dan is het voor hen nog moeilijk genoeg.

Hoewel de pers zogenaamd vrij is, valt het gerecht om de haverklap binnen om hen te pesten. Mensen denken daar niet aan omdat ze denken dat persvrijheid gelijk staat met straffeloosheid, en dat is verdraaid niet zo. Een blogger kan zich een ietsje meer veroorloven, omdat hij/zij er mag van uitgaan dat de staat over onvoldoende personeel beschikt om elk ongewenst meldinkje stevig aan te pakken. De kritiek wordt dan meestal gewoon genegeerd (huh?), of weggelachen (ach, wat verwacht je anders van zo'n onnozel gefrustreerd ventje/madammeke op één van die belachelijke blogs?). We mogen ons echter geen illusies maken. Blogs zijn (uiteraard) niet privé en Big brother leest wel degelijk mee. Hij grijpt ook in wanneer iets hem niet bevalt. Dat heb ik aan den lijve mogen ondervinden (hallo, big brother).

De mensen in het thuisland hebben vaak de indruk dat de Expat/Emigrant haar/zijn uiterste best doet om hen te kwetsen.

Het vervelende is dat expats die langer dan enkele maanden ter plaatse blijven en ook emigranten een ander perspectief krijgen en na verloop van tijd ook een empathie ontwikkelen voor hun nieuwe omgeving.

De mensen in het thuisland hebben die ervaring niet en zij kunnen dus niet altijd begrijpen waarom de expat/emigrant zo enthousiast is over dingen waarover zij zelf vaak negatief zijn.

Een neutrale uitspraak als "Belgen houden niet van airconditioners" wordt dan ronduit slecht onthaald. Alle Belgen (als in "men", niet als in "er is geen enkele Belg met een andere mening") weten immers dat Amerikanen vulgaire verspillers zijn omdat ze nutteloze airconditioners laten draaien. De expat/emigrant (EE) heeft echter -vaak niet zonder tegenzin- het nut van die airconditioner leren inzien en is er enthousiast over. Meer nog, wanneer die EE later terug naar België gaat en er puffend in de vochtige hitte rondloopt, voelt hij zich in een ontwikkelingsland. Waagt hij/zij het dan om een zucht te slaken als "had ik maar een airconditioner", dan wordt dat als ronduit brutaal en beledigend ervaren door het thuisfront.

Voor mij was de alomtegenwoordigheid van airconditioners een heel belangrijke reden in mijn beslissing om naar Toronto te komen. Ik kan niet tegen de hitte en mijn levenskwaliteit is daardoor drastisch verbeterd sinds ik hier woon, ondanks het feit dat het hier warmer is. De airconditioner heeft voor mij naast een onschatbare praktische waarde daardoor ook een hoge symboolwaarde. Er zijn natuurlijk nog tienduizenden andere voorbeelden aan te halen.

Maar er is een andere reden waarom ik altijd met dat voorbeeld kom aandraven: zelfs een Belg die zijn land nooit heeft verlaten, kan mits een beetje nadenken zelf wel uitvissen dat airconditioners wellicht niet helemaal nutteloos zijn. Stroom is immers ook in Amerika niet gratis, en Amerikanen moeten ook werken voor hun hamburger met cola en popcorn (om maar eens geen cliché te gebruiken ^_^). Ze hebben dan ook maar weinig baat bij het laten draaien van energieverslindende nutteloze apparatuur.

Daarmee bedoel ik dan weer niet dat Belgen niet (kunnen) nadenken, maar wel dat er over algemeen gangbare vooroordelen bijna nooit wordt nagedacht. En dat is wel degelijk een universele menselijke constante.

Bedoel ik dan dat EE de waarheid in pacht hebben en geen fouten maken? Natuurlijk niet. Men noemt geen koe bont, of er is een vlekje aan. En dat is ook een universele constante. Voor iedereen en alles. Voor blogs, radio en televisie, voor kranten, tijdschriften en boeken.

Ik denk dat een blog al waardevol is wanneer het aan het denken zet. Het is aan de lezer om dan zelf op zoek te gaan naar harde informatie. Soms zal de lezer dan ontdekken dat dat beledigende onwaarschijnlijke bericht toch de waarheid blijkt te zijn. Soms zal hij/zij ontdekken die vanzelfsprekende uitspraak ronduit verkeerd is, en vaak zal hij/zij moeten vaststellen dat het bericht waar is, maar niet het gehele verhaal vertelt. Is ook dat niet een constante in alle media?

Groetjes vanuit 060722-1726 21C Toronto

 Hilde Demullier zei op 23 juli 2006 om 08:45

Weblogs hoeven inderdaad de journalistieke regels niet te volgen omdat ze persoonlijk zijn. Toen ik 9 maand geleden aan mijn blog begon, wilde ik vooral vrienden en familie laten kennismaken met het dagelijkse leven in de USA. Het is immers soms moeilijk om aan de telefoon over dagdagelijkse dingen te spreken...

Na een tijdje ben ik me gaan realiseren dat er echt iets als een 'blogwereldje' bestaat en stilaan ben ik andere blogs beginnen lezen. En ik moet zeggen dat het toch je blik verruimt op de wereld. Het is leuk en verrijkend om te lezen hoe bv. andere expats hun expatleven ervaren.

Uiteindelijk vind ik het ook een beetje verslavend. De krant online lezen doe ik haast nooit meer zonder de weblogs te bekijken. Nooit ga ik er echter vanuit dat wat ik op de weblogs lees, journalistiek is. Het zijn persoonlijke ervaringen en de weblogs geven een eigenzinnige kijk op de actualiteit.

En inderdaad, Bart, soms kan men wel de indruk krijgen dat expatbloggers kost wat kost het land waar ze verblijven willen verdedigen. Het is immers moeilijk om te geloven dat het ergens anders dan Belgie ook goed (of beter?) wonen is. Vooral als je in de USA of Canada woont, want deze landen worden dikwijls zo negatief in de media voorgesteld. Maar misschien dragen we toch een heeeeel klein steentje bij om dat negatieve beeld wat bij te sturen, al weet ik dat dit haast onmogelijk is...

Groetjes,

 frederik zei op 23 juli 2006 om 12:16

bart,

ge neemt me de woorden uit de mond :)

 Valerie zei op 23 juli 2006 om 16:06

Ja Bart, klopt wel, maar in elk land zitten er narrowminded people.
Dus zo zullen er ook oenen van Canadezen, Amerikanen, Fransen, Japanners, Ieren, etc etc etc zijn.
Onze eigen soort veroordelen is gemakkelijk en we voelen ons in ons 'recht' om zo over de Belgen te praten, omdat we net uit die cultuur komen en de mentaliteit ed kennen.
Als expat sta je dan 'boven' de gemiddelde Belg - en kom je direct ook in een andere schuif terecht in het land waar je naartoe gaat.
Je zoekt mensen op met dezelfde instelling ed.
Vraag je 'nieuwe' opmgeving om een opinie over de nieuwe thuis en die zullen ook een lijst pro's en contra's kunnen opnoemen.

Zo is dat nu eenmaal, met alles en iedereen, waar dan ook.

PS: ik beroep mij op de bloggers-vrijheid om zo te spreken want ik voel me echt niet beter dan een ander en wil niet arrogant overkomen, maar zo is het het best te beschrijven.

Dat gezegd zijnde:

Groetjes!

 Roosje zei op 23 juli 2006 om 20:32

Frederiks uitspraak dat weblogs deuren openen naar persoonlijke visies van mensen die je anders nooit zou spreken, is de beste omschrijving die weergeeft wat ik enorm leuk vond/vind aan weblogs toen ik ze ontdekte.
Wat dèze weblog (ennuevenelders) betreft, heb ik op die manier inderdaad enorm veel bijgeleerd over andere landen en culturen, inside-informatie die je niet te weten kan komen via een reportage (krant, TV, tijdschriften, e.a. kwalitatieve mediakanalen).

Waar ik het ook volledig mee eens ben, is dat het volstaat (= waardevol is) dat een blog aan ’t denken zet. En juist dàt is de reden waarom ik verhalen van sommige expats ‘liever’ lees dan andere. De expat die zijn verhaal doet en daar eventueel ook z’n persoonlijke visie op geeft, zet mensen aan ’t denken. De expat die informatie geeft (al dan niet met een persoonlijk tintje - maakt echt niet uit) en laat het aan de lezer over om daar iets van op te steken en conslusies uit te trekken. Dat zet mij alleszins aan ’t denken. Ik trek nl. liever zelf onbevangen mijn conclusies.
Het persoonlijk expatverhaal dat als toemaatje na elke alinea een addendum bevat waarin vergeleken wordt met het andere land, waarbij niet wordt nagelaten een denigrerend ondertoontje te gebruiken (ontwikkelingsland, achterlijk, dom, preuts, enz enz…), zet mij ook aan ’t denken, nl. welke meerwaarde biedt zulk een addendum aan het inhoudelijk verhaal van de expat of emigrant of het verhaal van het desbetreffend land ? Mijn inziens alvast géén. Ik hou bovendien niet van die polariserende ondertoon; mij zet het voortdurend vergelijken met en denigereren van een andere cultuur “aan het denken” over iets anders, nl. over de reden waarom zo’n –in mijn ogen- overbodig addendum steeds wordt toegevoegd. Ik begrijp het eigenlijk gewoon niet. Vanwaar dat rusteloze zoeken naar “beter”, “bigger”, “best” dat de addendum-expat maar niet kan vinden ? Wie moet/wil hij iets bewijzen ? Als ik hier dan over “doordenk”, kom ik tot volgende hersenarbeid: het grote verschil/probleem van de addendum-expat is dat hij/zij op latere leeftijd de grote ontdekking van “the better” heeft gedaan. Die ervaring gaat hij vergelijken met z’n eigen, persoonlijke ervaringen die hij heeft gehad voor dat hij z’n grote ontdekking deed en als die reeds erg negatief waren, wordt dat alleen nog maar eens met veel bravoure bevestigd.
Verder gaand op deze gedachtengang, klopt de uitspraak “wij expats/emirganten, wij begrijpen elkaar en anderen kunnen dat niet want hebben die ervaring niet” niet helemaal. Uiteindelijk zijn niet alleen de expats die op latere leeftijd naar het buitenland zijn vertrokken en emigrant zijn geworden, emigranten. De term emigranten omvat ook mensen die van kleins af aan geëmigreerd zijn of in twee (of meerdere) werelden zijn opgegroeid. Expat-kinderen bijvoorbeeld. Of emigranten-kinderen. Hebben die dan geen recht van spreken ? Jawel, want uiteindelijk zijn ook zij emigranten (al dan niet TCK :-)).
En dan ga ik nog een stapje verder: zelfs als je niet in het buitenland woont, kan je je horizon erg verruimen en heb je toch recht van spreken, denk ik. Ik werk al meer dan 15 jaren met migranten uit Irak, Ghana, Marokko, Turkije, Thailand, Etiopië, Afghanistan, Latijns-Amerika, Polen, enz enz… Als je vele uren per week nauw in contact staat met al deze mensen, elk met hun verleden en persoonlijk verhaal, kom je –net als bij het lezen van weblogs- heel wat te weten over andere culturen, gewoonten en persoonlijke visies en ervaringen uit de hele wereld. Zoals een goede vriend me zei: het is “een beetje ter plaatste trappelend globetrotten”. Of om een ander voorbeeld te geven: ik heb als ik me goed herinner, begrepen dat Bart nooit in Japan is geweest, maar hij heeft zich wel van op afstand verdiept in de Japanse cultuur.
Ik denk dus dat iedereen het met het besluit eens is dat ook een autodidact recht van spreken heeft.

Maar ik word toch liever door een expatverhaal-an-sich(-zonder-addendum) aan ’t denken gezet dan over bovenstaande. Dat is toch de hoofddoelstelling van deze weblog en hetgeen de lezer er bij aanvang in zoekt. Het is alleszins waar ik in geïnteresseerd ben en was toen ik deze weblog begon te lezen: persoonlijke verhalen van mensen in andere landen die er werken/wonen te horen, zodat je het land van binnenuit beter leert kennen. Het kan alleen maar de verdraagzaamheid bevorderen en geestelijk verruimend werken.
En tot dit punt wil(de) ik met m’n hersenspinsles komen: van het moment dat ‘andere’ als minderwaardig wordt beschouwd (beschreven), een pejoratieve betekenis (ondertoon) krijgt en de eigen cultuur/land als superieur wordt ervaren, kelder je net het bevorderen van de verdraagzaamheid, ben je eigenlijk racisme aan ’t kweken om maar eens een zwaar woord te gebruiken, zaai je tweedracht. En net dat is niet de bedoeling van een enuevenelders-weblog, toch ?
Je horizon verruimen en een bredere kijk op de wereld krijg je niet door het een met het ander te vergelijken én almaar te zeggen hoe dom het ene wel niet is. Verdraagzaamheid bevorder je niet door tweedracht te zaaien, het creeërt een bitsige strijd over wie nu gelijk heeft, terwijl het bij een cultuur of gewoonten niet gaat om “gelijk hebben”. Het is gewoon anders, soms beter, soms slechter; het is gewoon heel erg leerrijk om te horen hoe andere mensen in de wereld leven en denken.
Ik heb de afgelopen artikels over Israël en Palestina aandachtig gelezen (nee, ik ben niet met verlof (jammer genoeg) en ja, ik leef nog (tot spijt van sommigen) ;-)) en zou het niet wagen om er een uitgesproken standpunt over te geven. Ik lig er wel eens van wakker dat dit al generaties lang aan de gang is, de volwassenen van gisteren, de tieners van vandaag en de baby’s van morgen die van aan de borst niets anders gekend heb dan haat, angst en pijn en nooit rust hebben gekend. Hoe kan dit ooit goedkomen ? Heb onlangs een reportage gezien met interviews van hooggeplaatste Israëli’s, Palestijnen en Amerikanen en kon alleen maar besluiten dat dit probleem zooo complex is en zo ver terug gaat, dat ik ook hier niet kan spreken van ‘of… of….’
Zei Duran Will niet dat “hoe meer we leren, hoe meer we ontdekken hoe weinig we in feite weten” ?
Ook dat is een “universele constante”: er zijn voor alles voors en tegens en als er tè veel tegens geformuleerd worden, dan ga je automatisch advocaat van de duivel spelen en is het maar goed ook dat er tegengewicht wordt geboden. Daaruit honende conclusies trekken geeft een verbeten sfeer. Het is geen strijd. Niemand moet z’n gelijk halen.
En dàt kunnen we m.i. het best leren van expat-kids of emigranten-kinderen en het perspectief van waaruit zij het bekijken: zij zien de 2 (of 3, 4…) werelden waarin ze zitten niet als een strijdtoneel, maar als een –vergeef me de zwakke vergelijking- groot pizzadeeg die je zelf mag beleggen; de een heeft graag champignons, de ander kwakt er veel ananas op, de een is gek van artisjok, de ander prefereert alleen kaas en tomaten. Gaan die pizzakids dan discussiëren over wat lekker/gezond/goed/… is en wat niet ? Dat mag, waarom niet?, interessant en leerrijk, er gaat niks boven een stevige discussie ! Willen ze hun gelijk halen en gaan ze daarom laatdunkende uitspraken doen en bitsig ruzie maken ? Neen, want dat vinden zij overbodig. Het biedt geen meerwaarde. Uiteindelijk was gezegd dat ze hun pizza zelf konden beleggen en heeft die cassante ondertoon dus totaal geen nut.
Aan tafel kids ! En laat het vooral smaken !

 inge zei op 24 juli 2006 om 08:55

Het valt me op dat er hier en daar wat mensen niet deelnemen aan dit gesprek :D

Hilde heeft wat mij betreft gelijk over hoe het persoonlijk allemaal begon: een dagboek waar de mensen "thuis" het dagelijkse leven kunnen volgen. Ook de foto's zijn voor mij niet onbelangrijk, probeer maar eens aan de telefoon uit te leggen hoe groot je dochter is geworden en hoe ze er uit ziet met dat nieuwe kleedje...
Als je dan ook nog eens de telefoonrekening in beschouwing neemt of de tijd die het duurt om iedereen peroonlijk te mailen dan is een blog veruit het beste wat internet ooit overkomen is.
En inderdaad, op je eigen manier, net zoals je het denkt kan je op het scherm je ding kwijt, gedachten van enkele woorden of hele reisverhalen compleet met foto's. Net zoals het ouderwetse dagboek maar met het voordeel dat een blog altijd voor iedereen beschikbaar is en zelfs uitprintbaar is wat er dan weer voor zorgt dat mijn grootmoeder met plezier thuis blijft om het pakje van DHL in ontvangst te nemen ;-)

Blogs zijn fantastisch, alles is er op te vinden. Soms is het wel eens moeilijk om de nonsens van de realiteit te scheiden maar ook dat is een van de aspecten die blogs voor mij zo aantrekkelijk maken.

 Jenny zei op 24 juli 2006 om 11:01

Kan mezelf terug vinden in elk van de reacties : 'k ben er ook verslaafd aan , veel van geleerd , schrijf ook liever dan te telefoneren , vind ook dat als men ergens een opinie of opmerking over geeft , men best vermijdt negatief te vergelijken . Het geeft mij de indruk alsof m'n zichzelf wilt overtuigen van wat m'n verkondigt , dat er een diepe onzekerheid achter steekt.
M'n man zegt altijd dat niks " goed " of " mooi " is want zoiets is niet universeel . JIJ vindt persoonlijk iets dat je past , lekker vindt en naar je smaak is maar je mag niet veronderstellen dat je de wijsheid in pacht hebt en dat iedereen ermee akkoord moet gaan .
Maar alles bij mekaar genomen zijn voor mij , de blogs de aantrekkelijkste lektuur in de krant en daarbij krijg je de indruk met mensen te doen hebben waar je veel gemeen mee hebt . Ik vraag me wel af of Vlamingen uit Belgie de blogs volgen en er iets uit halen .

Jenny  zei op 24 juli 2006 om 11:22

Sorry Frederik dat ik van jouw blog gebruik maak om op een detail uit Bart's reactie terug te komen : nl Airco's in Belgie . Om de 30 jaar hebben ze daar eens een werkelijk lange hete zomer en de andere jaren moeten ze naar het zuiden om wat te zonnen en warmte in te slaan voor de rest van het jaar . Ik kan erin komen dat ze niet zo tuk zijn op AC . Ik verkies trouwens ook natuurlijke koelte op te zoeken alhoewel ons huis , de zaak en de wagens met koelingsystemen aangepast zijn en dat heeft niks met zuinigheid te maken . Ik heb niet de indruk dat de Belg zo vrekkig is en dat die eerder van comfort houdt maar er de zin niet van inziet een installatie aan te schaffen voor een paar weken om de X jaren er gebruik van te maken . Wij gebruiken onze Airco meer voor verwarming op kille avonden .

 Valerie zei op 24 juli 2006 om 15:50

Inderdaad, ik vind het ook heel leerrijk en vertel er anderen vaak over eigenlijk.
Lees hier op het werk -stiekem- de standaard.online en de en-nu-even-elders blog is het eerste wat ik lees.
Omdat ik het reuze interessant vind hoe het nu voor mensen met sort of dezelfde afkomst meevalt in een ander land en hoe zij dat ervaren, maar ook hoe het voor 'buitenlanders' is die zelf expat zijn in Belgie en hoe zij 'ons' land zien.
However denk ik niet dat er veel Vlamingen deze blogs lezen. Het is een soort van leven waar je voor kiest en niet iedereen is daar even bereid toe. Denk dat de doorsnee Vlaming nog steeds een beetje huisje-tuintje-boompje minded is en het een ver-van-mijn-bedshow vind. Die indruk heb ik toch vanuit mijn omgeving. Ze vinden het fantastisch dat ik dit doe en vooral durf (hoewel ik daar nooit zo zwaar aan tilde en dat vrij gewoon vond), maar zelf hebben ze liever het zekere voor het onzekere. Jah, kan toch?
Denk dat je ofwel volledig ofwel totaal niet geinteresseerd bent in die dingen.

We geven allemaal onze eigen visie op de wereld en net zoals Jenny zegt is er geen 'beter' of 'slechter'. Ik denk dat geen enkel land ter wereld het beloofde land is, maar het is net interessant te horen dat mensen zo'n uitdaging aangaan en het zelf willen gaan ontdekken en ondervinden.

Zelf zou ik graag naar de States gaan en via deze blog ben ik toch al veel praktische info te weten gekomen.

Op de weblogs geeft iedereen ongezouten zijn mening, maar ieder interpreteert dan naar eigen denken.
Dus ja, kritiek, negativiteit, bijklanken.... moet je maar doorheen kijken.

Groetjes!